การเดินทางของจอมเวทย์ไร้ความทรงจำ

ตอนที่ 2 : ตอนที่2 รถม้านองเลือด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    4 ธ.ค. 63

หลังออกมาจากหมู่บ้านบ้าๆนั่นก็เดินทางไปเรื่อยจนถึงกลางวันแสกๆ

เสียงท้องของฉันได้ร้องดังลั่น กลางทุ่งหญ้าที่เขียวขจี พระอาทิตย์ที่ขึ้นมาอยู่ข้างบนหัวของฉันได้ส่องแสงแดดลงมา ความร้อนได้แผดเผาตัวของฉัน

รอบตัวของฉันไม่มีอะไรอยู่เลยนอกจากทุ่งหญ้าอันกว้างขวาง

"มันร้อนจริงๆเลยนะ"
"แทบจะไม่ไหวอยู่แล้ว"

ฉันเดินไปเรื่อยๆมุ่งตรงไปข้างหน้าโดยไม่เปลี่ยนทิศทาง

แต่ถึงแม้จะออกเดินทางมานานมากแล้วแต่ก็ไม่เห็นวี่แววของสิ่งก่อสร้างเลย

สายตาของฉันเริ่มพร่ามัว ความหิวเริ่มกัดกินตัวฉันจากภายใน แล้วฉันก็ได้สลบไป

พอมารู้ตัวอีกทีก็เห็นว่านอนอยู่ในรถม้าธรรมดาๆคันนึง ที่ข้างไปตัวของฉันทั้งสองข้างมีผู้หญิงอยู่สองคน คนแรกมีผมสีแดงที่ไว้ยาวจนถึงบั้นท้ายของเธอ หน้าอกของเธอบังหน้าของฉันจะแทบจะมองไม่เห็นหน้าของเธอเลย แต่พอขยับตัวไปมองนิดนึงก็พบว่าเธอมีหน้าตาสะสวยมาก ดวงตาของเธอที่เป็นสีทองได้เปร่งประกายออกมา ชุดของเธอก็ดูเป็นชุดที่ไม่ใช่ชุดของคนธรรมดา แต่กลับกันก็ดูไม่ใช่ชุดที่ดูหรูหราอะไร แต่น่าจะเป็นชุดที่เอาไว้ใช้ออกรบมากกว่า แล้วก็ดูเหมือนว่าจะมีดาบเหน็บเอาไว้ข้างเอวอีกด้วย แต่โดยรวมแล้วก็เป็นคนที่ดูสวยเอามากๆ ส่วนอีกคนก็เรียกได้ว่าเป็นขั้วตรงข้ามกับเธอคนนั้นเลย เธอคนนี้มีผมสีฟ้าอ่อนเหมือนกับดวงตาของเธอ แล้วผมของเธอก็ถูกมัดเอาไว้สองข้าง ถ้าจำไม่ผิดน่าจะเรียกว่าทรงทวิน อะไรสักอย่างนี่แหละ ส่วนหน้าอกของเธอก็แทบไม่มีเลยก็ทำให้น่ารักไปอีกแบบ ชุดที่เธอใส่ก็เป็นชุดที่ไม่ใช่ชุดของคนธรรมดาเหมือนเดิม แต่คราวนี้จะดูศักดิ์สิทธิ์แทน ที่ข้างหลังข้างเธอก็มีไม้คทา อันใหญ่ที่มี หินแปลกๆสีแดงใสๆอยู่

"ตื่นแล้วเหรอคะ?"

ผู้หญิงผมฟ้าพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูอ่อนโยนหาใครเปรียบ

"ใช่ครับ"

"ต้องขอบคุณฉันล่ะนะที่แบกนายขึ้นมาที่นี่"

ต่อมาผู้หญิงผมแดงก็พูดกับฉันด้วยนํ้าเสียงที่แข็งกระด้าง

ภายนอกกับน้ำเสียงของพวกเธอดูไม่ค่อยเข้ากันเลยแฮะ

"ขอบคุณมากจริงๆเลยครับ"

"กะก็ไม่ได้อยากให้ขอบคุณหรอกนะ แต่ก็ไม่ว่าอะไรหรอก"

?

