หนี้พบรัก [OMEGAVERSE]

ตอนที่ 4 : รักต้องเลือก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 86
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    14 ก.ย. 62

ความเดิมตอนที่แล้ว

                   "สวัสดีครับ พี่หลิวไห่ควานและน้องจัวเฉิง" ชายปริศนากล่าวทักทายทั้งคู่พร้อมกับรอยยิ้มที่มีเลศนัย

  -----------------------------------------------------------------------

                   "พี่/น้องจูจ้านจิ่น" ทั้งคู่เอ่ยนามของชายปริศนาพร้อมกันด้วยสีหน้าที่แปลกใจทั้งคู่

                   "ครับ ผมจูจ้านเอง" ชายปริศนาคนนี้คือ"จูจ้านจิ่น" ทายาทอันดับสองของตระกูลหลานหลิง

                   "ทำไมทำหน้ากันแบบนั้นละครับ" จูจ้านพูดพร้อมกับหัวเราะเล็กน้อย เพราะสีหน้าของทั้งคู่ตอนนี้แสดงความประหลาดใจเป็นอย่างมากที่พบเขา

                   "อ่าาา...ขอโทษทีๆพอดีพี่ไม่คิดว่าน้องจูจะมาที่นี้น่ะครับ" ไห่ควานหลุดออกจากภวังศ์และหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะเผยรอยยิ้มที่อบอุ่นให้กับจูจ้าน พร้อมกับยกมือขึ้นเผื่อจะลูบหัวจูจ้าน

                   "เพี๊ยะ!!" จัวเฉิงตีมือของไห่ควานโดยที่ตัวเองก็ไม่รู้ว่าตีไปทำไม

                   "โปรยเสน่ห์อีกแล้วนะพี่ไห่....แล้วเราจะหงุดหงิดทำไมละเนี่ย" จัวเฉิงบ่นในใจก่อนที่จะรู้ตัวว่าตอนนี้ตัวเองกำลังโดนไห่ควานและจูจ้านมองด้วยสีหน้าที่ประหลาดใจที่อยู่ๆเขาก็ตีมือของไห่ควานโดยไม่มีสาเหตุ

                   "ข...ขอโทษครับพี่ไห่ควาน"

                   "ไอ้จัวเฉิงแกทำบ้าอะไรลงไปว่ะ" จัวเฉิงบ่นพึมพำในใจก่อนที่ไห่ควานจะเอ่ยอะไรบางอย่างออกไปซึ่งทำให้เขารู้สึกไม่พอใจ

                   "เจอน้องจูพอดีเลย พี่กับจัวเฉิงกำลังจะไปกินข้าวด้วยกัน น้องจูไปด้วยกันมั้ยครับ?" ไห่ควานถามจูจ้านด้วยรอยยิ้มละมุน

                   "ตก...." 

                   "ไม่ได้ครับ!!" จัวเฉิงพูดตัดบทสนทนาของไห่ควานและจูจ้านทำให้จูจ้านขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มดังเคย

                   "ทำไมละครับ?" จูจ้านถาม

                   "นั้นสิ น้องจัวเฉิงเป็นอะไรรึเปล่าทำไมไม่ให้น้องจูไปด้วยละ" ไห่ควานถามด้วยเสียงที่สงสัยพร้อมสายตาที่ดูเศร้าเล็กน้อย

                   "คือ...ผม...ผมไม่ได้หมายความแบบนั้นครับ ที่ผมบอกไม่ได้คือ...คือ...ผมจะขอเอาของไปเก็บก่อนแล้วค่อยไปพร้อมกันน่ะครับ" จัวเฉิงพูดพร้อมหัวเราะเล็กน้อยเพื่อกลบเกลื่อนความอับอายที่ตัวเองพูดออกไป

                   "อ่อ...งั้นฝากไว้ที่บอดี้การ์ดของพี่ไว้ก่อนก็ได้" ไห่ควานพูดพร้อมกับเรียกบอดี้การ์ดให้มาเอาของไปเก็บ

                   "เรียบร้อยแล้วครับ พวกเราไปกันเถอะ"

