คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย seventeen sf : Carnation #seokboo seventeen sf : Carnation #seokboo | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
C A R N A T I O N

SEOKMIN  x  SEUNGKWAN






"คาร์เนชั่นช่อนี้นายให้ฮยองหรอ"

"ฮะ^^"

"ขอบคุณนะเด็กน้อย"








                   s e o k m i n





s e u n g k w a n                    

เนื้อเรื่อง อัปเดต 2 ต.ค. 59 / 19:51





"อ้ะ"ซึงกวานที่กำลังจะก้าวออกจากห้องก็ต้องชะงักกับดอกไม้ที่วางอยู่บนพื้นใครกันมาวางดอกไม้ไว้ตรงนี้เนี่ย เกือบเหยียบแล้วไหมล่ะ เขาคิดในใจ   ในทุกๆเช้าของวันปิดเทอมก็มักจะมีดอกไม้มาวางไว้หน้าห้องเขาเสมอ แต่เขาก็ยังจับตัวไม่ได้สักที ถามคนเป็นแม่ก็หลายครั้ง แต่แม่ก็บอกแต่ว่า 'ความลับน่ะจ๊ะ เขาบอกให้แม่จุ๊ๆเอาไว้' เด็กประถมอย่างซึงกวานก็งงสิครับ ใครกันที่มีอำนาจสั่งแม่ของเขาได้ ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งปวดหัว ปิดเทอมของเขาควรใช้เวลากับคุณโธมัส ตัวการ์ตูนโปรดของเขาสิ ไม่ใช่มาคิดเรื่องดอกไม้นี่
   ซึงกวานเดินลงมาข้างล่างเพื่อนทานอาหารเช้าเป็นปกติ แต่วันนี้ดูท่าจะพิเศษหน่อย ดูเหมือนจะมีแขกมา ช่วยไม่ได้ยกขึ้นไปกินบนห้องคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง เด็กน้อยทำหน้าครุ่นคิดหนักว่าจะขนไปยังไงหมด ทั้งข้าวน้ำขนมอีกสารพัดที่เขาหยิบมา แต่ก็มีมือน้อยๆมากระตุกชายเสื้อเขาไว้
"ฮยองจะไปไหน" เสียงของเด็กประถมที่เด็กกว่าเขาอีกคนดังขึ้น"ฮยองจะไปกินข้าวน่ะ คุณโธมัสรออยู่""น้องซอกไปด้วยสิ" เด็กน้อยวัยเจ็ดขวบที่มีชื่อว่า ลี ซอกมินพูดขึ้น"ได้สิ นายถือนมกับขนมเดินตามฮยองมาแล้วกัน" ซึงกวานยิ้มให้กับเด็กน้อยตรงหน้าก่อนจะสั่งให้น้องเดินตามตนมา   เด็กประถมสองคนมี่ห่างกันเพียงแค่สองปีคู่นี้ สนิทกันมากเลยล่ะ เรียกได้ว่าโตมาด้วยกันก็ว่าได้ ซอกมินมีหจะมาเล่นที่บ้านของซึงกวานเสมอในขณะที่ซึงกวานเองก็ชอบแอบพาน้องไปเล่นข้างนอก แต่วันนี้ดูท่าจะฝนตกแล้วอีกอย่างคุณโธมัสก็จะมาแล้วด้วย ซึงกวานจึงพาน้องมานั่งเล่นที่ห้องตนแทน
"ฮยอง ซอกมินหนาว บรื้อๆ~" ซอกมินพูดไปเป่าลมที่ปากไป ทำให้ซึงกวานเอ็นดูไม่น้อย เด็กคนนี้น่ารักจะตาย แต่ทำไมเพื่อนของเขาถึงบอกว่าขี้เหร่นักนะ"มานี่มา" ซึงกวานตบที่ว่างข้างๆให้น้องมานั่งก่อนจะกอดซอกมินให้จมหายไปกับกอดของเขา"งื้อออ อุ่นจัง" เด็กน้อยยิ้มกว้างก่อนจะเบียดตัวหาคนเป็นพี่มากขึ้นจนแทบจะไม่มีอะไรมาแทรกได้ทั้งคู่ต่างไม่พูดอะไรได้แต่นั่งกอดกันดูคุณโธมัสผ่านหน้าจอสี่เหลี่ยม จนเด็กน้อยผลอยหลับไปนั่นแหละ ซึงกวานถึงจะหลุดออกมาจากโลกการ์ตูนที่เขาชอบ"อ้าว หลับซะแล้ว แล้วใครจะช่วยฮยองกินหนมนี่ง่ะซอก" เขาเขย่าตัวน้องเพื่อหวังให้น้องตื่น แต่เขาก็ต้องหยุดเมื่อเขาเห็นเกสรดอกไม้เล็กๆหล่นมาจากกระเป๋าเสื้อของน้อง
"เกสรนี่นา แต่มันติดในกระเป๋านายได้ยังไงล่ะซอกมิน" เขาได้แต่ถามร่างเล็กในอ้อมกอด แต่ยังไงน้องก็คงจะตอบเขาไม่ได้ เขาจึงค่อยๆวางน้องลงแล้วจัดให้น้องนอนดีๆ ก่อนจะลุกไปเปิดลิ้นชักหัวเตียงแล้วหยิบดอกไม้เมื่อเช้านี้ขึ้นมา
