Happy New Boyfriend!

ตอนที่ 30 : ตอนที่ 28 : หน้าที่แฟน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 38,114
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,329 ครั้ง
    23 พ.ค. 61


ตอนที่ 28
#พี่หินคนห่าม


 

“ถึงมึงจะบอกออกไปแบบนั้นแต่ใช่ว่าจะจบนะ...สนิทกันแค่ไหนถึงได้จำชื่อจริงได้ เด็กคนนั้นพูดถึงเรื่องหนูที่เข้ามาในห้องมึงด้วย”

 

กลับมาถึงคอนโด ประตูห้องยังไม่ทันปิดลงสนิทร่างเล็กก็หมุนตัวมาหาพร้อมทั้งเอ่ยพูดด้วยสีหน้าและน้ำเสียงคาดคั้น คล้ายกับเห็นแมวตัวสวยกลายร่างมายืนขู่ฟ่อๆ อยู่ตรงหน้า

 

คนป่วยรู้สึกระคายเคืองคอจนไอออกมาเล็กน้อยก่อนเอ่ยตอบ

 

“ก็เขาชอบเข้ามาถามเรื่องเรียน ส่วนเรื่องหนูคือห้องกูมีรูตามซอกต่างๆ แล้วมันชอบเข้ามาขี้ วันนั้นนักศึกษากลุ่มของไอรดาเข้ามาส่งงานแล้วเห็น กูเลยให้ช่วยเอาแลคซีนปิดตามรู ช่วยกันหลายคน ไม่ได้อยู่ด้วยกันสองต่อสอง”

 

กว่าจะอธิบายจนจบหินทั้งไอและเค้นเสียงจนเหนื่อยหอบ แม้แฟนจะอยากรู้มากกว่านี้แต่เพราะท่าทีของอีกคนไม่ดีนักจึงต้องพับเรื่องนี้เอาไว้ก่อน

 

“รอมึงหายป่วยแล้วกูจะถามอีกที ตอนนี้ไปพักผ่อนก่อนเถอะ”

 

คนมองแทบหลุดหัวเราะให้กับใบหน้าสวยที่พยายามปรับอารมณ์ ใจจริงก็อยากอธิบายมากกว่านั้นแต่สภาพไม่ค่อยเอื้ออำนวยจึงได้แต่เดินตรงไปทางห้องนอน ล้มตัวลงบนเตียงให้แฟนเข้ามาดูแลอย่างไร้เรี่ยวแรง

 

“เดี๋ยวสักทุ่มกว่ากูจะมาปลุกกินข้าวกินยานะ”

 

มือบางเอื้อมมาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตให้สองเม็ดเพื่อให้คนป่วยได้นอนสบายมากขึ้น

 

“อืม”

 

ดวงตาสองคู่ประสานกันด้วยความรู้สึกแตกต่าง คนหนึ่งเต็มไปด้วยความเป็นห่วง อีกคนเต็มไปด้วยความเป็นสุข แม้จะเป็นความสุขใจที่เจือด้วยความเหนื่อยจากพิษไข้ก็ตาม

 

“ยิ้มอะไร” แฟนถามขึ้น

 

“แค่ยิ้มก็ไม่ได้?”

 

“ไม่ต้องมายิ้ม นอนได้แล้ว”

 

เร่งเร้าให้คนไม่ยอมนอนหลับตาลงด้วยการกระชับผ้าห่มให้อีกครั้ง ทั้งยังอังมือแนบกับหน้าผากของหินเพื่อเช็กอุณหภูมิร่างกาย

 

“ระหว่างกูนอนมึงจะทำอะไร” อีกคนยังหาเรื่องคุย

 

“เดี๋ยวจะโทรสั่งอาหารให้มึง แล้วก็ทำงานเล็กๆ น้อยๆ ” คนฟังพยักหน้ารับ “กูว่าจะสั่งโจ๊กไก่ฉีกมาให้ อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม”

 

คนถูกถามส่ายหน้าตอบ

 

“กำลังอยากกินโจ๊กอยู่พอดี”

 

“อยากกินก็รีบนอน เลิกชวนกูคุยได้แล้ว”

 

คราวนี้มือเล็กวางลงปิดตาคนป่วยที่ไม่ยอมนอนเป็นการบังคับ ก่อนหินจะรั้งมือของแฟนออกแล้วหลับตาอย่างจำยอม

 

“นอนแล้วน่า”

 

--

 

“ยังไม่หายป่วยดีก็กินเยอะๆ นะจ๊ะ”

 

แม่ของแฟนเอ่ยบอกพร้อมทั้งตักอาหารให้จนหินต้องรีบยิ้มรับอย่างขอบคุณ บนโต๊ะอาหารกว้างเต็มไปด้วยอาหารมากมายราวกับมีงานเลี้ยง บรรยากาศภายในบ้านหลังใหญ่ยามเที่ยงของวันเสาร์ดูครึกครื้นกว่าเคย เหมือนทุกครั้งที่หินมา

 

“แม่ไม่เห็นบอกแฟนให้กินเยอะบ้างเลย” คนเป็นลูกแกล้งเอ่ยด้วยน้ำเสียงน้อยใจ

 

