พระสนมสองหน้า [Yaoi]

ตอนที่ 23 : 21 - หวานล้ำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20,675
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,341 ครั้ง
    10 เม.ย. 63

พระสนมสองหน้า [Yaoi]

21 – หวานล้ำ

 


            เมื่อเหมันต์ฤดู คืนนั้นหิมะตกหนักอยู่เบื้องนอก เหลาสุราอบอุ่นเต็มไปด้วยผู้คน บุรุษสองคนกำลังสนทนากันอยู่ในห้องที่จัดเตรียมไว้พิเศษ ลักษณะการแต่งกายภายนอกดูไม่ผิดแผกไปจากอาคันตุกะผู้พอมีทรัพย์สินทั่วไป ทว่าทั้งใบหน้าและท่วงท่าต่างมีรัศมีเหนือคนธรรมดา


            ดาวประจำตัวของท่านเคลื่อนผิดแปลกไป แสดงว่าจะมีเหตุการณ์หนึ่งเกิดขึ้นที่วังหลวงในวันข้ามปี


            คนฟังจิบสุราอึกหนึ่ง ก่อนถาม


สำคัญเพียงใด


หากท่านเห็นว่าสำคัญก็สำคัญ หากไม่เห็นว่าสำคัญก็ไม่สำคัญ


บุรุษในอาภรณ์สีเขียวเข้มลายดอกบัวเอ่ยกึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม นัยน์ตาลึกลับมีเลศนัย


            พลันประตูถูกเปิดออก อวิ๋นอ๋องหลี่ลู่เฉิงอยู่ในเสื้อคลุมกันหิมะทำจากขนสุนัขจิ้งจอกอย่างดีเดินเข้ามา คำนับคนทั้งสอง ถอดเสื้อคลุมออกแล้วแขวนไว้ ก่อนคว้าเตาอุ่นมือมาถือไว้แล้วเอ่ย


            พี่สี่ พี่ห้า ดูเหมือนว่าจะมีเรื่องน่าสนใจอย่างหนึ่งในต้าหลาง


            จิ้นอ๋องหลี่ลู่หยางรินสุราแล้วยื่นให้อีกฝ่ายดื่มอบอุ่นร่างกายหลังจากที่ขี่อาชาฝ่าหิมะข้ามเมืองมาหลายชั่วยาม อวิ๋นอ๋องรับไปพร้อมเอ่ยขอบคุณ ก่อนกล่าวเสียงเคร่งขรึม


            มีผู้คิดสับเปลี่ยนตัวพระสนมผู้หนึ่งในวันข้ามปี


            หลี่ลู่จินเหลือบมองจิ้นอ๋อง นี่หรือสิ่งที่เจ้าว่า


            จิ้นอ๋องก้มลงดื่มสุราไม่ตอบ ทำท่าล่องลอยเหมือนไม่อยู่ในบทสนทนาอีกต่อไป อุปนิสัยประหลาดนี้ผู้เป็นพี่ชายน้องชายล้วนชินชาจนพากันไม่ถือสามองข้ามมานานแล้ว อวิ๋นอ๋องมองพี่ห้ายิ้มๆ


            ไม่มีสิ่งใดเกินศาสตร์คาดการณ์ของท่านจริงๆ จากนั้นจึงหันมามองพี่สี่ของตน


คราแรก ข้าคิดว่าเป็นเพียงคำพูดเพ้อเจ้อของคนเมาสุรา แต่ยามได้ยินมากกว่าหนึ่งครั้ง ทั้งผู้พูดก็ดูเอาจริง จึงไปตามสืบมา ได้ความว่าเป็นแพทย์หลวงขั้นต้นหลิวซีหลงต้องการสับเปลี่ยนตัวกับพระสนมโทหลิวเหม่ยเหริน โดยอาศัยความช่วยเหลือของวั่งกู่เจิน มือปราบจวนตุลาการแห่งต้าหลาง


หลิวซีหลงเป็นคนของใคร


หลิวซีหลงผู้นี้พี่ชายฝาแฝดของพระสนมหลิวที่เข้าวังเมื่อสามปีก่อน ตระกูลหลิวเป็นตระกูลวาณิชค้าทองคำที่เพิ่งร่ำรวยมีอันดับขึ้นในต้าหลิง มิได้ถือฝ่ายใดเป็นพิเศษ ทว่าก็เคยติดต่อกับเหล่าขุนนางและทหารอยู่ไม่น้อย


องค์จักรพรรดิแห่งต้าหลิงใช้นิ้วไล้จอกสุรา ยามนี้ยังไม่ถึงเวลาจะกลับสู่ต้าหลาง


            เรื่องนี้ไม่น่าไว้ใจ ทั้งการสลับตัวพระสนมถือว่าบ้าระห่ำนัก มิเคยมีใครใจกล้าลงมือทำมาก่อน ยิ่งคนผู้นั้นเป็นแพทย์หลวง หากเข้าไปก่อเหตุอันใดย่อมไม่ใช่เรื่องดี อวิ๋นอ๋องเอ่ย


            หลี่ลู่จินเหลือบมองอีกคนในห้อง เอ่ยเรียก ลู่หยาง เจ้าเห็นเช่นไร


            เรื่องนี้ล้วนแล้วแต่ท่านตัดสินใจเพียงผู้เดียว หากสำคัญก็สำคัญ หากไม่ก็คือไม่


            องค์ชายห้าหลี่ลู่หยางหรือบัดนี้ได้รับพระราชทานนามจิ้นอ๋องผู้นี้สามารถดูดาวทำนายชะตาได้อย่างแม่นยำราวกับมองเห็นความเป็นไปในโลก ทว่ากลับมิชอบเอ่ยออกมาโดยตรง มีเพียงถ้อยคำคลุมเครือเท่านั้น หลี่ลู่จินมองรอยยิ้มบางของอีกฝ่ายสักพักก็วางจอกสุราลง


