[Fic KnB] Absolute Order (akakuro c)

ตอนที่ 3 : CHAPTER 3 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 732
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    12 เม.ย. 59


CHAPTER 3


กรี๊ง กรี๊ง คุโรโกะลืมตาขึ้นแล้วเอื้อมมือไปกดปิดเสียงนาฬิกาปลุกที่กำลังบอกเวลาตี 5 งานของทุกคนที่ทำงานและนอนที่นี่จะเริ่มตอน 6 โมงเช้ายาวไปจนถึง 1 ทุ่ม โดยทุกคนจะต้องไปรายงานตัวกับคุณฟุกุมิก่อนและหลังทำงานเสร็จ แต่เพราะคุโรโกะเป็นคนรับใช้ส่วนตัวของอาคาชิ งานของเธอจึงไม่มีเริ่มหรือหยุด เพียงแต่จะต้องไปในเวลาที่เจ้านายสั่งเท่านั้น เด็กสาวเลือกที่จะตื่น 6 โมงเหมือนคนอื่นและเพื่อไม่เป็นการเอาเปรียบเพื่อนร่วมงาน เธอก็พยายามช่วยทำงานบ้านในเวลาว่าง เพราะเงินเดือนที่ท่านประทานบริษัทจ่ายให้ก็ไม่ใช่น้อยๆ มันคือค่าเล่าเรียนของเธอ แสดงว่าสิ่งที่เขาคาดหวังก็ต้องไม่ใช่น้อยๆเช่นกัน

"ว้าย ทำไมผมเป็นอย่างนั้นล่ะคุโรโกะจัง" ไอซาว่า มาริที่พึ่งออกมาจากห้องน้ำอุทานด้วยความตกใจเมื่อเห็นทรงผมอันชี้ฟูและยุ่งเหยิงของเด็กสาว

"มันก็เป็นปกติของมันนิคะ" คุโรโกะตอบแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ สักพักเธอก็ออกมาพร้อมกับชุดเครื่องแบบคนใช้

"คุโรโกะจังใส่ชุดนี้เหมาะมากเลย"

"คุณไอซาว่าจะพูดว่าฉันเหมาะที่จะเป็นคนใช้สินะคะ" คุโรโกะเอ่ยอย่างปลงๆ

"อย่าพูดแบบนั้นสิคุโรโกะจัง ฉันจะโกรธจริงๆด้วย งานคนใช้มันไม่ดีตรงไหนล่ะ ฉันออกจะภูมิใจที่ได้เป็นแม่บ้าน เธอพูดแบบนี้มันเหมือนดูถูกงานที่ตัวเองกำลังจะทำนะ เดี๋ยวเธอก็จะเข้าใจเองว่าการเป็นคนใช้น่ะมันไม่ได้น่าอายตรงไหนเลย" ไอซาว่าบ่นยาวเหยียด "ช่างมันเถอะ ฉันชักหิวแล้ว ไปกินข้าวเช้ากันเถอะคุโรโกะจัง"

และแล้วคุโรโกะก็โดนไอซาว่าลากไปที่โรงอาหาร เด็กสาวก็ถอนหายใจพลางคิดว่า 'คนอะไร อารมณ์เปลี่ยนเร็วชะมัด'

ข้าวเช้าก็เหมือนกับข้าวเย็นแล้วก็คงจะเหมือนกับข้าวเที่ยงคือเป็นข้าวกล่อง หลังจากเด็กสาวรับประทานข้าวเช้าเสร็จเธอก็ไปรายงานตัวกับฟุกุมิ ซึ่งหัวหน้าแม่บ้านก็ส่งกระดาษแผ่นหนึ่งมาให้เธอ

"คุโรโกะ หน้าที่ของเธอคือเป็นคนรับใช้ส่วนตัวของนายน้อย นี่คือตารางของนายน้อย" คุโรโกะยื่นมือไปรับกระดาษแผ่นนั้น และเมื่อดูมันก็พบว่ามันแทบไม่มีช่องว่างเลย 'ปิดเทอมอยู่ไม่ใช่หรอ ทำไมถึงแทบไม่มีเวลาว่างบ้างเลยล่ะ'

