การเดินทางของจอมเวทย์ไร้ความทรงจำ

ตอนที่ 3 : ตอนที่3 กลิ่นเหม็นเน่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 0
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    5 ธ.ค. 63

ฉันได้เดินออกมาจากรถม้าคันนั้นกลางความมืดมิด ฉันมองแทบไม่เห็นอะไรเลย แต่ก็ยังเดินต่อไปในทางข้างหน้า

"แสงไฟ"

ข้างหน้าของฉันมีแสงไฟอยู่

แล้วฉันก็รีบวิ่งเข้าไปใกล้ๆมัน

"[ทำความสะอาด]"

แล้วฉันก็ร่ายเวทย์ไปโดยไม่ตั้งตัวอีกครั้ง

ตอนนี้เลือดที่เปื้อนตัวของฉันได้หายไปหมด

แสงไฟที่ฉันเห็นพอเข้าไปใกล้ๆแล้วมันก็คือแสงไฟยามค่ำคืนของเมืองๆหนึ่ง

มันเป็นเมืองที่ล้อมรอบด้วยกำแพงใหญ่ที่ทางเข้าก็มีทหารคอยเฝ้าอยู่5-6คนได้

"รบกวนช่วยแสดงบัตรประจำตัวมาด้วยครับ"

ทหารคนนึงพูดกับฉัน

"คือว่าผมไม่มีมันน่ะครับ"

"งั้นพวกเราก็ต้องขอโทษด้วยนะครับ พวกเราให้คุณเข้าไปไม่ได้จริงๆ"

ก็คงเป็นแบบนั้นแหละนะ อยู่ๆจะให้ใครก็ไม่รู้เข้าเมืองไปก็คงจะทำไม่ได้

"ดิฉันจะ รับผิดชอบเขาเองค่ะเพราะฉะนั้นช่วยพาเขาเข้าไปด้วยได้ไหมคะ"

!? เสียงของ ผู้หญิงบนรถม้าเมื่อกี้นี้นา เป็นเสียงของคุณโซระ

ฉันรีบหันไปมองทางต้นเสียงด้วยความตกใจ

มะไม่จริงน่า ทั้งสองคนยังไม่ตายแถมรถม้าก็ยังอยู่ แถมไม่มีรอยแตกเลย

"ถ้าคุณโซระว่างั้นล่ะก็"
"เชิญเข้าไปเลยครับ"

มันเกิดอะไรขึ้นกัน อย่าบอกนะว่าเป็นแค่ฝัน ก็คงจะใช้

"คุณฟาเรนคะ ก็ช่วยขึ้นมานั่งด้วยกันหน่อยได้ไหมคะ"

"อะครับ"

แล้วฉันก็ขึ้นไปนั่งบนรถม้าตามคำเชิญของคุณโซระ

"นี่นายน่ะ ไปไหนมากันห่ะ อยู่ดีๆก็เดินหายไปพวกฉันหากันตั้งนาน"

มิโนะตะคอกใส่ฉันด้วยใบหน้าที่ดูกลัวๆ

แต่มันกลับไม่ใช่ใบหน้าที่กลัวว่าจะเจ็บตัวหรือกลัวตายแต่อย่างใด มันเป็นความกลัวที่ฉันไม่ค่อยเข้าใจกับมัน

"ขอโทษจริงๆด้วยนะครับที่ต้องทำให้คอยเป็นห่วง"

ฉันรีบผงกหัวไปมาเพื่อแสดงออกถึงความรู้สึกผิด

"ก็ไม่ได้ไม่ตั้งใจให้ขอโทษหรอกนะ"

นิโมะพูดพร้อมเบือนหน้าหนีฉันไป

"ไม่ค่ะคุณไม่จำเป็นต้องขอโทษเราหรอกค่ะ ยังไงคุณก็เคยช่วยชีวิตเราเอาไว้"

เออ จะว่าไป ทำไมคุณโซระถึงรู้ว่าฉันเข้าเมืองไม่ได้กันนะ

"คือว่าคืนนี้ถ้าไม่รังเกียจจะมานอนกับพวกเราไหมคะ"

"ไม่หรอกครับแค่นี้ก็รบกวนมากเกินพอแล้วครับ"

"ทำไมล่ะ ถึงนายจะมานอนกับฉัน ฉันก็ไม่ว่าหรอกนะ"

เฮ้อ ถึงแม้ว่าจะบอกปฎิเสธไปเท่าไร สุดท้ายก็โดนลากมาจนได้

แต่ที่จริงก็ไม่ได้นอนด้วยกันหรอกนะ แต่นอนห้องเดียวกันมากกว่า ที่เธอให้ฉันมานอนด้วยก็คงเพราะค่าห้องต่อคืนมันแพง แหงๆแล้วมันก็มี3เตียง เพราะเสียดาย เลยให้เรามานอนด้วย

แต่เป็นโรงแรมอะไรก็ไม่รู้ ไม่ได้เรื่องเลย ในตอนที่นอนอยู่ก็ได้กลิ่นเหม็นเน่าตลอดทั้งคืนจนนอนแทบไม่หลับ แต่ฉันก็ทำใจนอนไปจนเช้านั่นแหละ

พอตื่นมาตอนเช้า ก็ไม่พบใครอยู่เลยเจ้าแต่ ถุงเงินถุงใหญ่วางอยู่บนโต๊ะกับ กระดาษแผ่นนึง

มันมีข้อความเขียนเอาไว้ว่า 'ต้องขอขอบคุณจริงๆนะคะที่ช้วยพวกเราเอาไว้ พวกเรามีของที่อยากจะมอบให้มันเป็นเงินจำนวนมากให้คุณเอาไปใช้ แล้วสุดท้ายของก็ไม่ต้องตามหาพวกเรานะคะ พอดีพวกเราติดงานสำคัญมากๆเลยต้องรีบไปก่อน จากโซระ อาคาเนะ'

ไม่ต้องเอาเงินมาให้ฉันก็ได้ แต่ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้วฉันก็ขอรับไว้ด้วยความเต็มใจ เพราะฉันยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เมื่อวานเลย



ตัดไปที่กองขยะข้างโรงแรม

มีพนักงานกำลังเอาขยะจากโรงแรมมาทิ้ง

"หว่า วันนี้คนเก็บขยะเขาเก็บไม่หมดรึไงกัน ถึงมีถุงผ้า2ถุงตั้งอยู่แบบนี้แถมถุงใหญ่พอจะใส่คนได้ทั้งคนเลยนะ"
"แหวะ แถมยังเหม็นสุดๆไปเลย"

จบ

ที่ตอนนี้มันสั้นๆก็เพราะว่า ตอนมันสั้นแค่นั้นแหละไม่มีอะไรมาก

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น