[เชียร ภาคีธรรม์อาถรรพ์] เหรียญสองด้าน

ตอนที่ 2 : Chapter II | คุ้มประสานไสย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 346
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    27 ม.ค. 62

ROVENNA’S TALK
            ให้ตายเถอะ....นี่เพื่อนรักกำลังฝันกลางวันอยู่รึเปล่าคะ??? โลกอาถรรพ์??ของแบบนั้นมันมีที่ไหนกัน มันก็แค่ในการ์ตูน แต่อยากจะเถียงนะ แต่ลูกแก้วนี่เล่นเอาเถียงไม่ออกเลยแฮะ..... ทำไงดีเนี่ยยยยยยย พระเจ้านี่ท่านกำลังเล่นตลกอยู่ใช่มั้ยคะ? อย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะคะนักอ่าน โรเวน พุทธแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์ นะคะ..... เอาล่ะ ตั้งสติตามผล็อตต่อไปคือจะมีเสียง ตึง!!! ดังสนั่นลั่นป่าสินะ.... แล้วต่อไปไม่นานนัก ลูกแก้วพรายกระซิบนึ่ก็จะส่องแสงไปที่ประตูยักษา ตามที่เชียรได้ แต่เราจะได้ประตูอะไรก็ต้องลุ้นกันอีกที

ตึง!!!!!!

            นั่นไง ตามฉบับเชียรเป๊ะๆ นี่คงหลุดเข้ามาจริงๆแล้วสินะ....

“เสียง.....??” อิโฟเลสก็ยืนงงแดกอยู่ตรงนั้นค่ะ นี่มึงเป็นแฟนพันธุ์จริงป่าววะ??

“เราน่าจะหลุดมาจริงๆแล้วแหละ....” ไม่รู้เหมือนกันนะที่พูดแบบนั้นออกไปนี่คิดถูกรึเปล่า เพราะ ตอนนี้อิโฟเลสแม่งกรี๊ดกร๊าด กลิ้งไปตามพื้นหญ้าเรียบร้อย....แม่ง กูคบมันเป็นเพื่อนได้ไงวะ???

“เออ แต่เดี๋ยวนะ.....เค้าเคยบอกว่าชื่อมันสามารถใช้ในการสาปแช่งด้วยไม่ใช่เหรอ??? งั้นเราเอาเวลานี้มานั่งคิดกันป้ะ???” ยังดีที่มันฉลาดได้ แต่ว่าชื่อนี่เอาอะไรดีล่ะ?? คิดออกละ...

“ ‘การเวก’ ” ใช่ค่ะ การเวก นี่ไม่ใช่ชื่อดอกไม้นะคะ แต่เป็น ชื่อของ “นกการเวก” ที่อาศัยอยู่ที่เชิงเขาไกรลาศ หรืออีกชื่อคือ “ปักษาวายุภักษ์” เค้าว่ากันว่าขนของการเวกหากสลัดออกมาจะกลายเป็นทอง ก็เหมือนกับตอนที่ชั้นมีบาดแผลนั่นแหละค่ะ เลือดมันจะไม่หยดออกมา แต่จะมีทองออกมาแทนต่างหาก เพราะฉะนั้น ไอ่พวกโลภทั้งหลายมันเลยหมายตาชั้นไว้เป็นพิเศษ ก็คงไม่ต่างอะไรจากการเวกหรอกนะ

“งั้นกูขอเป็น ‘ซูซาคุ‘ ละกันนะ” ถ้าถามว่ากูตั้งชื่อไท๊ย ไทย บอกได้เลยว่า นึกว่ามันให้ตั้งแต่ชื่อไทย และ ไม่คิดว่ามันจะตั้งชื่อเป็นญี่ปุ่น.....

“เฮ้ยๆเอาชื่อไทยๆหน่อยสิวะ” ชั้นแย้งมันไปค่ะ แน่นอนว่าความดื้อระดับที่เด็กกระโปกแรกเกิดต้องทำการกราบเบญจางคประดิษฐ์ให้ เพราะมันแม่ง ไม่ยอม ค่ะทุกท่าน

“อ้าว แล้วชื่อเชียรนี่ไทยมากเนอะ” อืม ก็จริงของมัน แต่มึงจะไปพาดพิงเค้าทำไมวะ =_=)??

