[BLACKPINK] De Vampire

ตอนที่ 16 : XV [I need you]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,311
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    28 ส.ค. 60

























                                 












การรักษาลิซ่าถูกดูแลอย่างดีโดยคุณหมอหยางฮยอนซอก เขาเอาใจใส่ลิซ่าเหมือนดูแลและรักษาลูกสาวตัวเอง พร้อมทั้งยังให้กำลังใจและพูดให้อีกคนฮึดสู้อยู่เสมอ การรักษาผ่านมา2เดือนแล้ว จิตใจของลิซ่าดีขึ้นมาก ลุงหยางจะมาดูแลลิซ่าทุกวันและพาเธอออกไปนอกห้องเพราะลิซ่ายังคงกลัวอยู่ เล็กน้อยถ้าต้องออกไปคนเดียวแต่หลังๆมานี้เธอสามารถออกไปคนเดียวได้แต่เลือกที่จะออกจากห้องในเวลาที่เจ้าของคฤหาสน์ทั้งสามคนไม่อยู่ แม้ว่าจะต้องเจอบอร์ดี้การ์ดและแม่บ้านหน้าเดิมๆ ช่วงแรกๆเธอจะคอยผวาอยู่เสมอและไม่กล้ามองหน้าใครเลยนอกจากหมอประจำตัว แต่หลังๆมานี้เธออาการดีขึ้นและผวาน้อยลงมาก สิ่งเดียวที่ลิซ่ายังทำไม่ได้คือเจอหน้าคนที่เธอเคยรักทั้งสามคน……

 

 

 

 

เด็กตัวสูงกำลังนั่งเล่นอยู่ในสวนพลางเหม่อมองวิวรอบๆคฤหาสน์แห่งนี้ มันทำให้เธอคิดถึงใครบางคน คนที่เธอไม่ต้องการจะคิดถึง คนที่ทำให้เธอต้องมาเจอเรื่องแย่ๆและทำให้ต้องมีอาการหวาดกลัวจนเธอเกือบจะสติไม่ดี ไม่ว่าจะมองไปส่วนไหนของสวนแห่งนี้สมองก็เอาแต่คิดถึงพวกหล่อนที่เป็นคนทำให้เธออยากออกไปจากที่นี้….

 

‘’ลิซ่า…’’

 

 

‘’….…’’

 

 

‘’ลิซ่า!!’’

 

 

‘’มะ...มี..อะไรรึป่าวคะลุงหยาง’’ เสียงเรียกของหมอหยางหรือลุงหยางเรียกสติลิซ่ากลับมาก่อนที่เธอจะหันไปหาเขา

 

 

‘’ป่าวหรอก ลุงแค่เห็นหนูเงียบไปนาน….....ลิซ่าลุงว่ามันถึงเวลาแล้วนะ…’’

 

 

‘’…….’’

 

 

‘’มันถึงเวลาที่หนูจะต้องกล้าเผชิญหน้ากับสามคนนั้น..’’

 

 

ในที่สุดวันที่เธอกลัวก็มาถึงวันที่เธอต้องเผชิญหน้ากับเจ้าของคฤหาสน์ทั้งสามที่เธอไม่ได้เจอหน้ามาสองเดือนกว่า พวกหล่อนจะเป็นยังไง….เธอก็ไม่ได้แคร์อยู่แล้วแต่หัวใจของเธอกลับเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก มันคงเป็นผลมาจากความหวาดกลัวที่เธอได้รับจากเหตุการณ์ครั้งนั้น

 

 

‘’หนู….….’’

 

 

‘’หนูทำมาทุกอย่างแล้วเหลืออย่างเดียวคือต้องแก้ที่ต้นเหตุ….คือการเจอหน้าสามคนนั้น….แวมไพร์ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่หนูคิดหรอกลิซ่าเหมือนที่ลุงเคยบอกถ้าสามคนนั้นจะทำร้ายหนู พวกเธอคงไม่ปล่อยให้หนูมีชีวิตรอดมานานขนาดนี้หรอก’’

 

 

‘’……..’’

 

 

‘‘อาการที่เป็นอยู่ก็จะดีขึ้นและหนูก็ได้ไปบอกพวกเธอสามคนด้วยตัวเองเรื่องที่จะออกจากที่นี่ด้วยไง….หนูต้องการแบบนั้นไม่ใช่เหรอ?’’

 

 

 

 

 

ใช่…..นั้นคือสิ่งที่เธอต้องการ แต่การจะเจอหน้าของพวกหล่อนตอนนี้เธอไม่รู้ว่าตัวเองพร้อมแค่ไหนไม่รู้ว่าควรทำตัวยังไง ไม่รู้ว่าจิตใจตัวเองจะรับไหวไหมกับการเจอหน้าของคนที่เคยทำร้ายมันจนพังยับเยิน แต่ถูกของลุงหยางถ้าเธอไม่แก้ปัญหาที่ต้นเหตุเธอก็จะไม่หายจากอาการที่เป็นอยู่และสิ่งเดียวที่เธอต้องทำคือการไปเจอหน้าของ จีซู เจนนี่และโรเซ่และบอกกับพวกหล่อนเรื่องที่เธอต้องการออกไปจากคฤหาสน์ เธอจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่สักที

 

 

‘’….แต่หนูไม่รู้ว่าต้องเริ่มจากตรงไหน’’ สีหน้ากังวลของลิซ่าฉายออกมา ดวงตาสีน้ำตาเข้มสั่นไหวเล็กน้อยเพราะเรื่องที่กำลังคุยกันอยู่ทำให้เธอค่อนข้างอึดอัด

 

 

‘’ไม่จำเป็นต้องเข้าไปคุยทันที่หรอกลิซ่า แค่หนูกล้าออกจากห้องในตอนที่สามคนนั้นกลับมาก็พอแล้ว นอกนั้นปล่อยให้มันเป็นไปตามธรมมชาติไม่ต้องฝืนคุยถ้าหนูไม่โอเค’’

 

 

‘’ค่ะคุณลุง…..’’