"มาจากดอกนี้รึเปล่านะ" เขาเอาเกสรมาเทียบกับดอกไม้ในมือ รวมทั้งดอกไม้ที่เขาเก็บมันเอาไว้ในกล่องใหญ่ ถ้าถามว่าดอกไม้พวกนี้มาจากไหน เขาก็ตอบไม่ได้เช่นกัน เขาก็แค่เจอมันในทุกๆเช้าเท่านั้นเอง
"ใช่จริงๆด้วย กลิ่นก็คล้ายๆกัน ว่าแต่ดอกนี้มันดอกอะไรล่ะ" ถึงเขาจะพอประติดประต่อเรื่องราวได้ แต่เขาก็ไม่รู้อยู่ดีว่าน้องเอามาให้เขาทำไม แล้วดอกไม้พวกนี้คือดอกอะไร ซึงกวานได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้ในใจ แล้วทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
'พรุ่งนี้ฮยองจะต้องรู้ให้ได้ว่านายเอามาให้ฮยองทำไม ซอกมิน'
เช้าวันต่อมาซึงกวานตื่นเช้าผิดปกติ เขาลุกมานั่งเฝ้าประตูห้องนอนของตัวเองตั้งนานแล้ว ซึงกวานนั่งหาวหวอดๆ ซอกมินอา~ นายอย่าให้ฮยองรอนานสิ
เอี้ยด อ้าด
เสียงฝีเท้าเหยียบบนแผ่นไม้ทำให้เกิดเสียงเสียดสีของกรัดานไม้
มาแล้วสินะ
ซึงกวานเปิดประตูออกกว้าง เผยให้เห็นร่างเล็กของซอกมินได้อย่างดีซอกมินตกใจที่จู่ๆประตูก็เปิดออกจึงทำให้ช่อดอกไม้เล็กๆกระเด็นหลุดมือไป
"เป็นนายนี่เองที่เอาดอกไม้มาให้ฮยอง"
"ฮึก.." ปากซอกมินเริ่มเบะออกพร้อมกับน้ำตาที่คลอเบ้า
"นายร้องไห้ทำไม ฮยองยังไม่ได้ดุนายเลยนะ" เขาเริ่มร้อนรนกับน้ำตาของน้อง ขืนปล่อยให้แหกปากร้องไห้แม่ต้องดุเขาแน่ๆ เขาจึงลากน้องเข้ามาในห้องไม่ลืมที่จะหยิบดอกไม้ช่อเล็กเข้ามาด้วย
"ชู่ววว ไม่ร้องสิ ไม่ร้องนะ โอ๋ๆ" พอประตูห้องปิดลงเขาก็เช้าไปกอดปลอบน้องไว้หลวมๆ ซอกมินก็ยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม
"อย่าโกธรน้องซอกนะ ฮืออออ" พูดไปก็ร้องไห้ไป ซึงกวานจึงผละออกไปหยิบตุ๊กตาคุณโธมัสแล้วเดินกลับมากอดน้องต่อ
"ไม่ร้องๆนะ ดูฉิ คุงโธมัสดูนายอยู่นะ"
"ฮึก.."
"ไม่ร้องแล้วเนอะ" ซึงกวานลอบถอนหายใจก่อนจะพาน้องมานั่งบนเตียง แล้วหยิบกล่องที่เขาเก็บดอกไม้ไว้ในนั้นขึ้นมา
"ว่าแต่นายเอาดอกไม้มาให้ฮยองทำไมครับ" พูดไปก็ลูบหัวน้องไป ซึงกวานเอ็นดูน้องคนนี้จะตาย ทำอะไรก็น่ารักไปหมด 
จนไม่รู้เลยว่าความรู้สึกของเขามันจะเกินเลยไปมากกว่านี้...
"เพราะจึงกวานฮยองฉวย.." ซอกมินเงยหน้ามองเขาแล้วยิ้มจนตาหยี อาา ให้ตายสิ น่ารักชะมัด
"แต่ฮยองเป็นผู้ชายนะ ฮยองจะสวยได้ยังไง"
"ฮยองฉวยที่ฉุดในฉายตาน้องจ๊อกเยยนะ" ไม่พูดเปล่าซอกมินก็ลุกเดินไปหยิบดอกไม้ช่อเล็กมายื่นให้เขา
"งั้นนายบอกฮยองหน่อยสิ ว่านี่ดอกอะไร"
"อาเอยั่น"
"ห้ะ? อะไรนะ" อะไรชั่นๆนะ
"อาเนชั่น"
"อ๋อ คาร์เนชั่น"
"อื้มๆ" หัวเล็กสั่นขึ้นลงดุ๊กดิ๊ก น่ารักจนซึงกวานอดยิ้มออกมาไม่ได้
"แล้วนายให้ฮยองทำไม" เขารับดอกไม้มาอย่างงงๆก่อนจะถามออกไป
"ไม่บอก อ้ะ! น้องจ๊อกกลับบ้านแย้วนะ บ๊ายบาย" ซอกมินโบกมือลาเขาอย่างรีบๆก่อนจะวิ่งออกไปจากห้อง
"ทำไมนายน่ารักอย่างนี้น้าา ซอกมิน.." พูดไปก็ยิ้มไป เขาได้แต่คิดว่าถ้ามีน้องชายคนนี้อยู่ข้างๆเขาตลอดก็ดีสินะ เขาคงมีความสุขทุกวันแน่ๆ
"ถ้านายเป็นน้องฉันจริงๆก็ดีน่ะสิ จะได้เล่นกันทั้งวัน.."เด็กน้อยร่างกลมพูดกับตัวเองอย่างเหม่อลอยก่อนจะผลอยกลับไปกับดอกไม้ช่อเล็กข้างตัว..





