กัปตันร้ายพ่ายรัก (E-book มาแล้วจ้า)

ตอนที่ 75 : บทที่ 14/4 (50%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 428
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    27 ส.ค. 63

 

บทที่ 14/4 (50%)

วันนี้ก็เป็นวันที่สองที่เธอต้องนั่งทำงานคนเดียวในห้องทำงานใหญ่ของคนที่บินไปกรุงมอสโกตั้งแต่เมื่อวานแล้วแต่ไม่ได้ติดต่ออะไรมาเลย วันนี้เธอเลยตั้งใจจะกลับไปนอนที่คฤหาสน์ไม่ใช่เป็นเพราะว่าเธอเหงาที่เจ้าของห้องไม่อยู่แต่เป็นเพราะเธออยากจะไปเจอแม่ของเธอต่างหากล่ะ นี่ก็หลายสัปดาห์แล้วที่เธอไม่ได้เจอแม่ของเธอเลยแถมเวลาโทรศัพท์ไปหาก็ไม่ยอมรับสาย เธอสังหรณ์ ใจแปลกๆ กลัวว่าแม่เธอจะมีเรื่องอีกซึ่งหากแม่ของเธอไปเป็นหนี้ที่คาสิโนเป็นสิบๆ ล้านแล้วไม่มีเงินไปใช้คืนอีก ครั้งนี้คงไม่แคล้วที่เธอและแม่ของเธอต้องชดใช้ด้วยชีวิตแน่ มาเฟียรัสเซียโหดแค่ไหนใครก็รู้ คงจะมีแต่แม่เธอล่ะมั้งที่ยังไม่รู้เพราะเธอก็รับรู้มาตลอดว่าแม่ของเธอยังไม่หยุดไปที่นั้น แม้แต่ครั้งที่แล้วที่มาขอเงินแดเนียลไปห้าล้านนั้นอีก

หลังเลิกงานพลอยไพลินก็นั่งแท็กซี่ไปยังคฤหาสน์ทันที

“แอนนา” คนที่มาถึงได้สักพักแล้วแต่ไม่เห็นแม่ของตัวเองอยู่ในคฤหาสน์ส่งเสียงเรียกแอนนาเมื่อเห็นเธอยืนหันหลังเช็ดของที่ตั้งโชว์อยู่ในห้องรับแขกอยู่คนเดียว

“อ้าวพลอย ตกใจหมดเลยเล่นมาเงียบๆ” คนโดนเรียกชื่อที่กำลังจดจ่ออยู่กับการขัดเงาของตั้งโชว์สะดุ้งเบาๆ เพราะเธอไม่คิดว่าจะมีใครมาที่คฤหาสน์เวลานี้

“โทษทีจ้ะ แอนนาเห็นแม่บ้างไหม”

“เอ่อ ช่วงนี้พลอยกับน้าเดือนมีปัญหาอะไรกันหรือเปล่า” แอนนาไม่ได้ตอบออกไปเพราะเธอก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าน้าเดือนจะอยู่หรือเปล่ายิ่งนางรู้ว่าคุณท่านทั้งสองไม่อยู่ที่คฤหาสน์แบบนี้แล้วด้วย แต่เพราะเธอได้ยินคนตรงหน้าถามหาแม่เธอเลยอดที่จะถามออกไปไม่ได้ว่าทั้งสองคนมีปัญหากันอยู่หรือเปล่าช่วงนี้

“ทำไมถึงถามพลอยแบบนั้นล่ะ” พลอยไพลินมองแอนนาอย่างสงสัยว่าแม่เธอต้องมีเรื่องอะไรอีกแน่ๆ

“คือจริงๆ แล้วเมื่อไม่นานมานี้ฉันเคยเห็นคุณผู้หญิงเรียกน้าเดือนไปคุยด้วยน่ะจ้ะ” แอนนาบอกคนตรงหน้าไปตามตรงเพราะลึกๆ แล้วเธอเองก็เป็นห่วงในฐานะเพื่อนรวมถึงคนที่อยู่ด้วยกันมานานถึงสี่ปี

