คัดลอกลิงก์เเล้ว

บ้านของเรา

ท่านฮิ:ฉันไม่เคยสำคัญสำหรับแกเลยสินะ เจ้าสัตว์กินพืช.... :ยามะ....บางทีคนเราก็งี่เง่าเกินกว่าที่คิดจนทำให้ตัวเองเกือบเสียคนสำคัญไป

ยอดวิวรวม

238

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


238

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


7
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  27 พ.ค. 61 / 21:31 น.
บ้านของเรา | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีค่ะผู้อ่านทุกคน เรื่องนี้มันเป็นเรื่องสั้นของท่านฮิและยามะนะคะ ซึ่งตัวละครเรื่องนี้มาจากอนิเมะที่ชื่อว่า ครูพิเศษจอมป่วน รีบอร์นนั่นเองงง //ทำเสียงแบบโคนัน  เอาล่ะค่ะยังไงก็ฝากติชมกันด้วยนะคะะ แล้วเจอกันในเรื่องสั้นเรื่องหน้า และฝากติดตามเรื่องยาวด้วยนะคะ ช่วงนี้เรากลับ(ตัว)กลับ(ใจ)มาอัพแล้ววว

เนื้อเรื่อง อัปเดต 27 พ.ค. 61 / 21:31


 

บ้านของเรา

 

     เขาและยามาโมโตะแต่งงานกันมา5ปีแล้ว....พวกเขามีความสุขกันดี จนกระทั่งวันหนึ่งที่ มันให้น้องสาวของมัน ยามาโมโตะ ทาโกยะ อาศัยอยู่ในบ้านแบบไม่มีกำหนดทั้งที่บ้านหลังนี้เป็นเรือนหอหรือก็คือเป็นบ้านของเราแท้ๆ หลังจากนั้นชีวิตของเขาก็ไม่เคยมีความสุขอีกเลย  คุณรู้จักคำว่าคนไม่สำคัญใช่มั้ย คนไม่สำคัญมันมีอยู่2แบบคือ 1.คนที่เคยสำคัญมาก่อน และ 2.คนที่ไม่สำคัญมาตั้งแต่แรก เขาจัดอยู่ในประเภทที่1  ตั้งแต่ยัยสัตว์กินพืชนั่นเข้ามา ทุกๆอย่างก็ดูแย่ไปหมด

สวัสดีค่ะพี่เคียวยะ ทาโกยะขอฝากตัวแบบไม่มีกำหนดด้วยนะคะคำทักทายแรกถูกส่งมาพร้อมรอยยิ้มสดใสจากผู้หญิงตรงหน้า ฮิบาริยืนนิ่งด้วยความอึ้ง

เคียวยะ ฉันจะให้น้องสาวมาอาศัยสักหน่อยหน่ะคงไม่เป็นอะไรหรอกมั้งเจ้าของรอยยิ้มปัญญาอ่อนพูดพร้อมหัวเราะ นี่มันจะมากไปแล้วนะ....ทำอะไรไม่ปรึกษาเขาสักคำแถมยังมาพูดแบบนี้อีก

เหตุผล?”ถ้าเป็นคุณผู้อ่านก็ต้องถามหาเหตุผลที่จะมาอาศัยใช่มั้ยหล่ะ

พอดีทาโกยะทะเลาะกับแฟนมาหน่ะค่ะเลยไม่มีที่ไป

แล้วบ้านที่พ่อของเธออยู่?”

คือทาโกยะไม่อยากกลับไปที่บ้านนี่คะ ถ้ากลับไปพ่อจะต้องให้ทาโกยะช่วยงานร้านซูชิแน่ๆ ร้านแบบนั้นถ้าเพื่อนมาเห็นคงอายเขาตายเลย

หึ.......สตอดีๆนี่เอง.....