    เวลาล่วงเลยจนทั้งคู่ขึ้นชั้นมัธยมปลาย ซอกมินได้ย้ายบ้านออกไปตั้งแต่ซึงกวานขึ้นมัธยมต้น วันนั้นเขาร้องไห้ฟูมฟายหนักมาก คนน้องก็ไม่ต่างจากเขาเท่าไหร่ ต่างคนต่างร้องไห้มองหน้ากันผ่านม่านน้ำตา และความสุขของพวกเขากำลังจะหายไป..
   ซึงกวานเฝ้ารอการกลับมาของน้องชายในวัยเด็ก เขาคิดถึงซอกมิน เขามักจะหยิบดอกไม้แห้งๆกำเล็กมาดูเสมอ เพราะแค่มองก็เหมือนกับว่าคนที่ให้เขามาอยู่ตรงนี้ข้างๆเขา แต่ไม่ใช่แค่ดอกไม้แห้งที่เขามองดูหรอกนะ ทุกๆวันจะมีบุรุษไปรษณีย์มาส่งดอกไม้ให้เขาทุกวันเหมือนตอนที่น้องยังไม่ย้ายออกไป พร้อมกับโน้ตเล็กๆเขียนติดไว้ด้วยลายมือขยุกขยิกของคนที่เขาคิดถึง

วันนี้เองก็เช่นกัน ดอกไม้คาร์เนชั่นสีขาวสะอาดตาเหมือนกันตลอดหกปีถูกส่งมาให้เขาพน้อมข้อความสั้นๆว่า..'ฮยองคนสวยของผม ผมคิดถึงฮยองจังฮะ'แค่นี้ก็เพียงพอแล้วที่ทำให้เขารอคอยน้องชายคนนี้ คำสัญญาผ่านม่านน้ำตาตอนนั้นเขายังจำมันได้ดี สัญญาที่เราต่างร้องไห้แทนที่จะกอดกัน แทนที่จะยิ้มให้กัน..