"ฉันต้องไปปลุกอาคาชิคุงตอน 7 โมงสินะ เพราะเขามีเรียนตอน 8 โมง เรียนอะไรเยอะแยะเนี่ย" เด็กสาวพึมพำขณะเดินไปที่ห้องนอนของอาคาชิหลังจากใช้เวลาก่อนหน้านั้นช่วยไอซาว่ากวาดบ้าน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก คุโรโกะเคาะประตูห้องแต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับ เธอจึงตะโกนเรียกชื่อเจ้าของห้อง "อาคาชิคุงคะ" แต่ผลลัพธ์ก็เหมือนเดิม เธอจึงเคาะประตูอีกรอบและเรียกด้วยเสียงที่ดังขึ้นกว่าเดิม "อาคาชิคุงคะ"  แต่สิ่งที่ตอบมานั้นมีแค่ความเงียบ เด็กสาวสองจิตสองใจว่าควรจะเปิดประตูเข้าไปดีไหมเพราะประตูก็ไม่ได้ล็อก นัยน์ตาสีไพลินเหลือบมองนาฬิกาซึ่งกำลังแสดงเวลา 07.10 เธอกังวลว่าถ้าอาคาชิเตรียมตัวไปเรียนไม่ทันมันจะเป็นความผิดของเธอ คุโรโกะรู้ตัวดีว่าเธอเป็นคนที่ตะโกนไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่ เธอมักจะขอยืมไมค์หรือโทรโข่งในเวลาที่จำเป็น แต่ตอนนี้คงไม่มีทางเลือกสินะ เด็กสาวยกมือขึ้นเตรียมลงหมัดที่ประตูและหายใจเข้าแล้วตะโกนออกมาดังที่สุดเท่าที่จะทำได้

"อา-คา-ว้าย" มือเด็กสาวที่กำลังจะเคาะประตูห้องถูกฉวยเอาไว้ด้วยสัญชาติญาณการป้องกันตัวของเด็กหนุ่มเจ้าของห้องที่เปิดประตูออกมาพอดี พออาคาชิเห็นว่าเป็นใครก็ปล่อยมือจากคุโรโกะ

"นึกว่าใครมา คุโรโกะคุงนี่เอง พอดีเมื่อกี้ฉันอาบน้ำอยู่ มีอะไรรึเปล่า" เสื้อเชิ้ตสีดำกับผมสีแดงที่เปียกโชกเป็นหลักฐานอย่างดีว่าสิ่งที่เด็กหนุ่มพูดเป็นเรื่องจริง 'ดีนะที่ไม่ได้เปิดประตูเข้าไปตั้งแต่แรกไม่งั้น...แค่ความคิดก็ทำให้ใบหน้าของเด็กสาวขึ้นสีชมพูจางๆ

"อ-เอ่อ ฉ-ฉันมาปลุกอาคาชิคุงน่ะค่ะ อ-อาคาชิคุงมีเรียนตอน 8 โมง ถ-ถ้าแต่งตัวเสร็จแล้วก็ลงไปรับประทานอาหารเช้าด้วยนะคะ ฉ-ฉันขอตัวค่ะ" เธอพูดตะกุกตะกักแล้วรีบเดินหนีจากสถานการณ์แปลกๆเมื่อกี้

"เข้าใจแล้ว ขอบใจนะ คุโรโกะคุง" เสียงอาคาชิพูดไล่หลังมา แต่เด็กสาวก็ไม่คิดที่จะหันกลับไป ทำให้เธอไม่ได้เห็นร้อยยิ้มน้อยๆบนใบหน้าของเด็กหนุ่มผมสีแดง

 -----------------------------------------------------------------------------CONTINUE 50%--------------------------------------------------------------------------------


