กัปตันร้ายพ่ายรัก (E-book มาแล้วจ้า)

ตอนที่ 14 : บทที่ 6/1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,124
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 101 ครั้ง
    25 ม.ค. 63


บทที่ 6/1

พลอยไพลินพาร่างอันบอบช้ำของตัวเองเข้ามาในห้องนอน โชคดีที่ห้องนอนของหญิงสาวอยู่ใกล้กับบันไดชั้นล่างถัดจากห้องครัวสำหรับทำอาหารไทย ไม่ได้อยู่ระแวกเดียวกับห้องนอนของคนรับใช้ในคฤหาสน์หรือใกล้กับห้องนอนของนางเดือนเพ็ญ

หญิงสาวทิ้งตัวลงบนที่นอนด้วยความอ่อนล้า น้ำตากับเสียงสะอื้นไห้ถูกปล่อยออกมาทันทีที่หน้าสัมผัสกับหมอนใบโต ด้วยหญิงสาวไม่แน่ใจว่าห้องนอนที่เธออาศัยอยู่นี้ นั้นเก็บเสียงได้เพียงใดจึงได้แต่นอนคว่ำหน้าสะอื้นไห้กับหมอน โดยหวังว่าเสียงเธอจะไม่เล็ดลอดออกไปด้านนอกหากมีใครสักคนเดินมาระแวกนี้
พลอยไพลินนอนร้องไห้จนหลับไป รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก็ตอนฟ้าสราง พลอยไพลินจึงพาร่างกายอันอ่อนแรงของตนเข้าไปชำระร่างกายในห้องน้ำ

หญิงสาวใช้เวลาในการอาบน้ำนานผิดปกติแม้ว่าเธอจะรู้สึกปวดศีรษะรวมถึงตัวลุมๆ ก็ตาม โดยเธอหวังว่าสายน้ำจะช่วยชำระล่องลอยต่างๆ ที่ชายหนุ่มกระทำไว้กับร่างกายตนเมื่อคืน แต่เมื่อเธอลองส่องกระจกล่องลอยสีกุหลาบที่กระจายตามร่างกายโดยเฉพาะบริเวณทรวงอก ยิ่งตอกย้ำให้เธอรู้ว่าแม้ว่าเธอจะอาบน้ำชำระร่างกายเท่าไหร่ เธอก็ไม่สามารถลบล่องลอยที่ชายหนุ่มกระทำไว้ได้

“อ้าวพลอย ทำไมวันนี้ถึงมาสายได้ ไม่สบายหรือเปล่าหน้าซีดๆ นะ”

ไดอาน่าแม่ครัวประจำคฤหาสน์ที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับเธอเอ่ยทักพลอยไพลินในขณะที่เธอและลูกมือคนอื่นๆ กำลังเตรียมอาหารเช้าให้คนในบ้านอยู่

“อ๋อ ไม่เป็นไรมากหรอกจ่ะ แค่รู้สึกครั้นเนื่อครั้นตัวนิดหน่อย”

“ถึงว่าใส่ชุดซะรุ่มร่ามปิดถึงคอเชียว”

พลอยไพลินได้แต่ยิ้มบางๆ กลับไปให้ไดอาน่า จะให้เธอบอกออกไปตรงๆ ได้ยังไงว่าที่เธอต้องใส่ชุดมิดชิดขนาดนี้เป็นเพราะว่าเธอต้องการจะปกปิดล่องลอยที่แดเนียลทำกับร่างกายเธอไว้เมื่อคืน

“ถ้าไม่สบายมากก็ไปพักเถอะนะ พวกเราทำกันตั้งหลายคนสบายอยู่แล้ว และอีกอย่างเช้านี้ก็ทำอาหารรัสเซียไม่ใช่อาหารไทยจ่ะ” ไดอาน่าร่ายยาวและลูกมือที่เหลือก็พยักหน้าเห็นด้วย พลอยไพลินเลยเดินกลับไปนอนพักที่ห้องต่อ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“พลอย เป็นยังไงบ้าง” พลอยไพลินงัวเงียตื่นขึ้นมาเพราะเสียงเคาะประตู

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“หนูพลอยนี่ฉันเองนะ เปิดประตูให้หน่อย”