“แอนนารู้หรือเปล่าว่าคุณผู้หญิงกับแม่คุยเรื่องอะไรกัน” คนที่เพิ่งรู้เรื่องถามด้วยความกังวลเพราะคุณผู้หญิงไม่เคยพูดหรือถามอะไรเกี่ยวกับเรื่องแม่ของเธอเลยตอนที่เจอกัน

“ไม่รู้หรอก เพราะคุณผู้หญิงท่านให้ทุกคนออกมาก่อน แต่ถ้าจะให้เดาฉันว่าน่าจะเป็นเรื่องที่น้าเดือนชอบหายออกไปจากบ้านบ่อยๆ นั่นแหละ ที่จริงแล้วพักหลังมานี้คุณผู้หญิงท่านก็ถามเรื่องน้าเดือนกับพวกเราเหมือนกันแต่ว่าพวกเราก็ไม่รู้อะไรเลยจะเห็นก็แค่ที่น้าเดือนชอบหายออกจากคฤหาสน์ไปบ่อยๆ แค่นั้นเอง”

“แล้วคุณผู้หญิงอยู่หรือเปล่าจ้ะ”

“ไม่อยู่หรอก คุณผู้หญิงกับคุณผู้ชายเพิ่งบินไซบีเรียเมื่อเช้านี้เองเห็นว่าอาจจะอยู่ที่นั้นสักพักนึงน่ะ”

หลังจากแอนนาเล่าเรื่องราวของแม่เธอในระหว่างที่เธอไม่ได้อยู่ที่นี่ให้รู้เธอก็ยิ่งกังวลมากขึ้นกว่าเดิมเพราะครั้งนี้คุณผู้หญิงถึงขนาดเรียกแม่ของเธอเข้าไปคุยถึงแม้ว่าจะไม่รู้แน่ชัดก็ตามว่าคุณผู้หญิงท่านคุยอะไรกับแม่เธอ แต่เธอก็พอจะเดาได้ว่าคงจะไม่ใช่เรื่องดีนัก

ในระหว่างที่เธอช่วยงานคนในคฤหาสน์เหมือนอย่างเช่นที่เธอเคยทำประจำระหว่างที่อาศัยอยู่ที่นี่รวมถึงคอยชะเง้อรอแม่ของเธอกลับมาตั้งแต่ช่วงเย็นๆ จนถึงตอนนี้ก็ดึกแล้ว หญิงสาวจึงไปอาบน้ำแล้วเข้าไปรอแม่ที่ห้องของแม่เธอต่อเพราะไม่ว่ายังไงเธอก็ตั้งใจจะเจอแม่ให้ได้

พลอยไพลินสะดุ้งตื่นขึ้นมาตอนเช้าด้วยความงัวเงีย

“โอ๊ยยยยย” หญิงสาวร้องเบาๆ พลางเอามือบีบนวดต้นคอของตัวเองไปมาด้วยความเมื่อยขบ จะไม่ให้เมื่อยได้ยังไงก็เธอดันเผลอนั่งหลับฟุบหน้าลงไปบนโต๊ะแบบนี้ยันเช้า เมื่อคืนหลังจากที่เข้ามารอแม่ในห้องนี้ได้สักพักเธอง่วงมากเลยคิดว่าจะฟุบหลับพักสายตาแค่แป๊บเดียวแต่ใครจะคิดว่าเธอดันหลับยาวทั้งคืนขนาดนี้แถมแม่เธอก็ยังไม่ยอมกลับมาอีก

หลังจากนวดต้นคอและบิดเนื้อบิดตัวไล่ความเมื้อยออกไปแล้วหญิงสาวก็รีบกดโทรศัพท์โทรหาแม่ทันที แต่ก็เหมือนเช่นเคยที่แม่เธอไม่ยอมรับสายไม่ว่าเธอจะเพียรโทรไปกี่ครั้งก็ตาม เธอจึงตัดใจเลิกโทรและรีบอาบน้ำแต่งตัวเตรียมไปทำงานต่อจะมัวชักช้าไม่ได้เพราะตอนนี้เธออยู่ที่คฤหาสน์ซึ่งจะใช้เวลาเดินทางไปบริษัทประมาณยี่สิบถึงสี่สิบห้านาที