คุโรโกะหยิบตารางของอาคาชิขึ้นมาดูอีกครั้ง 'เรียน 8 โมงถึงเที่ยง พักกินข้าว 1 ชั่วโมง เรียนต่อบ่ายโมงถึงบ่าย 3 หลังจากนั้นก็ไปเรียนขี่ม้า แล้วก็ 6 โมงกลับมากินข้าวเย็น' แค่เห็นตารางเธอก็รู้สึกเหนื่อยแทนเด็กหนุ่มแล้ว

พอเวลาล่วงเลยมาถึงเกือบๆแปดโมงก็มีผู้ชายค่อนข้างอาวุโสมาที่บ้าน คุณฟุกุมิบอกว่าเขาคืออาจารย์สอนพิเศษของอาคาชิและให้เธอนำทางเขาไปที่ห้องประชุมเล็ก พร้อมยกน้ำไปเสิร์ฟ แล้วก็ไปตามอาคาชิให้มาเรียน หลังจากเด็กสาวนำน้ำไปเสิร์ฟแล้ว เธอก็เดินไปที่ห้องรับประทานอาหาร

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"เข้ามาได้"

"ขออนุญาตค่ะ" คุโรโกะเปิดประตูเข้าไป "อาคาชิคุงคะ อาจารย์มาแล้วค่ะ"

"เข้าใจแล้ว ขอบใจนะที่มาบอก เดี๋ยวฉันไป ฝากเก็บจานด้วยนะคุโรโกะคุง" อาคาชิลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินออกจากห้อง ปล่อยให้คุโรโกะเก็บจาน เนื่องจากเด็กสาวไม่มีงานอะไรเธอเลยไปช่วยไอซาว่าทำงานบ้านต่อจนกระทั่งอาคาชิเรียนเสร็จหมดทุกอย่างแล้วกลับมาที่คฤหาสน์ เธอต้องเป็นคนไปตามเด็กหนุ่มให้มากินข้าวตอน 6 โมงเย็น

"หายไปไหนของเขานะ" เด็กสาวเดินหาทั่วคฤหาสน์แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของเด็กหนุ่มผมสีแดง เธอจึงไปถามรูมเมทของเธอว่า

"คุณไอซาว่าเห็นอาคาชิคุงบ้างไหมคะ"

"นายน้อยหรอ อืม ถ้าไม่อยู่ในห้องก็น่าจะอยู่หลังคฤหาสน์นะ"

"ขอบคุณค่ะ"

คุโรโกะเดินตามทางเท้าไปที่สวนหลังคฤหาสน์ นัยน์ตาสีไพลินกวาดสายตาซ้ายทีขวาทีขณะที่เธอเดินเข้าไปในสวน พระอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปได้สักพักแล้ว ทำให้ท้องฟ้ายามโพล้เพล้มืดขึ้นเรื่อยๆ เธอไม่เคยเดินมาแถวนี้เพราะเมื่อวันแรกเธอเดินไม่ทั่วด้วยเหตุที่พื้นที่มันใหญ่เกิน สวนแถบนี้ดูเหมือนจะถูกจัดขึ้นให้ถูกกั้นออกจากภายนอก พุ่มไม้สูงเกือบ 3 เมตรอย่างกับในเขาวงกต แล้วยังมีประตูเหล็กกั้นไว้อีก แต่ประตูนั้นกลับถูกเปิดอ้าไว้ ซึ่งเด็กสาวคาดว่าน่าจะเป็นฝีมือของเด็กหนุ่มที่เธอกำลังตามหาอยู่

ปึง ปึง ปึง ปึง ปึง เด็กสาวได้ยินเสียงอะไรสักอย่างกระทบกัน เธอจึงเดินไปที่ต้นตอของเสียงนั้น 