"ซึงกวานฮยอง ผมไม่อยากไปอะ ฮืออออ"
"ฮยองก็ไม่อยากให้นายไป ซอกมิน" น้ำตาเม็ดโตร่วงลงมาเม็ดแล้วเม็ดเล่า เหมือนโดนพรากคุณโธมัสยังไงไม่รู้ นึกขึ้นได้เขาก็โยนตุ๊กตาคุณโธมัสให้ซอกมิน
"เก็บไว้นะ แล้วฮยองจะคิดถึงนาย" ซึงกวานพูดทั้งน้ำตา ร่างกายสั่นไหวจากแรงสะอื้นจนคนเป็นแม่ต้องมากอดปลอบ
"นี่ของน้องซอก แล้วน้องซอกจะส่งมาให้ฮยองทุกวันเลยนะ" ดอกคาร์เนชั่นสีขาวถูกซอกมินล้วงออกมาจากกระเป๋าเสื้อเล็กๆก่อนจะโยนออกมาให้เขาที่นอกหน้าต่าง กลีบสีขาวสะอาดตาค่อยๆกระจายตัวตามทิศทางของลมจนเด็กน้อยตัวกลมรีบดีดตัวจากอ้อมกอดแม่แล้ววิ่งตามเก็บกลีบดอกไม้ที่ปลิวลอยไป..รถเก๋งสี่ล้อนำเข้าจากยุโรปขับผ่านหน้าซึงกวานไปอย่างรวดเร็วแต่ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าภาพมันช้ากันนะ
"รอน้องซอกนะ น้องซอกมินจะกลับมาเล่นกับฮยองอีก" เสียงตะโกนเล็กๆออกมาจากตัวรถ ทำให้ขาทั้งสองข้างของเด็กน้อยพยายามวิ่งตามรถไปแต่โดนผู้เป็นมารดาห้ามเอาไว้ เลยได้แต่นั่งร้องไห้อยู่ที่เดิม
"ฮยองจะรอนาย ซอกมิน" กลีบดอกไม้สีขาวที่อยู่ในมือกระจายเกลื่อนพื้น ตัวของดอกไม้เองก็เปลี่ยนสีกลายเป็นสีขุ่นของฝุ่น มือเล็กปาดน้ำตาที่ร่วงผลอยๆ พยายามเบิกตาตัวเองมองเว้นทางถนนข้างหน้าเผื่อรถคันนั้นจะกลับมาแต่ก็ไม่..


"อ้าว มีอีกใบหรอเนี่ย" ซึงกวานกระดาษที่ดูเหมือนแอบสอดไว้แล้วยิ้มออกมาจนแก้มปริ
'ผมโตพอจะไปเจอฮยองแล้วนะฮะ มาเจอผมหน่อยได้มั้ยฮะ ถ้าได้พรุ่งนี้เจอกันที่สนามเด็กเล่นที่เราแอบไปด้วยกันบ่อยๆนะฮะ'
   ทำไมต้องเป็นพรุ่งนี้ วันนี้เลยไม่ได้หรอ ฮยองคิดถึงนายจะตายอยู่แล้วนะ ดีที่วันนี้เป็นวันเสาร์และพรุ่งนี้เขาก็ออกจากบ้านได้ ทำไมไม่เคยอยากให้ฟ้าสว่างเร็วๆขนาดนี้เลยนะ ซึงกวานได้แต่มองท้องฟ้ายามราตรี เฝ้านับดาวที่ลอยไปมาอยู่บนฟ้า
"นายจะคิดถึงฮยองเหมือนที่ฮยองคิดถึงนายมั้ยนะซอกมิน.."
ขอบฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีเป็นสัญญาณของเช้าวันใหม่ ซึงกวานลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวแล้วลงมาข้างล่างจนคนเป็นแม่ยังตกใจ ทำไมลูกชายของเขาถึงได้ตื่นเช้านัก
"แม่ฮะ วันนี้ผมจะไปข้างนอกนะ"
"แอบไปนัดเดทสาวที่ไหนรึเปล่า แต่งตัวหล่อเชียว"
"เดทเดิทที่ไหนล่ะ ผมไปหาซอกมินต่างหาก ผมจะได้เจอน้องแล้ว ผมไปก่อนนะฮะ" ซึงกวานพูดรัวก่อนจะตัดบทแล้วเดินไปใส่รองเท้าแล้วออกจากบ้านไป
เอ.. ว่าแต่กี่โมงล่ะ แต่ช่างเถอะ ทั้งวันเขาก็รอได้ ขนาดหกปีเขายังรอมาได้เลย
                                           