“เออๆแล้วแต่คุณมึงเลยค่ะ” แต่นอนค่ะว่าชั้นขี้เกียจจะเถียงมันต่อแล้ว แล้วลูกแก้วมันก็ดันเปล่งแสงออกมาพอดีเลย 

“รีบไปเร็ว” มันพูดแต่ที่ชั้นยังไม่ทันได้พูดอะไรเลยค่ะ มันพุ่งตัววิ่งไปแล้ว...อีนี่อย่าให้แม่ตามทันนะจะถีบคว่ำให้ แล้วตัวชั้นจะยืนรอทำพระขรรค์อะไรล่ะคะ ชั้นรีบพุ่งตัวตามอิโฟเลสไปอย่างรวดเร็ว แต่น่าแปลกที่ของพวกเราไม่ได้ถูกนำทางไปที่ประตูยักษา แต่แสงจากลูกแก้วนำทางเรามาที่...

ประตูนาคา

            คงจะเป็นครูนาคิณีมาต้อนรับสินะ ว่าแต่ครูแกหายไปไหนวะ??? น่าจะยังไม่มามั้งเนอะ?? ตอนนี้พวกเรานั่งพักกันอยู่ที่หินที่นึงทำไมมีแต่คนมองเราแปลกๆวะ?? ถ้าให้ดูจากลาดเลาแล้ว คนอื่นมีแผลเล็กน้อย และ เนื้อตัวก็มอมแมมกันหมด ต่างจากเราสองคนที่เนื้อตัวสะอาดสะอ้านไม่มีแผลฉกรรจ์เลยแม้แต่น้อย ประตูอื่นๆมันจะเป็นยังไงบ้างน้อ??

            ตอนนี้ทุกคนอาจจะสงสัยว่าเราแต่งชุดประมาณไหน??เราทั้งคู่มีเสื้อที่คล้ายฮู้ดคลุมไว้อยู่ ใครนึกภาพไม่ออกก็แบบที่เชียรใส่ตอนเริ่มเรื่องนั่นแหละค่ะ แต่เราต่างกันแค่ของชั้นเป็นสีขาว แต่ของออโฟเลสเป็นสีดำ ต่อจากนี้เดี๋ยวอธิบายให้รายคนเลย

            เริ่มจากอิโฟเลสมันก่อนมันมีเสื้อคลุมด้านนอกเป็นสีดำ มีผ้าปิดตาลายดอกฮิกังบานะอยู่ด้านขวา มีโชกเกอร์อยู่ที่คอมัน ส่วนต่างหู ด้านขวาเป็นต่างหูรูปไม้กางเขนกลับหัว ส่วนต่างหูด้านซ้ายเป็นรูปปีกปีศาจ ส่วนเสื้อของมันก็ไม่เชิงว่าเสื้อหรอก เป็นผ้าสีขาวสะอาดที่นำมาพันรอบหน้าอก แล้วทับด้านหลังเป็นรูปกากบาท และกระโปรงก็เป็นสีเดียวกับผ้ามันเลย แค่มีเชือกรัดไว้ไม่ให้หลุด ซึ่งมันมัดไว้แน่นมาก แน่นอนอยู่แล้วค่ะ เพราะ ถ้าเชือกหลุดเมื่อไหร่คือ Game Over ส่วนรองเท้าก็เป็นเหมือนพวกกรีกเขาใส่กันอะ เป็นสีน้ำตาลนะ ตรงของมือของมันใส่ถุงมือที่มันคล้ายๆพวกนินจาเค้าใส่กันอะ ส่วนตรงท่อนแขนก็ใส่ที่เป็นคล้ายๆถุงน่องอะ เก็ทป้ะ?? ถ้าไม่เก็ทเดี๋ยวแนบรูปให้ตอนจบ