ปึง ปึง ปึง ปึง สวบ

ภาพที่สะท้อนในแววตาสีน้ำเงินไพลินคือเด็กหนุ่มผมสีแดงที่กำลังวิ่งเดาะลูกบาสเก็ตบอลสีส้มแล้วชู้ตลูกบอลลงห่วงอย่างสวยงาม คุโรโกะจึงเดินเข้าไปในสนามบาสืแต่ด้วยความจืดจางของเธอทำให้อาคาชิมองไม่เห็น

"อาคาชิคุงคะ" เด็กหนุ่มได้ยินคนเรียกชื่อตัวเอง และเมื่อเขาหันไปก็พบคนรับใช้แสนจืดจางของเขายืนอยู่ไม่ไกล 

"มีอะไรหรือเปล่า คุโรโกะคุง"

"ขอโทษที่ขัดจังหวะนะคะ จะถึงเวลาอาหารเย็นแล้วค่ะ ฉันเลยมาตามอาคาชิคุงค่ะ"

"เข้าใจแล้ว ขอบใจที่มาตามนะ" อาคาชิตอบแล้วชู้ตลูกบาสลงห่วงอีกรอบ

"อาคาชิคุงชอบเล่นบาสหรอคะ"

"ใช่ เมื่อก่อนเคยเล่นตอนเด็กๆกับคุณแม่น่ะ" เด็กหนุ่มพูดเสียงเศร้า ชิโอริมารดาของอาคาชิเสียชีวิตตั้งแต่เขายังเรียนอยู่ป.5 จากโรคที่รุมเร้าสุขภาพร่างกายที่อ่อนแอของเธอ

"เอ่อ ขอโทษนะคะที่ทำให้นึกถึงเรื่องเศร้า" คุโรโกะนึกด่าตัวเองที่ทำให้อาคาชิเศร้า เธอเคยโดนเตือนแล้วแท้ๆว่าอย่าทำให้ทั้งอาคาชิและท่านมาซาโอมินึกถึงเรื่องท่านชิโอริ เพราะมันเป็นความทรงจำที่เจ็บปวดที่สุดครั้งหนึ่งในชีวิตที่ต้องเสียคนที่เรารักไป

"ไม่ใช่ความผิดของคุโรโกะคุงสักหน่อย" เด็กหนุ่มยิ้มบางๆแล้วถามคำถามที่เขารู้อยู่แก่ใจเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ "คุโรโกะคุงชอบเล่นบาสไหม" 

"ชอบค่ะ"

"เล่นด้วยกันไหม"

"ฉันก็อยากเล่นนะคะ แต่นี่ถึงเวลาอาหารเย็นแล้ว ขืนอาคาชิคุงไปทานสายจะโดนว่าเอานะคะ"

"งั้นพวกเรากลับกันเถอะ" 

ระหว่างทาง เด็กสาวก็ถามข้อสงสัยกับเด็กหนุ่ม

"อาคาชิคุงคะ ทำไมสวนแถบนี้ถึงเหมือนถูกแยกออกมาล่ะคะ"

"สวนแถบนี้เป็นที่ๆคุณพ่อสร้างให้เพื่อรำลึกถึงคุณแม่ คุณแม่มักจะมาเดินชมต้นไม้ดอกไม้แถวนี้บ่อยๆ ว่าแต่คุโรโกะคุงได้ไปไหว้หลุมศพคุณแม่หรือยัง"

"ยังเลยค่ะ" คุโรโกะแทบจะยกมือตบปากตัวเอง 'พูดอะไรก็วนเข้าเรื่องนี้หมดเลย'

"งั้นไว้ว่างๆฉันค่อยพามาแล้วกัน"

"ไม่ต้องก็ได้นะคะ รบกวนอาคาชิคุงเปล่าๆ"

"แต่ฉันอยากให้คุณแม่รู้จักเธอนะ"

"แต่ฉันว่าอาคาชิคุงควรจะไปทานข้าวเย็นได้แล้วนะคะ" เธอพยักเยิดให้เด็กหนุ่มเข้าไปในห้องรับประทานอาหาร