 

 

 

 

 

 

 

 

 

‘’เฮ้อ….’’

 

 

เสียงถอนหายใจของลิซ่าดังขึ้นเพราะความหนักใจเกี่ยวกับเรื่องที่เธอต้องจัดการ ตลอดเวลาสองเดือนเธอเอาแต่หลบอยู่ในห้องและพยายามไม่คิดถึงพวกหล่อนถึงจะรู้อยู่เต็มอกว่าสักวันก็ต้องเจอหน้ากันอีกครั้งแต่เธอก็ยังเครียดและกังวลอยู่ดี

 

 

‘’……’’

 

 

ลิซ่าที่นั่งอยู่บนเตียงในห้องของตัวเอง หยิบเอาโทรศัพท์ที่ลุงหยางเพิ่งไปขอพวกหล่อนกลับมาหลังจากวันนั้น โทรศัพท์ของเธอก็ถูกพวกหล่อนยึดไปเพราะเธอเอาแต่จะกดหาตำรวจจนเรื่องมันเกือบจะวุ่นวาย ทั้งสามคนเลยเข้ามาเอาโทรศัพท์เธอไปเก็บไว้เพราะกลัวว่าเธอจะก่อเรื่องวุ่นวายขึ้นมาอีก  นิ้วเรียวกดปลดล็อคก่อนจะมองแอปฯและโปรแกรมมากมายที่อยู่บนหน้าจอแต่สิ่งที่เรียกความสนใจของเธอเป็นอัลบั้มรูปภาพที่เธอถ่ายเอาไว้

 

 

‘’…หึ..’’

 

 

สายตาของเธอจ้องไปยังรูปของตัวเองที่ถ่ายคู่กับจีซูในวันที่พวกเธอทั้งสองคนไปเมียงดงและเธอแพ้เป่ายิ้งฉุบเลยต้องยอมใส่วิกตลกๆ ลิซ่าหัวเราะในลำคออย่างลืมตัวเพราะตัวเธอในรูปดูตลกและบ้าบอ นอกจากนั้นสายตาและรอยยิ้มของจีซูก็ดูมีความสุขจนเธอยิ้มตาม ก่อนที่ลิซ่าจะรู้ตัวและปั้นสีหน้ากลับมาเรียบนิ่งอีกครั้ง

 

 

‘’………’’

 

 

นิ้วสวยเลื่อนดูรูปต่อไปมันเป็นรูปของโรเซ่ที่เธอแอบถ่ายเวลาอีกคนกินขนม แก้มของหล่อนจะกลมจนเหมือนกับชิพมังค์ มันน่ารักสำหรับเธอแต่อีกคนกลับเอาแต่บ่นและพยายามลบรูปพวกนี้อยู่เสมอ อีกรูปเป็นรูปของเจนนี่เธอถ่ายไว้ตอนอีกคนหลับ ถึงแม้จะหลับแต่ใบหน้าของหล่อนก็ยังคงทรงสเน่ห์ ในหัวของเธอเอาแต่คิดถึงพวกหล่อนจนลืมไปว่าตัวเองเกือบจะบ้าเพราะคนที่เธอคิดถึงอยู่

 

 

‘’…..ฉันจะทำยังไงดี…’’

 

 

ลิซ่าพูดกับตัวเองด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนจะกดปิดหน้าจอและวางโทรศัพท์ของเธอเอาไว้ที่เดิม เธอล้มตัวนอนบนเตียงและพยายามหยุดคิดเรื่องที่ทำให้ปวดหัว เธอไม่รู้ว่าจะจัดการยังไง ไม่รู้ว่าจะเข้าไปบอกกับพวกหล่อนยังไง ลุงหยางบอกเธอว่าหลังจากเธอบอกพวกหล่อนแล้วเขาจะจัดการเรื่องที่อยู่และหางานให้เธอแต่เขาขอเวลา2-3อาทิตย์ที่จะจัดการ แม้ว่าเธอจะปฏิเสธแต่เขาก็ยืนกรานที่จะจัดการให้ เรื่องนั้นไม่เป็นปัญหาสำหรับเธอแต่เรื่องที่ต้องเจอหน้าพวกหล่อนนั้นคือปัญหาใหญ่สำหรับลิซ่า

 

 

อาจจะเพราะว่าตั้งแต่เช้าเธอเดินเล่นและนั่งเล่นอยู่ในสวน ตอนนี้เลยทำให้เธอรู้สึกเพลียๆและขอบตาก็หนักขึ้นเรื่อยๆ ลิซ่าหลับตาลงและไม่นานลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอบ่งบอกได้ว่าเธอได้เข้าสู่นิทราไปแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เวลาพลบค่ำ ท้องฟ้าที่เคยสว่างไสวใกล้จะมืดลงเต็มที เป็นเวลาเลิกงานของใครหลายๆคนรวมไปถึงประธานบริษัททั้งสามคนที่กำลังกลับมาถึงคฤาสน์ในไม่ช้า

 

รถตู้สีดำเคลื่นตัวเข้ามาจอดภายในคฤหาสน์ก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออกผู้หญิงหน้าตาดีสามคนก็ก้าวลงมาจากยานพาหนะคันหรู พวกเธอแต่งตัวดูดีและมีท่าทีทะมัดทะแมง แต่ใบหน้าสวยนั้นกลับรู้สึกอมทุกข์อย่างบอกไม่ถูก

