หทัยจอมอสูร [Yaoi] -END- (สนพ.ฟาไฉ)

ตอนที่ 8 : 8 - อัปลักษณ์ re10/9/60

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 38,284
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,564 ครั้ง
    10 ก.ย. 60

หทัยจอมอสูร [Yaoi]

8 – อัปลักษณ์

 

            เสร็จสิ้นการเจรจา ร่างบุรุษและหญิงงามจึงสาวเท้าออกไปจากคุกคุมขัง ทว่าเดินผ่านไปได้ไม่ไกล เยว่ถิงก็ได้ยินเสียงพูดคุยผ่านอีกด้านของหิน เขาเคลื่อนขยับตัวแนบหูเข้าฟังยังรอยแตกร้าว


            “ข้าเลวมากใช่หรือไม่เจิ้งซื่อ หึ บัดนี้ความชั่วร้ายคงกลืนกินจิตใจข้าจนหมดเสียแล้ว”


            น้ำเสียงนางเหนื่อยอ่อน ราวหมดแรงกับการสร้างภาพลักษณ์โหดเหี้ยมเย็นชา เยว่ถิงได้รู้ในบัดนี้เอง ว่ากระแสความอบอุ่นที่ลานพิธีตีตราเป็นของปราชญ์อธรรมผู้ดูเหมือนไม่ยี่หระต่อโลก เขาหลงรักเทพธิดาพยากรณ์ กระทั่งน้ำเสียงก็อ่อนโยนปลอบประโลม


            “ท่านแค่ทำตามหน้าที่ ทว่า ภาพที่เห็นไม่ได้มีเพียงจอมอสูรที่สิ้นใช่หรือไม่”


            “เจ้าอ่านข้าออกทุกที”


            “อย่าบอกนะว่า” เจิ้งซื่อเคร่งเครียดขึ้น “เป็นนายท่านอู่ที่สิ้นอีกคน”


            “ใช่” อิงเอ๋อร์เอ่ยราวกับกระซิบ สั่นสะท้าน “ร่างเต็มไปด้วยโลหิตโชก บุรุษสองคนฟาดฟันกัน มีเพียงนายบำเรอนั่นเท่านั้นที่มิเป็นอะไร”


            จบคำเทพธิดากระอักไอออกมา เจิ้งซื่อร้องขึ้นอย่างเป็นห่วง “อากาศข้างนอกเย็นนัก เชิญคุณหนูกลับตำหนักก่อน”


            “ฮึก” เสียงสะอื้นเบาๆ บอกว่านางร่ำไห้ “ข้าทรมาน! เข้าใจไหมว่าข้าทรมาน พี่สาว เหตุใดท่านทำกับข้าเช่นนี้ อย่างกับว่าชีวิตข้านั้นไม่มีอะไรเป็นของตน จะให้ข้าเห็นภาพพวกนี้อีกเท่าไหร่ จะให้ข้าชี้นำความตายให้คนอีกเท่าไหร่ ท่านไปสบายแล้ว เหลือเพียงข้าทุกข์ทรมาน ไหนว่ารักข้าที่สุดอย่างไร!!


            “ศาสตร์นี้เป็นการทำนายหนึ่งในใต้หล้าที่เหล่าคนทั้งปวงปรารถนา คุณหนูใหญ่สิ้นแล้ว หากท่านมิรับฐานะเทพธิดาพยากรณ์ต่อก็มิอาจอยู่ในพรรคได้ นางทำเพื่อท่านกระทั่งก่อนตาย อย่าได้ตำหนินางเลย”


            “เจ้าไม่เข้าใจเจิ้งซื่อ เมื่อไหร่ข้าจะได้กลับบ้านเสียที ข้ามันโง่งมนักที่รักเขา! รักทั้งๆ ที่ใจเขามีเพียงพี่เซียงคนเดียว ยอมให้เขาใช้ประโยชน์ ในอนาคตใจเขาก็กลับเป็นของผู้อื่นอีก มาบัดนี้ถึงได้รู้ว่าแท้จริงมิควรฝากใจให้ผู้ใดทั้งสิ้น”


