Debt ลูกหนี้ของฉัน (-Eunseo x Chengxiao Ft.Meiqi Luda and Exseol) [Fic WJSN]

ตอนที่ 1 : Chapter 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 159
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    3 ก.พ. 61




2017 June,9



ภายในรั่วมีขนาดพื้นที่มากกว่า 600 ตารางวามีคฤหาสน์สไตล์ contemporary classic 2 ชั้น สีขาวครีมตัดกับสีเทาเล็กน้อย มีสวนหย่อมเขียวชะอุ่มทำให้รู้สึกผ่อนคลาย ซองโซ รู้สึกผ่อนคลายเมื่อได้เห็นคฤหาสน์หลังใหญ่ของตะกูล ซน พ่อของเธอขอร้องให้เธอมาอยู่กับตระกูล ซน สำหรับตะกูล ซน แล้ว ถือว่าเธอรู้จักกับซน ซอกมินและซน อึนนาเป็นอย่างดีเพราะพวกเขาเป็นเพื่อนรักของพ่อเธอและยังคอยช่วยเหลือครอบครัวเธออีกต่างหาก ถึงจะอย่างนั้นก็เถอะตอนนี้ครอบครัวของเธอก็กลายเป็นลูกหนี้ของตะกูลซนไปอย่างปริยาย  เพราะในตอนนี้บ้านของเธอถูกยึดแถมยังมีหนี้กับผู้มีอิทธิพลทางการเมืองอีกด้วย พ่อและแม่ของเธอจึงขอยืมเงินเพื่อนรักอย่างซน ซอกมินเพื่อที่จะบินไปทำงานที่ประเทศจีน และนำเงินกลับมาใช้หนี้ทั้งหมด บวกกับนำเงินมาถอนบ้านที่ถูกยึดไป พ่อของซองโซก็ยังขอร้องให้ทางครอบครัวของซอกมินช่วยดูแลซองโซชั่วคราว แต่กลับไม่มีกำหนดอีกด้วย

ซองโซเดินลงมาจากรถ Mercedes Benz รุ่นใหม่ล่าสุด สีบรอนซ์เงินคันหรูประจำตระกูล ก่อนที่เจ้าของบ้านจะเดินออกมาต้อนรับพร้อมกับบรรดาคนใช้ทั้งหลายแหล่และภรรยาแสนสวยของเขา


สวัสดีค่ะ

คนที่เพิ่งก้าวขาลงจากรถกล่าวสวัสดีและโค้งให้ผู้เป็นเจ้าของบ้านและคนอื่นๆ


โอ้ว โตเป็นสาวขึ้นเยอะเลยนะเรา

เจ้าของบ้านพยักหน้าตอบรับ ก่อนเอ่ยทักสมาชิกใหม่ อย่างซองโซที่เพิ่งลงจากรถที่มาจอดทางประตูด้านหน้าของคฤหาสน์ เขาทักพลางชมหลานสาวจากที่ไม่ได้เจอกันมาเกือบ 2 ปี


ขอบคุณค่ะ เอ่อ.. หนูต้องขอรบกวนคุณอาด้วยนะคะ

ซองโซขอบคุณซอกมินที่ชมเธอพร้อมรอยยิ้ม ก่อนที่จะเอ่ยขอความกรุณาแบบเกรงใจ


ไม่เป็นไรๆ มีอะไรให้ช่วยเหลืออาก็พร้อมจะช่วยเสมอแหละน่า

ซอกมินปัดมือเพื่อบอกว่าไม่เป็นไร พร้อมกับพูด สำหรับครอบครัวของหล่อนเขาพร้อมจะช่วยเหลืออยู่แล้ว เพราะถ้าไม่ได้พ่อของซองโซเขาก็คงแย่เช่นเดียวกัน


อ่ะ อึนซอมาพอดีเลย จำกันได้รึเปล่า

อึนนาเมื่อเห็นลูกสูงร่างสูงเดินมาหาหล่อนจึงเอ่ยถามทั้งสองคนจากที่ไม่เจอกันเลยตั้งแต่อึนซอย้ายไปอยู่อเมริกาตั้งแต่ 6 ขวบ