            เช่นนั้น ข้าจะกลับไปยังวังหลวง ดูว่าคนผู้นี้มีแผนการเช่นไร


            ครั้งนั้น เขาตัดสินใจว่าเรื่องนี้เป็นเรื่อง สำคัญ


            ไม่รู้ว่าเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องหรือไม่ ยามเมื่อได้ก้าวเข้าสู่วังหลวงแห่งต้าหลิงที่มิได้มาเหยียบเสียเนิ่นนาน หิมะโปรยปรายลงเบาบาง จันทรากระจ่างบนฟ้า เสียงพลุประทัดดังกึกก้อง เหมือนวันข้ามปีเมื่อหกปีก่อนไม่มีผิดเพี้ยน


            ตำหนักผิงอันเปลี่ยวร้างรกชัฏ อยู่ในมุมอับสายตาไม่น่ามอง ในอดีตเจ้าของตำหนักที่อยู่มาสามคนก่อนหน้าไม่ตายดี ทำให้ไม่มีผู้ใดอยากมาอยู่อาศัย พระสนมหลิวเหม่ยเหรินจึงถือได้ว่าถูกกดขี่ไร้ตัวตนอย่างแท้จริง


            ครั้นเมื่อเขาได้เห็นใบหน้าของหลิวเหม่ยเหริน หรือบัดนี้คือแพทย์หลวงนามหลิวซีหลง คลื่นน้ำในใจก็สั่นไหว เข้าใจถึงรอยยิ้มเลศนัยของลู่หยางแล้ว


            บุรุษผู้ผ่านเหนือใต้เช่นเขาไม่เชื่อเรื่องโชคชะตาหรือลิขิตสวรรค์ แต่อย่างไรก็คงเป็นความบังเอิญที่เล่นตลกไม่น้อย


            ทว่าอีกฝ่ายกลับจำเขาไม่ได้ ท่าทางเหมือนจะกลัวแต่ก็พร้อมขู่สู้สุดตัว สุดท้ายได้ลองเล่นหมากล้อมประมือกัน หลี่ลู่จินจึงได้พบความพ่ายแพ้ที่ไม่ได้ประสบมานาน กระตุ้นให้เขาหงุดหงิดใจและหฤหรรษ์อย่างหาได้ยากไปพร้อมกัน


            ก่อนหน้าเขาคิดว่าจะจัดการเรื่องราวไม่ให้วุ่นวาย ไหนเลยผู้ต้องสงสัยจะกลายเป็นเป็นแพทย์หลวงมุทะลุผู้หนึ่งที่อยากให้น้องสาวได้ออกมานอกวังเสียบ้างถึงได้กล้าเสี่ยงศีรษะบนบ่าของตนเอง ดูแล้วมิมีเบื้องลึกเบื้องหลังนอกจากเหตุผลส่วนตัว ทำให้เขาไม่อาจลงมือให้เด็ดขาด ตัดสินใจสืบสวนลับๆ อย่างใจเย็น


            เวลาผ่านไป ความทรงจำในอดีตหวนฟุ้งขึ้นมาบ้างบางเวลา ความคิดของเขากลับไปอยู่ยังคนผู้หนึ่งมากขึ้น


            ใบหน้าประทินโฉมหนาเตอะจนน่าขัน สีหน้าท่าทางขู่สู้ดุจพยัคฆ์แต่ร่างกายกลับเป็นเพียงลูกแมว กลยุทธ์ทางหมากลึกล้ำที่ทำให้เขาเพลี่ยงพล้ำปราชัย สิ่งใดๆ ล้วนให้ความรู้สึกทั้งคุ้นเคยและแปลกใหม่พร้อมกัน


การสืบเสาะติดตามอย่างละเอียดทำให้รู้ถึงตัวตนของแพทย์หลวงคนหนึ่ง ว่าเป็นนักเลงสุรากลับใจ เพื่อน้องสาวแล้วยอมตัดขาดตระกูลตั้งใจสอบเข้าแพทย์หลวง มีความตั้งใจแน่วแน่ที่จะเป็นแพทย์ที่ดีทว่าก็ก่อปัญหาบ่อยครั้ง


พอเรียกถามอยู่เสมอ การฟังรายงานเรื่องหลิวซีหลงก็กลายเป็นหนึ่งในกิจวัตรประจำวันขององค์จักรพรรดิไปโดยไม่รู้ตัว


และยามที่ลู่เฉิงทำเรื่องไม่เข้าท่าเช่นนัดพบพวกเขาในงานเทศกาลโคม หลี่ลู่จินก็มิได้ปริปากตำหนิแม้ครึ่งคำ มิคาดจะสัมผัสได้ถึงความสบายใจระคนเอ็นดูเมื่อจับมือเดินเคียงข้างพระสนมตัวปลอม สายตาไม่อาจผละไปจากปากเล็กๆ เจื้อยแจ้วที่เอ่ยไม่หยุด และแก้มกลมที่ขยายออกเหมือนก้อนแป้งยามที่เจ้าของเผยรอยยิ้ม


ท่าทางหวาดระแวงระวังตัวในตอนแรกอยู่ได้ไม่นานก็ปล่อยตัวเผอเรอ ทั้งที่ยามปกติแทบไม่มีผู้ใดกล้าปล่อยตัวไม่ระวังกิริยาต่อหน้าเขา


พบพานผู้คนงดงามมากมายในใต้หล้า ทว่ายามนั้น ภาพคนๆ หนึ่งใต้แสงโคมไหนเลยจะกระจ่างแจ้งติดตรึงในความคิดได้ถึงเพียงนี้