 

 

‘’ลิซ่าอยู่ไหน’’

 

 

‘’อยู่ในห้องครับคุณหนู’’

 

 

หลังจากได้คำตอบจากบอดี้การ์ด เจนนี่ก็พยักหน้าและกำลังจะเดินไปทำธุระของตัวเองแต่ถูกมือของจีซูรั้งไว้

 

 

‘’มีอะไรเหรอ…’’

 

 

‘’ไปดื่มหน่อยไหมเธอไม่ได้ดื่มเลือดมาหลายวันแล้วนะหน้าตาเธอดูไม่ดีเลย’’

 

 

‘’ไม่ละพวกเธอไปดื่มเถอะ….ฉันขอตัวนะ..’’

 

 

เจนนี่ดึงข้อมือตัวเองออกจากการจับกุมของจีซูก่อนจะยิ้มให้จีซูและโรเซ่ที่มองเธอด้วยสายตาเป็นห่วง หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้นที่ทำให้ลิซ่าเปลี่ยนไป เจนนี่ก็เปลี่ยนไปด้วยเธอจะไม่ยอมดื่มเลือดจนเกือบทำให้ตัวเองลำบากในหลายครั้ง จีซูและโรเซ่เลยต้องบังคับแต่เธอก็แค่จิบให้ตัวเองไม่ตาย แต่ช่วงนี้ดูเหมือนว่าเจนนี่จะกลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกครั้งเธอไม่แตะเลือดมาหลายวันแล้วนั้นทำให้จีซูและโรเซ่อดเป็นห่วงไม่ได้

 

 

 

 

 

เจนนี่ที่เดินผ่านห้องนอนของลิซ่า สายตาของเธอแปรเปลี่ยนไปมันกลายเป็นวูบไหวและอ่อนแอ ดวงตาของเธอเริ่มแดงและมีน้ำเอ่อล้นอยู่ที่ขอบตาจนเธอต้องเงยหน้าขึ้นไล่น้ำตาที่กำลังจะไหล่ ก่อนจะรีบเดินให้พ้นประตูห้องนอนของใครอีกคน

 

 

‘’….’’

 

 

หลังจากเข้ามาในห้องเธอก็รีบตรงไปที่ห้องน้ำก่อนจะถอดเสื้อผ้าทุกชิ้นที่อยู่บนร่างกายออกจนหมด มือสวยเอื้อมไปเปิดน้ำจากฝักบัวทรงหรูและปล่อยให้สายน้ำที่ไหลออกมาชำระร่างกายและความเหนื่อยล้าออกไปจากตัวเธอ แต่สิ่งหนึ่งที่เธออยากจะให้ออกไปที่สุดเป็นความคิดถึงลิซ่าที่มีผลกับหัวใจของเธออย่างมหาศาล แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่หายออกไปสักทีกลับยิ่งทวีคูณเพิ่มขึ้นทุกวัน

 

 

 

 

 

 

‘’อื้อ..’’

 

 

เสียงงัวเงียของลิซ่าดังขึ้นหลังจากที่ได้นอนจนเต็มอิ่ม ลิซ่าก็บิดตัวไปมาและหยิบโทรศัพท์มาดูเวลา ให้ทายตอนนี้ทั้งสามคนคงกลับมาถึงคฤหาสน์แล้ว แต่เธอก็ยังไม่พร้อมจะออกไปตอนนี้  แต่ถ้าปล่อยให้เวลาผ่านไปโดยที่ไม่ได้ทำอะไรเลยก็คงจะไม่มีประโยชน์ แต่ตอนนี้เธอขอทำใจให้พร้อมก่อนที่จะออกไปและเผชิญหน้ากับทั้งสามคนที่มีผลต่อความรู้สึกเธอ

 

 

 

 

 

 

เจนนี่ จีซู โรเซ่ อยู่ที่ห้องนั่งเล่น พวกเธอกำลังคุยกันเกี่ยวกับเรื่องงานและสาขาของคิม คอร์เปอเรชั่นที่จะเปิดที่อเมริกา ตอลดสองเดือนที่ผ่านมาพวกเธอโหมงานหนักเพื่อให้สมองไม่มีเวลาคิดถึงเรื่องของลิซ่าจนทำให้พวกเธอกระวนกระวายใจ แต่ไม่เป็นแบบนั้นถึงพวกเธอจะทำงานจนยุ่ง สมองก็ยังทิ้งเรื่องของอีกคนไม่ได้เลยสักวินาที

 

 

‘’งานเปิดตัวสาขาที่ญี่ปุ่น ให้ส่งตัวแทนจากสาขาใหญ่ คุณชเวไปใช่ไหมพี่จีซู’’

 

 

‘’อือใช่….ส่วนสาขาอเมริกา พี่คิดว่าอาจจะไปดูด้วยตัวเอง เงินที่ลุงทุนไปมันมีมูลค่าเยอะ พี่ไม่กล้าเสี่ยงให้คนอื่นไปดูแลแทน’’ จีซูพูดอย่างกังวลพลางมองหน้าน้องสาวทั้งสองของตัวเอง

 

 

‘’พี่แน่ใจแล้วเหรอ?’’ โรเซ่ถามพี่สาวออกไปเพราะรู้ว่าอีกคนก็คงไม่อยากไปเพราะเป็นห่วงลิซ่าแต่เพราะความเสี่ยงในการลงทุนครั้งนี้จึงทำให้จีซูเลือกที่จะไปดูแลที่นั้นด้วยตัวเอง

