การเดินทางของจอมเวทย์ไร้ความทรงจำ

ตอนที่ 1 : ตอนที่1 จุดเริ่มต้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    26 พ.ย. 63

มีวันนึงตัวฉันตื่นขึ้นมากลางป่าพร้อมกับกระดาษ1แผ่นที่วางอยู่ข้างตัว

"ที่นี่มันที่ไหนกัน"

ทำไมฉันจำอะไรไม่ได้เลย ฉันลืมมันไปหมดทุกอย่าง

เอะ? กระดาษ มีตัวหนังสือเขียนอยู่ด้วย

'ฉันคือใคร ที่นี่คือที่ไหน เกิดอะไรขึ้น ฉันรู้ว่านายกำลังคิดแบบนั้น นายคือนาย ที่นี่คือที่นี่ สิ่งที่มันเกิดขึ้นกับนายก็คือสิ่งที่มันเกิดขึ้นกับนาย ฉันรู้ว่ามันฟังดูกวนๆ แต่ทั้งหมดคือความจริง ถ้านายอยากที่จะรู้เรื่องราวต่างๆให้มากกว่านี้ ก็จงออกเดินทางซะ เดินทางไปยังสถานที่ต่างๆ พบปะผู้คนมากมาย ในสักวันนึงนายจะรู้ทุกอย่าง'

ออกเดินทาง?

เออ...ว่าแต่ทำไมฉันถึงอ่านมันออกกันนะทั้งๆที่จำอะไรไม่ได้

แต่ใครมันเป็นคนทำเรื่องแบบนี้กัน!! ให้ฉันอยู่ดีๆไม่ได้รึไงกัน ทำไมต้องมาลบความทรงจำกันด้วย แถมยังให้ฉันออกเดินทางอีก

เอาเถอะไหนๆเรื่องมันก็เกิดมาแล้ว ยังไงก็คงมีแต่ต้องทำตามสินะ

อย่างแรกก็ต้องออกจากที่นี่

"[ลอย]"

เอะ? อะไรกันจู่ๆฉันก็พูดอะไรแปลกๆออกมา

เหวอ!!

ทำไมกันอยู่ดีก็บินได้เฉยเลย

บินไปเหนือป่าแล้ว

ดูเหมือนว่าฉันจะควบคุมมันได้นะ

เฮ่อ ทีแรกมันก็ดูเหมือนว่าจะควบคุมได้แหละ แต่ถ้าควบคุมได้จริงๆหน้าฉันคงไม่มาไถลอยู่กับพื้นแบบนี้แน่นอน

"ฮาฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า อะไรของนายเนี่ย จู่ๆ ก็บินมาแล้วเอาหน้ามาถูกับพื้นหญ้าแบบนี้"

มีเสียงของผู้ชายดังขึ้นแล้วฉันเงยหน้าขึ้นไปมอง

ตรงหน้าฉันมีผู้ชายคนนึงกำลัง ถือตะกร้าใส่เครื่องมือบางอย่างที่มีลักษณะเป็นลูกกลม

"เอ้า ลุกขึ้นมาสิ"

เขายื่นมามาดึงฉันขึ้น

"ฉันมีชื่อว่า อเลน วอล์คเกอร์"
"แล้วนายล่ะ"

"ฉันไม่รู้"

"ห่ะ?"

"ฉันไม่รู้ว่าฉันชื่ออะไร"

"อืมมม"
"ถ้างั้นจะให้ฉันเรียกนายว่าอะไรล่ะ"

เรียกว่าอะไรงั้นเหรอ

"ฟาเรน"
"ใช่แล้ว เรียกฉันว่าฟาเรน"

ที่ให้เรียกแบบนั้นเพราะคำเมื่อกี้มันโพล่เข้ามาในหัว

"ฟาเรนสินะ"
"แล้วนี่นายจะไปไหนเหรอ"

"ฉันอยากเดินทางไปเรื่อยๆ"
"ที่ไหนก็ได้"

"งั้นมาที่หมู่บ้านของฉันสิ"

"ก็ดีเหมือนกันนะ"



"ถึงแล้วหมู่บ้านของฉัน"
"ที่นี่อาจจะดูเป็นหมู่บ้านธรรมดาๆหน่อยนะ แต่ก็พอรับได้ใช่ไหมล่ะ"

"ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอกนะ เพราะจุดมุ่งหมายของฉันก็คือการเดินทาง"
"ว่าแต่ในตะกร้านั่นคืออะไรเหรอ"

"อ๋อนี้คืออุปกรณ์เวทย์ที่เก็บ ภาพจากสถานที่ต่างๆที่ฉันไปเยือนมามากมาย"
"ฉันกะว่าจะเอาไปให้คนที่แฟนของฉันดู"

"ใครงั้นเหรอ?"