“ก็เราแข็งแรงสบายดี พี่เขายังไม่หายป่วยก็ต้องกินเยอะๆ จะได้มีแรงดูแลเด็กดื้อไงล่ะ”

 

คนถูกว่าเป็นเด็กดื้อยู่ปากใส่คนเป็นแม่น้อยๆ ยามเสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นจากน้องทั้งสอง ขณะที่บิดานั่งมองด้วยรอยยิ้มขัน

 

 

 

“ครับ...ดีขึ้นมากแล้วครับ...แฟนพามาบ้านด้วย...ได้ครับ...สวัสดีครับคุณแม่”

 

“เดี๋ยวนี้มีอะไรแม่ไม่โทรหากูแล้ว ต่อสายหามึงอย่างเดียว” หินเอ่ยขึ้นหลังจากที่อีกคนวางสายจากแม่ของเขาเอง

 

เดี๋ยวนี้แม่โทรหาแฟนบ่อยยิ่งกว่าลูกตัวเองเสียอีก

 

“เพราะกูน่ารัก”

 

ร่างเล็กเดินกลับมานั่งลงบนเตียง ลอยหน้าลอยตาพูดด้วยท่าทางดูน่าหมั่นไส้ จนคนมองอดไม่ได้ที่จะพุ่งตัวเข้าหา

 

แฟนอุทานขึ้นด้วยความตกใจยามร่างกายเสียหลักนอนลง โดยมีคนจู่โจมคร่อมอยู่ด้านบน

 

“จะทำอะไร” ใบหน้าคร้ามคมทอความกรุ้มกริ่มอย่างไม่น่าไว้ใจ

 

“กลัวกูทำอะไรล่ะ” มุมปากของคนพูดยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

 

“ไม่ได้กลัว” แฟนเชิดหน้าขึ้นตอบ

 

“หึ กูมีเรื่องจะบอก” เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้นก่อนเสียงที่ยังคงแหบแห้งจากการป่วยจะเอ่ยไปอีกเรื่อง

 

“เรื่องอะไร” คิ้วคู่สวยขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย

 

“ปลายเดือนหน้านี้กูต้องบินไปคุยรายละเอียดงานที่ออสเตรเลีย น่าจะทำงานที่นั่นประมาณสองอาทิตย์ จากนั้นจะแวะไปหาเพื่อนที่ออสเตรียอีกอาทิตย์นึง”

 

ประโยคบอกเล่าของหินทำให้คนฟังหน้างอ สมองประมวลผลเรื่องระยะเวลาอย่างรวดเร็ว ก่อนเสียงขุ่นๆ ติดเง้างอนจะดังขึ้น

 

“จะกลับมาทันวันเกิดกูหรือเปล่า”

 

หินเม้มริมฝีปากเข้าหากัน ท่าทางไม่มั่นใจนั้นส่งผลให้แฟนผลักคนด้านบนออกแล้วหมุนตัวกลับไปคุย

 

“จะกลับมาทันหรือเปล่า” แฟนเน้นเสียงในแต่ละคำ

 

“ตอบตามตรงว่ากูไม่มั่นใจ”

 

วันเกิดแฟนคือวันที่ 19 สิงหาคม

 

ตามกำหนดการแล้วอาจจะกลับมาทันแบบหวุดหวิด ทว่าเรื่องของการทำงานแล้วทุกอย่างล้วนมีความไม่แน่นอนอยู่เสมอ หากมีความผิดพลาดอาจต้องใช้เวลาแก้ปัญหา...และคงกลับมาไม่ทัน

 

คำตอบนั้นทำให้แฟนกัดปาก บอกไม่ถูกว่าควรรู้สึกอย่างไร

 

“กูงอนมึงได้ไหม แบบนี้กูงอนจะผิดหรือเปล่า”

 

หินลอบถอนหายใจ ก่อนจะรั้งคนตรงหน้าเข้ามากอดพลางลูบแผ่นหลังเล็กไปมาปลอบประโลม

 

“กูจะพยายามทำงานให้เสร็จเร็วที่สุด”

 

“ถ้าไม่ทันล่ะ”

 

“สัญญาว่าจะฉลองย้อนหลังให้มึงแบบเต็มที่”

 

เหมือนจะเป็นคำตอบที่น่าพอใจหากแต่สุดท้ายแล้วมันก็ไม่มีประโยชน์เพราะช่วงเวลาสำคัญที่อยากให้หินอยู่ด้วยมันจะไม่มี

 

“ไม่อยากได้การฉลองย้อนหลัง อยากให้มึงอยู่ด้วยในวันนั้น”

 

“กูก็อยากอยู่ในวันสำคัญของมึง แต่ถ้ากลับมาไม่ทันจริงๆ จะง้อและยอมตามใจทุกอย่าง”

 

คนพูดมัดจำการง้อด้วยการกดจูบลงบนไหล่เล็ก สัมผัสบางเบาคลอเคลียกับลมหายใจร้อนผ่าว และเมื่ออีกคนไม่เอ่ยห้ามริมฝีปากได้รูปจึงขยับเข้ามายังซอกคอบาง

 

จุ๊บ จุ๊บ

 

เสียงสัมผัสดังขึ้นแผ่วตามจังหวะของการกดจูบ

 

“ไม่ต้องมาทำให้กูเขว”

 