 

 

‘’แน่ใจสิ ไปไม่กี่อาทิตย์เองเดี๋ยวพี่ก็รีบกลับมาหาพวกเธอแล้ว’’ จีซูยิ้มให้โรเซ่และเจนนี่ เพราะรู้ว่าน้องสาวทั้งสองเป็นห่วงตัวเองขนาดไหน เธออยากให้น้องสาวสบายใจขึ้นและไม่อยากให้พวกเธอเครียดเรื่องนี้

 

 

 

 

ในระหว่างที่ทั้งสามคนกำลังคุยเรื่องงานกันอยู่นั้น ใครอีกคนก็ได้พาร่างของตัวเองออกมาจากห้อง ลิซ่าเดินลงมาจากบันไดช้าๆสายตาเธอมองออกไปรอบๆบ้านก่อนจะพบกับทั้งสามคนที่กำลังนั่งคุยกันอยู่ที่ห้องนั่งเล่น

 

 

‘’ละลิซ’’

 

 

เป็นโรเซ่ที่พูดออกมาอย่างเลื่อนลอย สายตาของเธอและลิซ่าจ้องกันอย่างไม่ลดละ พี่สาวทั้งสองที่ยังไม่เห็นว่ามีใครคนหนึ่งเดินลงมาจากบันไดทำหน้างุนงงก่อนจะหันไปตามสายตาของน้องสาวคนเล็กและพบกับคนที่พวกเธอคิดถึงและโหยหามากที่สุด

 

 

‘’ลิซ่า….’’

           

 

เหมือนกับฝัน เป็นฝันที่ดีที่สุดในรอบสองเดือนที่ผ่านมาฝันที่พวกเธอรอคอยมากที่สุด ลิซ่ากำลังยืนอยู่ตรงนั้น สายตาของพวกเธอจ้องที่ลิซ่าไม่กระพริบ แม้อีกคนจะทำหน้าเรียบเฉยไม่ได้ส่งยิ้มมาให้แต่พวกเธอกลับรู้สึกตื่นเต้นและดีใจ อยู่ๆน้ำตามันก็ไหลออกมาเองโดยที่พวกเธอควบคุมไม่ได้ เหมือนกับว่าโลกหยุดหมุนหัวใจของพวกเธอเต้นแรงยังกับว่ามันกลับมามีชีวิตอีกครั้งเพราะได้เห็นหน้าของคนที่พวกเธอรัก

 

 

‘’ลิซ่าเธอจริงๆ’’

 

 

จีซูยืนขึ้นและเดินเข้าไปใกล้ลิซ่า เธอต้องการจะสัมผัสอีกคนให้รู้ว่าตัวเองไม่ได้ฝันไปแต่พอเธอใกล้อีกคน ลิซ่ากลับถอยออกห่างจากเธอ ทำให้จีซูต้องหยุดการเคลื่อนไหวของตัวเองลง ลิซ่าคงจะกลัวเธออยู่

 

 

‘’ฉะฉันมีเรื่องคุยกับพวกเธอ’’ ลิซ่าพูดขึ้นอย่างอึดอัด หัวใจของเธอเต้นแรงเมื่อเห็นหน้าของทั้งสามคน พวกหล่อนกำลังร้องไห้เพียงแค่ได้เห็นหน้าของเธอ

 

 

‘’ฉันจะออกไปจากที่นี้..’’

 

 

พวกเธอดีใจได้ไม่นานคำพูดที่เหมือนมีดปักลงกลางอกก็หลุดออกมาจากปากของลิซ่า มือของจีซูสั่นไหว น้ำตาไหลออกมามากกว่าเก่า ลิซ่าอยู่ตรงหน้าเธอแต่เธอคว้าเขามากอดไม่ได้

 

 

‘’พะ….พรุ่งนี้เหรอ..’’ โรเซ่เดินเข้ามาใกล้จีซูพร้อมกับเจนนี่ ลิซ่าเผลอถอยห่างอีกครั้งเพราะเธอยังไม่ชินที่ตัวเองกำลังยืนคุยอยู่กับแวมไพร์ แวมไพร์ตัวเป็นๆที่ทำเธอเกือบบ้า

 

 

‘’ประมาณ2หรือ3อาทิตย์’’

 

 

ลิซ่าปั้นสีหน้าเรียบเฉยและจ้องตาพวกหล่อน ความเกลียดความกลัวที่มีอยู่ในใจของเธอสั่นคลอนหลังจากที่ได้เห็นหน้าของทั้งสามคน พวกเธอดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่ สีหน้าและแววตาอมทุกข์จนลิซ่าสัมผัสได้ ใบหน้าของพวกหล่อนดูซูบผอมจนลิซ่าใจหาย และภายในหัวใจของเธอกำลังสั่งร่างกายให้เข้าไปกอดพวกหล่อนที่ละคน แต่ลิซ่ากำลังขัดขืนสิ่งที่หัวใจและสมองของเธอต้องการ เธอหันหลังจะเดินกลับไปที่ห้องของตัวเอง

 

 

‘’เดี๋ยว’’

 

จีซูจับมือลิซ่าไว้จนทำให้อีกคนสะดุ้งเล็กน้อย ลิซ่าหันตัวมาช้าๆและสบตาจีซูที่มันเรียกร้องหาเธอ เธอไม่ได้สะบัดมือของจีซูออกแค่ก้มไปมองมันเป็นจีซูเองที่รีบผละมือออกหลังจากที่ทำไปเพราะความคิดถึง เธอยังไม่อยากให้ลิซ่ากลับไปที่ห้อง เธออยากยืดเวลาที่ได้เจอหน้าของอีกคนให้นานกว่านี้เพราะกลัวว่าถ้าเธอปล่อยลิซ่าไป จะไม่มีวันได้เห็นหน้าลิซ่าอีก….