            “ชู่ว” เจิ้งซื่อเอ่ยปรามนางให้ลดเสียงลง คงช่วยประคองนางเดินกลับตำหนัก “ที่นี่มีข้า ท่านไม่ต้องกลัวสิ่งใด”


            เยว่ถิงคายเอาเลือดออกจากริมฝีปาก ชันเข่าขึ้นข้างหนึ่งขณะเอนหลังพิงผนังหินเยียบเย็น ห้วงความคิดตีกันยุ่งเหยิงวุ่นวาย ไม่นึกว่าจะได้ลอบฟังบทสนทนาความลับนี้โดยง่าย


            เท่าที่ฟัง เจิ้งซื่อกับอิงเอ๋อร์เห็นจะเป็นคนของฝ่ายธรรมะที่ซ่อนเร้นอยู่ในพรรคมารจริง ส่วนเขาที่นางเอ่ยถึงกลับดูเหมือนก้ำกึ่งยิ่งทำให้สถานการณ์ซับซ้อน นางว่ายอมให้ใช้ประโยชน์ถึงมิได้กลับบ้าน เป็นไปได้ไหมว่าคือบุรุษคนหนึ่งของฝ่ายธรรมะ


ส่วนพี่สาวนั้น... อาจเป็นอดีตคนรักสตรีในดวงใจของจอมอสูรพันศพ ที่นางผู้นี้เองก็เกี่ยวข้องกับบุรุษที่อิงเอ๋อร์หลงรักด้วย ซึ่งคิดทบทวนให้ดี ก็คือบุรุษที่เจิ้งซื่อเรียกว่านายท่านอู่ ในอนาคตเขาจะฟาดฟันกับจอมอสูรพันศพโดยมีเยว่ถิงเป็นชนวนสงคราม อิงเอ๋อร์จึงถึงกับทนไม่ได้ต้องให้จอมอสูรพันศพทำอะไรขอทานตาบอดเช่นเขาสักอย่าง


“ให้ตายสิ” เยว่ถิงสบถเบาๆ ถอนใจหนักๆ ออกมาอีกหนึ่งที รู้เช่นนี้เขากลับคิดไม่ตกว่าจะทำอย่างไรต่อไป เลือกอธรรมก็ทำใจยากหลังจากถูกรุมประณามให้โดนฆ่าและแทบถูกรุมโทรม เลือกธรรมะอิงเอ๋อร์กับเจิ้งซื่อก็ทำเขาไว้มิใช่น้อย 


ต้องโทษความนอนง่ายของตนเช่นเดิม เมื่อเวลาล่วงเลยผ่านไปเขายังเข้าสู่ห้วงนิทราได้ เยว่ถิงตื่นขึ้นเมื่อได้ยินเสียงเปิดกรงอีกครั้ง คราวนี้เป็นสตรีฝีเท้าเบาสองคน พวกนางไม่พูดอะไรมากนอกจากฉุดให้เขาลุกขึ้นแล้วพาเดินไป


ผ่านสะพานได้ยินเสียงสายธารไหลและนกร้องเริงร่า กลิ่นบุปผากรุ่นกระจายพร้อมเสียงยอดไม้ไหวซู่ซ่าด้วยสายลม อากาศเปลี่ยนไปจากในคุก บริสุทธิ์เย็นสบายต่างจากส่วนใดๆ ในพรรคสะบั้นสวรรค์ที่เขาเคยเหยียบย่างมา


“คุกเข่า”


เยว่ถิงถูกนำพาเข้าสู่ห้องหนึ่ง เขาคุกเข่าตามคำสั่ง สัมผัสว่าพื้นห้องทำจากไม้หอมชั้นดีปูทับด้วยพรมนุ่มนวล เทพธิดาพยากรณ์คงกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้คู่โต๊ะ มองเขาจากที่สูงกว่า


            “ข้าจะประทานยาพิษให้ตามคำขอของเจ้า ถ้ารอดก็ดี ถ้าไม่ก็ดี”