"งั้นฉันไปล่ะ อ่อ ช่วยมาเจอฉันที่ห้องโถงใหญ่ตรงประตูทางเข้าหลักของบ้านตอน 2 ทุ่มด้วยนะ ตอนนั้นเธอน่าจะกินข้าวเสร็จแล้วใช่ไหม"

"ค่ะ งั้นเจอกันตอน 2 ทุ่มนะคะ"

คุโรโกะทานมื้อเย็นเสร็จแล้วก็ไปที่ๆอาคาชินัดไว้ เธอพบว่าอาคาชิยืนรออยู่พร้อมกับช่อดอกไม้แล้วจึงเดินเข้าไปทัก

"อาคาชิคุงคะ"

"มาแล้วหรอคุโรโกะคุง"

"ว่าแต่อาคาชิคุงนัดฉันมาทำไมหรอคะ"

"ฉันจะพาเธอไปแนะนำตัวกับคุณแม่"

อาคาชิพาคุโรโกะเดินลึกเข้าไปในสวนหลังคฤหาสน์ ผ่านสนามบาสเก็ตบอล จนถึงลานกว้างที่ถูกล้อมรอบด้วยต้นไม้และพุ่มไม้สูง ตรงกลางมีหินอ่อนที่สลักชื่อ อาคาชิ ชิโอริ และปีที่เธอมีชีวิตอยู่ ช่อดอกคาร์เนชั่นสีชมพูในมือเด็กหนุ่มถูกวางไว้หน้าหินสลักนั้น

"แนะนำตัวสิคุโรโกะคุง"

"เอ่อ สวัสดีค่ะ ฉันชื่อคุโรโกะ เท็ตสึยะ พึ่งมาเป็นคนรับใช้-"

"เป็นเพื่อนของผมครับ" คุโรโกะหันขวับไปมองเด็กหนุ่มที่อยู่ๆก็ขัดเธอด้วยความไม่พอใจนิดๆ ก่อนจะพูดต่อว่า

"เอ่อ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะท่านชิโอริ ฉันจะพยายามทำงานให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ค่ะ" เด็กสาวรู้สึกแปลกๆยามที่ต้องคุยกับหลุมศพของคนที่ไม่เคยรู้จัก 'หวังว่าคงไม่มาเข้าฝันนะ'

"คุณแม่ครับ ผมจะเข้าโรงเรียนมัธยมแล้ว ช่วยอวยพรให้ผมโชคดี เป็นกำลังใจและคุ้มครองผมจากที่ไกลๆด้วยนะครับ"
ทั้งสองเดินกลับไปที่คฤหาสน์ ก่อนพ้นเขตลานกว้างนั้น เด็กหนุ่มก็กระซิบกับสายลมเบาๆว่า

"ผมพามาตามสัญญาแล้วนะครับ แม่"



---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

อาคาชิ: รู้งี้น่าจะให้ผมใส่เสื้อสีขาวแทน // เอากรรไกรจ่อคอไรต์

ไรต์: อ-เอ่อ อ-เอาแค่นี้ดีกว่าค่ะ สงสารคุโรโกะคุง เจอแค่นี้ก็เขินแล้ว // ค่อยๆถอยหนีจากกรรไกร


ขอโทษนะคะที่หายไปนาน และกว่าจะลงตอนต่อไปก็อาจนานกว่านี้เพราะไรท์ยังไม่ปิดเทอม TT^TT แต่ไรท์ไม่ทิ้งเรื่องนี้แน่นอนค่ะ 

มาอัพให้ครบ 100% แล้วนะคะ รู้สึกตอนนี้สั้นๆ แหะๆ โปรดเข้าใจว่าไรต์แต่งฉากหวานๆ (รีดเดอร์: นี่หรอหวาน?) ไม่ค่อนเป็น (รีดเดอร์: แปลว่าฉากอื่นแต่งเป็น?) ฉากอื่นก็ไม่เป็นค่ะ 555 // โดนถีบ