ยิ่งยามได้กลั่นแกล้งหยอกล้อให้ลูกแมวพองขนขู่ฟ่อใส่ ความอภิรมย์อันไม่มีที่มาที่ไปยิ่งเกิดขึ้นในใจ กลิ่นกำยานในตำหนักผิงอันและกลิ่นหอมอ่อนจางจากร่างผอมบางนั้นช่วยให้ผ่อนคลายความตึงเครียดมากมายจากราชกิจและแผนการในแต่ละวัน


ฝันร้ายที่หวนคืนมาในบางครั้งสงบลง ร่างกายของเขาที่มักเย็นเยียบยามได้ไออุ่นจากร่างในอ้อมกอดแล้วทำให้รู้สึกว่าตนเองมิใช่ศพเย็นชืด ทว่าเป็นมนุษย์คนหนึ่งที่มีลมหายใจ ทำให้เขาสบายใจทุกครั้งที่กอดร่างนั้นจนนอนหลับไป


เมื่อสัมผัสใกล้ชิดและกลั่นแกล้งหลิวซีหลงมากเข้า ก็ดูคล้ายว่าเขาจะปลุกปั่นความต้องการเบื้องลึกในใจของตนขึ้นมาด้วย กามอารมณ์ที่คล้ายว่าจะละทิ้งไปได้ปะทุขึ้นในใจ เรื่องที่อีกฝ่ายเป็นบุรุษดูเหมือนว่าจะไม่ใช่สิ่งสำคัญ


แม้เอ่ยว่าเพื่อแผนการ แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าเขาต้องการเก็บอีกฝ่ายไว้ใกล้ตัวที่สุด ให้ท่ามกลางทะเลมืดมิดมีตะเกียงนำทางสักดวงก็ยังดี


เมื่ออยู่ใกล้ความอบอุ่น นับวันเขากลับยิ่งควบคุมตนเองลำบาก มิอาจหักห้ามใจไม่ให้ละเลียดชิมรสอีกฝ่าย พอดื่มด่ำไปกับความปรารถนาจึงพบกับรสล้ำเลิศชนิดหนึ่ง หรือเพียงแค่มองท่าทางทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อยเบื้องหน้า อาหารไร้รสในปากก็สามารถเคี้ยวแล้วกลืนลงได้ง่ายขึ้น นานมากแล้วที่อารมณ์ของเขาจะเปลี่ยนแปลงไปตามคนผู้คนหนึ่งเพียงนี้


ทั้งบัดนี้ องค์จักรพรรดิแห่งต้าหลิงได้รสสัมผัสที่สูญหายไปตั้งแต่อายุสิบสองกลับคืนมา ความรู้สึกลึกล้ำเสียจนไม่อาจบรรยายเป็นคำพูดได้ แต่ก็ยังมีความเคืองขุ่นหนึ่งติดค้างอยู่ในใจ เพราะการที่จะได้สิ่งนี้มา มีคนดื้อดึงเอาชีวิตเข้าแลก ล้อเล่นกับอารมณ์ของเขาอย่างไม่น่าให้อภัย


“สำหรับเจ้ามีทั้งรางวัลและบทลงโทษ อยากได้สิ่งใดก่อนกัน”

           


30%

 

 

            อ้อมแขนที่เกี่ยวกระหวัดเอวแนบชิดทำให้คนเป็นหมอรู้สึกตัวขึ้นมา หัวเราะฝาดเฝื่อนในคอ นึกอยากเตะตนเองนักที่ดันกระโดดรนหาที่ตายเข้าไปในอ้อมอกแข็งแกร่งนั้นเอง


            บุรุษนิสัยช่างเจ้าคิดเจ้าแค้นเช่นหลี่ลู่จินไหนจะปล่อยผ่านสิ่งใดไปง่ายๆ เขาไม่ควรย่ามใจว่าอีกฝ่ายไม่เอาเรื่องแล้วจริงๆ ฮึ่ม!


            “หะ หักล้างกันได้หรือไม่ ข้ามิได้ต้องการสิ่งใดสักนิด แค่เพียงท่านหายดีก็พอแล้ว”


            “ไม่ได้”


            ริมฝีปากแนบใบหูยามเอ่ยคำ หลี่ลู่จินสังเกตเห็นว่าใบหูน้อยๆ เริ่มขึ้นสีชมพูอ่อน อดไม่ให้ขบเม้มลงไปแผ่วเบา


            “ท่าน...!” ซีหลงเบิกตาพยายามขืนตัวออก “บทลงโทษเป็นแบบใดกัน”


            “ให้คุกเข่าดีหรือไม่”


            “ท่านไม่ต้องการให้หัวเข่าข้ามีแผลมิใช่หรือ”


            “คุกเข่าบนเตียงอย่างไร”


            คนฟังแทบสำลักน้ำลาย ขึงตาจ้องหน้าอีกฝ่ายที่มีรอยยิ้มน้อยๆ ที่มุมปากอย่างไม่เชื่อสายตา ไม่คิดว่าคนเช่นหลี่ลู่จินจะเอ่ยปากพูดเรื่องหน้าไม่อายเหล่านี้ออกมาได้ หรือพอลิ้มรสได้ทำให้สมองวิปริตวิปลาสไปแล้ว


            ไม่สิ เขาควรจะรู้ได้ว่าองค์จักรพรรดิแห่งต้าหลิงไม่ใช่เทพเซียนน่าเลื่อมใสหรือท่อนหยกสลักตายด้านดั่งที่เห็นครั้งแรกอีกแล้ว คนผู้นี้ตระเวนไปทั่วหกแคว้นหกปี ออกจากวังหลวงคร่ำครึไปเนิ่นนาน ไหนเลยจะไม่ซึมซับความคิดหยาบช้าอย่างบุรุษทั่วไปอยู่ในหัว ยิ่งสัมผัสใกล้ชิดก็ยิ่งแสดงตัวตนที่แท้จริงออกมาอย่างไม่อายฟ้าอายดินกับเขา


            “ไม่!