            เยว่ถิงร้องอ้าวเฮ้ยในใจ ความสงสารต่อเทพธิดาพยากรณ์ที่มีน้อยนิดหดหายลงไปอีก ชะตาเขาดูต้องกับพวกเครื่องดื่มเป็นภัยเหล่านี้เสียจริง ตั่งโต๊ะเตี้ยมีจอกใส่ยาพิษถูกวางลงเบื้องหน้า ทว่าไม่มีกลิ่นอันใดให้สงสัยว่าคือพิษร้ายแรง


            “ยกดื่มด้วยตนเองซะ จะได้ไม่มากล่าวหาว่าข้าใจร้าย”


            ขอทานตาบอดโคลงศีรษะเล็กน้อย นางแค่อยากรู้สึกผิดบาปน้อยลงมากกว่า ทว่าอย่างไรเขาก็มิได้สนใจรูปโฉมที่นำพาเรื่องราวแสนปวดหัวมาให้อยู่แล้ว เยว่ถิงยกยาพิษขึ้นดื่ม


            พลันไหลลงสู่คอก็ออกฤทธิ์เร็ว บีบหลอดลมเขาให้ตีบตัน อุณหภูมิของร่างเย็นลงฮวบฮวบคล้ายกลายเป็นศพแช่แข็ง ก่อนเขาจะล้มตึงลงขยับเคลื่อนไหวไม่ได้ เด็กหนุ่มอ้าปากตะกายอากาศเข้าตามสัญชาตญาณ ในความมืดมิดเบื้องหน้าที่คุ้นชินมาสิบหกปีกลับดูลึกลับยากหยั่งถึง สติสัมปชัญญะค่อยๆ เลือนรางหลุดลอย


            น่าแปลก ภาพเก่าๆ กลับหวนคืน ภาพผู้คนในชาติภพก่อนที่ยังติดตรึงไม่จางหาย หรือผู้คนมากมายในชาติภพนี้ที่ได้ยินเพียงเสียงและสัมผัส เยว่ถิงประหลาดใจกลับตนเหมือนกัน ว่าดันคิดถึงจอมอสูรพันศพเสียด้วย มิได้ล่วงรู้เลยว่าอีกฝ่ายหน้าตาเป็นอย่างไร แต่คงไม่อัปลักษณ์ดั่งคำเล่าลือ


            ทุกสิ่งค่อยๆ ห่างไกลออกไป สติเขาดับวูบลง



           

            เฮือก!


            เด็กหนุ่มสะดุ้งตื่นเงยศีรษะขึ้นจนผ้าคลุมหน้าผืนเล็กหลุดลง ขยับกายแล้วพลันรวดร้าวไปหมด รู้สึกตัวอีกทีก็นอนอยู่บนเตียงไม้ไผ่แข็งๆ มีผ้าห่มเนื้อหยาบคลุมตัวอยู่ เขาลองขยับนิ้วมือนิ้วเท้า มิมีส่วนใดกุดด้วนเสียหาย เยว่ถิงทิ้งตัวนอนนิ่งๆ บนหมอนแข็งราวหินแล้วกะพริบตา ยามทราบว่ายังไม่ตายทำให้เขางงงวยอยู่สักพัก ชีวิตนี้ถึกถึนยิ่งกว่าอะไร


            ดวงตามืดบอดยังคงเป็นอยู่เช่นเดิม เมื่อรอให้คุ้นกับอาการปวดทั่วร่างแล้วจึงใช้มือสัมผัสส่วนต่างๆ ของร่างกาย ยังคงอยู่ครบ กระทั่งเส้นผมยาวก็มิได้หลุดร่วงจนศีรษะล้านเลี่ยนอย่างที่คิด หรือความอัปลักษณ์จะอยู่เพียงแต่บนใบหน้า


            มีเสียงฝีเท้าเดินเข้ามา เยว่ถิงชะงักมือที่กำลังจะแตะแล้วหันไป


            “กรี๊ด!