สวัสดีค่ะ เอ่อ..คือ ขอโทษนะคะ ใครเหรอคะเธอกล่าวสวัสดีเด็กสาวข้างอึนนาและถามด้วยอาการเกร็งๆ


“ลูกสาวฉันน่ะ” อึนนาตอบคำถามเด็กสาว


“ขอโทษนะคะ หนูนึกไม่ออกจริงๆค่ะ” ซองโซทำหน้าหงอยไปทันทีเมื่อรู้ว่าเป็นลูกเจ้าของบ้าน เธอจำเขาไม่ได้เลย จะนึกยังไงก็นึกไม่ออก


ฮ่าๆ ไม่เป็นไรๆ แล้วลูกล่ะ จำเธอได้รึเปล่า

อึนนาหัวเราะจากการตนเองเดาคำตอบของซองโซถูกว่าหล่อนต้องจำลูกสาวของตนไม่ได้ เธอจึงหันไปถามลูกสาวของตนบ้าง


ซองโซ

ลูกสาวจอมนิ่งของเธอตอบชื่อของอีกคนนั้นเท่ากับว่า เขาจำเธอได้


เอ่อ.. คือ ขอโทษนะคะที่ฉันจำคุณไม่ได้

สาวน้อยเมื่อได้ยินร่างสูงตอบชื่อของเธอจึงทำให้เธอรู้สึกผิดเพิ่มขึ้นไปอีก เธอจึงได้แต่ขอโทษเขา


เอาล่ะๆ ไว้รู้จักกันใหม่ ตอนนี้ก็เอาของไปเก็บก่อน

ซอกมินเมื่อเห็นว่าซองโซเริ่มกดดันตัวเองเขาจึงเปลี่ยนเรื่องแทนเพราะไม่อยากกดดันเธอ พร้อมพยักหน้าเรียกลูกน้องมาเอาสัมภาระของซองโซขึ้นไปเก็บห้องที่เขาเตรียมไว้


ปะ ขึ้นไปดูกัน

อึนนาเอ่ยพร้อมกับลูบหัวเด็กสาวอย่างเอ็นดูและพาขึ้นไปดูห้องของหล่อน





เป็นไงบ้าง ชอบไหมซน ซอกมิน เอ่ยถามซองโซในขณะที่พาเจ้าหล่อนมาดูห้องชั้นบน


ชอบมากเลยค่ะ ขอบคุณมากนะคะคุณอา รบกวนแย่เลยหล่อนตอบกลับด้วยรอยยิ้มพลางกับท่าทางที่เกรงใจต่อเจ้าของบ้านก่อนที่จะโค้งขอบคุณพวกเขา

ห้องโทนสีขาวสะอาดตา ขนาดกว้าง เตียงขนาดไซส์คิง ดีอย่างที่คิดไว้จริงๆ แต่ว่านะ มันก็ดีอยู่หรอก ถ้าตอนนี้วงเงินของเธอไม่มีปัญหาน่ะนะ เงินติดตัวยังแทบจะไม่มีใช้เลย เห้ออ


ชอบก็ดีแล้ว ไม่รบกวนหรอก คนกันเองซอกมินหันมาพูดกับซองโซด้วยน้ำเสียงใจดีพร้อมกับรอยยิ้มเอ็นดู


นี่ ห้องตรงข้ามเป็นห้องอึนซอนะ เผื่อมีปัญหาอะไรก็ไปเรียกได้อึนนานึกขึ้นได้ว่าห้องตรงข้ามกันเป็นห้องของลูกสาวร่างสูงหล่อนจึงบอกซองโซเผื่อมีเรื่องอะไรจะได้ไปเรียกเขาได้


ค่ะ ขอบคุณอีกครั้งนะคะ คุณอาค่อยช่วยเหลือของครอบครัวของหนูตลอดเลยซองโซโค้งขอบคุณผู้เป็นอาทั้งสองอีกครั้งสำหรับการช่วยเหลือของพวกเขา





