กัปตันร้ายพ่ายรัก (E-book มาแล้วจ้า)

ตอนที่ 77 : บทที่ 14/5 (50%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 407
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    29 ส.ค. 63



บทที่ 14/5 (50%)

‘อ่า ปวดหัวจัง’ หญิงสาวที่เผลอหลับไปพร้อมคราบน้ำตาเมื่อช่วงเย็นๆ สะดุ้งตื่นขึ้นมาภายในห้องที่มืดสนิท หญิงสาวหลับตาลงอีกสักพักเพื่อปรับสภาพสายตาและไล่อาการมึนงงพลางยกมือขึ้นมานวดศีรษะก่อนที่จะเปิดโคมไฟที่อยู่ข้างเตียงนอน และเดินไปเปิดไฟห้องนอนพร้อมทั้งหาเสื้อคลุมมาสวมใส่แทนผ้าขนหนูชื้นๆ ที่ห่อกายเธออยู่ตอนนี้

เมื่อจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้วเธอก็รีบเปิดประตูห้องนอนเพื่อไปหยิบกระเป๋าสะพายที่เธอมั่นใจว่ามันจะต้องยังอยู่ที่โซฟาแน่

หญิงสาวรีบควานหาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ามากดดูเวลาอย่างโล่งอกว่าอย่างน้อยนี่ก็เพิ่งจะสามทุ่มไม่ใช่ดึกตื่นเที่ยงคืนอย่างที่เธอกังวลว่าถ้าหากไปตามแม่เธอที่คาสิโนในเวลาแบบนั้นคงจะอันตรายกว่าเดิมไม่น้อย และเมื่อเธอกดไปดูสายที่ไม่ได้รับก็ปรากฏว่าเป็นสายจากแม่ของเธอกว่ายี่สิบกว่าสายตั้งแต่ช่วงหัวค่ำเธอจึงรีบโทรกลับไปอย่างร้อนใจ

เสียงรอสายดังอยู่นานแต่ก็ไร้คนรับสายคนเป็นห่วงแม่จึงตัดสินใจจะเข้าไปแต่งตัวในห้องเพื่อที่จะออกไปตามหาแม่ทันที เพราะตอนนี้เธอร้อนใจจนรอให้แม่รับสายเองไม่ได้แล้ว

ติ๊งต่อง ติ๊งต่อง

พลอยไพลินตัวชาวาบเมื่อตอนที่เธอกำลังจะเดินกลับเข้าไปในห้องนอนของเธอพลันเสียงกดออดหน้าห้องก็ดังขึ้น เพราะเธอจำได้ดีที่เจ้าของห้องเคยบอกเธอได้ว่าคอนโดแห่งนี้เป็นเสมือนสถานที่ส่วนตัวของเขานอกจากคนในครอบครัวกับเพื่อนสนิทแล้วก็ไม่มีใครเคยมาที่นี่
ระหว่างที่พลอยไพลินยังคงยืนอึ้งคิดกังวลสารพัดอยู่นั้นเสียงกดออดหน้าประตูก็ดังขึ้นอีกแต่ก็ไร้เงาเจ้าของห้องที่อยู่ชั้นสองว่าจะลงมาเปิดประตู เธอจึงก้าวขาสั่นๆ ของตัวเองไปตรงประตูเพื่อจะส่องตาแมวดูว่าเป็นใครกันที่มาหาชายหนุ่มในเวลานี้

“แม่!” คนที่ส่องตาแมวอยู่เบิกตากว้างเมื่อคนที่มากดออดอยู่หน้าประตูห้องตอนนี้คือคนที่เธออยากเจอมากที่สุดเธอจึงไม่รอช้ารีบเปิดประตูออกไปหาแม่ของเธอทันที

“แม่! แม่มาได้ยังไง!” เธอถามคนเป็นแม่ทันทีเมื่อกระชากประตูห้องให้เปิดออก แต่คนเป็นแม่กลับชักสีหน้าและอารมณ์เสียใส่เธอ

“ฉันโทรหาแกตั้งแต่ตอนเย็นไม่รู้กี่สายต่อกี่สายทำไมแกถึงไม่รับสายฉัน”