            เสียงกรีดร้องอย่างตกใจขวัญผวาพร้อมเสียงถ้วยชามตกแตก เสียงหายใจกับเสียงเคลื่อนที่ถอยผงะอย่างหวาดกลัวทำให้เยว่ถิงรับรู้ว่า รูปโฉมตนเองตอนนี้คงไม่ธรรมดา


            “ขะ ข้า ขอโทษ ข้าจะไปนำโอสถมาให้ใหม่”


            สตรีผู้นั้นเอ่ยตะกุกตะกักแล้วรีบออกไปอย่างรวดเร็ว เยว่ถิงยกมือขึ้นลูบคลำใบหน้า


            บัดนี้ มีแผลพุพองปูดบวมอยู่ข้างแก้มขวาใหญ่ลามลงจนถึงคาง แม้มิรู้สึกเจ็บปวดอันใด แต่ความอัปลักษณ์คงตกแก่เขาแล้วแน่แท้


            ระหว่างอยู่เพียงลำพัง เยว่ถิงเริ่มใช้มือเอื้อมสุ่มแตะไปทั่ว เตียงตั้งอยู่ติดผนังทำจากไม้ไผ่อ่อนดูไม่แข็งแรงเช่นกัน ที่แห่งนี้มีฝุ่นละอองอยู่บ้างน่าจะไม่ได้ผ่านการใช้มาเป็นระยะเวลาหนึ่ง ยามจะลุกขึ้นกลับรู้สึกแข้งขาอ่อนไร้เรี่ยวแรง เด็กหนุ่มจึงนั่งเหยียดขาค้างพิงผนังไม้นั้นไป


            ประสาทสัมผัสทางโสตและการแตะสัมผัสยังคงอยู่ มิได้สูญเสียไป แค่ร่างกายเขารู้สึกอ่อนแอและเจ็บปวดจากภายในและยังเหลือร่องรอยแผลช้ำจากพวกต่ำทรามในคุก ทั้งฤทธิ์ยาพิษน่าจะยังกระจายอยู่ไม่สลายไป คงต้องรอยาโอสถจากสตรีนางนั้นเสียก่อน เยว่ถิงอดไม่ได้ที่จะลูบแผลเป็นอีกครั้งเพื่อเช็คว่าไม่ได้เจ็บปวดจริงๆ


            “ทีนี้คงหมดปัญหาแล้วกระมัง?” พึมพำกับตัวเองแผ่วเบา น้ำเสียงแห้งราวมีทรายติดอยู่ในลำคอ ครานี้คงต้องครุ่นคิดต่อไปว่าจะทำหน้าที่ใดเพื่อให้สามารถอยู่ในพรรคสะบั้นสวรรค์แล้วรอรับยาถอนพิษกร่อนกระดูกในตัว


            เสียงประตูจะหลุดมิหลุดแหล่ดังขึ้นเรียกสายตาเยว่ถิงกลับไป เขาคว้าผ้าผืนเล็กมาปิดบาดแผลไว้ มิอยากเห็นนางผู้นั้นตื่นตระหนกอีก


            ทว่าผู้กลับเข้ามาใหม่มิใช่สาวใช้


            เสียงฝีเท้าหนัก กลิ่นกายอันเริ่มจะคุ้นเคยทว่าเจือด้วยกลิ่นสาบโลหิตและกระแสปราณแสนปั่นป่วนทำให้เด็กหนุ่มสะดุ้ง ผ้าแทบหลุดออกจากมือ เขาจะถอยหนีแต่กลับถูกดึงฝ่ามือออกให้เผยรอยแผลอัปลักษณ์ออกมา


            “ผู้ใดทำเจ้า” เสียงกดต่ำคาดคั้นแฝงด้วยโทสะแรงกล้ากระทั่งเยว่ถิงแทบลืมไปว่ากำลังหายใจ


            “...เป็นผู้น้อยดื่มยาพิษเอง” เอ่ยตอบเสียงเบา ใจนึกว่าปัญหาจะสิ้นสุดอยู่หมาดๆ สวรรค์ท่าจะไม่เป็นใจเสียเลย


            “คิดว่าข้าโง่นักรึไง”