 

 

‘’ออกไปแม่น้ำฮันกับพวกเราไหม?’’

 

 

ข้ออ้างที่จะรั้งอีกคนไว้ถูกคิดขึ้นในไม่กี่วินาที เธอจ้องตาลิซ่าและภาวนาให้อีกคนตอบรับมัน ถึงแม้ความเป็นไปได้จะมีน้อยแต่ยังดีกว่าการที่เธอปล่อยให้ลิซ่ากลับเข้าห้องไปอีกครั้งและอาจจะไม่ได้เห็นหน้าลิซ่าอีก

 

 

‘’……ไม่ละ..’’

 

 

คำตอบของลิซ่าไม่ผิดอย่างที่คิดนัก จีซูปล่อยมือของลิซ่าและพยักหน้ารับรู้คำตอบของอีกคน

 

 

‘’..ตะ….แต่ถ้าแค่1ชั่วโมงฉันจะไป’’

 

 

นึกอยากจะตบปากตัวเองสะตอนนี้ที่เผลอใจอ่อนหลังจากเห็นแววตาเศร้าของพวกหล่อน หลังจากจบประโยคนั้น ทั้งสามก็หันมามองเธอด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป

 

 

‘’รีบไปกันเถอะ!’’

 

 

พวกหล่อนพูดพร้อมกันและสายตาเศร้าๆเมื่อกี้เปลี่ยนไปเป็นสายตาดีใจแทน ลิซ่าที่ยังทำสีหน้าเรียบนิ่ง พยักหน้ารับเล็กน้อย เธอไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองเป็นอะไรความรู้สึกรังเกียจและกลัวที่เคยรู้สึกมันเหมือนถูกลบออกไปจนเกือบจะหมด อย่างที่ลุงหยางบอกถ้าเธอไม่แก้ที่ต้นเหตุเธอคงกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้ ถึงเธอจะมีความรู้สึกต่อต้านเล็กน้อยแต่มันมากจากความกลัวหรือความโกรธที่ทั้งสามปิดบังความจริงกันแน่

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แม่น้ำฮันที่คุ้นเคย ตอนนี้ลิซ่ากำลังยืนสูดหายใจและรับลมเย็นที่พัดผ่านร่างกายของเธอ ตอนนี้อากาศหนาวและหิมะคงจะตกอีกไม่ช้า สองเดือนที่เธอไม่ได้เจอหน้าของทั้งสามคน หลังจากคิดย้อนไป เธอก็คิดทบทวนคำพูดของลุงหยางและการกระทำของทั้งสาม เธออาจจะขี้ขลาดและขวัญอ่อนเกินไปเลยทำให้ตัวเองทนรับเรื่องวันนั้นที่เจอไม่ไหว แต่วันนี้เธอได้เข้าใจอะไรหลายๆอย่างทั้งเรื่องของตัวเองและเรื่องของพวกหล่อนทั้งสามคน

 

‘’…ฮึ…’’

 

 

ลิซ่าหันไปมองทั้งสามคนที่กำลังคุยอะไรกันบางอย่างพวกหล่อนห่างจากเธอไปไกลนิดหน่อย เจนนี่และโรเซ่กำลังหัวเราะ ส่วนจีซูกำลังทำหน้าบึ้งตึงสงสัยเธอคงจะโดนน้องๆแกล้งอะไรสักอย่าง จนทำให้ลิซ่าเผลอหัวเราะในลำคอ เรื่องที่ผ่านมาสองเดือนเหมือนจะไม่มีความหมายอะไรสำหรับลิซ่า เพียงแค่ได้เห็นหน้าของพวกหล่อน ทุกสิ่งที่เธอคิดว่าตัวเองจะทำกลับตรงกันข้าม เธอคิดว่าตอนเจอหน้าพวกหล่อนจะทำท่าทีรังเกียจจะพูดให้พวกเธอเจ็บช้ำแต่จะทำไปทำไมในเมื่อมันไม่มีประโยชน์และสิ่งที่ใจเธอต้องการกลับเป็นอย่างอื่น

 

 

 

 

เกล็ดหิมะสีขาวสะอาดหล่นลงมาจากท้องฟ้าเรียกความสนใจจากลิซ่าและทั้งสามคน มันเป็นหิมะแรกของปี หลายคนพูดกันว่าถ้าเราอธิฐานกับหิมะแรกของปีจะทำให้สิ่งนั้นสมหวัง พวกเธอทั้งสี่คนหลับตาลงพร้อมกันก่อนจะอธิฐานสิ่งที่อยู่ในใจ ถึงแม้จะไม่รู้ว่ามันจะเกิดขึ้นจริงๆหรือป่าวแต่ถ้าเรามีความหวังและทำลงไปมันก็ดีกว่าการที่เราอยู่เฉยๆและปล่อยให้มันผ่านไป เพราะมีความหวังพวกเธอทั้งสี่เลยเดินต่อไปได้ถ้าพวกเธอละทิ้งมันพวกเธอคงยอมแพ้กับเรื่องที่เกิดขึ้นและอาจจะมาไม่ถึงวันนี้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