“แม่คะขอพลอยเข้าไปเปลี่ยนชุดแป๊บนึงได้ไหมแล้วเราค่อยลงไปคุยกันที่ห้องของพลอย”

เธอพูดในขณะที่เธอยังยืนขวางประตูไว้อยู่ เพราะถึงแม้เธอยากจะคุยกับแม่มากแค่ไหนแต่เธอก็ต้องเกรงใจเจ้าของห้องด้วย

“แกจะให้ฉันรออะไรแกอีกฉันรีบ” พูดจบนางเดือนเพ็ญก็เบียดตัวลูกสาวแล้วเดินเข้าไปด้านในห้องทันที

“แต่นี่ห้องของคุณแดเนียลนะคะแม่เราไม่ควรรบกวนเขา” พลอยไพลินรั้งแขนแม่เอาไว้เมื่อเห็นว่าแม่เธอจะเดินไปนั่งที่โซฟา โดยที่เจ้าของห้องยังไม่รับรู้ว่าแม่ของเธอบุกมาหาเธอถึงพื้นที่ส่วนตัวของเขาแบบนี้เลยด้วยซ้ำ

“รบกวนอะไรแกเป็นเมียเขาไม่ใช่เหรอ แค่นี้ผัวไม่ว่าหรอก”

“ผัวเมียอะไรคะ แม่ก็รู้ดีแต่ทำไมยังชอบพูดแบบนี้อยู่อีก”

“เหอะ ย้ายมาอยู่ด้วยกันยี่สิบสี่ชั่วโมงแบบนี้ถ้าไม่ให้เรียกว่าผัวเมียแล้วจะให้เรียกว่าอะไร ฉันนะก็นึกว่ามันจะเบื่อแกแค่ครั้งสองครั้งแต่นี่อะไร***แกมาเดือนกว่าแล้วถ้าไม่ใช่ผัวเมียแล้วจะให้ฉันเรียกว่าอะไร”

“แม่คะ!”

“ฉันเข้าเรื่องเลยนะเพราะไม่มีเวลาแล้ว ฉันต้องการเงินอีกห้าสิบล้านแกไปขอคุณแดเนียลให้ฉันหน่อยสิให้เขาเซ็นเช็คมาเลย”

คนบุกมาถึงนี่ไม่รอช้าที่จะขอเงินจากลูกสาวเพราะเธอมั่นใจว่าเธอจะต้องได้เงินก้อนนี้มาอีกแน่ๆ

“ห้าสิบล้าน! นี่แม่ไปติดหนี้มาอีกแล้วเหรอคะ”

หญิงสาวร้องลั่นอย่างตกใจจนถึงตอนนี้เธอไม่ได้กังวลว่าเสียงของเธอจะดังไปให้เจ้าของห้องที่อยู่ชั้นบนได้ยินอีกแล้ว

“พลอย พลอยต้องช่วยแม่นะลูกนะ ถ้าครั้งนี้แม่ไม่มีเงินไปให้มันฆ่าแม่แน่ นะลูกนะ”

คนเป็นแม่เมื่อเห็นสีหน้าช็อกของลูกสาวก็เปลี่ยนมาพูดจาดีหว่านล้อมคนหัวอ่อนตรงหน้าอย่างใจเย็นอีกครั้ง

“แค่ลูกขึ้นไปขอเงินจากคุณแดเนียลเองนะลูก” นางเดือนเพ็ญยังคงพูดจาหว่านล้อมพร้อมกับกุมมือลูกสาวตัวเองไว้

“แค่เหรอคะแม่ ห้าสิบล้านนะคะไม่ใช่ห้าสิบรูเบิล ทำไมแม่ถึงคิดว่าแค่” เธอพูดกับแม่ด้วยความอัดอั้น ทำไมแม่ของเธอถึงคิดอะไรง่ายๆ แบบนี้

“นะพลอยลูก ห้าสิบล้านก็แค่เศษเงินของคุณเขาเองนะลูก ลูกช่วยแม่แค่นี้ไม่ได้เหรอลูก นะลูกนะ”

