หนี้พบรัก [OMEGAVERSE]

ตอนที่ 7 : พบกันอีกครั้ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 54
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    26 ก.ย. 62

ความเดิมตอนที่แล้ว

            "นี่รู้จักกันด้วยหรอครับ?" พี่น้องทั้งสองพูดด้วยความประหลาดใจ

   ------------------------------------------------------------------

            "อ่อ....พอดีผมกับจัวเฉิงเราเป็นญาติกันน่ะครับ" เซียวจ้านพูดพร้อมกับเดินไปตบที่ไหล่จัวเฉิงเบาๆ

            "แต่ดูจากทรงแล้วพี่น่าจะแก่กว่าพี่จัวเฉิงนะครั--โอ้ย!! พี่หยิกผมทำไมเนี่ย" 

            "สมน้ำหน้า!! ปากไม่ดีเอง" เซียวจ้านหยิกไปที่แขนอี้ป๋อจนทำให้อี้ป๋อร้องออกมาเสียงดัง

            "เอ่อ...คือเราจะยืนคุยกันอยู่หน้าบ้านแบบนี้น่ะหรอ" ไห่ควานพูดแทรกขึ้นมาทำให้อี้ป๋อและเซียวจ้ายหยุดตีกัน

            "นั่นสิ!! จัวเฉิงเราไปคุยกันข้างในเถอะ" พูดจบเซียวจ้านก็จูงมือจัวเฉิงไปที่ห้องรับแขก


ณ ห้องรับแขก

            "จัวเฉิง นายมาทำอะไรที่นี้หรอ?" เซียวจ้านถามจัวเฉิงที่กำลังรินน้ำชาให้ทุกคน

            "ก็ว่าจะไปเยี่ยมนายนั่นแหละ แต่พี่ไห่บอกว่าจะมาเอาของก่อนไปหานายแล้วก็มาเจอนายที่นี้เนี่ยแหละ" จัวเฉิงอธิบายให้เซียวจ้านฟัง

            "อ่อ อย่างนี้นี่เอง" เซียวจ้านพูดกับจัวเฉิงแต่สีหน้าตอนนี้ของเซียวจ้านเบื่อหน่ายมาก

            "ว่าแต่....นายจะมองฉันอีกนานมั้ยห้ะหวังอี้ป๋อ!!!" เซียวจ้านหันไปตะคอกใส่หวังอี้ป๋อเพราะ สาเหตุที่ทำให้เซียวจ้านทำหน้าไม่สบอารมณ์เพราะตอนที่นั่งคุยกันหวังอี้ป๋อเอาแต่นั่งมองตนจรทำให้เขาอึดอัด

            "ทำไมละครับ ก็พี่น่ะน่ามองนี่น่าา" อี้ป๋อพูดพร้อมกับเล่นปอยผมของเซียวจ้านไปด้วย

            "อึก...ล...แล้วแต่นายเถอะ จะมองก็มองไป" เซียวจ้านเอ่ยด้วยสีหน้าที่แดงก่ำเพราะคำพูดที่หวังอี้ป๋อพูด

            "ที่เราเจอกันแบบนี้เหมือนพรหมลิขิตเลยนะว่ามั้ย"

            "พรูดดดดด...."

            "ทุกคนเป็นอะไรกันรึเปล่า? ชาร้อนเกินไปหรอ?" ไห่ควานยกชาขึ้นมาจิบด้วยความสงสัย

            "ก็ไม่เห็นร้อนหนิ" 

            "นี่พี่รู้รึเปล่าว่าพูดอะไรออกมา" อี้ป๋อวางชาลงพร้อมกับมองไปที่พี่ชายตัวเองอย่างเบื่อหน่าย

            "พี่พูดอะไรแปลกหรอ ก็พวกเราเหมือนพรหมลิขิตจริงหนิ ไม่สังเกตหรอ นายเจอกับเซียวจ้าน ส่วนฉันก็เจอกับน้องจัวเฉิง และน้องจัวเฉิงก็เป็นญาติกับเซียวจ้าน เห็นมั้ยเหมือนพรหมลิขิตเลย" ไห่ควานอธิบายให้ทั้งสามคนฟัง ทั้งสามคนมองหน้ากัน

            "ถ้าพี่ว่ายังงั้นก็ว่าตามพี่ละกันครับ" จัวเฉิงพูดพรางเกาหัวเล็กน้อย

            "ผมว่านี่ก็เริ่มเย็นแล้วผมกลับบ้านดีกว่า" เซียวจ้านพูดพร้อมกลับลุกขึ้นจากโซฟาแต่ก็โดนอี้ป๋อรั้งมือไว้

            "พี่จะกลับทำไมครับ พี่ก็นอนที่นี้ซิ"

            "นายหมายความว่าไงอี้ป๋อ" ทั้งสองคนและเซียวจ้านมองหน้ากันเพราะไม่เจ้าใจที่อี้ป๋อพูด

            "พี่อย่าลืมซิว่าพี่ทำสัญญาอะไรไว้" 

            "อึก....ยังไงฉันก็ต้องกลับนะอี้ป๋อ เพราะฉันไม่ได้เอาของมาแถมไม่ได้พกยาแก้อาการฮีทมาด้วย" เซียวจ้านพูดพรางเอามือออกจากอี้ป๋อ พร้อมกับเดินไปที่หน้าบ้าน

            "ปรี๊นๆๆๆ" 

            "พี่จ้าน!!!" อี้ป๋อรีบวิ่งมาคว้ามือของเซียวจ้านทำให้ทั้งคู่ล้มไปกองอยู่ตรงบันไดหน้าบ้าน

            "นี่นาย!!!" หลังจากลุกขึ้นมาได้อี้ป๋อก็เดินไปทุบกระจกรถอย่างแรก

            "นายบ้าไปแล้วรึไง!! นายเกือบชนพวกเราแล้วนะรู้มั้ย!!" หลังจากอี้ป๋อบ่นไม่นานคนในรถก็ลงมาจากรถ

            "มีอะไรกันหรออี้ป๋อ!! อ่ะ...นั้น" หลังจากได้ยินเสียงโวยวายทั้งไห่ควานและจัวเฉิงก็วิ่งออกมาดูเหตุการณ์จนพบกับ

            "สวัสดีครับทุกคน ผมจูจ้านจินเองครับ วันนี้ขอฝากท้องกับของอร่อยๆบ้านคุณหน่อยนะครับ" จูจ้านลงมาจากรถพร้อมเสียงและรอยยิ้มที่เป็กลักษณ์

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

1 ความคิดเห็น