กัปตันร้ายพ่ายรัก (E-book มาแล้วจ้า)

ตอนที่ 66 : บทที่ 13/2(50%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 488
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    27 ก.ค. 63


 
บทที่ 13/2 (50%)

วันนี้เป็นวันที่แดเนียลและพลอยไพลินจะกลับไปที่เมืองโจฮันเนสเบิร์กกันอีกครั้งซึ่งชายหนุ่มได้บอกกับเธอว่าไม่มีธุระอะไรที่ไหนอีกแล้ว และระหว่างที่ยังอยู่ที่นี่เขาจะเช่ารถขับเองเพราะไม่อยากวุ่นวายกับใคร ดังนั้นวันนี้หลังจากทั้งคู่ทานอาหารเช้าที่โรงแรมกันเสร็จในช่วงสายๆ แดเนียลก็ขับรถพาหญิงสาวมุ่งหน้ากลับไปที่เมืองโจฮันเนสเบิร์กกันอีกครั้ง

กว่าที่ทั้งสองคนจะขับรถมาถึงเมืองโจฮันเนสเบิร์กก็เกือบเที่ยงแล้วทั้งๆ ที่ทั้งสองเมืองนี้มีระยะห่างกันแค่หกสิบกว่ากิโลเมตรเท่านั้น ก็ผู้หญิงที่นั่งข้างๆ เขาน่ะสิ เห็นอะไรก็อยากแวะอยากจอดไปหมด ถึงเธอจะไม่พูดออกมาก็เถอะแต่แววตาท่าทางเธอออกซะขนาดนั้น ครั้งเขาจะทำเป็นเมินเฉยไม่สนใจก็กลัวจะหาว่าใจดำ ก็เลยจอดแวะมันซะทุกที่ เจอสัตว์ข้างถนนจอดถ่ายรูป เจอร้านขายของฝากจอดรถลงไปซื้อ

เมื่อมาถึงที่เมืองโจฮันเนสเบิร์กแล้วแดเนียลก็พาพลอยไพลินแวะทานมื้อกลางวันที่ร้านสเต๊กชื่อดังของเมือง
คนที่อยากมาร้านนี้ตั้งแต่ที่เธออ่านรีวิวจากในอินเทอร์เน็ตมาแล้วตาวาวกับเมนูที่กางออกมาดู เพราะมีแต่เนื้อท่าทางน่าอร่อยเต็มไปหมด แต่พอเธอเหลือบสายตาไปดูราคาแต่ละอย่างที่เธออยากทานก็เป็นต้องหน้าจ๋อย อะไรมันจะแพงขนาดนี้เห็นแล้วทำเอาต่อมความอยากอาหารเมื่อครู่หยุดทำงานไปดื้อๆ แม้ว่าจะยังหิวอยู่ก็ตามที

“รับอะไรดีครับ” พนักงานชายเดินมาถามอย่างสุภาพเมื่อเห็นว่าทั้งสองคนน่าจะเลือกเมนูอาหารกันได้แล้ว

“สเต๊กเนื้อวากิวพรีเมียมแบบมีเดียมที่นึงกับซุปครีมเห็ดแชมปิญอง” แดเนียลสั่งเมนูที่ชอบทานเวลามาร้านสเต๊กแบบแทบจะไม่ต้องดูเมนูอาหารอื่น

“ครับ ของคุณผู้ชายรับเท่านี้นะครับ แล้วคุณผู้หญิงล่ะครับรับอะไรดี” พนักงานยิ้มรับออร์เดอร์พลางหันไปถามหญิงสาวอีกคนหนึ่ง

“ฉันขอล็อกเก็ตสลัดสูตรงาดำกับมันบดแล้วก็ค่ะ”

“ครับคุณผู้หญิง รับอะไรเพิ่มอีกไหมครับ”

“ไม่แล้วค่ะ” พลอยไพลินยิ้มตอบพนักงานพลางส่งเมนูอาหารคืน

“เพิ่มสเต๊กเป็นสองที่แล้วกันครับ”

“ได้ครับ เพิ่มสเต๊กเนื้อวากิวพรีเมียมเป็นสองที่นะครับ รบกวนรออาหารสักครู่นะครับ”