            ต่อมาชั้น ก็เสื้อคลุมด้านนอกสีขาวอย่างที่เคยบอกไป ไม่มีผ้าปิดตาหรอก มีโชกเกอร์อยู่ที่คอเหมือนกัน แต่ต่างหูด้านขวาชั้นเป็นรูปปีกนางฟ้า ส่วนด้านซ้ายเป็นรูปไม้กางเขนธรรมดา ส่วนเรื่องเสื้อก็ตามสไตล์กรีกเลยค่ะ มีผ้าที่พันรอบอก 1 รอบ และนำผ้าไปพาดไว้ที่ไหล่ซ้าย ผ้าผืนนั้นมันยาวมามันเลยจะดูกลายเป็นชุดคลุมท้องไปซักหน่อย(ฮาาา) จึงมีผ้าพันที่เอวอีก 1 รอบ แต่มีกระดุมเหน็บเอาไว้น้า สวนผ้าที่ยาวเกินไปก็ปล่อยให้เป็นส่วนของกระโปรง มีริบบิ้นสีแดงเส้นเล็กๆพันรอบแขนทั้งสองข้าง และมีกำไลอยู่ตรงท่อนแขนซ้ายของชั้น ส่วนรองเท้าไม่ต้องพูดถึง เหมือนกันเปี๊ยบ

            คนเริ่มมองหนักกว่าเดิมแล้วค่ะทุกท่าน ถามว่าทำไม ก็อีกามันดันบินมาเกาะเต็มตัวอิเหี้ยที่นั่งข้างๆตัวกูไงคะ.....เกลียดความเป็นมิตรกับสัตว์ แล้วก็ความดึงดูดอีกาของมึงมาก อยู่ดีๆอิโฟเลสมันก็ยื่นแอปเปิ้ลมาให้ชั้น มันไปหามาจากไหนวะ???

“อีกาตัวนี้คาบมาให้อะ แดกซะ” มันพูดพร้อมชี้อีกาที่เกาะอยู่ที่แขนของมัน บางทีกุก็ต้องขอบคุณความเป็นมิตรของมึงนะเนี่ย ชั้นกัดแอปเปิ้ลไปคำนึงก่อนที่อีกาที่เก่ะอยู่ที่เเขนของมันจะบินมาเกาะที่ไหลของชั้นและเอาหัวของมันมาถูๆหน้าชั้น กูเข้าใจแล้วค่ะว่าทำไมมันถึงรักอีกา มันน่ารักแบบนี้นี่เอง....

            ใช่แล้วค่ะนักอ่านทุกท่านนี่คือชีวิตของพวกเรา ไม่ต้องพึ่งใครทั้งโลกมีกันอยู่แค่สองคนช่วยเหลือซึ่งกันและกัน เว้นแต่ว่าจะอยู่กับอีก 5 ตัวที่เหลือ

“เด็กประตูนาคาทุกคน...” อยู่ดีๆก็มีเสียงๆหนึ่งเอ่ยขึ้นมา เป็นเสียงที่แหบพร่า เยือกเย็น และดูเอื่อยมากกกกก ก.ไก้ล้านตัวยังไม่พอ “ชั้นชื่อ นาคิณี จะเป็นคนพาพวกเธอไปที่คุ้นปราสานไสยผ่านประตูนาคา” ครูแกเสียงแม่งหลอนมาก มันดูเย็นๆเอื่อยๆอะ ถ้าชั้นเดินดุ่มๆอยู่คนเดียวตอนกลางคืน แล้วครูโดนกระทืบแล้วขอให้กูช่วย ไม่ค่ะ ชั้นวิ่งหนี ใครมันจะไปทนไหวเสียงเย็นๆเอื่อยๆเรียกตอนกลางคืน อย่าว่าชั้นเลยค่ะชั้นรู้ว่าพวกเธอก็เป็น “นะโม...พุทธายะ...นิมิตา....บังตา....อารักขา” ครูแกท่องคาถาค่ะ แม่จ้าว หลอนกว่าเดิมอีก ส่วนอีตัวข้างชั้นมันเงียบเพราะอะไร?? มันกำลังนั่งลูบอีกาที่น่ารักของมัน ก่อนจะมองไปที่ครูนาคิณีด้วยสายตา เป็นประกาย แล้วครูแกก็พ่น(?)ลมออกมาจากปาก เหมือนปากครูหอมมากอะ....ล้อเล่นนะคะ ความจริงไม่มีกลิ่นอะไรหรอก คือ ชั้นแอคติ้ง