มือบางรั้งใบหน้าของหินออกจากซอกคอตัวเอง ความวูบวาบยังคงลามไล้อยู่บนผิวเนื้อแต่เรื่องที่กำลังคุยนั้นสำคัญกว่า

 

“จะไม่ได้เจอกันตั้งเกือบเดือน เกือบเดือนเลยนะ”

 

ถึงเวลาจะไม่ใช่อีกสัปดาห์หรือสองสัปดาห์ที่หินต้องไป แต่การห่างกันนานขนาดนั้นก็ส่งผลให้แฟนคิดไม่ตก ความวูบโหวงเกิดขึ้นราวกับพรุ่งนี้เป็นวันเดินทาง

 

คนฟังจับความสั่นไหวซึ่งเจืออยู่ในน้ำเสียงได้ ร่างสูงจึงผละออกขยับนั่งตัวตรง มือหนาเอื้อมไปจับมือของแฟน

 

“หน้าที่เป็นสิ่งที่เราหลีกเลี่ยงไม่ได้ กูเองก็คิดถึงมึงมาก ยังไงก็จะวิดีโอคอลหรือไม่ก็โทรหาทุกวัน โอเคไหม”

 

แฟนถอนหายใจ ปลดปล่อยความหนักอึ้งข้างในให้บรรเทา แม้ความรู้สึกจะไม่โอเคแต่ต้องยอมรับคำ

 

ต่อให้จะลุกขึ้นโวยวาย สุดท้ายหินก็ต้องไปด้วยคำว่าหน้าที่ โดยเฉพาะหน้าที่ซึ่งสำคัญกับอีกฝ่าย หน้าที่ซึ่งแสดงออกถึงความก้าวหน้า

 

“อืม”

 

“อย่าหงอยน่า อีกตั้งเกือบเดือนกูถึงจะไป” หินพยายามสร้างบรรยากาศด้วยการเย้าหยอก

 

“เดือนนึงมันไวแป๊บเดียว แต่เดือนนึงที่มึงไม่อยู่สิมันจะนาน”

 

คนฟังยกยิ้มให้กับประโยคเปรียบเปรย ราวกับเห็นแฟนในร่างเด็กซึ่งกำลังงอแงตอนพ่อแม่จะไม่อยู่

 

“ติดกูขนาดนั้นเลย?”

 

“หรือมึงไม่ติดกู” ปลายหางเสียงเอ่ยสะบัด ดวงตาขุ่นหมอง

 

“เพราะงั้นกูเองก็ทรมานไม่ต่างกัน แต่ต้องอดทน...กูทำทุกอย่างเพื่อเรา”

 

หากเป็นเมื่อก่อนคงไม่สนใจจะทำงานนี้ ไม่แม้แต่จะมีการพูดคุยเพราะไม่คิดทำ แต่เมื่อมีแฟนเข้ามาจึงต้องนึกถึงอีกฝ่ายให้มากกว่าตัวเอง นึกถึงครอบครัวของแฟนให้มาก

 

“กูรู้หรอก ไม่อย่างนั้นก็งอแงใส่มึงไปแล้ว”

 

ได้ยินคำว่าทำเพื่อเราใจก็อ่อนลงยวบยาบ ความคุกรุ่นในอกบรรเทาลงกว่าครึ่ง เกิดความอุ่นซ่านเข้ามาแทนที่ความวูบโหวง

 

“นี่เรียกยังไม่งอแง” หินเอ่ยเย้าด้วยรอยยิ้มบาง

 

“ยัง!

 

คนฟังหลุดหัวเราะให้กับน้ำเสียงที่กระแทกกระทั้นตอบ จบเรื่องนี้แล้วจากนั้นจึงเป็นเวลาของการพักผ่อน ผ่านมาสามวันอาการของคนป่วยดีขึ้นแต่ยังไม่หายสนิท และเพราะวันเสาร์นี้แฟนต้องกลับบ้านจึงลากอีกฝ่ายมาด้วย ทั้งยังบังคับให้ค้างคืนที่นี่แม้ว่าหินจะพยายามบ่ายเบี่ยง

 

--

 

เวลาหนึ่งเดือนอาจไม่ใช่ช่วงเวลาที่สั้นนัก แต่สำหรับแฟนแล้วมันสั้นเหลือเกินเมื่อวันเดินทางของหินมาถึง

 

ตลอดทั้งเดือนหินเร่งตรวจข้อสอบและจัดการงานทุกอย่างทางมหาลัยให้เสร็จเรียบร้อย

 

ร่างเล็กที่เซื่องซึมตลอดทั้งวันนั่งอยู่เคียงข้างคนกำลังจะเดินทาง ขณะที่มุมหนึ่งเต็มไปด้วยเพื่อนของหินซึ่งร่วมเดินทางไปด้วยกันและเพื่อนคนอื่นที่มาส่ง

 

“เป็นอะไร ไม่พูดไม่จาเลยทั้งวัน” หินหันมาถามคนข้างตัว

 

“...”