“ครับ” แดเนียลตอบรับสั้นๆ กับพนักงานเมื่ออีกฝ่ายพูดทวนรายการอาหารให้ฟัง

“คุณแดเนียลหิวข้าวมากเลยเหรอคะ” พลอยไพลินอดที่จะเอ่ยปากถามชายหนุ่มตรงหน้าไม่ได้เมื่อพนักงานของร้านเดินไปแล้ว

“ทำไม” คนที่กำลังเช็กอีเมลในโทรศัพท์อยู่ถามกลับด้วยความสงสัย

“ก็ฉันเห็นคุณสั่งสเต๊กตั้งสองจานแหนะค่ะ แล้วจากที่ดูๆ สเต๊กร้านนี้ก็จานใหญ่ๆ ทั้งนั้นเลย” หญิงสาวพูดพลางเหลือบสายตาไปดูโต๊ะข้างๆ ที่กำลังรับประทานอาหารกันอยู่

“สั่งเผื่อเธอ ทีหลังอยากทานอะไรก็สั่งไม่ใช่นั่งมองเมนูตาละห้อยแต่สั่งอย่างอื่น ถึงเธอจะสั่งหมดร้านฉันก็มีเงินจ่าย” แดเนียลพูดจบก็ก้มหน้าไปเช็กโทรศัพท์ต่อ

อะไรของเขาถามแค่นี้ทำไมต้องทำเสียงไม่พอใจใส่ด้วย เราก็แค่เกรงใจเพราะเห็นราคามันแพง คราวหลังเถอะจะสั่งแต่ของแพงๆ ให้เขากระเป๋าฉีกไปเลย หญิงสาวสาวได้แต่ค่อนขอดในใจใส่คนหน้านิ่งที่นั่งตรงข้ามกัน

‘อื้มมมมม หอมมากกกกก อื้อ อร่อยยยยยย อื้อออออออ เหมือนกับมันจะละลายในปากได้อย่างนั้นแหละ’ แดเนียลอดจะที่ยิ้มขำผู้หญิงที่นั่งทานสเต็กอยู่ตรงข้ามกับเขาไม่ได้ อะไรจะมีความสุขขนาดนั้น แถมยังทำหน้าฟินเวอร์ขนาดนั้นอีกปกติเพื่อนเขาที่เป็นผู้ชายเวลาพวกนั้นชอบกินอะไรก็ไม่เห็นจะทำหน้าฟินแบบผู้หญิงตรงหน้านี้เลย ส่วนพวกคู่นอนเขาก็ไม่เคยทานข้าวกับพวกเธอด้วยสิเลยไม่แน่ใจว่าผู้หญิงปกติเขาเป็นแบบผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเขาหรือเปล่า แต่จะว่าไปถ้าไม่พาเธอมาที่นี่ด้วยกันเขาก็คงไม่รู้ว่าหญิงสาวจะกินเก่งขนาดนี้ กินอะไรก็อร่อยไปหมด ตอนอยู่ที่รัสเซียเขาและเธอร่วมโต๊ะทานอาหารด้วยกันจนแทบจะนับครั้งได้แล้วส่วนมากก็ทานกับพ่อกับแม่เขา แต่พอมาที่แอฟริกาใต้มันทำให้เขาได้เห็นมุมต่างๆ ของเธอมากขึ้นไปอีก

หลังจากที่ทั้งสองคนทานมื้อกลางวันกันเสร็จก็มุ่งหน้าไปที่ Sun city เพื่อที่จะกลับไปพักโรงแรม The Palace of the Lost City กันอีกครั้ง เมื่อเช็กอินห้องพักเรียบร้อยแล้ว แดเนียลก็พาพลอยไพลินเที่ยวรอบๆ บริเวณ Sun city ที่หญิงสาวอยากไปเที่ยวนักหนาจนถึงขนาดแอบลงมาเที่ยวเองวันนั้น

‘คนอะไรมาเที่ยวทั้งทีไม่เห็นถ่ายรูป’ หญิงสาวนึกในใจถึงคนที่เดินโอบเอวเธอข้างๆ มาตั้งนานแล้วแต่ไม่เห็นเขาจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปสักรูปเลย

“อุ๊ย คุณแดเนียลคะแน่นจังเลยค่ะ” พลอยไพลินบอกคนข้างๆ ที่อยู่ๆ ก็รั้งตัวเธอเข้าหาเขาซะแนบแน่นกว่าเดิมตอนที่เธอกำลังจะถ่ายเซลฟี่

คนหน้านิ่งมองคนที่ขยับขยุบขยิบข้างๆ พร้อมกับที่เจ้าหล่อนเปลี่ยนไปใช้กล้องหลังถ่ายภาพวิวแทนการจะถ่ายภาพเซลฟี่แบบเมื่อครู่ นี่เธอยังปกติดีอยู่หรือเปล่าเนี่ย เห็นเขาไม่เอากล้องขึ้นมาก็แทนที่จะชวนถ่ายด้วยกันแต่นี้อะไรเขาเดินโอบเอวเธออยู่แท้ๆ แต่เวลาเธอจะถ่ายเซลฟี่กลับเอี้ยวตัวออกไปถ่ายหน้าระรื่นคนเดียว แม้แต่ปลายเส้นผมของเขาคงไม่ได้เข้าไปอยู่ในกล้องเธอ แล้วนี่อะไรเขาโอบแน่นหน่อยก็ดันเปลี่ยนไปถ่ายวิวแทน มันน่านัก

หลังจากที่พลอยไพลินเดินถ่ายรูปเล่นจนพอใจแล้วแดเนียลก็พาเธอไปที่อุทยานแห่งชาติพิลาเนสเบิร์ก ซึ่งที่นี่ก็เป็นอีกสถานที่หนึ่งที่เธออยากไปอีกเช่นกันไม่คิดว่าคนอยากเขาจะนึกอยากเที่ยวซาฟารีเหมือนกัน

“ช่วงนี้นักท่องเที่ยวค่อนข้างเยอะ ถ้าหากคุณต้องการรถแบบมีลูกกรงหรือพวกรถเก๋งคงต้องรออีกประมาณสิบถึงสิบห้านาทีนะครับ” เจ้าหน้าที่อุทยานบอกกับนักท่องเที่ยวใหม่ที่เพิ่งมาถึงเพราะนักท่องเที่ยวบางส่วนก็ไม่ไว้ใจหากจะนั่งรถแบบ Open air เข้าไปชมสัตว์ด้านใน

“คุณแดเนียลคะ คือว่าฉันขอไปก่อนได้ไหมคะ”

“ไปไหน”

“เข้าไปชมสัตว์น่ะค่ะ”

“เธอไม่ได้ยินที่พนักงานบอกเมื่อกี้นี้หรือไง” ชายหนุ่มเลิกคิ้วถามคนที่เขายืนโอบเอวอยู่

“ได้ยินค่ะ เพราะงั้นฉันขอเข้าไปก่อนได้ไหมคะส่วนคุณก็รอขึ้นรอบต่อไป ถ้าชมเสร็จแล้วฉันก็จะมารอคุณตรงนี้ค่ะ รอบเราน่าจะห่างกันไม่นาน” หญิงสาวอธิบายให้ชายหนุ่มข้างๆ ฟัง

“อย่าบอกนะว่าเธอจะนั่งรถแบบ Open air เข้าไป”

“ค่ะ” พลอยไพลินตอบพร้อมรอยยิ้ม มาเที่ยวซาฟารีทั้งทีจะให้นั่งรถเก๋งมันจะใช่ซาฟารีได้ยังไง

“จะบ้ารึไง”

“ไม่เป็นไรหรอกนะคะ มาถึงนี่ทั้งทีฉันก็อยากลองดูนี่นา”

“นะคะ นะ” พลอยไพลินยังขอเขาไม่เลิก ก็เธออยากนั่งรถ Open air เข้าไปจริงๆ นี่นา แล้วอีกอย่างเธอก็ไม่ได้ขอให้เขานั่งไปกับเธอด้วยนี่ แค่นี้ทำไมจะไม่ได้

“นะคะคุณแดเนียล ถ้าอย่างนั้นฉันอยู่รอรถเป็นเพื่อนคุณก่อนก็ได้ค่ะ แล้วฉันค่อยขึ้นรอบหลังจากคุณก็ได้”