“ท...ที่นี่มัน...” อีโฟเลสมันพูดด้วยค้ำเสียงตะกุกตะกัก ตอนนี้คือหน้ามันตะลึงมาก ชั้นก็ไม่ต่างกันหรอกเคยเห็นแต่ในการ์ตูนไม่คิดว่าจะมีอยู่จริง และไม่คิดว่ามันจะสวยงามขนาดนี้ 
ตอนนี้เรากำลังยืนอยู่ที่หน้า.....

คุ้มประสานไสย

            ที่คุ้มประสานไสยนั้นมึอาหารไทยหลากหลายชนิด ที่ถูกจัดแจงไว้อย่างดีบนขันโตก ปฏิเสธไม่ได้เลยจริงๆว่ามันเป็นอาหารไทยธรรมดาแต่ดูหรูมาก แต่เราจะไม่กินมันเด็ดขาดค่ะ เพราะ ตามเนื้อเรื่องถ้า กินไป=ชิบหาย อีกเหตุผลสำคัญ คือเพื่อนสุดที่รัก อิโฟเลสเทรีย มันแดกอาหารไทยไม่ได้ โดยเฉพาะไอ่ประเภทที่ทรงเครื่อง ใส่เครื่องเทศเยอะๆไม่ต้องถามค่ะ แค่ได้กลิ่นก็จะอ้วกละ

“มึงพากูออกไปจากที่นี่ที กูจะอ้ว——อุ๊บ!” มันพูดด้วยน้ำเสียงสั่นๆสัญญาณเตือนมาแล้วค่ะ มันรีบเอามือป้องปากอย่างรวดเร็ว และ มันก็วิ่งลงเรือนไปแล้วค่ะ...รอกูด้วยสิวะะะะ

“เธอน่ะ นั่นเพื่อนของเธอเหรอ ทำไมไม่มาทานข้าว แล้ววิ่งลงไปไหน??” เสียงที่ชั้นไม่รู้ว่าเป็นใคร แต่สามารถเดาได้ว่า เสียงนั้นเป็นของใคร ซึ่งพอชั้นหันไปก็ทายถูกด้วยค่ะ ครูกากนาสูร นี่เอง แล้วเล่นยิงคำถามมารัวๆ จะตอบอันไหนก่อนดี??

“ใช่แล้วค่ะ เพื่อนหนูมันกินอาหารไทยแล้วก็อาหารที่เครื่องเทศเยอะไม่ได้น่ะค่ะ มันเลยวิ่งไปอ้วก.....” ชั้นตอบครูไปแบบนั้นแต่ครูก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับมา

“งั้นเหรอ??ดูแลเพื่อนเธอดีๆด้วยล่ะ ขอตัว” ครูพูดพร้อมเดินออกไปเลย ไม่เว้นช่องให้หนูได้ไหว้ครูหน่อยเหรอคะ?? แล้วนั่น? คงกับเชียรทะเลาะกับตามเดิมเป๊ะๆ ให้ตายเถอะ ไม่อยากจะพูดนะแต่ว่า เค้าว่ายิ่งเกลียดกันอะเดี๋ยวก็ได้กัน....