                   "ครับ" จัวเฉิงและจูจ้านตอบพร้อมกัน แต่ก็มีบางอย่างทำให้ไห่ควานต้องหน้าแดงเล็กน้อยเพราะก่อนเดินอยู่ๆจัวเฉิงก็เดินมากอดที่แขนของไห่ควาน ทำให้ตอนนี้ไห่ควานเดินอยู่ข้างจัวเฉิงปล่อยให้จูจ้านเดินอยู่ข้างหลัง

                    "ผมชนะครับ" จัวเฉิงหันหน้าไปมองจูจ้านด้วยสายตาที่บอกนัยๆว่าเขาคือผู้ชนะ

                    "ชิ" จูจ้านทำสีหน้าไม่พอใจเป็นอย่างมากที่จัวเฉิงทำแบบนี้กับเขา ไม่นานนักทั้งสามคนก็มาถึงร้านอาหาร

                    "น้องจัวเฉิงกับน้องจูจะกินอะไรดีครับ สั่งได้เลยนะเด่วพี่เลี้ยงเอง" ไห่ควานพูดจบทั้งสามก็หยิบเมนูอาหารมาเปิดดูแล้วเริ่มสั่งอาหาร ไม่นานนักอาหารก็มาเสิร์ฟจนเต็มโต๊ะ

                    "โหหห...อาหารเต็มโต๊ะเลยนะครับ จะกินหมดมั้ยครับเนี่ย" จัวเฉิงพูดพร้อมกับหยิบตะเกียบเพื่อเตรียมจะคีบอาหาร

                    "ไม่เป็นไรหรอก เรามีนักกินอยู่ด้วยทั้งคน" ไห่ควานพูดพร้อมกับมองจูจ้านไปด้วย

                    "พี่ไห่ควานมองผมแบบนี้หาว่าผมกินเยอะหรอครับ" จูจ้านตอบกลับพร้อมกับตีไปที่ไหล่ของไห่ควานเบาๆ

                    "พี่ไม่ได้หาว่าเรากินเยอะ แต่กินเก่ง" 

                    "พี่ไห่ควานอ่ะ" จูจ้านพูดพร้อมกับกอดอกไปด้วยเพื่อบอกเป็นนัยๆว่าตัวเองกำลังน้อยใจที่ไห่ควานหาว่าเขากินเก่ง ไห่ควานเห็นอาการของจูจ้านก็อดที่จะขำไม่ได้ หลังจากดึงสติกลับมาได้เขาก็คีบอาหารเช่นเดิม

                    "นี่ครับ พี่จำได้ว่าเราชอบกินอันนี้" ไห่ควานคีบอาหารให้กับจัวเฉิง

                    "ขอบคุณครับพี่ไห่" จัวเฉิงเอ่ยพร้อมรอยยิ้มที่ละมุนจนทำให้ไห่ควานตกอยู่ในภวังศ์ไปชั่วขณะ

                    "น่าอิจฉาจังเลยนะครับ เราสามคนก็เล่นด้วยกันมาตั้งนานแต่พี่กับจำได้แต่ของจัวเฉิง" จูจ้านพูดแทรกทำให้ไห่ควานหลุดออกจากภวังศ์

                    "จำได้สิครับ ทำไมพี่จะจำไม่ได้ละ นี่ครับ" ไห่ควานได้ยินดังนั้นจึงคีบอาหารให้จูจ้านด้วยเช่นกัน ไม่กี่ชั่วโมงต่อมาทั้งสามคนก็ออกมาจากร้านอาหาร

                     "อิ่มจังเลยครับ ขอบคุณพี่ไห่มากเลยนะครับ" จูจ้านพูดพร้อมกับเผยรอยยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์

                     "ไม่เป็นไรครับ งั้นพี่ขอตัวกลับก่อนนะ" พูดจบไห่ควานก็คว้ามือของจัวเฉิงออกไปจากหน้าร้านอาหาร

                     "ด...เด่วซิครับพี่ไห่" จัวเฉิงทำหน้าตกใจที่อยู่ๆก็โดนลากออกไปโดยไม่ทันตั้งตัว

                     "กลับบ้านด้วยกันงั้นหรอ" จูจ้านบ่นพึมพำเบาๆก่อนหยิบมือถือขึ้นมา

                     "ฮัลโหล ออกมาได้เลย" เขาคุยกับคนปริศนาคนหนึ่งก่อนจะเดินออกจากหน้าร้านอาหาร

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

1 ความคิดเห็น