หลังจากเดินเล่นที่แม่น้ำฮันเสร็จ 1ชั่วโมงของลิซ่าไม่ได้เป็นไปอย่างที่พูดเพราะพวกเธอเดินเล่นกันไป2ชั่วโมงและยังแวะพาลิซ่าเข้าไปกินต๊อกปกกีเจ้าโปรดของลิซ่าอีกด้วยกว่าจะกลับมาถึงบ้านก็ปาไปเกือบเที่ยงคืน ลิซ่ายังคงไม่ค่อยพูดแต่ก็ไม่ได้เงียบอย่างเดียว มีตอบโต้บางนิดหน่อยแต่สีหน้าของลิซ่าก็ยังเรียบเฉยเหมือนเดิม แต่แค่นี้ก็ทำให้จีซู โรเซ่และเจนนี่มีความสุขกับวันนี้

 

 

หลังจากกลับมาถึงคฤหาสน์ลิซ่าก็รีบเดินเข้าห้องอย่างรวดเร็ว ส่วนทั้งสามก็แยกย้ายกันไปที่ห้องของตัวเอง พวกเธอไม่ได้รั้งลิซ่าเพราะแค่นี้ก็มากพอแล้ว กลัวว่าถ้าไปรั้งลิซ่าไว้อีกจะทำให้อีกคนอึดอัดมากขึ้นและไม่อยากเจอหน้าพวกเธออีก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ผ่านมา1อาทิตย์กว่าๆแล้วที่ลิซ่าและพวกเธอกลับมาเจอหน้ากันอีกครั้ง ลิซ่าพูดคุยเยอะกว่าวันแรกๆ ถึงแม้ใบหน้าของเธอจะไม่ค่อยยิ้มแต่ลิซ่าก็ใช้เวลานอกห้องนอนมากขึ้นและหมอหยางฮยอนซอกก็ไม่ค่อยได้มาหาลิซ่าเหมือนแต่ก่อน ช่วงนี้เขาวุ่นวายอยู่กับคนไข้รายอื่นๆแต่ลิซ่าก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรกับการออกจากห้องตัวคนเดียว เธอไม่กลัวและผวาแล้วแต่ตรงข้ามกันเธอรู้สึกดีเมื่ออกจากห้อง การที่เธอเอาแต่อุดอู้อยู่ในห้องทำให้เธอไม่สดชื่นและรู้สึกอึดอัด

 

 

การเจอหน้าทั้งสามก็ดีขึ้นเธอไม่ได้กังวลเหมือนวันแรก พวกเธอกลับมานั่งกินข้าวที่โต๊ะร่วมกันอีกครั้ง แม้ลิซ่าจะเกร็งอยู่บ้างแต่เธอก็ผ่อนคล้ายขึ้นมากกว่าวันก่อนๆ พวกเธอไม่ได้แตะเนื้อต้องตัวลิซ่าเพราะกลัวว่าจะทำให้อีกคนกลัว พวกเธอเว้นระยะห่างให้กับลิซ่าเพื่อให้อีกคนปรับตัว ส่วนเรื่องที่ลิซ่าจะย้ายออกไปพวกเธอไม่ได้เก็บมาคิดให้รกสมองเพราะพวกเธออยากใช้เวลาที่เหลือกับลิซ่าให้คุ้มทุกวินาทีเลยตัดเรื่องกวนใจออกไป แต่ยังมีอีกสิ่งหนึ่งที่พวกเธอต้องทำ.....

 

 

 

 

 




ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

 

เสียงเคาะประตูดังขึ้นหลังจากที่ลิซ่าทิ้งตัวบนเตียงเพียงไม่กี่นาที เธอเลยจำเป็นต้องลุกขึ้นมาเปิดประตู และคนที่ยืนอยู่หน้าห้องของเธอก็คือทั้งสามคนที่เพิ่งจากกันเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้วหลังจากพวกหล่อนกลับมาถึงคฤหาสน์วันนี้ที่โต๊ะอาหารพวกเราไม่ได้พูดอะไรกันมากนัก หลังจากกินอาหารเสร็จลิซ่าเลยขอตัวเข้าห้องเพราะรู้สึกอึดอัดกับบรรยากาศที่เกิดขึ้นวันก่อนๆพวกหล่อนจะชวนเธอคุยไม่หยุดจนแทบจะไม่ได้กินแต่วันนี้แตกต่างออกไป

 

 

 

 

‘’อย่าเพิ่งไล่พวกเรานะ คือพวกเรามีอะไรจะพูดกับเธอ’’ เจนนี่พูดขึ้นอย่างรีบร้อนเพราะกลัวอีกคนจะรำคาญและไล่พวกเธอ

 

 

‘’อือ มีอะไร’’ลิซ่ามองพวกเธอและพูดด้วยน้ำเสียงธรรมดาไม่ได้โกรธหรือรำคาญเหมือนที่พวกเธอคิด

 

 

‘’คือ…..พวกเราเป็นแวมไพร์’’ จีซูพูดออกไปแต่ลิซ่ากลับทำสีหน้างงมากกว่าเดิม

 

 

‘’รู้นานแล้วมั้ย….พวกเธอจะมาบอกทำไม?’’