โธ่ เคียวยะเรื่องแค่นี้เองแถมทาโกยะก็ทำงานบ้านเป็นด้วย ยังไงก็ต้องช่วยทำอยู่แล้ว นะเคียวยะให้ทาโกยะอยู่เถอะนะเอาอีกแล้ว นายก็รู้ว่าฉันแพ้ลูกอ้อนของนายนายก็ยังจะทำแบบนี้เพื่อยัยสัตว์กินพืชนี่อีก

แล้วแต่แกเถอะ!” เขาเดินหนีมันทันที มันช่วยไม่ได้นี่ แต่งงานก็อยากอยู่ด้วยกัน2คนอย่างมีความสุขไม่มีมารขัดคอ ทำไมต้องให้คนอื่นมาอยู่ด้วยแถมเหตุผลที่มาก็     ไร้สาระสุดๆ

.....ตั้งแต่ย้ายเข้ามายัยนั่นไม่ทำอะไรเลยนอนกินอย่างเดียวจนกระทั่งวันนึงที่เขาทนไม่ไหวอีกต่อไป

เช้าวันหนึ่ง

ไปทำงานแล้วนะ เคียวยะ ทาโกยะ ดูแลพี่เคียวยะดีๆหล่ะทำงานบ้านด้วยนะ

ค่ะจะดูแลอย่างดีเลยยยมือใหญ่ของมันเอื้อมไปลูบหัวของยัยสัตว์กินพืช

พี่ไปล่ะทันทีที่เสียงประตูปิดดังขึ้น เขาก็ทำความสะอาดบ้าน ส่วนยัยนั่นก็นอนกินขนมบนโชฟา.....ถ้ามันกินอย่างเดียวก็โอเคอยู่หรอก...แต่ยัยนี่ทิ้งเศษขนมและถุงขยะไว้รอบๆห้องนั่งเล่น!

มาช่วยทำความสะอาดหน่อยเขาพูดขึ้นหลังจากเห็นสภาพบ้าน

แกก็ทำเองสิ เรื่องอะไรมาใช้ฉัน มีปัญญาก็ทำเองนี่ไงธาตุแท้ออกลายแล้ว

น้องของยามาโมโตะ ไหนเธอบอกกับมันว่าจะช่วยฉันทำเขาพยายามพูดอย่างใจเย็น

ฉันบอกกับพี่แล้วทำไมจะต้องช่วยจริง แกอยากทำก็ทำไปสิฉันจะกินขนมมันพูดพร้อมทำหน้าตาเยาะเย้ย.....ตั้งแต่เกิดมาเขาสาบานได้เลยว่ายัยนี่เป็นคนแรกที่ทำกับเขาแบบนี้แล้วยังไม่โดนขย้ำ เฮ้อ...เขาต้องใจเย็นมากกว่านี้ชีวิตหลังแต่งงานต้องใจเย็นและมีเหตุผล.....ยังไม่ทันจะคิดอะไรจบ ยัยนั่นก็โยนซองขนมทิ้งบนพื้นอีกซอง....

เขากวาดไปเรื่อยๆและเมินยัยนี่ไป ก่อนจะไปซักผ้าของเขาและยามาโมโตะต่อ…       แผล๊ะ......กางเกงในและเสื้อในที่ใช้แล้วถูกโยนมาพาดบนไหล่เขา....

ยัยสัตว์กินพืช ฉันจะไม่ทนแกอีกแล้วนะ!!”เขาหยิบท่อนฟาออกมาจากแขนเสื้อพร้อมเตรียมท่าพร้อมจะซัดสัตว์กินพืชตรงหน้า

อุ้ยขอโทษ จะซักผ้าใช่มั้ยหล่ะ จะฝากอีกตัวสองตัวจะเป็นอะไรไป....ไปอ่านหนังสือดีกว่า ยังไงก็ฝากด้วยนะคะพี่สะใภ้ยัยนั่นพูดและหัวเราะจบแล้วรีบวิ่งออกไปจากบริเวณนี้

“…..”เขากัดฟันด้วยความโกรธ พร้อมโยนสิ่งปฎิกูลที่พาดไหล่ทิ้งลงถังขยะอย่างไม่แยแส

หลังตากผ้าเขาก็เข้าไปทำความสะอาดครัวและห้องนอนอีกที จนเสร็จเรียบร้อยพร้อมมองไปทางนาฬิกา.....นี่บ่าย3แล้วหรอ...เขาเห็นยัยสัตว์กินพืชเดินมาเขาจึงเมินแล้วหันไปจัดเสื้อผ้าที่ใส่อยู่ให้เข้าที่แทน