วันนี้หลังเลิกงานหญิงสาวก็กลับมานอนที่คฤหาสน์อีกครั้งเพื่อหวังจะเจอแม่ของตัวเอง แต่ก็เป็นเหมือนเช่นเดิมที่แม่ของเธอไม่กลับมาทั้งคืน เธอจึงถามแอนนาว่าระหว่างที่เธอไม่อยู่ที่นี่แม่ของเธอเคยหายไปติดต่อกันหลายวันหลายคืนแบบนี้บ้างไหม แอนนาบอกว่าแม่เธอเคยหายไปในลักษณะนี้อยู่เหมือนกันแต่ว่าก็จะกลับมาที่คฤหาสน์บ้างแต่ถ้าหายไปสองวันสองคืนแบบนี้น่าจะยังไม่เคย

หลังจากได้ฟังจากที่แอนนาเล่าคนเป็นห่วงแม่ก็ไปทำงานด้วยความว้าวุ่นใจพลางคิดว่าถ้าคืนนี้แม่ของเธอยังไม่กลับมาอีกเธอก็จะไปตามแม่เธอที่คาสิโน ซึ่งเธอนั้นได้หาข้อมูลที่ตั้งของคาสิโนเถื่อนนั้นมาเรียบร้อยแล้ว

เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือปลุกหญิงสาวที่กำลังคิดเรื่องที่จะเกิดขึ้นในคืนนี้หากแม่ของเธอยังไม่กลับมาให้หลุดจากภวังค์

“คุณแดเนียล” เจ้าของมือถือที่ส่งเสียงร้องพึมพำชื่อในสายเรียกเข้าอย่างผิดหวังนิดๆ เพราะเธอแอบหวังว่าจะเป็นแม่ที่โทรกลับมา

“ค่ะ คุณแดเนียลมีอะไรหรือเปล่าคะ” คนกำลังคิดมากผ่อนลมหายใจออกเบาๆ เพื่อเรียกสติตัวเองแล้วกดรับสายด้วยน้ำเสียงปกติ

“รีบกลับมาที่คอนโด”

“คะ คุณกลับมาแล้วเหรอคะ” เสียงทุ้มจากปลายสายสั่งออกมาดื่อๆ ทำเอาคนที่คิดว่าเขายังอยู่ที่กรุงมอสโกอยู่ถามกลับไปแบบงงๆ เพราะชายหนุ่มไม่แม้แต่จะบอกเธอว่าเขาจะกลับมาวันไหนหรือว่ากลับมาถึงหรือยัง

“อย่าให้ฉันต้องรอนาน”

คนเอาแต่ใจไม่ได้ตอบคำถามเธอแต่กลับสั่งเธออีกรอบแล้วกดวางสายไปซึ่งนั่นทำให้เธอรู้ว่าตอนนี้ชายหนุ่มกลับมาที่เซนต์ปีเตอร์สเบิร์กแล้วและคงจะรอเธออยู่ที่คอนโดแล้วแน่ๆ

 

+++++มาลองทายกันเล่นๆ นะคะว่าอาเฮียจะรู้เรื่องหรือเปล่าเอ่ย แต่ถ้าอยากรู้เร็วๆ ก็จิ้มอีบุ๊คเลยจ้า+++++

http://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiNzg5NjEyIjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NjoiMTMwNTczIjt9

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

155 ความคิดเห็น

  1. #145 mommoo06051958 (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2563 / 23:35
    ต้องรู้แล้วแน่ๆเลย
    #145
    1
    • #145-1 Finnawriter(จากตอนที่ 75)
      27 สิงหาคม 2563 / 23:41
      อิอิ เดี๋ยวมาต่อให้พรุ่งนี้ค่า
      #145-1