   สองขาย่างก้าวเข้ามาเหยียบพื้นหญ้านุ่มสีเขียว ก้าวตรงไปยังชิงช้าที่ตอนเด็กๆเขามาแกว่งให้น้องนั่งบ่อยๆ แต่พอน้องย้ายไปเขาก็ไม่ได้มาอีกเลย พอเดินไปถึงชิงช้าเขาก็ต้องชะงัก เพราะมีคนนั่งอยู่ก่อนแล้ว เป็นผู้ชายตัวสูง ไหล่ผายสมชายวัยรุ่น มือเรียวสวยที่อุ้มดอกไม้ช่อใหญ่ จมูกโด่งที่โผล่พ้นผ้าพันคอ แต่ใบหน้าโดนหมวกปิดบังเอาไว้ ใครกันนะ? ทำไมเขาถึงรู้สึกคุ้นจังเลย
"ฮยองมาเช้าจังเลยนะครับ นึกว่าจะดูคุณโธมัสก่อนแล้วมาหาผมซะอีก" ร่างสูงที่นั่งอยู่บนชิงช้าเหมือนจะรู้ตัวแล้ว ก่อนจะเงยหน้ามองมาที่เขาแล้วแล้วยิ้มให้อย่างอ่อนโยน แล้วลุกเดินมาใกล้ๆ แต่เพราะหน้าหนาวลมจึงแรงพัดเอาหมวกของร่างสูงให้ปลิวตกไปเช่นเดียวกันผ้าพันคอที่โดนแรงลมแล้วค่อยๆคลายตัวออกแล้วตกลงบนพื้นหญ้า ใช่เลย คนๆนี้ ดวงตาแบบนี้ จมูกแบบนี้ ปากแบบนี้ ดอกไม้แบบนี้..
"ซอกมิน.." เสียงเรียกชื่อเจ้าตัวที่แผ่วเบา แต่กลับดังก้องอยู่ในหัวใจของเขา เสียงที่เขาคิดถึง คนตรงหน้าที่เขาคิดถึงมาตลอด
"ครับ ผมเอง ลี ซอกมิน" พูดจบเขาก็ยื่นช่อดอกไม้ให้คนเป็นพี่
"คาร์เนชั่นช่อนี้ นายให้ฮยองหรอ"
"ฮะ^^"
"ขอบคุณนะเด็กน้อย" ซึงกวานค่อยๆเอื้อมมือไปรับช่อดอกไม้ตรงหน้า ก่อนจะโผลกอดด้วยความคิดถึง
"ฮยองคิดถึงนายที่สุดเลย ฮึก.." น้ำตาแห่งความคิดถูกปล่อยออกมาไม่ขาดสาย ร่างเล็กของพี่ที่สั่นไหวในอ้อมกอดของคนน้อง
"ผมก็คิดถึงฮยอง" สองมือยกขึ้นกอดตอบแน่น ต่างฝ่ายต่างกอดกันแน่นมากขึ้นด้วยแรงของความคิดถึง ก่อนที่จะผละออกจากกัน ซึงกวานจูงมือน้องกลับบ้านของตน ตลอดทางเขาพูดเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นตอนที่น้องไม่อยู่ รู้ตัวอีกทีก็เดินมาถึงบ้านซะแล้ว เขาพาน้องไปหาแม่ก่อนจะพาเช้าไปในห้องนอนของเขา