 

 

‘’พวกเราอยากบอกตรงๆอีกครั้ง…..อีกเรื่องพวกเราอยากขอโทษเธอสำหรับทุกๆอย่างที่เกิดขึ้น ขอโทษที่ทำให้กลัว ขอโทษที่บอกความจริงช้าเกินไป…..แต่จริงๆพวกเราไม่คิดจะทำร้ายเธอเลย ทุกการกระทำที่ผ่านมาที่เราทำมันออกมาจากความรู้สึกจริงๆ ไม่ได้คิดจะเล่นกับความรู้สึกของเธอ แต่พวกเรา รักเธอจริงๆนะลิซ่ารักมากด้วย หวังว่าเธอจะให้โอกาสพวกเราอีกครั้ง...ได้ไหม……’’

 

 

คำพูดยืดยาวของเจนนี่ทำให้ลิซ่าเงียบและฟัง หลังจากจบประโยคลิซ่าไม่ได้ตอบออกไปทันที่เธอแค่มองพวกหล่อนด้วยสายตาที่บอกความรู้สึกไม่ได้ พวกเธอทั้งสามคนรู้สึกจุกในอกกับท่าทางของลิซ่าเพราะว่านี้มันคงเร็วเกินไป เพียงแค่เจอหน้ากันได้ไม่กี่วันพวกเธอมาพูดแบบนี้คงจะกดดันลิซ่าเกินไป

 

 

‘’พวกเราเข้าใจถ้าเธอจะปฏิเสธ’’ เสียงหงอยๆของโรเซ่พูดขึ้น

 

 

‘’อืม….พวกเธอน่าจะบอกก่อนที่ฉันจะเจอเรื่องบ้าๆแบบนั้น….สองเดือนที่ผ่านมารู้มั้ยมันยากมากที่ฉันจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมและมันเร็วเกินไปที่พวกเราจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม…’’

 

 

‘’……..’’

 

 

‘’แต่สองเดือนที่ฉันเอาแต่หลอกตัวเองว่ากลียดพวกเธอ เอาแต่บอกตัวเองว่าจะออกไปจากที่นี้ หลังจากวันที่ได้เห็นหน้าพวกเธอความรู้สึกแบบนั้นมันหายไป เพียงแค่ได้เห็นหน้าคนที่ลิซรัก ความคิดถึงมันก็เต็มไปหมด อยากจะกอดแต่ลิซยังไม่ชิน ลิซกลัวว่ามันจะเร็วไป….แต่ตอนนี้ลิซรู้แล้วว่า เวลาไม่ได้ตัดสินทุกอย่าง เราควรฟังหัวใจตัวเองมากกว่าจะสนใจเวลาและเรื่องที่ผ่านมา’’

 

 

ทั้งสี่คนร้องไห้อย่างห้ามไม่อยู่ ถ้ามันเป็นฝันคงเป็นฝันที่ไม่มีใครอยากตื่นขึ้นมา เสียงสั่นเครือของลิซ่าที่ยังคงพูดและบอกเหตุผลไม่หยุดทำให้น้ำตาของทั้งสามไหลออกมามากกว่าเดิม ก่อนที่พวกเธอจะดึงลิซ่าเข้ามากอดแน่นอย่างกับว่ากลัวอีกคนหายไป อ้อมกอดที่อบอุ่นที่โหยหามานาน ถูกเติมเต็มลงอีกครั้ง หลังจากเรื่องร้ายๆที่ผ่านมา ที่พวกเธอทั้งสามต้องทนความรู้สึกแย่ๆและความคิดถึงในวันนี้ ความรู้สึกพวกนั้นหายไปกลับเป็นความสุขที่ถูกแทนที่

 

 

‘’ฮึก....รักนะ รักมากๆ วันหลังอย่าปิดบังอะไรกันอีกลิซไม่อยากอยู่แต่ในห้องแล้ว..ฮื่ออ…’’

 

 

คำพูดติดตลกของลิซ่าแต่กลับทำให้พวกเธอร้องไห้มากกว่าเดิม บางครั้งโลกก็เล่นตลกเหวี่ยงเรามาเจอกับอะไรเหนือธรรมชาติพร้อมๆกับความรักและความกลัว….สิ่งที่เธอไม่เคยคิดว่าจะมีอยู่จริงบนโลกอย่างแวมไพร์กลับมีอยู่จริงและเป็นแวมไพร์ที่ร้องไห้เพราะมนุษย์อย่างเธอ ดูแลมนุษย์แสนอ่อนแออย่างดีทั้งๆที่มีคนที่เหมาะสมกว่ามากมายแต่กลับเลือกเธอเป็นแวมไพร์ที่ยอมให้เธอกัดแต่กลับไม่กัดคอเธอ………..และที่สำคัญเป็นแวมไพร์ที่ลิซ่ารักมากที่สุด 





























คืนดีกันแล้วค่ะ...*จุดพลุ* เร็วมั้ยก็เร็วนะ 55555555 ช่วงนี้ไรต์ยุ่งค่ะ ยุ่งมากกกก(ก.ไก่สิบล้านตัว) เป็นไงกันบางคะตอนนี้

ดีหรือไม่ดียังไงก็ขอบคุณและขอโทษล่วงหน้าด้วยนะคะ สำบัดสำนวนเราไม่โอเคอันนี้เราเห็นด้วยและพยายามจะฝึกให้มันดีขึ้น

ปูดราม่ามาแบบหนักดีกันง่ายๆแบบนี้จะโดนว่าไหมคะเนี่ยแต่ดีกันไวๆน่ะดีแล้วค่ะ เพราะยังมีมาม่าเหลืออีกเป็นลัง *โดนต่อย*

ไปแล้วค่ะ ขอบคุณที่ติดตามนะคะ


ยองอัน เจอกันใหม่ตอนหน้า~

 































 