 

“ไม่เอาน่า เห็นแบบนี้กูไม่สบายใจ”

 

ดวงตาซึ่งจับจ้องมองมือที่จับกันอยู่บนตักเหลือบขึ้นมอง ความหงอยเหงาอาลัยเจืออยู่ในตาคู่สวยอย่างไม่อาจปกปิด

 

“สามอาทิตย์เอง” หินปลอบประโลมพลางวางมือทับลงบนมือของแฟนอีกชั้นแล้วลูบเบาๆ

 

“ตั้งสามอาทิตย์”

 

ครั้งไปซานโตรินีว่านานแล้ว ครั้งนี้นานกว่ามาก...

 

“กูสัญญาแล้วไงว่าจะคอลหาทุกวัน”

 

แฟนเม้มริมฝีปากเข้าหากัน รู้ดีว่าท่าทางของตัวเองส่งผลให้อีกคนไม่สบายใจ หากแต่ไม่อาจควบคุมท่าทีของตัวเองเอาไว้ได้

 

ยังไม่ทันไปก็คิดถึงแล้ว

 

“คอลมันก็ไม่เหมือนคุยกันต่อหน้า”

 

“แต่มันก็ดีกว่าไม่ได้คุย” คิ้วเข้มเลิกขึ้นคล้ายจะถามว่าใช่ไหม

 

แฟนถอนหายใจเป็นรอบที่ยี่สิบของวัน ก่อนจะพิงหัวลงกับต้นแขนแกร่งพลางกระชับมือที่จับกันให้แน่นขึ้น

 

ท่าทางนั้นทำให้หินใจกระตุกจนต้องกดจูบลงบนหัวเล็กเบาๆ

 

“กูจะอยู่ที่ออสเตรียแค่ห้าวัน จะได้กลับมาทันวันเกิดมึงดีไหม”

 

แฟนผละตัวออกห่างจากการอิงแอบ ดวงตาเศร้าสร้อยเป็นประกายขึ้นมา ทว่าเมื่อคิดได้ก็กลับมาหม่นหมองเช่นเดิม

 

“มึงมีเพื่อนอยู่ที่นั่นก็ต้องอยากกลับไปหา อีกอย่างมึงก็ไปคุยเรื่องงานด้วยไม่ใช่เหรอ”                           

 

“ไม่เป็นไร กูจะคุยแค่เรื่องงานจะได้เสร็จเร็วขึ้น ส่วนเรื่องเที่ยวค่อยไปอีกรอบพร้อมมึง จะได้ไปเจอเพื่อนกูด้วยกันดีรึเปล่า”

 

“ดี!

 

เสียงโพล่งตอบนั้นดังจนเพื่อนของหินหันมามองแต่แฟนไม่คิดสนใจ ท่าทางคล้ายผักเปื่อยก่อนหน้าเปลี่ยนเป็นเริ่มมีชีวิตชีวา ถึงเวลาจะร่นขึ้นเพียงสองวันแต่แค่หินมีโอกาสกลับมาทันวันเกิดมากขึ้นก็เพียงพอ

 

หินมองคนตรงหน้าแล้วยกยิ้ม หากอยู่ด้วยกันเพียงสองคนคงไม่พ้นดึงอีกคนเข้ามาจูบหนักๆ

 

ถึงจะต้องแลกกับการโดนเพื่อนบ่นเนื่องจากเปลี่ยนแพลนกะทันหันก็คงไม่เป็นไร

 

“ทีนี้ร่าเริงใหญ่”

 

“ร่าเริงนิดเดียว ถึงยังไงก็ไม่ได้อยู่ด้วยกันนานอยู่ดี”

 

ร่างเล็กกลับมาทิ้งหัวพิงหินในท่าเดิม แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ปฏิเสธว่ารู้สึกดีขึ้นกว่าเมื่อไม่กี่นาทีก่อน

 

“ระหว่างนี้ก็อย่าลืมที่บอก ดูแลตัวเองดีๆ อย่าทำให้กูต้องห่วงข้ามประเทศ”

 

“จะทำให้ห่วงเยอะๆ มึงจะได้รีบกลับ”

 

“ใครบอก ถ้ามึงทำตัวไม่ดีกูจะอยู่นานขึ้น”

 

แฟนเด้งตัวออกห่าง ใบหน้าสวยงอหงิก ใจวูบไหวกับคำว่าจะอยู่นานขึ้นทันใด

 

“นิสัยไม่ดี”

 

“หึ ใครกันแน่นิสัยไม่ดี ถ้าทำตัวดีกูก็กลับเร็ว แค่นั้น”

 

คนฟังเบ้ปาก พึมพำบ่นถึงความใจร้ายของคนข้างตัวจนหินหลุดหัวเราะ บรรยากาศหม่นๆ ก่อนหน้าเริ่มสดใสขึ้น

 

ทว่าแม้จะดีขึ้นยังไงเมื่อเวลาแห่งการจากลามาถึง ความหม่นหมองเศร้าซึมก็กลับมาอีกครั้ง

 

“ถ้าถึงแล้วหาสัญญาณได้ กูจะรีบโทรหา” บอกลาเพื่อนคนอื่นที่มาส่งแล้วก็ถึงคิวคนสำคัญคนสุดท้าย

 

แฟนรู้สึกเหมือนปลายจมูกร้อนผ่าว กว่าเจ็ดเดือนที่อยู่ด้วยกัน เมื่อต้องห่างถึงสามอาทิตย์จึงอดใจหายไม่ได้

 

“อือ”