ก๊อกๆๆ


ร่างสูงเคาะตูเป็นการขออนุญาติก่อนเข้าห้องซองโซ แม้เธอจะไม่ได้ตอบกลับไปก็ตาม อึนซอถือวิสาสะเปิดประตูเข้าห้องของซองโซก่อนจะกวาดตามองไปรอบๆห้องและพบร่างของหล่อนหลับฟุบโต๊ะอยู่ตรงหน้าโน๊ตบุ๊ค


คุณ คุณคะร่างสูงเดินเข้าไปหาเจ้าของห้อง แล้วใช้มือสะกิดร่างของหล่อนเบาๆพร้อมกับเรียกเธอให้ตื่น


ฮะ เอ่อ คะ? เอ่อ มีอะไรรึเปล่าคะ

ร่างสวยสะดุ้งตื่นซึ่งไม่รู้ว่าตัวเองเผลอหลับไปตอนไหน ก่อนจะเงยหน้ามองคนที่มาปลุกเธอและพบว่าหน้าของตนใกล้กับเขาแค่คืบเดียวเท่านั้น อยู่ๆใจของหล่อนก็ทำงานหนักเมื่อรู้สึกว่าตัวเองใกล้กับเขามากขนาดไหน ทำให้หน้าของหล่อนร้อนผ่าว ก่อนจะเรียกสติตัวเองเธอจึงรีบผละตัวเองออกจากหน้าของเขา ใจเต้นแรงกับผู้หญิงด้วยกันเหรอเนี้ย


คือ พ่อให้ฉันมาตามคุณลงไปทานข้าวน่ะค่ะร่างสูงที่เข้าห้องโดยพละการตอบคำถาม

เขาเองก็ตกใจเช่นกันที่ได้เห็นเจ้าหล่อนใกล้ๆ แต่เขาก็รู้สึกว่าคนตรงหน้าของเขาสวยมาก หล่อนสวยมากจริงๆ


อ่อ งั้นเหรอคะ เดี๋ยวฉันลงไปนะคะเจ้าหล่อนยิ้มตอบรับให้กับร่างสูงตรงหน้าของเธอ


เดี๋ยวค่ะ เอ่อ คือ ขอบคุณนะคะที่มาอุตส่าห์ขึ้นมาชวน

เมื่อร่างสูงกำลังก้าวขาออกจากห้องหล่อน ร่างสวยจึงเอ่ยขอบคุณอีกคนที่อุตส่าห์ขึ้นมาตามเธอถึงห้อง


ไม่จำเป็นหรอกค่ะ ฉันมาเพราะคำสั่งพ่อร่างสูงเอ่ยบอกเพราะความจริงเขาก็ไม่ได้อยากจะขึ้นมานักหรอก แต่เพราะพ่อของเขาสั่งให้มาชวนหล่อน เขาจึงมาตามหน้าที่ที่ผู้เป็นพ่อสั่ง เมื่อพูดเสร็จเขาก็หันหลังกลับไปก้าวออกไปจากห้องซองโซ


อืม นั้นสินะ...”ร่างบางคิดน้อยใจอยู่นิดๆ แต่อยู่ๆเธอภาพของอึนซอ ที่เผลอดันเงยหน้าขึ้นเจอกับหน้าของเขาห่างกันเพียงคืบเดียว ทำให้หน้าของเธอร้อนผ่าว ใจของหล่อนก็เริ่มทำงานหนัก ขนาดเขาเองก็เป็นผู้หญิงเหมือนกันทำไมเขาถึงทำให้หล่อนใจสั่นนะ หรือเพราะหล่อนไม่เคยได้ใกล้ชิดกับใครขนาดนี้ล่ะมั้ง ซองโซเริ่มรู้สึกว่าตัวเองกำลังคิดอะไรบ้าๆกับผู้หญิงด้วยกันหล่อนจึงสบัดความคิดบ้าๆออกจากหัว ก่อนจะเดินออกจากห้องเพื่อลงไปตามคำชวนของอึนซอ(ที่พ่อของเขาสั่งให้เขามาบอกกับเธอ)