            น้ำเสียงนิ่งขึงแต่แฝงความเกรี้ยวกราดของจอมอสูรพันศพบอกได้ว่าสามารถเด็ดหัวเขาทิ้งได้หากมิยอมเอ่ยปาก


            “เป็นผู้น้อยยกดื่มด้วยตนเอง”


            “เจ้าเสกถ้วยยาขึ้นมาในคุกหรืออย่างไร” ประมุขพรรคมารเอ่ยเยาะ เพิ่มแรงที่ข้อมือขึ้นอีกให้เยว่ถิงเบ้หน้าด้วยความเจ็บปวด


ร่างกายอ่อนแอของเขาตอนนี้ถ้าเป็นไปได้ไม่อยากมารองรับอารมณ์หรือเอ่ยปากถึงเรื่องราววุ่นวายให้พรรคมากกว่านี้ ทั้งเขาเองก็มิได้โกหก เพราะเป็นเขาที่ยกขึ้นดื่มเอง


เยว่ถิงจึงยืนยันดั่งกลายร่างเป็นระบบตอบอัตโนมัติ แม้ถูกมือใหญ่ล็อกใบหน้าและข้อมือให้มิอาจหันหนี


            “เป็นผู้น้อยยกดื่มด้วยตนเอง”


            “ข้ายังไม่ได้ตัดสินสิ่งใด ตอบมาใครบังคับเจ้า อย่าทำให้ข้าหมดความอดทน”


            อาจเพราะโกรธจากการถูกหยามเกลียดและสูญเสียของเล่นชิ้นสำคัญก็ไม่ทราบ จอมอสูรจึงคล้ายน่ากลัวกว่าทุกครั้งที่เผชิญหน้า ทว่าเยว่ถิงกลับเลือกโป้ปดแทน ด้วยมิเชื่อใจจอมอสูรผู้นี้ อีกทั้งมิอยากตั้งตนเป็นปรปักษ์กับเจิ้งซื่อและเทพธิดาพยากรณ์ ยิ่งเป็นการต่อความยาวสาวความยืดออกไปอีก


            ยกมือแตะสัมผัสมือที่เข้าคุกคามจับร่างเขาแน่นอย่างแผ่วเบา “ผู้น้อยตาบอด ครั้นมีผู้ลากออกจากคุก บอกให้ดื่มยาที่ว่าเป็นยาแก้พิษกร่อนกระดูก ผู้น้อยจึงยกดื่ม หมดสติไปและตื่นมาอยู่ที่นี่ นอกนั้นมิอาจรู้ได้”


            “โง่นัก!” หน้าเขาถูกสะบัดออกไปอีกทาง “หึ คิดว่าเจ้าเองคงดีใจ ที่รอดพ้นจากข้าด้วยใช่หรือไม่”


            “ท่านอยากฟังคำตอบจริงหรือสิ่งที่ต้องการจะฟัง”


            “อย่ามาเล่นลิ้นกับข้า”


            “ผู้น้อยไหนจะกล้า” ประสบพบเหตุการณ์เหล่านั้น เขายิ่งกล้าบ้าบิ่นขึ้นจนน่าตกใจ “ให้ตอบตามจริง มิมีผู้ใดดีใจกระมังที่อยู่ๆ ถูกนำมาเป็นชายบำเรอให้แก่ผู้ที่ไม่รู้จักมาก่อน ให้ตอบสิ่งที่ท่านต้องการจะฟัง ผู้น้อยเสียใจที่มิได้ปรนนิบัติท่านก็เสียรูปโฉมเสียแล้ว ทั้งยังถูกทำนายว่าจะทำให้ท่านถึงแก่ความตาย น่าละอายยิ่ง”


            เยว่ถิงคิดว่าถูกตบหรือต่อยหรือกระชากหัวออกก็มิได้เกินความคาดหมาย ทว่าจอมอสูรนิ่งงัน อารมณ์พุ่งพล่านแต่ระงับไว้ไม่ลงมือ คนผู้นี้นับว่ายังมีเหตุผลอยู่บ้าง จนคล้ายเพ่งพินิจพิจารณาเขา อารมณ์ร้อนดั่งไฟผลาญจึงค่อยๆ ลดลง มีความอาดูรเพิ่มเติมเข้ามา เยว่ถิงประหลาดใจอยู่พอควร