ช่วยคอมเมนต์กันด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

49 ความคิดเห็น

  1. #41 โลลิค่อน (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 00:19
    พามาแนะนำแบบนี้มีอะไรรึเปล่า
    #41
    0
  2. #29 ฟราน (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 เมษายน 2559 / 14:01
    พาคุโรจังมาหาเเม่เเบบนี้คงจะไม่ใช่การเเนะนำตัวภรรยาหรือว่าที่เเฟน,คนรัก หรอกนะอาคาคุง

    อาคา:มันก็ไม่เเน่หรอกนะครับ//ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

    ........
    #29
    0
  3. #25 นักอ่านปริศนา (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2559 / 12:00
    ตารางงานนะคะ ไม่ใช่ตะราง :x

    เนื้อเรื่องดำเนินเเบบเรื่อยๆดีนะคะ ถึงจะเดาทางได้ง่ายไปหน่อย เเต่อ่านเเล้วไม่เครียด เพลิน ตัวละครหลักมีความเป็นผู้ใหญ่ดีมาก พยายามต่อไปนะคะ



    #25
    1
    • #25-1 FaH_CYaN (@FaH_CYaN) (จากตอนที่ 3)
      12 เมษายน 2559 / 12:25
      แก้ให้แล้วนะคะ พอดีไรท์ยังมือใหม่อยู่เลยเดาทางได้ง่าย แหะๆ ขอบคุณที่ให้กำลังใจค่ะ :)
      #25-1
  4. #19 star_a (@alta_nawanan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2558 / 09:42
    พาว่าที่ภรรยามาไหว้หลุมศพคุณแม่สินะเซย์คุงง//หลบกรรไกรและอิกไนต์พาสอย่างว่องไว
    #19
    1
    • #19-1 FaH_CYaN (@FaH_CYaN) (จากตอนที่ 3)
      12 เมษายน 2559 / 12:36
      แหม อ่านความคิดนายน้อยออกด้วย ฮิๆๆๆ
      รีดเดอร์ระวังบาดเจ็บนะคะ ไรท์แนะนำให้ไปทำประกันเผื่อเข้าโรงพยาบาลค่ะ :)
      #19-1
  5. #11 pimnaje-77 (@pimnaje-77) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 22:12
    หนุกมากคร้าาามาอัพอีกน่ะ><
    #11
    1
    • #11-1 FaH_CYaN (@FaH_CYaN) (จากตอนที่ 3)
      21 พฤศจิกายน 2558 / 22:18
      ขอบคุณค่ะ ดีใจที่ชอบนะคะ จะพยายามมาอัพให้บ่อยขึ้นน้าา :)
      #11-1
  6. #10 RikeRR (@sayaka17) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กันยายน 2558 / 22:16
    มาอัพไวๆน้าาา รออยู่่่>w<
    #10
    1
    • #10-1 FaH_CYaN (@FaH_CYaN) (จากตอนที่ 3)
      7 ตุลาคม 2558 / 17:38
      สัญญาว่าปิดเทอมจะอัพให้ไวกว่านี้ค่ะ :)
      #10-1
  7. วันที่ 19 กันยายน 2558 / 12:43
    ถ้าเป็นเสื้อสีขาววว~(>.,<)แค่คิดนะแค่คิด
    #9
    1
    • #9-1 FaH_CYaN (@FaH_CYaN) (จากตอนที่ 3)
      7 ตุลาคม 2558 / 17:37
      แค่คิดก็...>////<
      #9-1
  8. #8 Bright diamond (@pungpond0445) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 กันยายน 2558 / 07:28
    สนุกค่า มาอัพไวๆนะคะ
    #8
    1
    • #8-1 FaH_CYaN (@FaH_CYaN) (จากตอนที่ 3)
      7 ตุลาคม 2558 / 17:36
      ขอบคุณค่ะ ไว้ปิดเทอมจะมาอัพให้ไวกว่านี้นะคะ
      #8-1