ฉันช่วยไหมคะเมื่อซองโซเดินลงมาจากห้องของเธอ เธอกำลังจะเดินไปห้องอาหาร แต่แล้วหล่อนเดินผ่านห้องครัวหล่อนแอบเห็นใครบางคนกำลังทำอาหารอยู่ เธอจึงเข้าครัวทำให้พบเจ้าของบ้านอีกคนอย่าง อึนนา ซองโซจึงเอ่ยถามหล่อน อึนนาเพิ่งกลับมาจากอเมริกาพร้อมกับอึนซอ บ้านหล่อนเองถึงจะมีแม่บ้านเป็นสิบกว่าคนแต่เธอก็ทำหน้าที่แม่บ้านของเธอเอง เนื่องจากเธอไม่มีงานทำเพราะซอกมินไม่อนุญาตให้เธอทำเพราะเป็นห่วงเรื่องสุขภาพของเธอ เธอเลยหาอะไรทำแก้เบื่อ และถึงว่าแม่บ้านจะบอกว่าไม่ต้องทำเธอก็รั้นที่จะทำ แบบนี้สินะ ซอกมินถึงไม่มีแม้แต่ความคิดที่จะมีเมียน้อย


ช่วยเอานี่ไปเสิร์ฟก็พอจ้ะอึนนายื่นถ้วยซุปให้ซองโซ ซึ่งมันก็ซุปกิมจิที่ซองโซช๊อบบบบชอบบบ

น่ากินชะมัดเลย ถ้าไม่เห็นแก่คุณอาคนสวยเธอคงจะยกซดไปแล้วหลายรอบ


อาหารมาแล้วค่ะซองโซเดินไปยังโต๊ะอาหารขนาดใหญ่ และวาดถ้วยซุปลงบนโต๊ะ


มานั่งกินด้วยกันสิ ไม่ต้องลำบากหรอก แม่บ้านก็มีตั้งเยอะตั้งแยะ คุณนายซนนะ คุณนายซน บอกว่าไม่ต้องทำเห็นไหมลำบากหนูซองโซเลย จะดื้อไปถึงไหนนะซอกมินบ่นให้กับภรรยาสุดที่รักพร้อมกับบอกให้ซองโซมานั่งทานอาหารด้วยกัน นี่ที่บ่นน่ะก็เพราะห่วงหรอกนะถึงบ่น


โอ๊ะ ไม่ลำบากเลยค่ะ แค่นี้เอง สบายมากเลยค่ะซองโซกลั้นขำที่ซอกมินบ่นอึนนาพร้อมท่าทีที่เป็นห่วง แต่ก็พบว่าคุณนายซนดันเดินมาพอดี เธอจึงบอกกับซอกมินว่าแค่นี้สบายมากสำหรับเธอ


เบื่อฝีมือฉันแล้วเหรอคะอึนนาลงมานั่งเก้าอี้ข้างซอกมินก่อนจะเอ่ยประชดแบบไม่จริงจังนัก หล่อนก็รู้อยู่หรอกว่าสามีที่แสนน่ารักของหล่อนเป็นห่วงน่ะ


ผมไม่ได้เบื่อนะ ผมกลัวคุณนายซนสุดที่รัก เหนื่อยต่างหาก เป็นห่วงเมียหรอกซอกมินโอบเอวเมียหยอดคำหวานออดอ้อนภรรยา ปานคู่รักข้าวใหม่ปลามันซะอย่างนั้น


เหรอจ๊ะอึนนาตีแขนของผู้เป็นสามีไปเบาๆพร้อมกับเอ่ยแหย่สามีเล่นๆ


ครับผมสามีของเธอก็พอกัน เขาฉีกยิ้มตอบอย่างมั่นใจผสมกับความกวนประสาทภรรยานิดๆ นี่แหละนะ ถึงว่าเนื้อคู่มักจะคล้ายๆกัน