นี่ แก ฉันหิว หาอะไรให้ฉันกินหน่อย หิวจะตายอยู่แล้วยัยสัตว์กินพืชตัวเมียเดินเข้ามาพร้อมทำหน้ากวนใส่ เขาไม่สนใจเดินหนีไปอีกทางแต่ ยัยนี่ก็กระชากแขนของเขาไว้พร้อมใช้เล็บจิกจนได้เลือดและช้ำ เขามองหน้าพร้อมหาเรื่องทันที

อย่าเมินใส่ฉัน แกมันก็แค่เกย์ตัวนึงที่มารักพี่ชายฉัน อย่ามาทำเหนือกว่าเข้าใจมั้ย!”ยัยสัตว์กินพืชตะโกนใส่หน้าเขา แต่เขาก็ใจเย็นไม่พูดหรือตอบโต้อะไรออกไป พลางปลดแขนที่จับอยู่ออกเพื่อจะเดินหนี แต่ก็ไม่ทันคาดคิด ยัยสัตว์กินพืชตัวเมีย ฟาดมือมาที่แก้มข้างซ้ายจนเกิดเสียงดังลั่น และปรากฏรอยมือบนแก้มตามมา

ความอดทนของเขาขาดสะบั้น เขาถีบยัยสัตว์กินพืชเพศเมียไม่มีสมองออกไปแล้วฟาดทอนฟาไปที่ปลายคางตามด้วยแก้มข้างซ้าย และอีกหลายกระบวนท่า จนยัยสัตว์กินพืชต้องร้องขอชีวิต...หึแต่อย่าคิดว่าเขาจะหยุด เขาซัดยัยนั่นไปจนกระทั่งเวลาผ่านไปหลายชั่วโมง ยัยเรียกหาให้คนช่วย และก็ตามพล็อตละครไทย พี่ชายของมันก็ออกมาช่วย

ยามาโมโตะเลิกงานพอดี พอเปิดประตูเข้ามา ก็เห็นภาพน้องสาวของมันกำลังถูกซัดอย่างเอาเป็นเอาตาย มันรีบวิ่งมาเพื่อดึงน้องสาวที่อาการปางตายแล้วมาดูอาการพร้อมส่งสายตาโกรธเคืองมาทางเขา หึ....คิดว่าเขาแคร์มั้ยหล่ะ.....แน่นอนว่าแคร์ แต่ใครใช้ให้ยัยนี่มาทำกับเขาแบบนี้หล่ะเขาทนกับมันมาเกือบปี ความอดทนก็ต้องหมดบ้าง

พี่ชาย ทาโกยะหนาว พี่ชายต้องช่วยทาโกยะนะอยู่ๆพี่เคียวยะก็คลั่งขึ้นมาแล้วก็ทำร้ายทาโกยะ ฮึก...ช่วยด้วยนะ แอ๊กก—“เสียงของยัยสัตว์กินพืชเพศเมียไม่มีสมองจอมสตอขาดหายไป พร้อมๆกับทอนฟาลอยไปกระทบหัวของมันพอดี

ทำแบบนี้ทำไม เคียวยะ.....ทำร้ายน้องสาวฉันทำไม!!”นี่เป็นครั้งแรกที่มันตะโกนใส่เขาแบบนี้

ถามยัยนี่เอ—”

ออกไป...ออกไปจากบ้านฉัน ออกไปเดี๋ยวนี้!!”ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบประโยคดีด้วยซ้ำมันกับออกปากไล่เขาออกจากบ้าน....ไล่ออกจากเรือนหอที่เราสร้างมาด้วยกัน

หึ ถ้ายัยนั่นสำคัญขนาดที่มันไม่คิดจะลืมหูลืมตา เขาก็จะปล่อยมันไป

แกร๊ง...เสียงแหวนแต่งงานหล่นลงพื้นพร้อมกับเจ้าของแหวนเดินออกจากบ้านไป พร้อมกับคว้างเครื่องอัดวิดีโอที่เขาติดตรงหน้าอกตอนจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ไปหาผู้ที่เคยเป็นสามีอย่างเหลืออด

อยากโง่ก็เชิญ เชิญโง่ดักดานอยู่ที่นี่แหละ.....เราหย่ากันเจ้าของเสียงเดินออกไปแล้วทิ้งให้เหลือแต่ความเจ็บช้ำเกิดขึ้นในจิตใจของยามาโมโตะ

..............