            “หากปฏิเสธได้จะเรียกว่าลงโทษหรือ”


            “ท่านเคยสัญญาว่าถ้าหากเล่นหมากล้อมไม่ชนะข้า จะไม่ร่วมคืนกับข้า”


            “เช่นนั้นหรือ”


            “ใช่ ท่านสัญญาในคืนเทศกาลโคม องค์จักรพรรดิตรัสสิ่งใดแล้วคืนคำได้หรือ”


            หลี่ลู่จินแค่นหัวเราะหึ คลายอ้อมกอดดุจเหล็กกล้านั้นออก “คงมีเพียงเจ้าที่กล้าต่อรอง”


            องค์ไท่ชางหวงตี้สั่งให้จิ้นชิงยกกระดานหมากล้อมเข้ามา ก่อนจู่ๆ ก็สั่งให้ซีหลงไปเปลี่ยนอาภรณ์เป็นสีแดงเพลิงราวกับต้นเฟิง(เมเปิ้ล)ในฤดูสารท สองบุรุษนั่งเผชิญหน้ากันตามลำพังอีกครั้ง ทว่าพระสนมกำมะลอกลับกระสับกระส่ายยิ่งกว่ายามได้ประมือกันครั้งแรก


            ในห้องนอนที่ถูกตกแต่งใหม่จนหรูหราพร่างพรายของตำหนักผิงอัน กลิ่นกฤษณาและอำพันหอมเย็นแตะปลายจมูก น้ำแข็งสลักลายมงคลแวววาวบนถาดทองเล่นล้อกับแสงเทียนแดงบนเชิงเทียนทองคำเกิดเป็นประกายวิบวับสีรุ้ง ม่านไหมสีแดงและทองพลิ้วพรายจนบรรยากาศอบอุ่นละมุนละไมเหมือนอยู่ในความฝัน


            เว้นแต่เพียงเจ้าบ่าวที่สวมอาภรณ์องค์จักรพรรดิสีดำสนิท นี่มิใช่ถือว่าเป็นคืนวันวิวาห์หรอกหรือ


            มิหนำซ้ำ องค์จักรพรรดิแห่งต้าหลิงยังสั่งให้นำสุราเข้ามาอีกด้วย


            “ท่านดื่มได้หรือ เดี๋ยวก็เมาอีก”


แก้มของคนตัวเล็กกว่าขึ้นสี น่าชมดูไม่น้อย ทว่าองค์จักรพรรดิแห่งต้าหลิงยังเก็บซ่อนความพลุ่งพล่านได้ดีเยี่ยม สีหน้ากลับมาราบเรียบดังผิวน้ำนิ่ง แต่คนมองมีหรือจะไม่รู้ว่าเป็นผิวน้ำนิ่งที่มีคลื่นซัดโถมอยู่เพียงใด


            “บทลงโทษของเจ้าคือดื่มสุรา”


            “ให้ข้าดื่มสุราคนเดียวก็เอาเถิด แต่ท่านต้องสั่งให้แขวนม่านสีแดงพวกนี้ด้วยหรือไง”


            ลำพังเขาเองนั้นก็ถือว่าคอทองแดง เพียงแต่บรรยากาศชวนหวานเลี่ยนรอบตัวนี่สิ


            “ใช่”


            “ข้าชอบสีฟ้ามากกว่า”


            “ตามธรรมเนียมแล้วห้องหอไม่ใช้สีฟ้า”


            ห้องหอบิดาท่านเถอะ ซีหลงเกือบหลุดสบถ หากมิใช่ว่ากลัวอดีตองค์จักรพรรดิไท่ซู่หวงตี้ฟื้นขึ้นมาบีบคอ เห็นจุดรอยยิ้มน้อยๆ นั่นผุดขึ้นมาบนฝีปากได้รูปสีแดงแล้วพาลปั่นป่วนในอก


            อยากกลั่นแกล้งอะไรเขาก็เอาเลย หากไม่รู้สึกรู้สาซะอย่างจะทำอะไรได้...!


            “อ้อ หอคณิกาที่ข้าเคยไปมาก็มีห้องพิเศษที่ตกแต่งเช่นนี้ สำหรับเร้าอารมณ์บุรุษให้เหมือนกับเปิดบริสุทธิ์เจ้าสาวแรกแย้ม ท่านไม่เลือกคณิกาสวยๆ สักคนมา...”


            “ถ้าเอ่ยถึงคณิกาอีก ข้าจะทำให้แน่ใจว่าเจ้าจะไม่สามารถพูดได้จนถึงเช้า”


            “...” คนจะพูดยอมสงบปากแต่โดยดี แต่สีหน้ายังบึ้งตึงไม่ยอมแพ้ชัดเจน


            องค์จักรพรรดิรินสุราที่ลงในจอก กลิ่นหอมหวานพลันฟุ้งกระจาย ไม่ได้มีกลิ่นหอมแรงเช่นสุราเจี้ยนหนานชุน


            “เป็นสุราหลู่โจวเหล่าตูเท่อฉวี่”


            สุราชนิดนี้ขึ้นชื่อเรื่องรสหวานสดชื่น เมื่อดื่มไปแล้วกลิ่นหวานหอมเย้ายวนอบอวลอยู่ในปากไม่จางหายจนกระทั่งหมดมื้ออาหาร หลิวซีหลงเดิมก็ดื่มสุรารสหวานยามกำลังจะเกี้ยวพาหญิงงามเท่านั้น


