คัดลอกลิงก์เเล้ว

ยอดวิวรวม

371

ยอดวิวเดือนนี้

3

ยอดวิวรวม


371

ความคิดเห็น


7

คนติดตาม


11
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  30 ต.ค. 59 / 23:33 น.
นิยาย SEVENTEEN #coupsboo Ѻ... SEVENTEEN #coupsboo กลับมาได้ไหม... | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

C O M E B A C K  T O  M E


#COUPSBOO






ความสุขที่ผมไม่เคยลืม

ความสุขที่ผมมีตอนนั้นมันมากมายเหลือเกิน

ความสุขของผมตอนนั้นมันหายไปแล้ว...







     tw: @ppforfahindy

เนื้อเรื่อง อัปเดต 30 ต.ค. 59 / 23:33








"พี่ไม่ใช่คนที่นายควรจะเสียเวลาด้วยหรอกซึงกวาน ไปเจอคนที่ดีกว่าพี่เถอะ"

.

.

.

"เลิกกันนะ.."


   คำบอกเลิกวันนั้นยังจำฝังใจ ความไม่เข้าใจยังไม่ถูกทำให้คลี่คลาย เช่นเดียวกับความรักที่ผมมีต่อเขามันยังคงเหมือนเดิม เหมือนวันแรกที่ผมรักเขา.. ชเว ซึงชอล



   ในทุกๆวันตอนเช้าผมมักจะลืมตามาพร้อมกับความเจ็บปวดที่หัวใจจนเป็นเรื่องเคยชิน ผมมักจะหันไปข้างๆเพื่อปลุกใครบางคนเหมือนที่เคยทำแต่ก็ต้องพบกับความว่างเปล่า ผมมักจะทำอาหารสองที่เสมอแต่กลับมีเพียงผมที่นั่งกินมันคนเดียว ผมมักจะชอบหยิบรูปคู่ของเรามาดูเสมอถึงแม้ว่าเขาจะไม่อยู่แล้วก็ตาม และผมมักจะคิดถึงเขาตลอดเวลา..

   ความสัมพันธ์ตลอดสามปีของผมกับเขา มันไม่ได้ช่วยให้เขามีความทรงจำดีๆกับผมบ้างเลยรึไงนะ ทำไมมีแต่ผมที่นั่งคิดถึงมันอยู่อย่างนี้ ตลอดเวลาที่คบกันผมทำอะไรพลาดไปงั้นหรอ ทำไมถึงต้องเลิกกันด้วยล่ะ

   ผู้ชายตัวเล็กกำลังนั่งกอดเขาซับน้ำตาอยู่ที่มุมๆนึงในคาเฟ่ที่เขามักจะมากับอดีตคนรักเป็นประจำ ฝนตกทำให้บรรยากาศข้างในค่อนข้างหนาว แต่สำหรับผู้ชายคนนี้นั้นมันทั้งหนาวและเหงา..

"ฮึก.."

   เสียงสะอื้นเล็กๆดังขึ้นมาเป็นระยะๆ แข่งกับเสียงสายฝนที่กระหน่ำเทลงมาให้เขาเจ็บปวดเล่นๆ เสียงฟ้าผ่าทำให้เขาคิดถึงคนที่คอยกอดเขายามที่เขาตกใจกลัว คนคนนั้นจะคอยกอดปลอบเขาไม่ไปไหนจนกว่าฝนจะหยุด แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้ว น้ำตาเม็ดโตล่วงลงสู่พื้นหยดแล้วหยดเล่า ตอนนี้เขากำลังกลัว เสียงฟ้าผ่าข้างนอกเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ แขนเล็กกอดตัวเองแน่น พยายามข่มใจไม่ให้สนใจเสียงเหล่านี้

"พี่ซึงชอล ผมคิดถึงพี่.. ฮืออ"

   ความคิดถึงที่เก็บไว้ไม่อยู่ถูกระบายออกมาให้สายฝนฟัง ในขณะที่คนในคาเฟ่เริ่มบางตาลง พนักงานก็เริ่มเก็บร้านกันแล้ว เขาก็ยังคงนั่งอยู่ที่เดิมเผื่อคนที่เขาคิดถึงจะกลับมาหาเขาที่นี่ แต่ก็ไม่มีวี่แววใดๆ เขาจึงตัดสินใจเดินออกมา...




   ทางเดินที่ยาวไกลกับแสงไฟสลัวๆ ขาเล็กค่อยๆก้าวเดินไปอย่างเหนื่อยแรง มือเล็กยกขึ้นเช็ดน้ำตาตัวเองเป็นระยะๆ เสียงสูดน้ำมูกดังขึ้นเพื่อทำให้ระหว่างทางไม่เงียบจนเกินไป ทางเดินเปลี่ยวๆมันน่ากลัวนะรู้มั้ยเวลาไม่มีพี่

   ในที่สุดขาเล็กก็พาตัวเองมาในที่ที่นึง ซึ่งครั้งนึงมันเคยเป็นที่ที่ทำให้เขาสบายใจ แต่ตอนนี้ไม่อีกแล้ว ทำไมพี่ถึงเลือกจะบอกเลิกผมในที่ที่ผมชอบด้วยล่ะ พี่ซึงชอล...