คนที่โดนขอร้องได้แต่ยืนนิ่งน้ำตาไหลนองหน้าให้คนเป็นแม่เขย่าแขนอยู่อย่างนั้นอย่างไม่รู้ว่าเธอจะจัดการกับเรื่องนี้ยังไงดี เงินตั้งห้าสิบล้านรูเบิลมันจะแค่ได้ยังไง เธอเป็นใครทำไมเขาจะต้องให้

“คุณแดเนียลเขารักเขาหลงลูกจะตายเรื่องแค่นี้ไม่ใช่ปัญหาอะไรหรอกนะลูกนะ”

รักเหรอ หลงเหรอ ถ้าแม่เธอรู้ว่าเข้าเพิ่งทำอะไรกับเธอไปแม่เธอยังจะกล้าพูดแบบนี้อยู่อีกหรือเปล่าหญิงสาวได้แต่คิดในใจอย่างพูดไม่ออกแม่เธอเอาที่ไหนมาพูดว่าเขารักเธอหลงเธอ เธอมันก็แค่คนที่เขาใช้ระบายความใคร่ก็เท่านั้น

“นะพลอยลูก ถ้าแม่ไม่มีคนไปใช้หนี้มันฆ่าแม่แน่ๆ มันให้เวลาแม่สามวันถ้าแม่ยังหาเงินไปคืนมันไม่ได้มันจะให้คนจับแม่ไปทรมาน ให้ลูกน้องมันมารุมโทรมแม่จากนั้นก็ตัดแขนตัดขาแม่แล้วสุดท้ายก็ฆ่าแม่ทิ้ง”

นางเดือนเพ็ญพูดออกมาด้วยความหวาดกลัวจากใจจริงเพราะมันขู่เธอไว้แบบนี้จริงๆ และเธอก็เชื่อว่ามันต้องทำแบบนั้นแน่

หญิงสาวที่ได้ฟังถ้อยคำที่ออกมาจากปากของแม่ตัวเองถึงกับทรุดลงกับพื้นอย่างหมดหวัง สามวันอย่างนั้นเหรอ เงินห้าสิบล้านภายในสามวัน!

“เขาไม่มีทางให้เราหรอกค่ะแม่” พลอยไพลินเอื้อนเอ่ยออกไปอย่างหมดหวัง

“แกยังไม่ได้ลองไปขอเลยแล้วแกรู้ได้ยังไงว่าเขาจะไม่ให้ แกเป็นเมียเขานะ”

คนที่พูดจาหว่านล้อมก็แล้ว พูดจาดีด้วยก็แล้วแต่ไม่ได้ผลจึงโมโหขึ้นมาอีกรอบ

“พลอยไม่ใช่เมียเขาแล้วเขาก็ไม่มีทางให้เงินเราอีกแล้ว แม่คะเราพอจะมีหนทางอื่นอีกไหมคะ”

เธอพูดพลางจับมือแม่ไว้ หากแม้มีหนทางรอดอื่นอีกสักนิดเธอก็พร้อมจะช่วยแม่อย่างไม่เกี่ยงงอน

“นังคนอกตัญญูฉันให้แกไปขอเงินเขาแค่นี้ทำมาลีลา แกหน้าบางไม่กล้าไปขอรึไง”

นางเดือนเพ็ญสะบัดมือของลูกสาวที่กุมมือของเธออยู่ออกอย่างแรงตามอารมณ์ที่ปะทุขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับด่าเสียๆ หายๆ โดยคนเป็นลูกได้แต่ร้องไห้เงียบๆ อย่างปฏิเสธอะไรไม่ได้เลย เพราะเธอนั้นละอายแก่ใจเกินกว่าจะไปขอเงินจากเขาจริงๆ เพราะเธอรู้ดีว่าเขาจะไม่มีวันให้

“ทำไมแกจะอายอะไรกับแค่ให้ไปขอเงินผัว ทีแกให้มัน***ทั้งวันทั้งคืนแบบนี้เนี่ยๆ ไม่เห็นแกจะอายเลย”

นางเดือนเพ็ญพูดด้วยความโมโหพร้อมกับกระชากเสื้อคลุมของคนเป็นลูกจนเห็นล่องลอยที่ชายหนุ่มทำไวเมื่อกลางวันตรงช่วงลำคอและเนินอกอย่างชัดเจน