     เขาอุ้มน้องสาวไปส่งที่โรงพยาบาล พร้อมกลับมาที่บ้านเพื่อพักผ่อน สายตาของเขาเหลือไปเห็นเครื่องอัดวิดิโอที่ถูกคว้างไปบนพื้น พร้อมกับหยิบขึ้นมาเปิดและฟัง...

.

.

.

.

.

เป็นอย่างที่เคียวยะบอก....เขามันโง่จริงๆโง่ที่ไม่ยอมฟังภรรยาของตัวเองตั้งแต่แรก

โง่ที่ใช้ถ้อยคำรุนแรงออกไปกับคนที่รัก และโง่ที่เลือกจะตัดสินปัญหาด้วยการไล่ภรรยาของตัวเองออกจากบ้าน แต่ยังไงเขาก็จะไม่มีวันปล่อยคนที่รักไว้เด็ดขาด 

เขาโทรไปหาพ่อพร้อมบอกให้พ่อไปดูแลและรับทาโกยะกลับไปกลับพ่อเลย ก่อนที่จะไปตามหาภรรยาสุดที่รัให้กลับมาอยู่ที่บ้านของเราอย่างเดิม เขาจะไม่ยอมโง่ซ้ำสองอีกเด็ดขาด!....

.

.

.

.

.

เสียใจ.....เป็นคำแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวสมอง หลังจากที่เขาออกจากบ้านหลังนั้น      บ้านที่ไม่มีคนเชื่อใจและให้ความสำคัญเขาอีกแล้ว

เขากลับมาที่บ้านของตัวเองเหล่าพ่อบ้านแม่บ้านพากันตื่นตกใจกันยกใหญ่แต่เขาก็ไม่ได้สนใจและรีบขึ้นมาบนห้องนอนของตัวเองทันที

หยาดน้ำสีใสไหลรินเป็นทางออกจากตาของเขา....อ่า นี่เขากำลังร้องไห้ ร้องไห้ให้กับความโง่ของสามี แต่ไม่เป็นไรเขาคิดว่าเขาสามารถอยู่คนเดียวได้โดยไม่ต้องมียามาโมโตะ.....เขาต้องอยู่ได้.....อยู่ได้ก็บ้าแล้ว!  

......ก๊อก ก๊อก ก๊อก.....เสียงเคาะประตูดังขึ้น

ใคร.....เขาถามออกไป

“…….”

ฉันถามว่าใคร!”เขาตะโกนถามออกไปพร้อมกับกระชากประตูให้เปิดออก ร่างสูงของยามาโมโตะปรากฏกายอยู่ตรงหน้าพร้อมกับนั่งคุกเข่ามืออีกข้างชูแหวนที่เขาทิ้งเอาไว้

.......ความเงียบปกคลุมไปทั่วบริเวณ

ที่รัก....ผมขอโทษนะที่ไม่ฟังที่รักก่อน ที่รักกลับมาอยู่ด้วยกันเหมือนเดิมนะ ฮึก...ยามาโมโตะทำลายความเงียบ

.

.

.

มีใครเคยบอกมั้ยว่าอย่ามาง้อคนอื่นทั้งๆที่ตัวเองกำลังร้องไห้เคียวยะเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน

กลับมาอยู่ด้วยกันเหมือนเดิมนะครับที่รักยามาโมโตะถามย้ำเพื่อความมั่นใจ

อืม...ฉันจะกลับไปอยู่กับแกเจ้าสัตว์กินพืชสุดที่รักของฉันยามาโมโตะโอบกอดร่างของเคียวยะแน่นราวกับว่าจะไม่ยอมให้อะไรมาเอาเคียวยะไปจากอ้อมกอดเขาอีก

ในรุ่งเช้าวันต่อมา ยามาโมโตะและเคียวยะก็กลับไปอยู่ที่ บ้านของเรา อีกครั้งนึง

.....ถ้ามีใครถามเขาว่าทำไมถึงให้อภัยยามาโมโตะง่ายๆหล่ะ เขาก็คงต้องบอกว่าเขาใจอ่อนตั้งแต่เห็นหน้าที่มันหน้าประตูห้องนอนแล้ว เพราะเขาหน่ะ รักมากยังไง หล่ะ

----------------------------happy end------------------------------

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Angry_angry bird จากทั้งหมด 2 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น