"ทำไมนายต้องให้ฮยองแต่ดอกคาร์เนชั่นด้วยล่ะ" ซึงกวานถามขณะมองดูดอกคาร์เนชั่นในกล่องใหญ่ที่เขาเก็บมันเอาไว้ แต่ช่อของวันนี้เขาขอวางเอาไว้หัวเตียงแล้วกัน
"มันคือภาษาดอกไม้น่ะ แปลว่า.." ซอกมินค่อยๆเดินเข้ามาใกล้ซึงกวานในขณะที่เจ้าตัวมัวแต่วางช่อดอกไม้อยู่
"ว่า?"
"รักที่บริสุทธิ์" ซอกมินค่อยๆโน้มหน้าลงประชิดใบหูก่อนจะกระซิบเบาๆ มือหนาโอบกอดร่างของฮยองมาไว้ในอ้อมกอด
"นายหมายความว่างะ.. อุปส์" มือหนาค่อยจับคอเล็กของฮยองให้หันมาก่อนจะประกบปากลงไป เขาค้างเอาไว้อย่างนั้นสักพักก่อนจะถอนออกมาช้าๆ
"หมายความว่าผมรัก รัก รักฮยอง" ซอกมินค่อยๆทิ้งตัวลงบนเตียงโดยที่ซึงกวานยังอยู่ในอ้อมกอด ส่งผลให้ทั้งคู่ล้มทับกันอยู่บนเตียง
"ฮยองคิดว่าจะรักนายอยู่ฝ่ายเดียวซะอีก" ซึงกวานพลิกตัวเข้ากอดอีกฝ่ายก่อนจะซุกหน้าลงอ้อมอก เด็กน้อยของเขาโตขึ้นขนาดนี้เลยหรอเนี่ย"ตอนแรกผมก็ไม่มั่นใจว่าผมรักฮยองแบบไหน แต่วันนี้ผมได้เจอฮยองผมก็รู้ว่าผมรักและคิดถึงฮยอง คิดถึงซึงกวานฮยองคนสวยของผม"
"แก่แดดจังนะนายเนี่ย" ซึงกวานพยายามพูดกลบเกลื่อนความเขินของตน
"ผมน่ะรักฮยองมากพอๆกับที่ฮยองรักคุณโธมัสเลยนะ"
"แต่ฮยองไม่ได้รักโธมัสแล้วนะ"
"อะไรนะ" มือที่กอดพี่อยู่ค่อยๆลดแรงกอดลง
"ฮยองรักนาย ซอกมิน" พูดจบร่างเล็กของพี่ก็จมหายไปในอ้อมกอดของเขา แล้วทั้งคู่ก็ผลอยหลับไป

ทุกคืนที่ผ่านที่ต้องตื่นนอนคนเดียว แต่คืนนี้กลับมีคนมาอยู่ข้างๆทุกๆวันที่ต้องรออย่างไร้ความหมาย แต่วันนี้พวกเขารู้จุดหมายแล้วว่าต้องรอเพื่ออะไรเพื่อวันที่พวกเขาจะได้คบกัน


"ซึงกวานฮยองคบกันผมนะครับ" ดอกคาร์เนชั่นสีขาวสวยถูกยื่นมาให้ซึงกวานในชุดนักศึกษาเช่นเดียวกับคนให้"ในที่สุดเราก็คบกันจริงจังสักที" เขารับช่อดอกไม้มาดูใกล้ๆ มันยังคงสวยไม่เปลี่ยน เหมือนความรักของเขาทั้งคู่ที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง..

ตั้งแต่เขาอายุห้าขวบจนตอนนี้อายุยี่สิบสองปี หกปีที่ห่างกันไปในตอนเด็ก และอีกหกปีที่กลับมาเจอกัน รวมเป็นสิบเจ็ดปีที่รู้จักกัน ดอกไม้นับหมื่นๆดอกที่เขาได้มันมาทุกๆวันตลอดสิบเจ็ดปีว่าเยอะแล้ว แต่ความรักของเขาทั้งคู่มันเยอะยิ่งกว่านั้นซะอีก

"ผมรักฮยองนะ""ฮยองก็รักนาย"



-THE END-



ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ เรื่องนี้ซึงกวานเป็นพีล่ะ ซอกมินเป็นน้อง ชอบไม่ชอบบอกกันได้นะคะ

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ feel_to_fic จากทั้งหมด 19 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. #4 panfah2099 (@panfah2099) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 21:13
    น่ารักมากๆเลยค่ะ น่ารักแบบน่ารัก เด็กน้อยของซึงกวาน ฮื่อออออ เขินนน
    #4
    0
  2. วันที่ 3 ตุลาคม 2559 / 08:22
    น่ารักอ่า น่ารักมาก น่ารักมากๆ น่ารักมากๆๆๆๆๆๆๆๆ น่าร๊ากกกกกก
    #3
    0
  3. #2 ❥เสือฮาชิ (@WICHIKULAB) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 21:08
    ฮรือออออ ;__; ตะมุนตะไมที่ฉุด .กัดเล็บ #ผิดๆ
    #2
    0
  4. #1 BamBoo_MN (@manowsnwig7) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 20:35
    ฮอยยยย น่ารักมากกกกกกกกก>< รักบริสุทธิ์ที่ยาวนานเหลือเกิน;-; น่ารักไปอีกแบบนะคะเนี่ยยัยบูกลายเป็นพี่ซอกมินแบบนี้555555
    #1
    0