            “ชีวิตข้า ข้าลิขิต ธรรมดาอิงเอ๋อร์ทำนายเพียงเรื่องราวทั่วไปไม่เจาะจง ครานี้นางล้ำเส้น ถึงอ้างว่าเห็นแก่ข้า แต่ในฐานะประมุขสะบั้นสวรรค์ จะกลัวอะไรกับเจ้า”


            “เช่นนั้น...”


            “ช่วงหลายวันนี้ข้ามีกิจสำคัญต้องออกนอกพรรค ทว่าจะย้ายเจ้าไปเรือนเร้นจันทร์” เสื้อคลุมตัวหนึ่งถูกคลุมลงบนตัว เนื้อดีเรียบลื่นและกลิ่นหอมสบายพลิ้วไหวนี้คุ้นเคย “นี่คือเสื้อคลุมหยกม่วง สวมสิ่งนี้ใครในพรรคก็ทำอะไรเจ้าไม่ได้”


            เยว่ถิงอ้าปากค้างเล็กน้อย


            “แต่ว่าใบหน้าผู้น้อย...”


            “ได้ยินว่าเจ้าทำอย่างอื่นได้มากมาย ร่ายกลอน เล่นพิณ เล่นหมากรุก ถึงเวลานั้นคงหาความสำราญให้ข้าได้” จอมอสูรเอ่ยปัดอย่างออกจะรำคาญ “เบื่อหน้าเหมือนจะตายให้ได้ตอนข้าสัมผัสเจ้าอยู่เหมือนกัน มานี่”


            เด็กหนุ่มลังเล จอมอสูรพันศพย้ำเสียงเข้ม “มานี่”


            เยว่ถิงค่อยๆ เอื้อมมือไปแตะฝ่ามือใหญ่แต่ร้อน ก่อนร้องเสียงหลงยามถูกอุ้มหวือขึ้นในอ้อมกอดแข็งแรง จอมอสูรถอนหายใจออกมา คงขมวดคิ้วมุ่นอยู่กระมัง


เด็กหนุ่มถูกนำพาฝ่าสายลมบนหลังคากระเบื้องล่องลอยไป อากาศยามกลางคืนนี้ค่อนข้างเย็น แสดงว่าเขาหลับข้ามวันข้ามคืนเลยทีเดียว สักพักจึงสัมผัสได้ว่ากลับมายังสถานที่ซึ่งถูกพามาในครั้งแรก โดยรอบมีต้นไม้โอบล้อมและตะเกียงหลายดวง


“อยู่เรือนเร้นจันทร์ ห้ามออกไปไหน หากก้าวออกจากที่นี่ข้าไม่รับประกันชีวิตเจ้า” ประมุขพรรคมารเอ่ยข่มขู่ “ถ้าไม่โง่นัก หลังจากคำทำนายของอิงเอ๋อร์ คนในพรรคคงอยากฉีกเจ้าเป็นพันชิ้น เข้าใจหรือไม่”


เยว่ถิงพยักหน้าลงช้าๆ ยังคงไม่เข้าใจการกระทำของผู้ได้ชื่อว่าโหดเหี้ยมฆ่าฟันคนเป็นผักปลา ไฉนยังช่วยนายบำเรอที่สูญเสียรูปโฉมและมีคำทำนายว่าจะทำให้ถึงแก่ความตาย อา จะเข้าใจความคิดคนผู้นี้ยากนัก


“เจ้าหัวเราะอะไร?”