"เธอเป็นเมดคนนึงในบ้านของฉัน เธอมีความฝันว่าอยากไปท้องเที่ยวในสถานที่ต่างๆ"
"เธอได้ขอร้องให้ผมนั้นไปรวบรวมภาพจากสถานที่ต่างๆมา เธอบอกว่า'ฉันรู้ว่าฉันไม่สามารถไปในที่ต่างๆได้เพราะว่าเรื่องต่างๆ แต่อย่างน้อยก็ขอให้ได้เห็นภาพเหล่านั้นด้วยตัวเองก็ดี'"
"ผมก็เลยสร้างสิ่งนี้มาให้เธอ"

"วิเศษจังเลยนะครับ ที่คุณสามารถสร้างของแบบนี้ขึ้นมาได้เพื่อที่จะเอาไปให้คนที่รักเนี่ย"

จะว่าไปถ้าออกไปเที่ยวที่ต่างๆไม่ได้เพราะเรื่องงานและอย่างอื่นทำไมไม่ให้วันหยุดยาวมั้งล่ะ

"ก็ไม่ขนาดนั้นหรอกนะครับ"
"้เออว่าแต่คืนนี้ถ้าไม่รังเกียจจะมาค้างที่บ้านผมก็ได้นะครับ"

"ขอรับไว้ด้วยความยินดีครับ"

โครกกก

เสียงท้องร้องของฉันได้ดังขึ้น

"ไปทานข้าวกันไหมครับ"

"ไปครับ"

แล้วคุณอเลนก็พาฉันเดินไปรอบๆก่อนจะพาเข้าบ้านของเขา บ้านของเขาเป็นบ้านที่ดูใหญ่โตมาก ตอนฉันถามไปว่าเพราะอะไร เขาก็บอกว่า ตัวเขานั้นเป็นหัวหน้าหมู่บ้าน

"อาหารอร่อยจังเลยนะครับ"

"ขะขอบคุณค่ะ"

นี่คือแฟนสาวของคุณอเลน ชื่อมิร่า เธอเป็นเมดที่ทำงานที่นี่ เท่าที่ฉันดูเธอก็เป็นคนสวยคนนึงเลยล่ะ แต่จะมีท่าทางที่ดูกลัวไปหมดซะทุกอย่าง

พอทานอาหารเสร็จก็ไปสำรวจหมู่บ้านให้ทั่ว เพราะว่าไม่มีอะไรทำ

แล้วก็กลับมานั่งคุยเล่นอยู่กับคุณอเลน

"เป็นแบบนั้นเองเหรอครับ"

"ใช้แล้วครับ"
"จะว่าไปนี่ก็เริ่มมืดแล้วนะครับ"
"มิร่าซัง ช่วยไปเตรียมที่นอนให้คุณฟาเรนหน่อยครับ"

"ค่ะ!!"



"ฮาววว"

ฉันตื่นขึ้นมากลางดึก ในห้องที่คุณอเลนเตรียมให้

"ถึงเวลาของของขวัญแล้วนะครับ"

มีเสียงดังขึ้นจากนอกห้องฉันเลยเดินออกไปดู ซึ่งมันดังมากจากในห้องที่คุณอเลนอยู่

"วันนี้ผมเอาของที่คุณอยากได้มาให้ด้วยล่ะครับ"

จะให้ของขวัญกันสินะ

"มะไม่เป็นไรค่ะ"

คุณมิร่า ตอนด้วยเสียงสั่นๆ

"เอาเถอะหน้า รับไปเถอะครับ"

"กะก็ได้ค่ะ"
"ขอบคุณนะคะ"

พูดเหมือนกับไม่อยากได้จริงๆเลยแฮะ

.
.
.

แล้วเสียงพูดคุยก็ได้เงียบลง แต่ทีแสงที่ส่องสว่างออกมาจากห้องนั้น

"เป็นไงล่ะครับ นี่ไงล่ะครับ ภาพสถานที่ต่างที่สวยงาม"
"ทั้งป่าแห่งความตาย หนองน้ำพันศพ ทะเลสาปเลือด(เลือดของแท้) ทุ่งหญ้าอาบเลือด และสุดท้ายที่ผมใช้เวลาหามันนานที่สุด ของเหลือจากการทำสงคราม ภาพของเหล่าคนนับล้านที่ถูกตัดหัวแล้วเสียบอยู่กับเหล็กแหลม"
"มันช่างสุดยอดจริงเลยนะครับ ภาพเหล่านี้"

เออ! ไม่รู้จะพูดอะไรเลยแฮะ ฉันว่า ฉันรีบไปดีกว่า

อวกกก

แล้วก็มีเสียงเหมือนคนกำลังอวกดังออกมา

"เอาล่ะ เมื่อให้ของขวัญไปแล้วต่อไปก็ถึงเวลาของพวกเราแล้วนะครับ"

"ยะอย่านะคะ"

"ต่อไปต่อไป คุณคุณ คุณจะกลายเป็นคนที่15ของผม แล้วนะครับ"

ฉันเดินออกมาโดยไม่สนอะไรเลย เดินออกจากหมู่บ้านนั้น เดินออกจาก2คนนั้น โดยที่ไม่สนว่าจะเกิดอะไรต่อจากนี้

ถึงฉันจะเดินออกมาโดยไม่สนอะไรแต่ก่อนที่จะมืดมี2เรื่องที่คุณอเลนโกหกฉันเอาไว้ นั่นคือสิ่งที่ฉันสัมผัสได้

จบ

เรื่องนี้เป็นเรื่องการสำรวจโลกในแง่มุมต่าง ทั้งดีและแย่ มันจะไม่ยึดติดกับสถานที่สถานที่เดียว เพราะงั้นเรื่องของสองคนนี้ต่อไปจะเกิดอะไรขึ้นไปคิดกันเอาเองครับ

เรื่องนี้เป็นผมงานเรื่องใหม่ ที่ความ dark มันจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

ตอนแรกมันก็จะดูธรรมดาๆหน่อยนะ

ตอนแรกมันก็จะสั้นๆหน่อยนะให้

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น