 

“ขับรถกลับบ้านดีๆ”

 

“อือ” หินยกยิ้มกับท่าทางของคนตรงหน้า เกิดความรู้สึกโหยหาอาลัยไม่ต่างกัน ทว่าเข้าใจและควบคุมความรู้สึกนั้นได้ดีกว่า

 

มือหนาวางลงบนหัวของแฟน ลูบไล้พลางโยกไปมาสองสามครั้งด้วยรอยยิ้ม ขณะเสียงประกาศดังเร่งเร้าขึ้นอีกครั้ง

 

“เป็นเด็กดีล่ะ”

 

“กูโตแล้ว” แฟนเถียงทันควันทั้งที่ดวงตาเริ่มแดงเรื่อ

 

“โตแล้วก็ห้ามร้องไห้”

 

หินเอ่ยกระเซ้า พยายามสร้างบรรยากาศเพราะหากน้ำตาของแฟนหยดลงคงได้ยกเลิกงานทุกอย่างเป็นแน่

 

“ใครร้อง” ริมฝีปากบางถูกขบกัด เสียงสูดหายใจดังขึ้น

 

หินอยากคุยและอยากปลอบอีกคนนานกว่านี้ทว่าเวลาได้หมดลงแล้วจริงๆ

 

“กูต้องไปแล้ว” ร่างเล็กถูกดึงเข้ามาในอ้อมกอดก่อนหินจะกระซิบบอก “แล้วพี่จะรีบกลับ”

 

แฟนพยักหน้ารับคำยามหินผละออกห่าง พร้อมทั้งพยายามส่งยิ้มให้อย่างฝืดเฝื่อน

 

ร่างสูงแทคมือกับเพื่อนๆ เป็นการบอกลา ก่อนจะเหลือบมามองแฟนเป็นครั้งสุดท้ายแล้วหมุนตัวเดินตามเพื่อนคนอื่นเข้าข้างในไป

 

แค่สามอาทิตย์ สามอาทิตย์...

 

แฟนได้แต่บอกตัวเองอย่างนั้น

 

--

 

สามวันผ่านไป

 

“นี่ผัวไปทำงานสามอาทิตย์หรือติดทหารคะ สภาพเพื่อนกูหนักอะไรขนาดนั้น”

 

บีปรายสายตามองคนเป็นเพื่อนที่นั่งกอดหมอนดูโทรทัศน์อยู่ข้างตัวด้วยท่าทีเซื่องซึม

 

หลังจากที่หินขึ้นเครื่องแฟนก็กลับบ้านเพราะเป็นวันเสาร์ เมื่อวันจันทร์ซึ่งเป็นวันของการทำงานมาถึง เลิกงานแล้วจึงหอบเสื้อผ้ามานอนกับเพื่อนเนื่องจากทนความเหงาไม่ไหว

 

“งี้แหละ ตัวติดกันนักพอต้องห่างเลยเป็นแบบนี้”

 

“แต่มีผัวแบบพี่หินเป็นกูก็ติดค่ะ”

 

“มีทู”

 

บทสนทนาของเพื่อนทั้งสองดังเข้าหูแล้วก็ผ่านเลยไปเหมือนเป็นเพียงอากาศเมื่อในหัวของแฟนมีเพียงเรื่องของใครอีกคน

หินโทรมาหาทุกวัน แม้จะมีเวลาไม่มากนักแต่ก็ยังได้คุย หากแต่มันยังไม่มากพอสำหรับความคิดถึงและความโหยหา

 

เหมือนแต่ละวันมีชีวิตเพียงเพื่อรอสายจากบางคน

 

ตอนนี้เป็นเวลาสองทุ่มไทย และเป็นเวลาห้าทุ่มของที่นั่น

 

ร่างเล็กรอคอยสายของหินเช่นสองวันที่ผ่านมา กระทั่งการรอคอยนั้นสิ้นสุดลงเมื่อโทรศัพท์ดังขึ้นให้แฟนรีบถลาไปคว้ามัน

 

“ทีงี้นี่มีสติเร็วเชียว” นัทเอ่ยขึ้นพลางส่ายหัวน้อยๆ ยามมองตามแฟนที่เดินเข้าห้องไปคุยโทรศัพท์

 

ทางด้านคนที่เข้ามาในห้องแล้วก็รีบสไลด์หน้าจอกดรับ สีหน้าซึ่งเมื่อครู่ยังเหี่ยวเฉาดูดีขึ้น ยิ่งยามเห็นใบหน้าของคนที่คิดถึงยิ่งราวกับต้นไม้แห้งแร้งที่ได้น้ำมารินรด

 

(ทำอะไรอยู่) หินถามขึ้นขณะทรุดตัวนั่งลงบนเตียงในห้องพัก

 

เพิ่งกลับจากคุยงานก็โทรหาแฟนทันที

 

“ไม่ได้ทำอะไร คืนนี้กูมานอนห้องบี”

 

(เหงา?)