            “คล้องแขนดื่มหน่อยเป็นไร”


            ซีหลงบิดมุมปากยิ้ม ยอมทำตามแม้ปากจะค่อนแคะ


“เจ้าบ่าวก็อย่าเพิ่งสลบไปก่อนจบกระดานแล้วกัน”


            สองร่างคล้องแขนดื่มสุรามงคล รสสุราหวานล้ำปานจะละลายลิ้น กลิ่นหอมฟุ้งในจมูกและลำคอจนหูตาลาย ดื่มไปพลางวางหมากล้อมไป องค์จักรพรรดิแห่งต้าหลิงเพียงจิบบ้างเล็กน้อย จากนั้นก็ไม่แตะอีก


ด้วยรสชาติที่คล้ายจะดื่มง่าย ทว่าแท้จริงแล้วกลับทำให้เมามายโดยไม่รู้ตัว ไม่ถึงครึ่งกระดาน หลิวซีหลงที่นั่งหลังตรงตัวแข็งทื่อก็เริ่มตัวอ่อนพิงกับเบาะรองนั่ง จู่ๆ ก็หัวเราะขึ้นมาเสียเฉยๆ


            “บิดามันเถอะ ใครจะไปรู้ว่าเจ้าเฉินเจียหน้าโง่นั่นแค่ต้มยาง่ายๆ ก็ยังทำไม่ได้! ไปเป็นสุกรให้คนเชือดกินไป๊


            นัยน์ตามังกรสีดำคอยสังเกตอีกฝ่ายอยู่ตลอด วางหมากสีดำลงอย่างสุขุม มิได้เอ่ยอันใดนอกจากอมยิ้มน้อยๆ


            “นี่! ท่านลงตรงนั้นทำไม ไม่มีตาหรือ ต้องลงตรงนี้ถึงจะบุกรุกข้าได้ เห้อ ไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย”


            หลิวซีหลงที่กำลังอยู่ในช่วงอารมณ์ดีกลับกลายเป็นหงุดหงิด เปลี่ยนที่ให้หมากของฝั่งตรงข้ามเสียมาตีตนเองเสียอย่างนั้น


            “ผู้น้อยยังฝีมืออ่อนด้อย ต้องให้ใต้เท้าหลิวชี้แนะแล้วกระมัง”


            “ใต้เท้าหลิวอะไรกัน คนกันเองไม่ต้องเกรงใจ”


            ซีหลงที่ถ้อยคำเริ่มเครือแล้วหัวเราะขึ้นมาอีก มิหนำซ้ำยังยื่นมือมาตบบ่าผู้เป็นหนึ่งในต้าหลิงอย่างไม่กลัวตาย


            “ท่านเนี่ยมีแววดีนะเนี่ย หากฝึกฝนต้องเป็นปรมาจารย์หมากได้แน่ ประเสริฐๆ”


            เรื่องราวมากมายไม่ประติดประต่อกันนักพร่างพรายออกมาจากริมฝีปากดุจกลีบดอกไม้ที่ขยับไปเรื่อย องค์จักรพรรดิแห่งต้าหลิงก็นั่งฟังสลับกับเดินหมากอย่างเพลินใจ หลายต่อหลายครั้งก็เปลี่ยนตาเดินเพราะคนเมาสับเปลี่ยนให้  ทว่าคนสติดีก็มิได้เอ่ยค้าน หรือกระทั่งห้ามไม่ให้หลิวซีหลงซดสุราต่างน้ำนั้นหยุดลง


            เขามีหรือจะไม่รู้ว่าคนผู้นี้เมาง่ายสร่างเร็ว เพียงแต่พอมาเห็นสภาพนี้กับแล้ว ไม่ทราบเหตุใดจึงไม่สามารถอดกลั้นรอยยิ้มที่มุมปากเอาไว้


            มาจนช่วงใกล้จบกระดาน หลิวซีหลงเมาจนได้ที่ก็หรี่ตามองเขา สะอึกขึ้นมาทีนึงก่อนส่งเสียงเรียกทั้งรอยยิ้มเผล่


“แม่นาง”


แม่นาง? องค์จักรพรรดิแห่งต้าหลิงนึกขัน เลิกคิ้วมองอีกฝ่าย รอฟังคำ


“เพราะความงามของเจ้าทำให้ข้าตาพร่า ดูเหมือนข้าจะพ่ายแพ้เสียแล้ว ทำอย่างไรดี”


“แล้วท่านคิดว่าควรทำอย่างไร”


            จู่ๆ ซีหลงก็ใช้เท้ายันกระดานหมากออกไป เคลื่อนกายมาอยู่ตรงหน้าเขา ใช้แขนโอบเอวและใช้นิ้วแตะปลายคางเกลี้ยงเกลา ส่งสายตากรุ่มกริ่มเจ้าชู้มาให้ มิหนำซ้ำยังทำท่าจุ๊ปากยามพินิจดวงหน้าขององค์จักรพรรดิ


            “เจ้างามเพียงนี้ คืนนี้พี่หลงจะทะนุถนอมเจ้าแน่นอน ไม่ต้องกลัวเจ็บไป”


            หลี่ลู่จินกระตุกริมฝีปากกลั้นขำ ยามจ้องมองคนที่เอามาเบียดออเซาะเองโดยที่เขาไม่ต้องเปลืองแรง


คืนนี้ใครจะต้องเจ็บตัวกันแน่

          


70%


หวาน...