อะแฮ่มม

สองผัวเมื่อต่างออดอ้อนจนคนเป็นลูกต้องกระแอมคอเพื่อเป็นการเตือนสองผัวเมีย

หึทำให้บุกคนนอกอย่างซองโซหลุดขำออกมา


โอ๊ะ หนูขอโทษค่ะ นี่หนูเสียมารยาทหรือเปล่าคะเมื่ออดีตคุณหนูอย่างซองโซรู้ตัวว่าตัวเองหลุดขำออกมาจากที่กลั้นเอาไว้แล้ว ทำให้เธอต้องเอ่ยขอโทษเพราะกลัวว่าจะเสียมารยาทเอา


ไม่หรอก ว่าแต่สอนอึนซอมันขำหน่อยสิเหมือนจะลืมการขำไปแล้ว ฮ่าๆซอกมินบอกกับซองโซพร้อมกับการที่หันไปมองลูกสาวหน้านิ่งของเขา พลางทำหน้ากวนประสาทลูกสาวตนเอง


คุณก็ไปว่าลูกเป็นหินได้ไง เลิกแซ็วลูกได้แล้วค่ะ

เมื่อภรรยาได้ยินอย่างนั้นจึงทำหน้าที่แม่ปกป้องลูก(มั้ง)จากคนเป็นพ่อที่กำลังแซ็วลูกสาวตนเองอยู่


ใครแซ็วกันแน่เนี่ยทุกคนต่างขบขันกับท่าทีของสองสามีภรรยา

แต่ในขนาดที่สองสามีภรรยากำลังหัวเราะชอบใจอยู่ ซองโซจึงได้เหลือบมองคนต้นเหตุของเสียงหัวเราะของทุกคน แต่เขากับไม่ได้หัวเราะชอบใจเหมือนคนอื่นๆเลยด้วยซ้ำ เธอจึงเกิดคำถามขึ้นมาในใจว่าทำไมเขาถึงไม่มีอารมณ์ขันเอาซะเลย เอาแต่ดึงหน้าตึงแบบนี้อยู่ได้ ไม่เมื่อยบ้างรึไงกัน ชักจะอยากรู้แล้วสิ





อึนซอ คุณยายโทรมาผู้เป็นมารดากระโกนเรียกอึนซอที่กำลังเล่นอยู่กับพี่เลี้ยงของเขาอยู่ห้องตรงข้าม


ค่ะแม่ ..แม่เป็นอะไรเหรอคะสาวน้อยวัย 11 ปีวิ่งมาจากอีกห้องด้วยความดีใจ ที่ได้ยินแม่พูดถึงคนที่เขารักสุดหัวใจอย่างคุณยายของเขา แต่แล้วเขาก็รู้สึกแปลกใจเมื่อเห็นผู้เป็นมารดาตัวสั่นทึ่ม ทำให้เขาเริ่มรู้สึกไม่สบายใจเอาซะเลย เขาถามอึนนาก่อนจะยื่นมือไปหยิบโทรศัพท์จากมือมารดา


เปล่า แม่ไม่ได้เป็นไร อ่ะ คุณยายคนเป็นเมื่อเห็นว่าคนเป็นลูกถามแบบนั้นเธอจึงเรียกสติกลับมา เพื่อตอบคำถามของลูกสาว ก่อนที่เธอจะใช้มือเรียวลูบหัวเด็กน้อยอย่างอ่อนโยน


เหรอคะ ดีแล้วค่ะเมื่อได้ยินคำตอบของมารดาเขาจึงรู้สึกโล่งอกไป และเขาก็ต้องรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหูอย่างรวดเร็ว


ฮัลโหล คุณยาย ตอคิดถึงคุณยายที่สุดเลยนะ ตอจะรีบเรียนให้จบ จะได้ไปอยู่กับคุณยายอึนจีไม่ทันได้ตอบกลับ อึนซอก็พูดขึ้นอย่างตั้งใจเพราะเขาย้ายมาอยู่อเมริกาตั้ง 5 ปีแล้ว เขาคงจะคิดถึงคุณยายมากๆ ถึงในทุกๆปีเขาและแม่จะกลับไปเกาหลีปีละ 2-3 ครั้งก็เถอะ มันก็เป็นเวลาเพียงไม่นานที่ได้อยู่กับท่าน และตอนนี้เขาก็ยังหวังจะว่าจะรีบเรียนให้จบจะได้กลับไปอยู่เกาหลีกับท่าน


