หนี้พบรัก [OMEGAVERSE]

ตอนที่ 5 : พรหมลิขิต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 63
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    16 ก.ย. 62

ความเดิมตอนที่แล้ว

                 "ฮัลโหล ออกมาได้เลย" จูจ้านจิ่นพูดกับชายปริศนาคนหนึ่งก่อนจะเดินออกจากหน้าร้านอาหาร

   -------------------------------------------------------------------

ณ ลานจอดรถ

                "พี่ไห่ครับๆหยุดก่อนครับ" จัวเฉิงจับมือของไห่ควานที่ตอนนี้จับมือของเขาอยู่ก่อนที่ไห่ควานจะหยุดเดิน

                "พี่ไห่ครับ พี่เป็นอะไรรึเปล่าครับ?" จัวเฉิงถามไห่ควานที่ตอนนี้กำลังหากุญแจรถอยู่ หลังจากไห่ควานหาเจอก็หันมาหาจัวเฉิง

                "ไม่มีอะไรหรอกครับ พี่ก็แค่อยากจะอยู่กับเราสองคนนานๆแค่นั้นเอง" ไห่ควานพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลพร้อมรอยยิ้มที่ละมุน จนทำให้จัวเฉิงหน้าแดงเป็นลูกตำลึง

                "พี่ว่าเราไปกันดีกว่า" พูดจบไห่ควานก็ขึ้นรถเพื่อไปสตาร์จรถ หลังจากไห่ควานขึ้นรถจัวเฉิงก็ขึ้นรถฝั่งข้างคนขับ

                "น้องจัวเฉิงครับ" 

                "ครับ?" 

                "พี่ขอเข้าบ้านไปเอาของก่อนได้มั้ยครับ?" ไห่ควานพูดจบก็เลี้ยวรถไปทางเข้าบ้านของตัวเองโดยไม่สนใจคำตอบของจัวเฉิงแม้แต่น้อย

                "ถ้าจะเลี้ยวเข้าบ้านตัวเองโดยไม่ฟังคำตอบแบบนี้แล้วจะถามทำไม" จัวเฉิงบ่นในใจก่อนจะปลดเข็มขัดนิรภัย

                "ทำไม...มันถอดไม่ออกเนี่ย!!" จัวเฉิงทะเลาะกับเข็มขัดนิรภัยนานสมควร ทำให้ไห่ควานเบี่ยงตัวออกจากเบาะตัวเองเพื่อมาปลดเข็มขัดให้กับจัวเฉิง จนตอนนี้หน้าของไห่ควานกับหน้าของจัวเฉิงห่างกันไม่เท่าไร

                 "หอมจัง" จัวเฉิงพูดพึมพำเบาๆ

                 "น้องจัวเฉิงว่าไงนะครับ?" หลังจากปลดเข็มขัดได้แล้วไห่ควานก็หันหน้ามาหาจัวเฉิง จนตอนนี้หน้าของทั้งคู่ที่ใกล้กันอยู่แล้วใกล้กันมากขึ้นกว่าเดิม

                 "ก๊อกๆๆๆ" เสียงเคาะของกระจกรถทำให้ทั้งสองคนออกจากภวังศ์

                 "พี่...พี่ขอโทษครับ"

                 "ไม่เป็นไรครับ" 

                 "ใครมันเคาะกระจกรถกันเนี่ย" ไห่ควานบ่นพึมพำก่อนจะหันไปมองว่าใครมาเคาะกระจกรถ และคนที่เคาะกระจกรถก็คือชายแสนเย็นชาประจำบ้าน "หวังอี้ป๋อ" นั่นเอง

                 "มีอะไรรึเปล่าอี้ป๋อ?"

                 "พี่นั่นแหละเป็นอะไร เห็นอยู่ในรถตั้งนานแล้ว" อี้ป๋อถามพี่ชายตนเองก่อนจะเบี่ยงตัวไปดูคนที่นั่งอยู่ข้างพี่ชายตัวเอง

                 "อ่ออออ อย่างนี้นี่เอง" อี้ป๋อมองเห็นจัวเฉิงก็เลยแซะพี่ชายตัวเองพร้อมสีหน้าที่แสนเจ้าเลห์

                 "อย่างนี้อะไร พี่ก็แค่มาเอาของแล้วจะพาจัวเฉิงไปหาเพื่อนของเขาแค่นั้นเอง" หลังจากพูดจบไห่ควานและจัวเฉิงก็ลงจากรถ

                 "ผมก็ยังไม่ได้ว่าอะไรเลยนะครับพี่" 

                 "มีอะไรกันรึเปล่าครับ" เซียวจ้านวิ่งมาที่หน้าบ้าน เพราะได้ยินเสียงคนคุยกัน

                 "เอ๊ะ!! นั่นเซียวจ้านไม่ใช่หรอ" 

                 "จัวเฉิง!!" 

                 "นี่รู้จักกันด้วยหรอ?" พี่น้องทั้งสองคนพูดพร้อมกันด้วยสีหน้าที่แปลกใจ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

1 ความคิดเห็น