“แม่คะอย่า!” เธอรีบตะครุบมือแม่ที่กำลังกระชากคอเสื้อคลุมอาบน้ำไว้แน่น แค่นี้เธอก็รู้สึกอัปยศมากพอแล้วเธอไม่อยากให้คนอื่นเห็นรอยป่าเถื่อนพวกนี้เพราะมันน่าอายเกินกว่าที่จะให้ใครมาเห็นแม้กระทั่งแม่ของตัวเองก็ตาม

“หึ รอยเต็มตัวขนาดนี้ยังมาอายแกรีบขึ้นไปขอเงินมาให้ฉันเดี๋ยวนี้” นางเดือนเพ็ญสั่งอีกครั้ง

“แม่คะ เขาไม่มีทางให้”

“ทำไมจะไม่ให้!” นางตะคอกถามลูกที่ไม่ได้เรื่องที่เอาแต่นั่งร้องไห้อย่างเหลืออด

"นังคนอกตัญญูแกอยากเห็นฉันตายรึไงฮะ นางลูกไม่รักดี"

ไม่ว่านางจะพูดจะด่าอย่างไรคนเป็นลูกก็เอาแต่นั่งร้องไห้ไม่ยอมปริปากพูดอะไรอีก นั่นจึงทำให้นางโกรธจัดจึงลงมือตบตีตามเนื้อตัวของคนเป็นลูกเพราะไม่ยอมขึ้นไปขอเงินมาให้สักที

“แกมันเลี้ยงไม่เชื่อง เลี้ยงเสียข้าวสุก นังคนไม่รักดี”

นางเดือนเพ็ญระบายอารมณ์ใส่คนตรงหน้า ทั้งตบทั้งตี ทั้งหยิกทั้งข่วน จนหญิงสาวฟุบไปกองกับพื้น โดยหญิงสาวที่ถูกกระทำนั้นได้แต่ร้องไห้อยู่เหมือนเดิมแต่ก็ไม่ได้ปกป้องเนื้อตัวแต่อย่างไร

“แกจะไปขอเงินมาให้ฉันไหมฮะนังพลอย!” นางเดือนเพ็ญตะคอกถามคนเป็นลูกอีกครั้งพร้อมทั้งกระชากแขนคนที่ฟุบลงไปสะอึกสะอื้นอยู่กับพื้นกระชากขึ้นมาเขย่าถามอีกครั้ง

“แก แก ฉันไม่รู้ว่าจะหาคำไหนมาด่าแกดีนอกจากคำว่าอกตัญญู! นังคนอกตัญญู!”

เมื่อหญิงสาวที่นางจับเขย่าอยู่ตรงหน้ายังคงไม่ยอมพูดอะไรนางเดือนเพ็ญจึงจิ้มนิ้วชี้ไปที่หัวของคนที่ไม่ได้ดั่งใจแล้วพลักอย่างแรงจนหญิงสาวฟุบลงไปที่พื้นอีกครั้ง

“ฮึก พลอยผิดอะไรเหรอคะทำไมแม่ถึงทำกับพลอยขนาดนี้ ให้พลอยตายแทนแม่เลยไหม”

พลอยไพลินที่ยังคงร้องไห้อยู่พยายามเค้นเสียงออกมาถามคนเป็นแม่อย่างปวดใจ เธอทำอะไรผิดนักหนาเหรอทำไมคนที่เธอรักถึงทำกับเธอแบบนี้

+++++เอามาม่ามาเสิร์ฟยามเช้าค่า เป็นกำลังใจให้น้องด้วยนะคะ สงสารน้องงงงงง อิแดนก็ร้าย แม่ก็มาร้ายใส่อีก ฮือออออ+++++

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

155 ความคิดเห็น

  1. #147 kai918 (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2563 / 13:10
    ตอนนี้ขอ เกลียดผัว เกลียดอีแม่ค่ะ สงสารลูกสาวจัง หนีๆไปเลยค่ะลูก
    #147
    1
  2. #146 mommoo06051958 (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2563 / 11:59
    ไม่ต้องให้แล้วลูกก็จะตายมิตายอยู่แล้วนะ
    #146
    1