เหรอลูก ยายอยากเห็นอึนซอเรียนจบจัง


คุณยายก็รีบๆหายมาหาตอสิคะเขารีบกระชับให้ผู้เป็นยายหายจากอาการที่อึนจีมีอยู่ โรคคนแก่น่ะ คงจะปวดขาปวดหลังเป็นปกติของผู้สูงอายุ ท่านก็อายุเยอะแล้วคงต้องมีโรคประจำตัวบ้างแหละนะ เป็นเรื่องธรรมดา


ยายไม่รู้ว่ายายจะได้ไปเห็นวันนั้นรึเปล่าหรอก


ทำไมคุณยายพูดแบบนั้นล่ะคะอึนซอพูดเสียงสั่น เมื่อได้ยินคุณยายของเขาพูดแบบนั้น หัวใจของเขาก็เริ่มทำงานหนักทันทีมันไม่ใช่เพราะเขากำลังตื่นเต้น แต่มันกำลังหลั่งน้ำใสๆจากนัยน์ตาของเขาออกมาต่างหาก


หมอมาแล้ว ยายไปแล้วนะลูก ยายรักหนูนะอึนซอ ตั้งใจเรียนนะ อย่าดื้อให้พ่อกับแม่เหนื่อยล่ะ เป็นเด็กดีนะ โอ๊ะ ยายไปแล้วนะ ยายรักหนูมากนะ


จู่ๆคุณยายของเขาก็ดูเสียงสั้นเหมือนกำลังรีบร้อนที่จะคุยกับเขาอยู่ ท่านบอกรักหลานรัก และไม่ลืมที่จะบอกให้เขาเป็นดีและตั้งใจเรียนให้จบก่อนจะตัดสายไปเสียดื้อๆ


คุณยาย คุณยายเด็กสาวไม่ทันได้ตอบกลับไป แต่สายก็ถูกตัดไปก่อน น้ำตาของเด็กน้อยเริ่มเอ่อล้นออกมาอาบแก้ม เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันไหลได้อย่างไร


สองวันต่อจากนั้น


อึนนากำลังยืนคุยโทรศัพท์กับใครบอกคนอยู่สุดท้ายแล้ว น้ำตาของเธอก็ไหลออกมา ก่อนที่จะพูดถึงใครบางคน


แม่คะ..”เด็กแสบที่กำลังเล่นอยู่ อยู่ๆเขาก็หยุดการกระทำทุกอย่างเมื่อเห็นน้ำตาของผู้เป็นแม่ เขารู้ว่าการที่แม่ของเขาร้องไห้ได้มันต้องเป็นอะไรที่หนักอย่างแน่นอน เพราะแม่ของเขาเป็นคนเข้มแข็ง และไม่ใช่คนที่ร้องไห้กับอะไรง่ายๆ สุดท้ายเขาก็ต้องเดินมาหาผู้เป็นแม่ ก่อนจะถามว่าแม่ของเขาเป็นอะไร


แม่คะ มีอะไรหรือเปล่า ทำไมถึงร้องไห้ล่ะคะเด็กน้อยถามคำถามกับแม่ของตนอย่างกล้าๆกลัวๆ ตอนนี้ใจของเขาก็สั่นไม่ต่างจากเสียงเท่าไหร่นัก


อึนซอ.. ฟังแม่ให้ดีๆนะลูกอึนนาจะบอกให้อึนซอฟังเธอและคุกเข่าลงเพื่อกระชับไหล่เด็กน้อย เพราะรู้ว่าเรื่องที่เธอกำลังจะบอกกับเขา มันคงมีผลกระทบต่อใจของเขาไม่น้อย