 

“อือ” ยอมรับโดยง่ายอย่างไม่มีการรักษาท่าที

 

(ดีแล้ว อยู่กับเพื่อนหรือไม่ก็กลับบ้าน มีคนอยู่ด้วยเยอะๆ มึงจะได้ไม่เหงา)

 

“ไม่มีมึง ยังไงก็เหงาอยู่ดี”

 

คนฟังยกยิ้มให้กับคำพูดแสนน่ารัก ยิ่งท่าทางของคนพูดหงอยเหงาไม่มีความมั่นอกมั่นใจอย่างเคยยิ่งทำให้แฟนดูน่าเอ็นดู

เหมือนเด็กกำลังงอแง

 

(อีกแค่สิบแปดวัน)

 

“แค่อะไร ตั้งสิบแปดวัน”

 

ยิ่งนับแล้วยิ่งท้อใจ เพียงสามวันก็ยาวนานเหมือนสามเดือน และนี่เหลืออีกตั้งสิบแปดวัน

 

(ถ้าเราคิดว่าเร็วมันก็เร็ว) หินพยายามปลอบ

 

“ไม่จริง” แฟนเถียงกลับจนอีกคนหลุดหัวเราะ

 

(มึงอาบน้ำกินข้าวรึยัง) ประเด็นเรื่องวันเวลาถูกเปลี่ยนไปเรื่องอื่นเพื่อไม่ให้แฟนจดจ่ออยู่กับมันนัก

 

“กินข้าวแล้วแต่ยังไม่ได้อาบน้ำ มึงล่ะวันนี้ทำอะไรบ้าง เพิ่งกลับถึงห้องเหรอ”

 

(อืม เดี๋ยวจะอาบน้ำแล้วทำงานต่อ)

 

“ยังต้องทำอีก?” คนปลายสายพยักหน้ารับ             

 

(ไปอาบน้ำกับกูไหม)

 

ดวงตาคมทอประกายวิบวับ แม้จะมีแววของความเหนื่อยล้าทว่าความหื่นที่ยังคงเส้นคงวาก็ยังปรากฏให้เห็นมากกว่า

 

“อยู่ไกลขนาดนั้นยังจะหื่น” แฟนเอ่ยพูดพร้อมส่ายหัวอ่อนใจ

 

(หื่นกว่านี้ก็เคยมาแล้ว มึงลืมเหรอ)

 

เพียงแค่อีกฝ่ายพูดขึ้น ภาพในหัวก็ฉายวาบขึ้นมาเป็นฉากๆ ทั้งเสียงและการกระทำอันน่าอายติดตรึงในความทรงจำจนใบหน้าร้อนผ่าว ยิ่งยามหินกำลังมองกันด้วยสายตาแบบนี้ยิ่งรู้สึกอายหนัก

 

“พอเลย! 

 

หินหัวเราะออกมาเมื่อเห็นท่าทางนั้นของแฟน แม้จะเห็นผ่านทางหน้าจอโทรศัพท์ก็ยังรู้ว่าแก้มเนียนขึ้นสีแดงเรื่อ

 

การพูดคุยหยอกเย้าเป็นไปอยู่หลายนาที กระทั่งประตูห้องของคนต้องทำงานถูกเคาะเป็นสัญญาณ หินจึงจำต้องวางสาย ขณะที่คนยังอยากคุยต่อก็กลับมาเซื่องซึมอีกครั้ง

 

(วันต่อไปอาจจะยุ่งหน่อย แต่ยังไงกูก็จะพยายามโทรหา)

 

“อืม มึงก็พักผ่อนบ้าง”

 

(แล้วคุยกันพรุ่งนี้...พี่คิดถึงนะ)

 

“น้องก็คิดถึง”

 

ได้ยินดังนั้นคนฟังก็ยกยิ้ม หินบอกลาแฟนอีกเล็กน้อยก่อนจะวางสายให้ภาพบนหน้าจอถูกตัดไป

 

แฟนถอนหายใจออกมายามสายตายังคงมองโทรศัพท์ในมือนิ่ง

 

อีกแค่สิบแปดวันเอง...เอง

 

--

 

18 สิงหาคม

 

“เป็นอะไรฮึเรา ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ทั้งวัน” คนเป็นแม่ถามขึ้นขณะนั่งอยู่ในร้านอาหารอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา

 

วันเสาร์ซึ่งเป็นวันก่อนวันเกิดแฟนหนึ่งวันทั้งครอบครัวจัดทริปทำบุญเก้าวัดเนื่องจากไม่ได้ทำบุญกันมาสักระยะ โดยเริ่มออกเดินทางตั้งแต่เช้ากระทั่งเพิ่งครบวัดที่เก้าเมื่อตอนหกโมงเย็น

 

“ก็...”

 

“พี่หินจะกลับมาคืนนี้ไง พี่แฟนเลยหน้าบานทั้งวัน” คนเป็นน้องซึ่งแอบชะโงกอ่านไลน์พี่เมื่อตอนเช้าเอ่ยตอบแทนเจ้าตัว

 

คำตอบนั้นทำให้ทุกคนหลุดยิ้ม ขณะที่แฟนโวยวายใส่น้องของตัวเองเล็กน้อย

 

“ยุ่ง”

 

“ก็เห็นแล้วมันอดไม่ได้ สองสามอาทิตย์ที่ผ่านมานี่ซึมเหมือนแมวป่วย พอพี่หินจะกลับกลายเป็นอีกแบบเลย”

 

“คนไม่มีแฟนไม่เข้าใจหรอก” แฟนกระแทกเสียงตอบ

 