“ขออภัย” เยว่ถิงที่หัวเราะออกมาผ่อนลมหายใจ น้ำตาซึมข้างขอบตา “นายท่านสอบถามผู้น้อย แต่คงทราบถึงเรื่องอีกหนึ่งที่เกิดกับผู้น้อย จึงได้เกิดความอาดูรสงสาร”


จอมอสูรนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะตอบคำด้วยกรุ่นอารมณ์หงุดหงิด


“ไอ้เดรัจฉานห้าตัวนั่นข้าฆ่ามันหมดแล้ว แต่สิ่งที่เจ้ามิยอมบอกคือใครประทานยาพิษให้และเบิกทางแก่พวกมัน อีกอย่างข้าไม่ได้สงสารเจ้า แค่มิชอบให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องสมบัติของข้ารวมถึงทำอะไรลับหลัง เจ้าต่างหาก หรือวิปลาสไปแล้ว ผ่านเหตุการณ์เหล่านั้นยังมีหน้าหัวเราะให้เสียอารมณ์”


“ท่านคงไม่รู้ แต่จริงๆ แล้วท่านใจดี”


เยว่ถิงพึมพำทั้งรอยยิ้ม จอมอสูรคล้ายชะงักค้างไป ก่อนทำเสียงหึในลำคอแล้วสะบัดชายผ้าเดินปึงปังออกไปเสียอย่างนั้น ยังมิวายด่าเขาไล่หลัง “โง่งม!


            “เฮ้อ” เยว่ถิงถอนใจทั้งรอยยิ้มบางยังติดบนริมฝีปาก ความหวาดกลัวเริ่มละลายหายไปในอากาศ อย่างนี้จริงๆ แล้วจอมอสูรอาจเรียกว่าปากไม่ตรงกับใจได้หรือไม่ บางทีการเป็นนายบำเรออาจไม่เลวร้ายกระมัง


            จอมอสูรออกงานตามประกาศกับเขาไว้จึงไม่ได้มาหาอีก เยว่ถิงมีข้าวกินสามมื้อ มีที่นอนดี มีคนปรนนิบัติ แต่แม้ผู้เป็นใหญ่จากไปไม่นาน เยว่ถิงก็ได้ยินสาวใช้ในเรือนตนลอบคุยกันอย่างตระหนกตกใจ


            “ได้ยินว่า จ้าวตำหนักสามนำนายบำเรอคนใหม่มาให้แก่ท่านประมุข รูปโฉมสะดุดตาอย่างยิ่ง”



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.564K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,728 ความคิดเห็น

  1. #7699 3001mindong (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2563 / 22:39
    อยากให้น้องหายเป็นปกติจากพิษทั้งสองอย่างอ่า สงสารไม่ไหวแล้วใจชั้น
    #7,699
    0
  2. #7690 kakao141044 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2563 / 08:27
    อ่านมาถึงตอนนี้อยากตบพระเจ้าคนกุมชะตาน้อง ทำไมต้องเอาน้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยอ่ะ จะมีไหมที่น้องจะมีความสุขจริงๆสักทีที่มายังโลกนี้ โคตรสงสารเลย ฮึก😭
    #7,690
    0
  3. #7689 kakao141044 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2563 / 08:24
    หยามเกลียด=หยามเกียรติ
    เกือบท้ายบท
    #7,689
    0
  4. #7556 K.white wine (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 22:12
    แหม่ มีคนประเคนมาให้อีกแย้ว
    #7,556
    0
  5. #7510 9nvwqluvXz (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 14:12
    เห่อออ อย่างน้อยก็เหลือความสามารถต่างๆไว้ให้น้องเนอะ แงงง
    #7,510
    0
  6. #7456 enjoyly_24 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 04:54
    สงสารน้องอ่ะ คืนหน้าเดิมให้น้องได้มั้ยย แต่ชอบความอ่อนโยนของท่านประมุขจัง
    #7,456
    0
  7. #7412 kittenO (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 00:45
    โดนชมว่าใจดีแล้วเขินเหรอคะ
    #7,412
    0
  8. #7403 BBRB (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 00:51

    ทำลายรูปโฉมไปก็เท่านั้น...เพราะรักเกิดที่ใจ

    #7,403
    0
  9. #7385 MYDREAM9599 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 เมษายน 2563 / 14:17
    ถึงน้องจะไม่สวยแล้วแต่น้องก็มีเสน่ห์อ่ะ
    #7,385
    0
  10. #7354 burgandytomato (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 19:25
    เสียใจ น้องไม่สวยแล้วหรอ 🥺
    #7,354
    0
  11. #7197 Brem25 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 18:23
    ลูกแม่ชีวิตเศร้ามากกกก
    #7,197
    0
  12. #7188 อดีตรีดเงา (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 08:52