มีอะไรเหรอคะเด็กน้อยถาม ตอนนี้เขารู้สึกดีขึ้นมาอีกระดับ เพราะเมื่อแม่มากระชับไหล่เขามันทำให้รู้สึกดีขึ้นแต่ว่านะความรู้สึกกลัวมันก็ยังไม่หมดไป ถึงอย่างนั้นเขาไม่รู้เลยว่าเรื่องที่มารดาจะบอกมันจะทำให้เธอไม่ได้ยิ้มอีกเลย เพราะคนที่เหมือนเป็นทั้งชีวิตของเขา จะไม่ได้อยู่กับเขาอีกแล้ว เขารักคุณยายมาก เขาคงที่ยอมรับสิ่งที่จะรับรู้เรื่องต่อจากนี้ไม่ไหว มันเกินจะรับไหวจริงๆ


อึนซอจำเมื่อวันก่อนที่คุณยายโทรมาได้ไหม คุณยายเขาติดเชื้อแทรกซ้อนน่ะ... คุณยายเลยต้องเสี่ยงผ่าตัดเพื่อที่จะรักษาตัวเองไว้ แต่......”ผู้เป็นแม่เอ่ยพร้อมน้ำตา เพราะถึงแม่ของเธอจะไม่ผ่าตัดก็ต้องตายอยู่ดี การที่เสี่ยงมันอาจจะมีทางรอดก็ได้


แล้วยังไงต่อคะ........ ทำไมเงียบล่ะคะ คุณยายจะไม่เป็นอะไรใช่ไหม แม่คะ อย่าเงียบใส่หนูสิ อึกๆอึนซอจ้องหน้าผู้เป็นแม่เพื่อรอฟังคำตอบ แต่แล้วอึนนาก็เงียบไปทำให้เด็กน้อยเริ่มที่จะเบะปากเก็บอาการ แต่แล้วน้ำใสๆก็เอ่อล้นตาและกำลังไหลไปอาบแก้มของเขา


แม่ขอโทษอึนนาไม่พูดอะไรนอกจากบอกขอโทษให้กับลูกของตัวเอง เธอไม่สามารถช่วยเหลือแม่ของตนไว้ได้ แถมแม่เธอยังเป็นคนตัดสินใจที่จะผ่าเองด้วย


หมายความว่าไงคะ..”เมื่อลูกถามพร้อมกับเห็นน้ำตาของลูก อึนนาจึงเก็บความเจ็บปวดเป็นความเงียบแทน ผู้เป็นแม่เงียบไปพร้อมน้ำตาและเสียงสะอื้นอีกครั้ง


.. แม่คะ ตอบหนูหน่อยสิ แม่คะ อึกๆ แม่คะ คุณยาย ตอนนี้คุณยายอยู่ไหนคะเด็กน้อยสะอื้นกับความเงียบ ที่แม่ของเขาได้แต่เงียบไม่บอกอะไรกับเขา


คุณยายไม่อยู่กับเราแล้ว อึนซอ...”เมื่อได้ยินอึนนาพูดแบบนั้นหัวใจของเด็กน้อยก็วูบลง เพราะตกใจกับสิ่งที่แม่ของเขาบอก


แม่หมายความว่าไงคะ อึก คุณยาย .. ไม่จริงใช่ไหมคะ.. ไม่จริงใช่ไหม แม่บอกกนูสิคะ ว่านี่เป็นเรื่องล้อเล่นอึนซอได้แต่ไม่เชื่อในสิ่งที่แม่ของตนพูด มันคงเป็นเรื่องล้อเล่น เขาไม่เชื่อหรอก ล้อเล่นกันแบบนี้คงเล่นแรงไปแล้ว แต่ถ้าเป็นแค่เรื่องล้อเล่นคงจะดี เขาได้แต่ภาวนาว่ามันไม่ใช่ความจริง ก่อนที่แม่ของเขาจะยืนยันคำพูดว่าท่านไม่อยู่กับพวกหล่อนอีกแล้ว อึนซอกว่าจะยอมรับมันได้ก็ปาไปเป็นปีเขามักจะชอบเก็บตัวอยู่ในห้องคนเดียว ถึงจะยอมรับได้แล้ว แต่เขาก็ไม่สามารถที่จะยิ้มออกได้อีกแล้ว การเสียใครไปสักคนมันคงจะเกินจะไหวเหมือนที่ใครๆเขาบอกกันจริงๆ และมันก็ยังคงเป็นฝันร้ายที่แย่ที่สุดของเขาตลอดหลายปีที่ผ่านมา