เมื่อกี้เธอยังบอกให้ฉันขอบคุณเธออยู่เลยมิใช่หรือไง

"เออ ต้องขอโทษแทนเพื่อน ของฉันด้วยนะคะ ถึงเค้าอาจจะดูแปลกๆแต่ก็ไม่ได้เป็นคนไม่ดีหรอกนะคะ"
"พะเพราะฉะนั้นอย่าทำอะไรเราเลยนะคะ"

?

มันเกิดอะไรขึ้นตอนฉันสลบไปกัน

"จะไปขอโทษเขาทำไม เขาก็แค่ช่วยชีวิตเราเอาไว้เองนะ"

พอผู้หญิงผมแดงพูดไปแบบนั้น ต่อมาเธอก็หันมาที่ฉันแล้วก้มหัวไปมา

"ฉะฉันต้องขอโทษจริงนะคะที่เพื่อนของฉันไปขอโทษคุณแบบนั้น"

???

นี่มันบ้าอะไรกันวะ

เมื่อกี้บอกว่าจะไปขอโทษฉันทำไม พอพูดจบก็พูดเสริมมาอีกว่า'ต้องขอโทษจริงๆนะคะที่เพื่อนฉันไปขอโทษคุณ'

"อย่าไปฟังที่เธอพูดเลยนะคะ"
"พอดีเธอก็เป็นคนแปลกๆมาตั้งนานแล้วล่ะค่ะ"

"เออ คือว่าอยากจะถามอะไรหน่อยน่ะครับ"
"คือว่าทำไมผมถึงมาอยู่ที่นี่ได้เหรอครับ"

"คุณจำไม่ได้เลยเหรอคะ"

"จำไม่ได้เลยครับ"

"!!ก็พวกฉันกำลังถูกพวก เรดดรากอน เข้าโจมตี"
"แล้วจู่ๆ นายก็บินมาแล้วก็ร่ายเวทย์ แปลกๆที่ชื่อว่า [กระสุนนรกเพลิงโลกันตร์] แล้วพวกเรดดรากอน"
"ก็ตายไปหมดเลยไง"

สาวผมแดงพูด

ยิ่งอยู่ที่นี่นานก็ยิ่งไม่เข้าใจอะไรเลยแฮะ

"งั้นเหรอครับ"
"ว่าแต่ พวกคุณเป็นใครเหรอครับ"

"ฉันมีชื่อว่า มิโนะ เอลเช่ เป็นนักดาบเวทย์"

"ส่วนดิฉัน ชื่อโซระ อาคาเนะ เป็นจอมเวทย์ค่ะ"

ผู้หญิงผมแดงชื่อ มิโนะ ส่วนผู้หญิงผมฟ้าชื่อโซระ สินะ

เราก็คงต้องแนะนำตังเองด้วยสินะ

"ผมชื่อ ฟาเรน ครับ ยินดีที่ได้รู้จัก"

"เช่นกันค่ะ"

"หึ"

เออ เธอคนนี้เค้าเป็นอะไรของเค้ากันนะ

"จะว่าไปคุณฟาเรน เป็นนักปราชญ์ สินะคะ"
"ถึงได้เก่งขนาดล้มเรดดรากอน6ตัวด้วยการโจมตีครั้งเดียว"
"เพราะขนาดเรดดรากอน1ตัว ยังต้องใช้ทหารทั้งกองทัพเลยถึงจะกำจัดได้"

"ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ"
"อยู่ดีผมก็ตื่นมากลางป่าแล้วก็จำอะไรไม่ได้เลยยยยย"

ทันใดนั้นก็มีอะไรก็ไม่รู้พุ่งออกมาจากด้านหลังของฉัน มันพุ่งเข้ามาใส่ตัวของฉันจนกระเด็นปลิวไปไกล

สติของฉันเริ่มหายไปอีกครั้ง



ฉันตื่นขึ้นมาตอนเย็น ท้องฟ้าเป็นสีส้ม มันบ่งบอกถึงพระอาทิตย์ที่กำลังตกดิน

โฮกกกก

เสียงคำรามของสัตว์ป่าได้ดังขึ้น

ฉันเอาแขนดันตัวเองขึ้นไปมองที่มัน

มันเป็นหมีสีดำตัวใหญ่ยักษ์ที่กำลังพุ่งตรงมาทางฉัน

!!