“มาแล้วเพื่อน” นั่นไงมาแล้วค่ะ อีคนที่วิ่งไปอ้วกเมื่อกี้ มาตรงเวลาจริงๆ ครูพรรณพยัคฆ์มาถึงพอดีเลย

“แหม ท่าทางงานเลี้ยงจะไม่ทำให้หัวเย็นลงเลยสิน้า ช่วยไม่ได้งั้นชั้นจะประกาศพิธีการต่อไปเลยดีกว่า” ครูแกเดินมาแล้วก็พูดเอาฉอดๆๆๆๆเลย ครูที่ภาคีนี่เค้าไม่ชอบเว้นช่วงให้เด็ก’ไงวะ?? “วันพรุ่งนี้จะมีการจัดพิธีแลกเข้า ภารกิจถ้ำปอบ

“ถ้ำปอป???” ฟ้าจากประตูยักษาพูดขึ้นมาด้วยความสงสัย ถ้ำปอบนั่นแหละค่ะ ฟังไม่ผิดหรอก

“เป็นภารกิจต้อนรับง่ายๆ” ง่ายพ่อง “พวกเธอจะได้ใช้วิชาที่ติดตัวมาเพื่อปราบปอปที่อยู่ในถ้ำ จำนวนปอปที่แต่ละกลุ่มกำจัดไปจะถูกนำไปคิดคะแนนเพื่อจัดอันดับ” ตอแหล ตอแหลมากๆค่ะ 

“น่าสนุกนี่!!”

“ฉันเคยเจอปอบที่หมู่บ้านมาก่อน!”

“ไม่ได้ปราบยากขนาดนั้น!”

“ชั้นจะเป็นที่หนึ่งให้ดู”

            เสียงเจื้อยแจ้วดังขึ้นเป็นเสียงกังวลเกี่ยวกับภารกิจบ้าง เสียงอวกเก่งบ้าง เหอะ...ปอบพวกนี้แหละ ที่จะฉีกหัวพวกมึงเอาเป็นว่า จะไม่ช่วยละกันนะ

“หนวกหูจัง” ใช่เลย นายวิฌชา เอาแต่โม้อยู่ได้เจอจริงๆก็คงสั่นนั่นแหละนะ แต่แล้วเสียงพวกนั้นก็ต้องหยุดเมื่อเสียงของครูพรรณพยัคฆ์ดังขึ้นอีกครั้ง

“แต่ก่อนอื่น ทุกคนตามครูมา เดี๋ยวจะพาไปที่พัก” ครูพูดพร้อมเดินนำไปแต่อีพวกนั้นมันก็ดันไม่หยุดแหกปาก หนวกหูจริงๆ

“เราจะได้อยู่กลุ่มของครูอะไรกันนะ??” อิโฟเลสมันถามชั้น ความจริงแล้วมันให้เรียกมันว่าเมฟ แต่ไม่เอาอะ เรียก โฟเลสดีกว่า

“เรื่องนั้นใครจะไปรู้ล่ะ” ชั้นพูดพร้อมกับเดินตามขบวนของเด็กที่กำลังจะไปที่พัก ก่อตที่จะถึงห้องที่พวกเราทุกคนจะต้องนอน

“คืนนี้พวกเธอจะพักที่นี่ชั่วคราว ก่อนที่เราจะเริ่มภารกิจต่อไป” แหม มีการชั่วคราว แน่อยู่แล้วนึ่มันการหลอกให้ตายใจ พอครูเดินออกไปเท่านั้นแหละ ชิบหายวายวอดหมด

“ฉันจองเสื่อตรงนี้นะ”

“เฮ้ย!!!!นั่นมันของฉันนะ!!!”

“เอาหมอนฉันคืนมาาาา!!!!”

“พวกผู้ชายไปนอนโน่นเลย”

“อะไรคิดว่าฉันจะสนใจหล่อนหรือไง?!”

“ว่าไงนะ?!?!?!?!”

            โวยวายกันเข้าไปจ้าาา หนวกหูชิบหายเลย ปาหมอนกันอีกเอาเข้าไป ถ้าปาโดนแม่นะจะด่ากราดให้——

ปั้ก——!!!!!

            นั่นไง พูดไม่ทันขาดคำ มันโดนจริงๆด้วยแต่ไม่ใช่หน้าชั้นนะคะ หน้าอิโฟเลส.....
เงียบกันหมดเอาไงดีล่ะคะ จุดนี้??