กว่าจะผ่านมาได้จนถึงวันนี้แฟนคิดว่าตัวเองมีความอดทนเป็นเลิศ เมื่อรู้ว่าหินจะกลับมาทันวันพรุ่งนี้ความทรมานของหลาบสิบวันที่ผ่านมาก็เหมือนจะมลายหายไปกว่าครึ่ง

 

คิดถึงจะแย่แล้ว

 

“แล้วพี่หินของเราจะกลับมาถึงตอนไหนล่ะ ใครไปรับ” คนเป็นพ่อเอ่ยถาม

 

“เพื่อนพี่หินจะไปรับ พอดีว่ากลับมาด้วยกันหลายคน...แล้วพรุ่งนี้ก็จะมาหาแฟนแต่เช้า”

 

ประโยคสุดท้ายพูดออกไปพร้อมรอยยิ้ม แฟนแทบอยากรีบกลับไปนอนให้วันพรุ่งนี้มาถึงโดยเร็ว ตามคำที่ผู้ใหญ่มักบอกว่ารีบนอนจะได้รีบตื่นไปเล่น

 

“จะนอนหลับไหมล่ะเราคืนนี้”

 

“ไม่ได้ขนาดนั้นสักหน่อยแม่” คนเป็นลูกตอบกลับเสียงอุบอิบ

 

“เอาล่ะ เรื่องพี่หินน่ะเอาไว้ก่อน ตอนนี้ได้เวลาทานข้าวแล้ว เดี๋ยวเราต้องแวะไปบ้านป้าศรีอีก”             

 

เมื่อแม่เอ่ยเตือนสามพี่น้องจึงรีบรับคำ จากนั้นไม่นานนักอาหารที่สั่งไว้ก็มาเสิร์ฟ มื้อเย็นนี้เต็มไปด้วยความสุขและรอยยิ้มอีกทั้งจิตใจยังแจ่มใสจากการทำบุญ

 

ไม่มีอะไรดีไปกว่าช่วงเวลาของวันเกิดแล้วได้อยู่กับครอบครัวอีกแล้ว

 

 

 

23.53 น.

 

“ป้าศรีก็ชวนแม่คุยเพลิน ดูซิเนี้ย จะเที่ยงคืนอยู่แล้ว พรุ่งนี้ต้องตื่นไปใส่บาตรกันแต่เช้าอีก”

 

คนพูดส่ายหัวน้อยๆ อย่างเหนื่อยอ่อนยามหมุนนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูแล้วพบว่าอีกไม่กี่นาทีจะล่วงเลยเข้าสู่วันใหม่

 

“สามฟอขึ้นไปนอนกันได้แล้วไป พรุ่งนี้หกโมงเช้านะ ใครตื่นสายแม่จะหักค่าขนม”

 

ทันทีที่พูดจบเสียงโอดครวญของลูกทั้งสามก็ดังขึ้น บ่นกันคนละนิดละหน่อยก่อนจะเข้ามากอดพ่อกับแม่พร้อมทั้งบอกฝันดี

 

“ฝันดีครับ”

 

“จะเข้าสู่วันเกิดแฟนแล้ว...สุขสันต์วันเกิดนะลูก พ่อกับแม่ขอให้แฟนมีความสุขมากๆ เป็นคนดีแบบนี้ตลอดไป”

 

แฟนยิ้มรับพลางหลับตาลงรับคำอวยพรในอ้อมกอดของคนทั้งสอง เมื่อผละออกพ่อและแม่ก็เข้ามาหอมแก้มเบาๆ ด้วยความรัก

 

“ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง แฟนรักพ่อกับแม่นะ”

 

“พ่อกับแม่ก็รักลูก แต่ว่าคืนนี้หมดเวลาแห่งความรักแล้ว ไปนอนกันดีกว่า พรุ่งนี้จะได้ตื่นมาใส่บาตรแบบสดใส”

 

คนเป็นลูกพยักหน้ารับพลางบอกลากันอีกเล็กน้อยจากนั้นจึงแยกกันกลับห้องใครมัน

 

ร่างเล็กเดินตามทางไปยังห้องของตัวเองด้วยความรู้สึกอิ่มเอมใจ ถึงกายจะเหนื่อยล้าแต่ใจกลับเป็นสุข อีกทั้งพรุ่งนี้ยังจะได้เจอหิน ไม่มีอะไรดีไปกว่านี้แล้ว

 

แกร๊ก

 

เสียงเปิดประตูดังขึ้นในความเงียบ เมื่อเข้ามาในห้องแล้วเรียบร้อยจึงควานมือไปยังสวิตซ์ไฟ ก่อนวินาทีต่อมาห้องที่มืดมิดจะสว่างขึ้น

 

“สุขสันต์วันเกิด” ท่อนแขนของใครบางคนสอดมารัดรอบเอวพร้อมทั้งกระซิบคำอวยพร

 

กลิ่นกายและความรู้สึกแสนคุ้นเคยโอบล้อมรอบตัว

 

แฟนยืนนิ่งงันด้วยเพราะไม่คาดคิดถึงการมาของหิน ทั้งยังไม่คาดคิดกับทุกสิ่งทุกอย่างตรงหน้า...

  

 

TBC.