ฉันที่ไปมองมันก็เห็นกับมิโนะกับโซระ กำลังนอนอาบเลือดอยู่

เมื่อเห็นแบบนั้นก็เข้าใจทุกเรื่องในทันที

"[กำแพงเพลิงมรณะ]"

มันพูดออกไปโดยไม่ได้ตั้งตัว

กำแพงไฟที่ฉันสร้างขึ้นมันได้ล้อมรอบหมีตัวนั้นก่อนจะค่อยๆหดตัวเรื่อยๆ

แต่หมีตัวนั้นมันก็ฉลาดน่าดูเลยพยายามที่จะออกมาจากกำแพงไฟของฉัน

"[บาริเอล]"

แล้วฉันก็เผลอร่ายเวทย์แปลกๆไปอีกครั้งแต่คราวนี้มันกับสร้างกำแพงปริศนาที่กั้นไม่ให้มันออกมา กำแพงอันนั้นมันมีสีเขียวที่ใสเอามากๆจนมองทะลุเข้าไปได้

เมื่อเวลาผ่านไปมันก็ถูกไฟเผาจนไม่เหลืออะไรเลย

ฉันได้เข้าไปดูทั้งสองคนนั้น แต่ก็พบกับร่างที่ไร้วิญญาณของทั้งสอง ร่างของพวกเธอถูกกรงเล็บของหมียักษ์แทงจนรำไส้และเครื่องในได้ไหลออกมา ที่ข้างๆของพวกเธอก็มีศพของคนที่น่าจะเป็นคนขับรถม้าอยู่ เลือดของพวกเขาได้ไหลทะลักออกมากองอยู่กับพื้น ดวงตะวันที่ตกลงสู่ผืนดินก็ทำให้รอบข้างเหลือแต่ความมืดมิด แหล่งแสงแหล่งเดียวในตอนนั้นก็มีแค่แสงจันทร์ที่สาดส่องมายามค่ำคืน กลิ่นคาวเลือดได้กระจายไปทั่วบริเวณ

ทำไมฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยนะ คราวที่แล้วฉันก็ พยายามไม่คิดอะไรมากแล้วก็ออกมาจากที่นั่น แต่พอเป็นแบบนี้แล้วก็ เออ พูดอะไรไม่ออกเลย

แต่มันก็น่าแปลกใจจริงๆ ในทั้งสองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับฉันมันมีความแปลกเอามากๆ มันเป็นเรื่องที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้จริงๆ ทั้งเรื่องที่คุณอเลนไปหาภาพมาจากที่ไกลแสนไกลได้ทั้งๆที่ตัวเองเป็นหัวหน้าหมู่บ้านแบบนั้น ฉันว่ามันจะต้องใช้เวลานานนับปีเลยแต่ก็ไม่รู้หรอกนะว่าพวกมันอยู่ที่ไหน พวกมันอาจจะเดินไปนอกหมู่บ้าน30นาทีแล้วถึงเลยก็ได้

ส่วนอีกเรื่องก็คือ เวลาก่อนที่ฉันจะสลบไปน่าจะอยู่ช่วงเย็นแต่พอฉันตื่นขึ้นมาพระอาทิตย์ก็ตกดินไปแล้ว ในช่วงเวลาแบบนั้นเจ้าหมีนั่นมันหาฉันไม่เจอรึไงกัน

ทุกอย่างมันจะบังเอิญเกินไปแล้วนะ

จบ

ขอถามหน่อยครับว่าพออ่านตอนนี้จบแล้วรู้สึกยังไงกันบ้างครับ ผมจะเอาไปปรับปรุงต่อ คนที่อ่านรบกวนบอกผมหน่อยได้ไหมครับ

แล้วก็ขอโทษที่หายไปนานด้วยครับพอดีไปแต่งอีกเรื่องอยู่ ที่กลับมาเพราะอีกเรื่องมันถึงจุดพีคแล้ว ก็เลยอยากแกล้งให้คนค้างเล่นๆ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น