รสหวานละลายอยู่ในโพรงปาก ผสานกับสัมผัสวาบหวิวจนร่างกายคล้ายจะหลอมเหลวเป็นขี้ผึ้ง หลิวซีหลงกำลังอยู่บนตัวคนผู้หนึ่ง ใช้ริมฝีปากของตนรุกไล่ตักตวงเอาแต่ใจจากริมฝีปากนุ่มนวลชุ่มชื้นตรงหน้า มือก็ปัดป่ายลูบผิวกายดั่งหยกเย็น


ปกติร่างกายของเขามักจะอุ่นร้อนกว่าผู้อื่น ทำให้รู้สึกชอบใจในสัมผัสเนียนละเอียดเย็นมือนี้ยิ่งนัก ขยับโอบกอดอิงกายแนบชิดเข้าไปอีก


ภาพเบื้องหน้าวูบไหวเลือนราง ดวงหน้าขาวที่แม้จะพร่ามัวทว่าก็รู้ได้ว่างดงามอย่างยิ่ง เส้นผมสีดำขลับตกกระจายบนหมอนผ้าแพรสีแดงยิ่งทำให้หัวใจวาบหวามสั่นสะท้าน นึกไปว่านี่ช่างไม่ต่างจากคืนวันเข้าห้องหอจริงๆ


กลิ่นกายสูงศักดิ์หอมเย็นไม่เหมือนสตรีผู้ใดที่เขาเคยพานพบ คนยังไม่สร่างเมากดจมูกลงตามนวลแก้มและลำคอ ส่งเสียงอืมในคอคล้ายละเมออย่างพึงใจ


เขาวนกลับไปขบเม้มริมฝีปากหวานล้ำอีกครั้ง รสหอมหวานรุนแรงทำให้มัวเมามึนงง ยิ่งลิ้มรสกลับยิ่งปรารถนา ไล้ลิ้นเลียริมฝีปากร่างด้านร่างจนพอใจแล้วจึงส่งลิ้นเข้าไปในกลีบปากนั้น รู้สึกดีจนหมายมาดในใจว่าจะจูบคนผู้นี้อย่างดูดดื่มไปจนกว่าถึงเช้า


แรงอารมณ์พุ่งสูงขึ้น ร่างกายร้อนผ่าวไปหมด ซีหลงถอนริมฝีปากออก เลื่อนมือลงมาปลดอาภรณ์ที่เกะกะของตนทิ้ง เหลือเพียงอาภรณ์บางเบาตัวใน จากนั้นจึงเอื้อมมือออกไปหมายจะเปลื้องผ้าร่างตรงหน้าบ้าง


มือใหญ่คู่หนึ่งพลันรั้งข้อมือหยุดเขาเอาไว้ พอรู้ตัวอีกที คนที่แทนตัวเองว่าพี่หลงกลับเป็นฝ่ายมานอนอยู่ด้านล่าง ถูกเงาร่างสูงใหญ่กว่ากดคร่อมเอาไว้แทน


“...ฝ่าบาท?”


ซีหลงพึมพำออกมาอย่างมึนงง แรงเหวี่ยงทำให้ได้สติคืนมาส่วนหนึ่ง พลันประกายเก้อกระดากก็ฉายแวบเข้ามาในดวงตาหวานเยิ้ม กลืนน้ำลายก่อนตัดสินใจหัวเราะฮ่าๆ ทำลายบรรยากาศหวานซึ้ง


“อะ อ้อ ที่แท้เป็นท่านนี่เอง ก็ว่าคณิกาที่ใดจะมีกลิ่นกฤษณาอำพัน!


“สร่างเมาแล้วหรือ”


สองแก้มแดงก่ำของซีหลงน่าชมดู เอ่ยเสียงสูง


“ใครเมา ท่านหรือ”


“เจ้า”


            องค์จักรพรรดิแห่งต้าหลิงตั้งใจมอมเหล้าอีกฝ่ายก็จริง แต่ไม่คิดว่าคนตัวเล็กพอเริ่มรู้ตัวแล้วจะอับอายจนโง่งมขึ้นมา ซีหลงเม้มปาก ไม่กล้าขยับมากเพราะอวัยวะเบื้องล่างของตนไม่ยอมสงบลงโดยง่าย ยิ่งอยู่ในท่านี้ลูกชายไม่รักดีกลับยิ่งตื่นเต้นขึงขังขึ้นมาจนน่าตัดทิ้งให้หายโมโห รสหวานในปากและไฟปรารถนาก็เร่งรัดเร่าๆ ให้เขาสานต่อกิจเสียที


            เพราะไม่รู้จะแก้กระดากอย่างไร พวกเขาจบที่เตียงอย่างไรยังไม่แน่ใจด้วยซ้ำ ซีหลงจึงเอ่ยเสียงแผ่ว


            “วันนั้นที่ท่านช่วยข้า ตรงนั้นของท่านไม่รู้สึกอะไรไม่ใช่หรือ”


            “...”


            “เช่นนั้นก็เลิกล้อข้าเล่นเถอะ” แววตาคนพูดสั่นไหวสับสน


องค์จักรพรรดิแห่งต้าหลิงจับใบหน้าอีกฝ่ายให้จ้องตาตนเอง เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง


            “เช่นนี้แล้วยังเรียกล้อเล่นหรือ”


            นัยน์เนตรมังกรมืดดำขึ้น หลังจากอดทนปล่อยให้คนเล่นซนบนตัวมาเนิ่นนาน หลี่ลู่จินจึงเป็นฝ่ายรุกไล่บ้าง บดเค้นริมฝีปากลงอย่างดุเดือด ไฟปรารถนาที่จุดขึ้นมาในใจลุกโชนจนเกินจะโหมต้าน