“สักครูนะคะ คุณผู้หญิง” พลอยไพลินขานรับและพยายามขยับตัวลุกจากที่นอนทันทีที่ได้ยินเสียงคุณผู้หญิงของคฤหาสน์เคาะประตูห้องเรียกเธออีกครั้ง

“เป็นยังไงบ้างจ๊ะ เห็นไดอาน่าบอกว่าเธอไม่ค่อยสบายตั้งแต่เมื่อเช้า” คุณผู้หญิงเอ่ยถามพร้อมกับเอามือมาอังหน้าผากเธอเมื่อพลอยไพลินเปิดประตูให้คุณผู้หญิงเข้ามาด้านในแล้ว

“ไม่เป็นอะไรมากหรอกค่ะคุณผู้หญิง พลอยทานยาแก้ปวดลดไข้ไปแล้วค่ะ ขอโทษด้วยนะคะที่วันนี้พลอยไม่ได้ช่วยงานอะไรเลย”

“อย่าพูดแบบนั้นสิจ๊ะ ไม่เป็นอะไรมากก็ดีแล้ว แล้วอีกอย่างฉันก็เคยบอกหนูไปแล้วนี่ว่าฉันเห็นหนูเหมือนลูกเหมือนหลานไม่ใช่เด็กรับใช้”

พลอยไพลินน้ำตาซึมกับความมีเมตตาของคุณกรองแก้ว เธอไม่อยากจะคิดเลยว่าหากเมื่อคืนแผนของแม่เธอสำเร็จ คุณกรองแก้วจะเสียใจขนาดไหน

“แล้วนี่บ่ายโมงกว่าแล้ว ทานอะไรหรือยัง”

“ยังเลยค่ะ”

“งั้นเดี๋ยวฉันให้คนยกอาหารมาให้ในห้องนะ พักผ่อนเยอะๆ จะได้หายเร็วๆ”

“ขอบคุณค่ะคุณผู้หญิง” พลอยไพลินยกมือไหว้ขอบคุณคุณกรองแก้ว อีกฝ่ายยิ้มรับแล้วเดินไปจัดการบอกให้คนนำอาหารมาให้พลอยไพลิน

หลังจากพลอยไพลินทานอาหารเสร็จแล้ว หร่อนก็เดินตามหานางเดือนเพ็ญทั่วคฤหาสน์ เพราะเธอเดินไปหาที่ห้องก็ไม่พบ โทรศัพท์ไปหาก็ไม่รับเธอจึงออกตามหาแต่หาเท่าไหร่ก็ไม่พบ จนเธอตัดใจจะเดินกลับห้องตัวเอง แต่สายตาดันเหลือบไปเห็นร่างสูงใหญ่อยู่ไกลๆ พลอยไพลินจึงหลบและเปลี่ยนเส้นทางเดินกลับห้องของตัวเองแม้ว่าทางที่จะต้องเดินกลับนี้จะต้องเดินอ้อมไกลมากทีเดียว แต่หญิงสาวก็คิดว่าดีกว่าที่จะต้องเดินไปทางนั้นแล้วเจอคนใจร้ายที่ย่ำยีเธอเมื่อคืน

พลอยไพลินเมื่อกลับมาถึงห้องก็ล้มตัวลงนอนอีกครั้งเพราะเธอยังรู้สึกเพลียๆ รวมถึงที่เธอเดินตามหาแม่ทั่วคฤหาสน์หลังใหญ่นี้ก็ทำให้เธอรู้สึกเจ็บแปลบๆ บริเวณกลางกายสาว
พลอยไพลินนอนหลับลึกจนกระทั่งตื่นมาเกือบๆ สองทุ่มเพราะมีคนนำอาหารมาให้เธอที่ห้อง

หลังจากทานอาหารเสร็จ พลอยไพลินก็ไปหาแม่ของเธอที่ห้องอีกครั้งหนึ่งแต่ก็ไม่พบนางเดือนเพ็ญที่ห้อง หญิงสาวจึงนั่งรอนางเดือนเพ็ญเกือบชั่วโมงแต่ก็ไร้วี่แววว่านางเดือนเพ็ญจะกลับมาเร็วๆ นี้ พลอยไพลินจึงตัดใจเดินกลับห้องเพราะเธอคิดว่าแม่ของเธอคงกำลังหลบหน้าคนในบ้านหรือบางทีอาจจะออกไปคาสิโนนั้นอีก
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 101 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

155 ความคิดเห็น