เมื่อเห็นคนที่คอยแต่โอบเอวเธอยังนิ่งอยู่ หญิงสาวจึงพูดหว่านล้อมเขาอีกทางจริงๆ แล้วจะให้เธอทิ้งเขาเข้าไปก่อนก็ยังไงๆ อยู่ เพราะว่าถึงยังไงเขาก็เป็นเจ้านายของเธอ คงจะแปลกๆ ที่ลูกน้องจะทิ้งเจ้านายเข้าไปก่อน แต่ถ้าเธอรอแล้วให้เขาเข้าไปก่อนเขาคงไม่ว่าอะไร

นี่เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่มานั่งรถแบบ Open air กับผู้หญิงซื่อบื้อที่เขาโอบเอวเธออยู่ข้างๆ ตอนนี้!

“ตัวใหญ่มาก! คุณแดเนียลค่ะ ช้างค่ะช้าง” พลอยไพลินสะกิดเรียกคนหน้านิ่งข้างๆ พลางยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดถ่ายภาพ

“งื้อ น้องงงงงง”

“เธอเรียกฮิปโปว่าน้องเนี่ยนะ” แดเนียลอดที่จะถามขึ้นมาไม่ได้เมื่อได้ยินหญิงสาวเรียกฮิปโปตัวใหญ่ๆ ว่าน้อง

“ทำไมคะ ออกจะน่ารัก” หญิงสาวเผลอหันมาค้อนใส่คนถามเบาๆ อย่างไม่รู้ตัว ก็น้องออกจะน่ารัก!

“โน้นๆ สิงโตค่ะ คุณแดเนียล”

“อืม เห็นแล้ว” เจ้าของชื่อที่ถูกเรียกยกยิ้มมุมปากเบาๆ กับท่าทางตื่นเต้นของข้างๆ

“อยากเห็นใกล้ๆ จังเลยค่ะ” หญิงสาวยังคงดูนั่นดูนี่อย่างตื่นเต้นพร้อมกับหันมาเรียกคนข้างๆ เกือบทุกครั้งเมื่อเจอสัตว์ต่างๆ จนคนถูกเรียกถึงกับตาพร่าไปหลายครั้งกับรอยยิ้มสดใสและแก้มเนียนใสที่ขึ้นสีแดงเรื่อ เพราะอากาศร้อน

“โอ๊ะ นั้นตัวผู้ใกล้มาก” พลอยไพลินพูดพลางยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปอย่างเกร็งๆ ก็ตัวนี้มันมาใกล้รถนี่นา

‘บ้าชะมัด ทำไมมันใกล้ขนาดนี้” ชายหนุ่มคิดในใจ จากที่เขานั่งโอบไหล่เธออยู่แล้วก็ใช้แขนอีกข้างของตัวเองโอบเอวด้านหน้าของหญิงสาวที่นั่งด้านข้างกันเอาไว้อย่างแนบแน่น จนตอนนี้เหมือนเขากอดเธอไว้ในอ้อมแขนแล้ว แต่สุดท้ายสิงโตหนุ่มก็ไม่ได้มุ่งหน้ามาทางนี้ พร้อมกับที่รถคันของเขาก็ค่อยๆ ขับออกห่างจากมัน

หลังจากจบทัวร์ซาฟารีอันน่าหวาดเสียว ชายหนุ่มก็พาหญิงสาวไปทานมื้อค่ำสุดหรูที่ร้านอาหารจีนชื่อดังที่เขาได้จองล่วงหน้าไว้ นั่งดูคนแก้มป่องทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อยอีกพักใหญ่ ทั้งคู่จึงพากันกลับที่พักเป็นอันจบทริปของวันนี้
 

+++++น่ารักมั้ยยยยยย จริงๆ แล้วเฮียแกพาน้องไปเที่ยวค่ะ เรื่องงานนั่นข้ออ้าง 555 ตอนนั้นว่าน่ารักแล้ว บอกเลยว่าตอนนี้น่ารักกว่านี้อีก แถมป๋าสุดๆ อีกต่างหาก+++++
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

155 ความคิดเห็น

  1. #138 aranyaorchid (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 18:06
    อุ๊ยป๋ามากไปเลยค่ะ
    #138
    1