            ฝ่ามือที่เคยประคองร่างไว้หลวมๆ เปลี่ยนมาเป็นนวดเค้นคลึงเร้าอารมณ์ มือหยาบลากผ่านหน้าอกแบนราบ เมื่อจูบปากกลืนลมหายใจจนอีกฝ่ายทุบไหล่ประท้วง รอยจุมพิตจึงเปลี่ยนมาพร่างพรมทั่วดวงหน้าและผิวแก้ม เปลี่ยนผิวขาวให้กลายเป็นสีแดง ปลายจมูกโด่งซุกไซร้ตามลำคอระหง คนปากดีบัดนี้เหลือเพียเสียงครางอืออึงเท่านั้น


            องค์จักรพรรดิใช้ฟันดึงสาบเสื้อให้เลื่อนหลุดจากหัวไหล่มน จุมพิตลงอีกอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ มือปลดอาภรณ์ตัวบางที่เหลือออก แม้ร่างผอมบางเกลี้ยงเกลาเบื้องหน้ามิได้นุ่มนิ่มดุจสตรี ทว่ากลับเร้าอารมณ์ดิบเถื่อนได้เป็นอย่างดี


            นิ้วมือหยอกล้อเล่นกับยอดอกซ้ายจนแข็งชัน ยอดอกอีกด้านหนึ่งก็ถูกริมฝีปากดูดดึงครอบครองจนสีชมพูอ่อนกลายเป็นสีเข้ม จากนั้นจึงไล่ทำรอยประทับเรื่อยมาจนถึงท้องน้อย จัดขาซีหลงขึ้นในท่าชันเข่าน่าอาย ก่อนก้มลงประทับริมฝีปากลงบนรอยแผลเป็น ดวงตาสีดำสนิทเลื่อนขึ้นมองคนนอนอยู่


            “ให้ข้าทำให้เจ้าสบายตัว ดีหรือไม่”


            “...” ซีหลงถูกผลักไปยืนอยู่ปลายหุบเหวแห่งห้วงอารมณ์ ร้อนรุ่มไปหมดจนไม่สามารถคิดสิ่งใดให้กระจ่าง กัดริมฝีปากแล้วค่อยๆ พยักหน้าลง



-CUT NC-



หลังจากถอนตัวตนออกมา บุรุษผู้เป็นหนึ่งในใต้หล้าจ้องมองร่างที่หลับไปอย่างเหนื่อยอ่อนก็ยิ้มบาง อดก้มลงหอมแก้มที่ถูกกระทำจนช้ำนั้นอีกไม่ได้ รู้ตัวดีว่าคนผู้นี้ช่างทำให้เขาไม่เป็นตัวของตัวเองอย่างที่สุด


ใจที่ถูกฝึกฝนให้นิ่งดุจผิวทะเลสาบน้ำแข็ง พลันถูกกระเทาะออกครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างง่ายดาย


“ให้กระหม่อมปรนนิบัติพระสนมหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ” ขันทีคนสนิทเข้ามาถามผ่านม่านกั้นเสียงเบา หลี่ลู่จินส่ายหน้า


“ไม่ต้อง จัดการห้องให้เรียบร้อยก็พอ”


เขาเป็นผู้อุ้มร่างผอมบางนั้นไปอาบน้ำและล้างคราบเชื้อพันธุ์แห่งมังกร พินิจดวงหน้าที่หลับใหลก็นึกขัน คร้านจะหาเหตุผลว่าเหตุใดหลิวซีหลงถึงครอบครองพื้นที่ในความคิดของเขาได้มากมายถึงเพียงนี้


หากเขาวิวาห์ได้หนึ่งครั้ง...


คิดได้เพียงนั้นก็ส่ายศีรษะ


สีหน้าขององค์จักรพรรดิแห่งต้าหลิงเย็นชาขึ้นยามคิดถึงอดีต จากนั้นจึงกลับมาราบเรียบนิ่งสงบ


ชำระล้างร่างกายเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย องค์จักรพรรดิแห่งต้าหลิงวางซีหลงลงบนเตียงกว้างอย่างเบามือ ก่อนจะตระคองกอดร่างอันอบอุ่นเอาไว้ในยามราตรีที่สงัดเงียบ

 


100%


            เหนื่อยมากค่ะ หื่นด้วย เหนื่อยด้วย 5555555 คัทที่ readAwrite ค่า  เสิร์ชอากู๋ก็เจอ สมใจพวกเทอแล้วสินะ!!!

            ขอบคุณสำหรับที่ติดตามกันนะคะ สำหรับใครที่ถามถึงเล่มหรืออีบุ๊ค ยังไม่มีแพลนอะไรเป็นพิเศษค่ะ ตั้งใจเขียนให้จบอย่างเดียว ห้าปีแล้วเนี่ยเรื่องนี้ เสี่ยวอ้ายชอบอ่านคอมเม้นต์มากจริงๆ ค่ะ รู้สึกว่ามีคนร่วมสนุกไปกะเราด้วย เดี๋ยววันหลังจะแปะคอมเม้นต์เด็ดๆ ไว้ในทวิตเตอร์ แหม่ ทีมพิฝ่ากะทีมซีหลงนี่อเนจี้ดีมากค่ะ ชอบนะคะ 555555

            ทวิตเตอร์เสี่ยวอ้าย @ybyxiaoai เนอะ บอกในพระสนมไปยังนะ แต่วันๆ ก็ไม่ค่อยมีสาระอะไรหรอก


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.341K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,560 ความคิดเห็น