“พวกเธอนี่....ดูเล่นกันสนุกดีนะ....ขอเล่นด้วยคนสิ....” มันพูดก่อนจะหยิบหมอนขึ้นมาและ.... “นี่แน่ะ!!!!” เวรกรรม ไปเล่นกับแม่งอีก โอ้ยยยยยยยยย ชั้นคงทำอะไรไม่ได้นอกจากไปนั่งเงียบๆกับไอ่วิฌชา

“ขอนั่งด้วยนะ”

“เชิญเลย” พอได้คำตอบชั้นก็นั่งลงข้างๆเค้า เงียบสงบดีจังเลยน้า

“นายชื่อ???” ชั้นถามวิฌชาก่อนที่เค้าจะผละออกจากหนังสือและหันมามองแรงใส่ชั้น เหมือนเห็นภาพซ้อนอีโฟเลสตอนเจอกันครั้งแรกเลยอะ

“วิฌชา” เข้าพูดพร้อมก้มหต้าก้มตาอ่านหนังสือต่อ

“ชั้นไปนะ” ชั้นพูดพร้อมลุกไปที่เดินเมื่อเห็นว่าทุกอย่างเงียบลงแล้ว และที่ตรงนั้นมีเพื่อนรักนามโฟเลสเทรียนอนอยู่

“มาแล้วเหรอ??? หึ....มาวันแรกก็จีบหนุ่มแล้วเหรอคะ คุณการเวก??” กวนประสาทจัง อยากตบหน้ามันมากอะ

“นี่ กูเพิ่งรู้มาว่าไม่ได้มีห้องเราห้องเดียวนะ” มันพูดขึ้นมา หมายความว่าไง???

“หมายความว่าไงวะ??” มันอดสงสัยไม่ได้จริง รูปประโยคมันดูแปลกๆหรือโดนหมอนกระแทกหน้าจนสติหลุด??

“ก็หมายความว่าความจริงเราถูกแบ่งเป็นสองห้องไง เราเป็นห้องแรก แบ่งเป็นตั้งแต่กลุ่ม1-4 ส่วนอีกห้องก็แบ่งตั้งแต่ 4-8” จริงอะไม่มีใครเคยบอกมาก่อนเลย “ไม่มีหรอกกูเดาเล่นไปงั้นอะ” กวนตีนจัง เพื่อใครเนี่ย??

“สัส หลับได้แล้วพรุ่งนี้ต้องไปทำภารกิจ” ชั้นพูดก่อนจะพลิกตัวไปอีกทาง

“อืม ราตรีสวัสดิ์” มันพูดก่อนที่ชั้นจะได้ยินเสียงพลิกตัวและทุกอย่างก็ตกอยู่ในความเงียบ

ฝันดีนะตัวชั้น
.
.
.
.
————————————————————————————————————
จบไปอีกตอนแล้วน้าาาาาาาาา เอาล่ะค่ะ หลายคนอาจจะสงสัยว่าชุดของเราเป็นไงก็ยกตัวอย่างคร่าวๆประมาณนี่ค่ะ
Cr.Ayasal

นี่คือตัวอย่างชุดของโฟเลสเทรียนะคะ


ส่วนนี่คือตัวอย่างชุดของ โรเวนน่าค่ะ 
ไรท์อาจจะมีการตกแต่งชุดของตลค.เพื่มนะคะ
ยังไงไรท์ก็ขอตัวลา แล้วก็ขอกำลังใจสำหรับการแต่งด้วยนะคะ บายค่าาาาาาาาา

รักรีททุกคน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

75 ความคิดเห็น

  1. #17 tamonwanopol (@tamonwanopol) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 19:34

    โครตชอบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ

    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-08.png

    #17
    0
  2. #5 vantong3425 (@vantong3425) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:55

    อยากอ่านต่อล้าวววววววว

    #5
    0
  3. #4 FateXIII (@FateXIII) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 18:51

    สู้ๆนะ สนุกมากเลย

    #4
    0
  4. #3 NonglakPaensuwan (@NonglakPaensuwan) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 14:34
    สนุกมากค่ะ
    #3
    0