 

มาเร็วเคลมเร็วอีกแล้ว~

งานวันเกิดพี่แล้ว ถึงคราววันเกิดน้องบ้างเนอะ

ตอนนี้ก็ไม่มีอะไรมากนะคะ มีแต่ความงอแงของน้องแฟน><

ตอนหน้ามาลุ้นกันค่ะว่าพี่หินจะทำอะไรให้น้อง

อีกสองตอน(หรืออาจสาม)จะจบแล้วน้า

บอกเลยว่าจะมีตอนที่พี่หินหึงน้อง(มากๆ)

แล้วก็ตอนไปแฟชั่นโชว์ที่ทุกคนรอคอยด้วยค่ะ^^

 

ฝากแท็ก #พี่หินคนห่าม ด้วยน้าาาา

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.329K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,744 ความคิดเห็น

  1. #5657 Airzaa1810 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 20:12
    อิจฉาน้องแฟนของพี่หินนนนน
    #5,657
    0
  2. #5565 yuri_miko (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 10:48
    ตื่นเต้น ๆๆๆๆๆๆ
    #5,565
    0
  3. #5424 12311232123312 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 17:12
    แงงงงงงง
    #5,424
    0
  4. #5354 benz_jj29 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 21:57
    โง้ยน่ารักกกก❤❤
    #5,354
    0
  5. #5341 Nuthathai Por (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 18:03
    พี่เค้าก็คิดถึงน้องเลยรีบมาหาเลยเนี่ย
    #5,341
    0
  6. #5223 Minyy (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:22
    นอกจากจะหื่นเก่งแล้ว ยังเซอร์ไพรส์เก่งอีกผู้ชายคนนี้ -///-
    #5,223
    0
  7. #4845 ojay2 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 08:41
    พี่หินนนเซอร์ไพร์น้องงง
    #4,845
    0
  8. #4761 jaisai09 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 กันยายน 2561 / 12:32
    เซอร์ไพร้ร้ร้ร้ร้ร้ร้ร้รร
    #4,761
    0
  9. #4632 MILD__ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 16:34
    งูยยย เขินตอน “พี่คิดถึง” “น้องก็คิดถึง” น่ารักมากกกกกก
    #4,632
    0
  10. #4583 [In_My_DreaM] (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 09:26
    ติดกันมากจริงๆ พี่หินน้องแฟน ^^
    #4,583
    0
  11. #4531 pcy921 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 03:27
    แหมมม เซอร์ไพร์ทแน่เลย
    #4,531
    0
  12. #4477 koy_incle (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 12:49
    เพื่อน้องแฟนพี่หินต้องรีบจัดการทุกอย่างจะได้มาทันวันเกิด
    #4,477
    0
  13. #4159 conan_tkd (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 11:32
    พี่หิามาเซอร์ไพรส์หรอ
    #4,159
    0
  14. #4147 PPSnook (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 21:04
    ไรอะพี่หินทำอะไร
    #4,147
    0
  15. #4073 exoxoxo1122 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 02:07
    อยากได้แบบพี่หินสักคนนึงชีวิตนี้คงตายตาหลับ.
    #4,073
    0
  16. #3523 Kim-kibom (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 21:46
    น้องแฟนน่าเอ็นดูอ่ะ
    #3,523
    0
  17. #3504 echize (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 12:32
    น้องกลายเป็นแมวซึมเลย เอ็นดู
    #3,504
    0
  18. #3071 p_imchanok (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 08:46
    โอ้ยยยยยยย อยากมีพี่หินเป็นของตัวเองงง
    #3,071
    0
  19. #2951 Chanakant (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 19:04

    กะ กะ กรี๊ดดดด. เราๆๆๆเราเกิดวันทีี19สิงหาคม

    เราก็อยากได้ของขวัญจากพี่หินนะ. ขอตัวพี่หินสักวันได้ไหมคะ

    #โดนแฟนตบ

    #2,951
    0
  20. #2950 Pwchy375 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 18:39
    นอกจากน้องแฟนจะติดพี่หินแล้ว หนูก็ติดนิยายเรื่องนี้ค่ะไรท์!! หืออออ ยังไม่อยากให้รีบจบเลยเป็นเรื่องที่เข้ามาอ่านแล้วอบอุ่นหัวใจม๊ากมาก รีบๆมาต่อนะคะะะะ xoxo
    #2,950
    0
  21. #2949 Annelida (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 00:07
    สา กลับมาแล้วลูกกกก ดีใจ 55555 ฉลองง
    #2,949
    0
  22. #2948 sttks.p2h (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 22:20
    งื้อออออออออออออออออออออออ
    #2,948
    0
  23. #2946 Beztherday (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 17:34
    พี่หินนนนน ใจรีดบรางไปหมดแย้วววว คนดี สามีแห่งชาติ ผัวของน้องงง 55555 ถ้าหวานอีกนิดจะหลอมละลายไปกับพื้นแล้วจ๊ะ แต่ก็ชอบบบบ
    #2,946
    0
  24. #2930 Joq19 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 23:32
    พี่หินน่ารักอะะ ฮื่ออ
    #2,930
    0
  25. #2925 SiHi (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 10:10
    อ่านแล้วเขินแทนตลอด สนุกมากๆๆเลย
    #2,925
    0