  1. #6558 Nisa68 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 เมษายน 2564 / 18:48
    หาในคัทกันที่ พี่กู้นะคะ พิมพ์ชื่อเรื่องไปค่ะ อยู่ใน raw กดตอนที่จะอ่านคัท คือ 21 หวานล้ำค่ะ หรือคัทนิดหน่อย ตอนรสสัมผัส 17 นะคะ 5555 เราก็หานานค่ะ เเต่มาอ่านตรงรท์เขียนไว้ด้านล่างตอนจะจบเลย ออเลย
    #6,558
    0
  2. #6272 nuengwansuk (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 มีนาคม 2564 / 09:31
    cut จ๋าาาาาาเจ้าอยู่หนายยยยย
    #6,272
    0
  3. #6183 blueeyes111 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2564 / 22:14
    คุณพระ!! >+^*€>+:^<>
    #6,183
    0
  4. #6121 suraya_235 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2563 / 19:44
    แงงงงงหาฉาก คัทไม่เจอ
    #6,121
    0
  5. #5959 l-am-so-sorry (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2563 / 07:09
    จับทีจะล้ม ใจชั้นนนนน คือดือ
    #5,959
    0
  6. #5865 unna0502 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 23:42
    อ่านcutได้ที่
    ไหนคะ วอนผู้รู้บอกทีแงงงง
    #5,865
    0
  7. #5548 GalaxyStyle (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 19:01
    น้องโดนกินไปแล้วววววววว ฮื่อออ ใจคนเป็นแม่อย่างเรานั้นนนน ว่าแล้วว่าเคยเจอมาก่อน ฮื่อออออ
    #5,548
    0
  8. #5519 _1221_ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 17:58
    ดือมากกกกกก โอ้ยยยตายค่ะ แต่แบบเคยเจอกันมาก่อนด้วยอะะ
    #5,519
    0
  9. #5330 Marshmalowdii (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 09:01

    อุกรี๊ดดดดด มันเป็นหุหุ เป็นอรุ่มม เป็นปลื้มปริ่มม

    #5,330
    0
  10. #5278 kittenO (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 16:35
    เขินนนนน แต่ว่าเคยเจอกันมาก่อนหน้านี้เหรอ
    #5,278
    0
  11. #5141 Ppttyc_ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 17:23
    สั้นๆคือ ตาย ตายอย่างสงบแบบถึงเนื้อเรื่องบรรยายฉากตั่งต่างจะไม่มีอะไรมากแต่ไรท์ก็ทำออกมาได้ถึงพริกถึงขิงจนอิชั้นต้องนะโมพุทโธไปสามจบฮืออในที่สุดก็ได้กันแงงง แต่สงสัยไม่ใช่ว่าสองคนนี้เคยเจอกันตอนเดฌกหรอกใช่มั้ยแบบว่าอารมณ์แต่งตัวคล้ายแฝดน้องแล้วออกไปข้างนอกงี้ ผมขอเดาเลย
    #5,141
    0
  12. #5110 Wchiicha (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 21:52
    นิพพาน
    #5,110
    0
  13. #5083 witchbeaming (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 23:33
    ซีหลงงงง ฮืออออ ทั้งสงสารทั้งขำลูก เหมือนเดินมาตกหลุมพรางตัวเอง 55555555
    #5,083
    0
  14. #5079 kiki3k (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 22:14
    เขินมากอยากกัดลิ้นตายยยย
    #5,079
    0
  15. #4840 Manao' MM (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 06:49
    ชอบมากกกก จะอ่านจนจบแน่นอน งืออ
    #4,840
    0
  16. #4649 mini@jang (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 14:58
    อ๊ากกกกก เขินมากแม่//กัดหมอน
    #4,649
    0
  17. #4449 toeytoyly07 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 21:19
    คุกเข่าบนเตียงโอ็มายก๊อดดด!!!
    #4,449
    0
  18. #4315 taemynnn (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 02:55
    เอ็นดูคำว่าคนกันเองไม่ต้องเกรงใจของน้องมาก นั่นองค์จักรพรรดิเองง ใจเย็นลูก 55555555
    #4,315
    0
  19. #4271 miemieYG (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 เมษายน 2563 / 23:25
    ด่ยะยพบำสำาำาพทดจำบไ แงงงง วาปไปอ่านในร้ดอาร๊ายมาก ดือมากๆๆๆๆ
    #4,271
    0
  20. #4265 tongtong16 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 เมษายน 2563 / 22:47
    แหม่พ่อ พ่อไม่เบาเลย ไม่เบาจริงๆ มันร้องไห้ออกมา ขอให้พ่อมีโอรสเร็วๆนะคะ กร๊ากกกกกก มันเขินบิดมากพ่อบอกพ่อเคยเจอเค้า พ่อชอบเค้าตั้งแต่ตอนนั้นล่ะสิ ไม่ต้องมาหลอกกันเพราะว่าดูออกกกกกก
    #4,265
    0
  21. #4249 DeepBlueOil (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 เมษายน 2563 / 20:16
    พรหมลิขิตเป็นแน่ สวรรค์ช่างนำพาให้หลงเอ๋อมาเป็นของพี่ลู่จินโดยแท้ 🥰
    #4,249
    0
  22. #4225 TiwticAmp_90 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 เมษายน 2563 / 18:57

    ฝ่าบาทหลอกน้องกินเหล้านี่นา แต่คนอ่านชอบใจสุด 5555

    #4,225
    0
  23. #4151 burgandytomato (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 15:15
    โอ้โหสักที รู้สึกปลาบปลื้นเหลือเกินเพคะฝ่าบาท🥰 //ขอให้ไรท์ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆปีนะคะ นิยายสนุกมากกกก ภาษาสวย อัพให้อ่านบ่อยๆนะคะ รักษาสุขภาพแล้วก็ขอให้มีวันที่ดีค่าาา💘💘💘💘
    #4,151
    0
  24. #4074 pqrst (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 02:16
    เคยรู้จักกันหรอ??
    #4,074
    0
  25. #4013 ttn. (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 11:56

    สาแก่ใจอิช้อยมากแม่๊!

    #4,013
    0