    ลูกชั้นรอดพ้นการเสียซิงแล้วววว

    #7,188
    0
  13. #7152 pearpearly (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มีนาคม 2563 / 23:46
    นายเอกของแม่ ฮื่อออออ เราชอบมากค่ะไรท์
    #7,152
    0
  14. #7129 Tartarinlove (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มีนาคม 2563 / 23:45
    ชีวิตลูกชายฉันมันจะเศร้าเกินไปแล้ว
    #7,129
    0
  15. #7098 Fueled me (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 มีนาคม 2563 / 22:45
    มองไม่เห็นแล้วยังเสียโฉมอีก โธ่ถัง
    #7,098
    0
  16. #7040 lilying_ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มีนาคม 2563 / 15:53

    น้องงงงง น่าสงสารจับใจ แต่ท่านประมุขนี่อ่อนโยนแบบไม่รู้ตัวเลยนะคะ อีกฝ่ายเป็นแค่นายบำเรอ ปกติจะฆ่าทิ้งจะอะไรไม่ต้องสนใจเลย แต่นี่หน้าน้องน่ากลัวขนาดนั้นพ่อยังเป็นห่วงยังอุ้ม แงงงงง พ่อพระเอก ประมุขพรรคมารอะไรกัน ชั้นเห็นแต่ออร่าพระเอกกกกก

    #7,040
    0
  17. #6935 ครุ๊งด๊าวด่าว (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2562 / 22:43
    เป็นชั้นชั้นไม่อยู่แล้ว เหนื่อยมาก น้องเก่งมากอะ!!!!
    #6,935
    0
  18. #6859 mytty (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 08:59

    สงสารน้องงงงงงง ฮืออออ

    #6,859
    0
  19. #6837 Nyctophiliaaaa (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 22:17
    กะว่าจะใช้ชีวิตแบบชิลๆสบายๆไหงกลับได้ผลตรงข้ามขนาดนั้นอะน้องถิง สงสารรรTT
    #6,837
    0
  20. #6822 JCC (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 20:15

    แง่ว เอ็นดูน้องถิงถิงเลย จะต้องเจออะไรอีกเนี่ย

    #6,822
    0
  21. #6713 chalillxx_ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 15:27
    เอาจริงนี้ว่าเรื่องมันเกิดจากธิดาทำนายนางอิจฉาอะ แล้วแบบเหมือนประมุขจะเอ็นดูเย่วถิงมากๆ นางก็เลยเล่นใหญ่ไปเลย สงสารน้อง
    #6,713
    0
  22. #6684 pcy921 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 00:12
    เฮ้ออออถึงตาบอดไม่เห็นโฉมหน้าตัวเองก็จริง แต่ก็น่าสงสาร
    #6,684
    0
  23. #6654 Wang19th (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 23:06
    สงสารน้องอ่ะ เจออะไรมาเยอะจริงๆ แค่น่าเสียโฉมคือจิ๊บๆ
    #6,654
    0
  24. #6537 Ppttyc_ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 20:13
    คติง่ายๆสบายๆเออ จริงเยว่ แบบขนาดหน้าพังยังเฉยๆ แล้วนี่เอาคนใหม่มาแล้วน้องล่ะแม่
    #6,537
    0
  25. #6485 maybee23 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 18:55
    สงสารน้องอยู่ๆก็มาเจออะไรก็ไม่รู้เยอะเติมไม่หมดจะขัดก็กลัวโดยฆ่าอีก
    #6,485
    0
  26. #6257 gabriel.la(: (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 12:31
    เข้มแข็งมากเลยยยย
    #6,257
    1
    • #6257-1 Shin Night(จากตอนที่ 8)
      1 กันยายน 2562 / 22:22
      โถลูกฉันนนนนน
      #6257-1