   
    MaystorymaY    
                                       
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

528 ความคิดเห็น

  1. #393 NateeTB (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 02:04
    นี่หายไปเลยคงไม่แต่งอีกรึครับ ไรน์แต่งได้มากๆนะนี่เป็นคนไม่เสียเวลามาอ่านนิยายอะแต่นี้คือดีมากอะ
    มาแต่งให้จบเถอะนะ
    #393
    0
  2. #301 Lepetite (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 05:28
    เยสสสดีกันแล้วว (เต้นบูชาพระจันทร์)ดีใจกับทุกคนด้วยค่ะเลิกอึดอัดกันสักที่รวมถึงรีดด้วย 55 พาร์ทหมอหยางโอเคเลยน้าา อ่านแล้วไม่โดดค่ะ
    #301
    0
  3. #300 sunnysunday (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 00:06
    ลื่นมากกกก ฟินเฟร่อออ ไรด์แต่งเก่งอ่ะ สู้ๆน้า #รอค่ะๆงื้ออยากอ่านแล้ว
    #300
    0
  4. #297 Anniceni (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 17:55
    พึ่งมาเจอฟิคไรท์อยากจะบอกว่าไรท์แต่งดีมาก
    ฟินจนเลือดหมดเป็นแกลลอนแล้วค่ะไรท์
    -ตอนดราม่าก็กินหัวใจเหลือเกินT.T
    ปักหมุดรอตอนต่อไปนะคะไรท์ฮ่อลลล~~
    #297
    0
  5. #295 bemycandyy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 01:27
    เย้ ดีกันแล้ววววว ฮืออ ไรท์แอบหายไปไหนมา งื่อ คิดถึงเรื่องนี้นะงับ สู้ๆไรท์
    #295
    0
  6. #294 Jrch996 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 06:42
    เขาดีกันแล้วค้าา รู้สึกเหมือนโดนปลดปล่อยย~5555
    เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ
    #294
    0
  7. #293 l3yzantine (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 02:07
    เขาดีกันแล้ว ฮืออออ เลิกกินมาม่าซักทีอิ่มจนจุก
    #293
    0
  8. #292 Oppalisa (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 00:38
    ซิสคะเค้าดีกันแล้วคะซิส อ่านไปน้ำตาคลอไป มันตื้นตัน555. กลับมาหื่นอีกน้ะลิซ เฉาไปตั้งสองเดือนนน น่าสงสารรร ไรท์มาต่ออีกน้าาา จะรอน้ะ
    #292
    0
  9. #291 ผมนามฮานอย (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 00:25
    ดีใจ! /เต้นดึงดาว เจ้าลิซเอ้ย กว่าจะกลับมา
    ไรท์จ๋า จัดคิวต่อเลยนะไรท์นะ ทีละคนๆ อิ_อิ
    #291
    0
  10. #290 ` tripleb (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 23:22
    ดีกันแล้วเราก็ดีใจ ฮืออออ ต่อไปก็กลับมาสายหื่นเร็วๆนะ5555 เราว่าสำนวนการบรรยายของไรท์ก็ดีแล้วนะ ไม่ต้องคิดมาก สนุกแล้ว สู้ๆค่ารอตอนต่อไป
    #290
    0
  11. #289 อนุบาลช่างกล (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 22:11
    ตอนนี้ดี นอนหลับได้ล่ะ ไม่ม่าแล้วดีใจ
    #289
    0
  12. #288 Kimjen (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 21:24
    เขาดีกันแล้วววววว โอ้ยยย น้ำตาจะไหล รักกันนะๆๆๆ
    #288
    0
  13. #287 ทนน (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 21:23
    ขอบคุณคับ เขาดีกันแล้วเราก็สุขใจสนุกมากๆๆ
    #287
    0
  14. #286 aem35 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 20:43
    ในที่สุดเขาก็ดีกันสักที เย้~
    แต่อยากรู้ว่าลิซจะมีโอกาสโดนสามสาวกัดคอมั้ยอะไรท์55555
    #286
    0
  15. #285 anny (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 20:40
    ดีกันสักที ดีกันง่ายๆนี่ไม่ว่าไรท์ค่ะ. อ่านทุกตอนก็ลุ้นให้เค้ากลับมารักกันสักที หุหุหุ



    ไรท์แต่งสนุกแล้วค่ะ นี่กดมารอทุกคืนเลยค่ะ
    #285
    0
  16. #284 LuPrince (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 20:14
    แม่ค่ะเค้าดีกันแล้วววว ฮรืออออ~~~
    #284
    0
  17. #283 Dalgommi (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 20:10
    ดีกันแล้วฮรืออออออ
    #283
    0
  18. #282 Mr.Ingie (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 20:10
    ดีแล้ววววว ถ้าดราม่านานกว่านี้ ตาย รีดเดอร์อ่ะจะขาดใจตาย 55555 พักผ่อนเยอะๆนะไรท์ สนุกมว๊ากกกกก รีบมาต่อคิดถึง
    #282
    0
  19. #281 ผ้าห่มซาตาน (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 20:09
    เย่~~~
    #281
    0
  20. #280 PJY-LSM (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 19:57
    ดีกันแล้ว แง้ จะร้องตามด้วย ดีใจกับจีซูเจนนี่โรเซ่ด้วยที่ลิซทำใจไม่กลัวแล้วกลับมารักกันได้ มาม่า4สาวจบเนอะ คงเหลือแต่มาม่าฝั่งตรงข้าม4สาวใช่ไหมไรท์ ฮึๆ
    #280
    0
  21. #279 benza_2011 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 19:38
    กว่าจะใจอ่อนได้แทบดิ้นตายเลยเราเนี้ย
    #279
    0
  22. #278 maikong (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 19:35
    มาม่า is real 555
    #278
    0
  23. #277 momo3225954569 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 19:35
    อิ่มมาม่าแล้วคะของของหวานอย่างเดียวได้มัยTT. สู้ๆน่าาาาหายไปได้แต่ขอให้จบนะคะ. เหนื่อยก็พักนะ. สู้ๆ!!!
    #277
    0