   ม้านั่งที่เคยนั่งด้วยกันตอนนี้มันว่างเปล่า พื้นหญ้าสีเขียวที่เมื่อก่อนมองแล้วสบายตา แต่ตอนนี้กลับมองมันด้วยสายตาที่ต่างไปจากเดิม ภาพในวันนั้นค่อยๆไหลเวียนเข้ามาในระบบตอกย้ำหัวใจของสมอง ภาพที่เราสองคนกอดกันตรงนี้ ก่อนที่พี่จะบอกเลิกผม ผมจำมันได้ดี วันนั้นผมร้องไห้ ผมฟูมฟาย ผมเสียใจ แต่พี่กลับเดินหนีผมไปอย่างหน้าตาเฉย

   น้ำตาที่ไหลมาตลอดทางไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ยิ่งนึกก็ยิ่งเจ็บ พลันความพร่าเบลอของสายตาก็ไปเจอกับร่างของคนคนนึงเข้า เขากำลังยืนมองพื้นหญ้าเหมือนอย่างซึงกวาน สีหน้าที่เจ็บปวดไม่ต่างจากเขา ทำไมเขาถึงรู้สึกคุ้นเคยแบบนี้นะ...

   จู่ๆชายคนนั้นก็เงยหน้าขึ้น ซึงกวานรีบปาดน้ำตาก่อนจะจ้องมองคนตรงหน้า ใบหน้าคมเป็นสัน ดวงตากลมโต แพรขนตาที่สวยกว่าใคร ท่ายืนที่เป็นเอกลักษณ์ ใช่พี่จริงๆน่ะหรอ

"พี่ซึงชอล.."

   ซึงกวานวิ่งเข้าสวมกอดคนตรงหน้าก่อนจะปล่อยให้น้ำตามันไหลออกมา คนตัวโตกว่าก็น้ำตาไหลไม่ต่างกัน เขาคิดถึงทุกอย่างที่ผ่านมา และเขาเสียใจกับสิ่งที่เขาทำลงไป เขาเองก็เจ็บปวดไม่ต่างจากคนที่กอดเขาตอนนี้หรอก ซึงชอลยกมือขึ้นกอดตอบแน่น ทั้งคู่ต่างกอดกันเหมือนในวันนั้น วันที่ซึงชอลบอกเลิกซึงกวาน เสียงร้องไห้ดังขึ้นเหมือนในวันนั้น ทุกๆอย่างเหมือนภาพทับซ้อน แต่วันนี้เขาจะไม่เดินหนีอีกแล้ว..

"ซึงกวาน.. พี่ขอโทษนะ"

คำขอโทษจากคนพี่่ทำให้เด็กน้อยร้องไห้สะอื้นยกใหญ่ 

"ทิ้งผมทำไม ฮึก.."

"พี่ขอโทษ"

   คำขอโทษมากมายที่เขาพูดไม่สามารถแทนความรู้สึกผิดต่อคนคนนี้ได้เลยจริงๆ เขารู้เพียงแค่ว่าเขาอยากจะขอโทษ ขอโทษที่ไม่บอกอะไรเลย ขอโทษที่ทิ้งนายไป...

"พี่ขอโทษนะซึงกวาน พี่ ฮึก.."

"เพราะผมขอพี่มากไปใช่มั้ย พี่ถึงเลิกกับผม"

   ความคิดตีกันยุ่งในหัว เขาพยายามหาสาเหตุว่าทำไมอีกฝ่ายถึงทิ้งเขา เป็นเพราะเขาเอาแต่ใจ งี่เง่ารึเปล่า หรือเป็นเพราะเขาที่ขออีกฝ่ายมากเกินไปจนกลายเป็นความอึดอัดระหว่างเรา เช่นตอน..


ตอนที่พี่เขาขอไปเที่ยว..

"พี่ไปเที่ยวกับเพื่อนนะ"

"ไม่ ถ้าพี่ไป ผมงอน" ท่าทีปั้นปึ่งที่ทำใส่กันทุกวันเริ่มทำให้เขาเบื่อ

"พี่ไปแค่นี้เอง"

"ไม่ได้ อยู่กับแฟนแค่นี้ไม่ได้หรอ?" แล้วก็เป็นซึงชอลที่ต้องยอมตามใจแฟนเขาอีกเช่นเคย



ตอนที่พี่เขาเหนื่อย

"พี่ซึงชอลทำกับข้าวให้กินหน่อยสิ"

"แต่พี่เหนื่อยมากเลยอะ ทำเองได้มั้ย" ซึงชอลพูดขึ้นอย่างเนือยๆ หน้าตาดูอ่อนแรง

"ไม่เอาอะ ผมจะกินที่พี่ทำให้กิน"

"แต่พี่เพิ่งกลับจากฝึกงานมานะ" ซึงชอลร้องท้วงเบาๆ

"จะทำไม่ทำล่ะ ไม่ทำก็เลิกไปเลย" แล้วเขาก็ต้องตามใจแฟนอีกเช่นเคย





หรือตอนนี้

"กลับมาได้มั้ย? ผมคิดถึงพี่.. กลับมานะ กลับมากอดผมหน่อย กลับมา.."