ก๊อกๆๆ


คุณอึนซอคะเมื่อซองโซได้ยินเสียงของอึนซอ ถ้าจึงจะออกมาดูซะหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้น ร่างบางเคาะประตูเรียกอีกคนในห้อง เมื่อเธอเอาหูแนบกับได้ยินเป็นเสียงของอีกคนกระโดนเรียกใครซักคน ก่อนที่หล่อนจะวิสาสะเดินเข้าห้องอึนซอไปเพราะความเป็นห่วง


ละเมอนี่เอง เห้อ นึกว่าเป็นอะไรไปซะแล้ว ตกใจหมดร่างสวยเห็นร่างสูงนอนอยู่จึงเดินเข้าไปดูเขานิดหน่อย เธอได้แต่ถอนหายใจโล่งอกเพราะเห็นว่าเขาแค่ละเมอจากความฝัน


คุณหลับแล้ว พอหน้าไม่ตึงก็น่ารักดีนะเธอยิ้มบางๆเมื่อเห็นอีกคนหลับไม่รู้อีโหน่อีเหน่อะไร แต่ก็มีเหงื่อซึมๆที่ผิวหนังคงจะเป็นฝันที่แย่จริงๆ แต่ว่านะตอนเขาหลับนี่หน้าผ่อนคลายขึ้นเยอะเลย แต่พอเขาตื่นแล้วก็คงทำหน้าตึงเหมือนเดิมนั้นแหละ สงสารหน้าเนอะ ตึงทั้งวันเลย เห้อออ


หมับ


ร่างสวยพอกำลังจะลุกเดินออกไปจากห้องของเขา ก็ดันมีมือเรียวมาจับแขนของเธอเอาไว้


เอ่ออ คือ ฉัน ขอโทษค่ะ

ซองโซตอบเสียงพร้อมกับหลับตาปี๋เพราะการที่เธอเข้ามาในห้องของเขาโดยไม่ได้รับการอนุญาตถือว่าผิดมากเลยทีเดียว เธอไม่รู้ว่าเธอจะโดนว่าอะไรหรือเปล่า เพราะการที่เธอเข้ามาก็เพราะเป็นห่วงเขาทั้งนั้น


อยู่เป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ





สวัสดีค่าาา ฮือออออ มันจะงงไปรึป่าวนะ
ถ้างงขอโทษด้วยนะคะ วางพล็อตไว้แล้วแต่ว่าาา
เปลี่ยนเนื้อเรื่องเปลื่ยนไปเปลี่ยนมาก็..งื้อออ 
เอาเป็นว่าคอมเมนท์ติชมให้ด้วย ว่าควรแก้ไขตรงไหนดี
อีกอย่างช่วยคอมเมนท์เป็นกำลังใจให้เค้าด้วยน้าาา
ไว้เจอกันค่ะ see ya
ขอบคุณสำหรับคนที่เมนท์ให้นะคะ มีกำลังใจมากๆ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #5 Mandeejingjing (@Mandeejingjing) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 17:31
    โอ้ยพึ่งมาอ่านตอนแรกก็ลุ้นอยากอ่านตอนต่อไปแว้วววว เรื่องน่าติดตามมาดๆค่ะ สู้ๆนะค่ะ เป็นกำลังใจให้
    #5
    0
  2. #4 KanisttaPanika (@KanisttaPanika) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 16:32
    รอเอ็กซอลเจ้าค่ะ
    #4
    0
  3. #3 chanyeonppag (@chanyeonppag) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:50
    ชอบลุคตอที่เป็นแบบนิ่งๆเงียบๆแบบนี้อ่ะแต่ถ้าตอลดความนิ่งๆออกไปนิดนึงแล้วมีความขี้เล่นคงดีน่าดูเลยอ่ะ โตจะได้เข้าหาง่ายๆด้วย อิ_อิ
    #3
    0