เสียงพร่ำบอกให้เขากลับไปกระซิบแผ่วๆอยู่ที่หน้าอก ก่อนร่างเล็กจะทรุดนั่งลงบนพื้นหญ้า

"ซึงกวานอย่าทำแบบนี้"

ซึงชอลพูดพร้อมแกะมือเล็กที่กอดที่ขาเขาแน่น ให้ตายยังไงซึงกวานก็ไม่ปล่อย

"ก็บอกผมมาสิ ว่าทิ้งผมทำไม"

"เพราะนายเป็นแบบนี้ไงซึงกวาน" เขาพูดออกมาอย่างเหลืออด

"ผมขอโทษ.."

"ไม่ต้องขอโทษหรอก ลุกขึ้นมาก่อน" แขนใหญ่พยายามประคองร่างเล็กที่พยายามลุกขึ้นตามที่เขาสั่ง

"ฮึก.. ขอโทษ ฮือออ"

"ไม่ร้องสิ เงียบก่อน"

"ไม่เอาอะ ผมขอโทษ ผมคิดถึงพี่จริงๆนะ"

"พี่กลับมาแล้วนี่ไง ที่ผ่านมาขอโทษนะ"

แทบไม่เชื่อกับหู ร่างเล็กเด้งผึงออกมาจ้องคนตรงหน้า

"เมื่อกี้พูดว่าไงนะ"

"พี่กลับมาแล้ว กลับมาอยู่กับนายแล้วนะ"

"ทำไมล่ะ ทำไม.."





เปรี้ยง




เฮือก




เสียงฟ้าผ่าทำให้ร่างเล็กสะดุ้งตื่นจากฝันก่อนจะหันมาหาคนข้างๆที่สะดุ้งตื่นเพราะเขา

"ฝันร้ายหรอเรา หื้มม" ซึงชอลดันร่างเล็กเข้ามากอดปลอบ

"อื้ม ฝันถึงตอนนั้นอีกแล้วง่ะ" เสียงเล็กงุ้งงิ้งดังแง้วๆอยู่ข้างๆหู

"พี่ทำให้นายคิดมากเรื่องวันนั้นอีกแล้วหรอ พี่ขอโทษนะ" แขนกระชับกอดแน่นขึ้นก่อนจะประทับจูบลงไปบนหน้าผากมน

"ช่างมันเถอะ ตอนนี้มีพี่อยู่ก็ดีมากเเล้วล่ะ" ซึงกวานยิ้มร่าา ก่อนจะซุกตัวหาอ้อมกอดอุ่นลงไปอีก

ใครจะไปคิดล่ะ ว่าตอนนั้นเขาเลิกกับซึงกวานเพียงแค่ไม่มั่นใจตัวเองว่ายังรักเหมือนเมื่อก่อนมั้ย แต่สุดท้ายเขาก็รู้แล้วว่าไม่ว่าซึงกวานจะเป็นยังไงเขาก็รักอยู่ดี แต่อย่างน้อยเลิกกันครั้งนั้นมันก็ได้อะไรดีๆกลับมาหลายอย่างล่ะนะ จากเด็กเอาแต่ใจวันนั้น มาวันนี้กลับเอาใจใส่เขาดีกว่าตัวเอง และอย่างน้อยก็ทำให้เด็กคนนี้คิดได้และเติบโตขึ้นไปอีกก้าว

"พี่รักนายนะ"

เสียงกระซิบบอกรักที่แผ่วเบากลับดังกึกก้องอยู่ในใจคนฟัง

"รักพี่เหมือนกัน"



THE END.




ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ feel_to_fic จากทั้งหมด 19 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

7 ความคิดเห็น

  1. #7 SindyP (@SindyP) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 22:56
    น่ารักอ่ะ คู่นี้rareมาก5555 แต่ซึงกวานขอมากไปจริงๆแหละ เอาแต่ใจสุดๆ
    #7
    0
  2. วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 04:58
    โหยยยยย เป็นคุณแม่ คุณแม่ก็เลิก หนูเอาแต่ใจเบอร์นั้น พี่เค้าก็คนนะลูก แต่ก็ดีแล้วแหละที่กลับมาดีกัน
    #6
    0
  3. วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 02:56
    ตกใจหมดเลยยย นึกว่าเลิกกันจริงๆเสียอีก
    น้องกวานเอาแต่ใจจังเลยน้าาา เด็กไม่ดี
    น่ารักมากๆค่ะ
    #5
    0
  4. #4 Nbbb
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 22:26
    น้องบู พี่ซึงชอลล น่ารักๆ
    #4
    0
  5. #3 Nbbb
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 22:25
    น้องบู พี่ซึงชอลล น่ารักๆ
    #3
    0
  6. #2 Nbbb
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 22:25
    น้องบู พี่ซึงชอลล น่ารักๆ
    #2
    0
  7. วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 17:16
    ?????????
    #1
    0