Killing camp ลับ ลวง ล่า [yaoi B.A.P]

ตอนที่ 4 : Three shot

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 487
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    6 เม.ย. 56







Three shot



 

ค่ำคืนนี้อาจจะเป็นค่ำคืนที่ผมจดจำไปตลอดชีวิตเลย...


 

การเดินทางที่ยังไม่แน่ใจว่าจะต้องมีจุดจบอยู่ที่ไหน ผมย้ายออกไปอยู่ด้านชานเมืองที่ไกลออกมาพอสมควร แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังต้องกลับเข้ามาในเมืองอีกครั้ง อีกไม่นานก็จะเป็นเวลาเที่ยงคืน ถนนยามราตรีมืดสนิทแต่ไม่ได้ดูเงียบเหงา ผู้คนยังพลุกพร่านเต็มไปหมด


 

สีหน้าแห่งความสุขที่แสดงออกมากันได้อย่างเต็มที่ ราวกับไม่มีเรื่องทุกข์ร้อนใดๆมันช่างดูน่าอิจฉา...


 

ผมยังคงเดินตรวจตราสืบเรื่องนู่นนี่ไปเรื่อยๆ และเรื่องนึงที่สำคัญที่สุด จองแดฮยอน...


 

อากาศที่หนาวเหน็บในค่ำคืน ตรอกซอยเล็กๆที่เงียบสงัดต่างจากถนนใหญ่ที่มีผู้คนพรุกพร่าน ไอร้อนจากริมฝีปากไม่ได้ช่วยให้มือที่สั่นเทาอยู่อุ่นขึ้นเท่าไหร่แต่ก็พอหยวนๆไปได้


 

ไม่มีเวลามากพอที่จะหยุดอยู่เฉยๆ ยังไงหน้าที่ก็คือหน้าที่ ต่อให้ไม่อยากทำก็ต้องทำ


 

กระดาษแผ่นขาวปรากฏข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับองค์กร black rabbit  ผมมองมันนิ่งๆ ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจองแดฮยอนคือคนขององค์กรนี้ เพราะนี่คืออาชญากรรายใหญ่ ที่ว่ากันว่าทำงานได้โดยไม่เหลือร่องรอยให้ตามจับ...


 

ก็ไม่น่าแปลกใจเลย ไม่งั้นทั้งฮิมชาน ทั้งแดฮยอน จะเคยเข้ามาพัวพันกันพวกเขาได้โดยไม่ผิดสังเกตซักนิดได้งั้นหรอ...


 

อ้ากกกกกกกกกกกกกก ก ก ก !’


 

คิดอะไรอยู่เพลินๆก็ต้องสะดุ้งสุดตัว เสียงร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวดที่ดังระงมมาจากด้านในตรอกซอยแคบ เสียงร้องราวกับนักโทษในแดนประหารที่กำลังค่อยๆถูกเฉือดเฉือนกับเสียงโครมครามเหมือนคนดิ้นทุรนทุรายไปทั่ว ดวงตาเรียวเบิกกว้างใจเต้นไม่เป็นส่ำ ขาเรียวออกก้าววิ่งอย่างรวดเร็วตามเสียงที่ได้ยินไป


 

อะ อะไรกัน...


 

พอมาถึงที่หมายร่างทั้งร่างหยุดนิ่งราวกับต้องคำสาปแม้แต่ลมหายใจยังถอดถอนออกมาได้อย่างยากลำบาก ภาพเบื้องหน้าคือชายหนุ่มอายุประมาณเขาสวมชุดตำรวจ ร่างนั้นเปลอะเปื้อนด้วยคาบเลือดเหม็นคาวคลุ้งไปหมด สภาพร่างแน่นิ่งนั้นดูยังไงก็คงโดนมัจจุราชพรากเอาลมหายใจไปแล้วแน่ๆ


 

นี่มันไม่ตลกเลยนะ... กลางเมืองหลวงแบบนี้ ถึงจะเป็นตรอกซอยแคบๆก็เถอะ แต่...


 

พลันสายตาเหลือบไปเห็นมีดโลหะเล่มเล็กปักอยู่กลางอกโดยมีพื้นผ้าสีขาวเสียบไว้ด้วย มือเรียวรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะพูดกรอกให้ปลายสายรัวๆเร็วๆ


 

พอได้รับคำยืนจากปลายสายเป็นที่เรียบร้อย ยองแจคอ่ยเดินเข้าไปใกล้ร่างไร้วิญญาณ ใบหน้าซีดเซียวแต่ยังคงสีสันแสดงอารมณ์หวาดกลัวอย่างชัดเจน ราวกับเจอพญามัจจุราชมาพรากเอาชีวิตไปจริงๆ


 

กลิ่นคาวเลือดคาวคลุ้งไปหมดด้วยเพราะของเหลวแดงข้นนั้นกระจายไปทั่วทุกทิศทาง เป็นภาพเหตุการณ์สยองขวัญที่เขาไม่เคยได้พบเห็นมาก่อน อย่างมากเวลาออกตรวจงานแนวนี้ก็เป็นแค่ร่างไร้วิญญาณที่มีบาดแผลไม่กี่จุด อาจจะแค่โดนแทงครั้งเดียวตาย หรือหลายครั้งหน่อยแต่ก็ไม่ขั้นเหวอะหวะ หรืออาจจะโดนกระสุนผ่าจุดสำคัญเสียชีวิต


 

ไม่เคยเลยที่จะเจอภาพชวนสะอิดสะเอียนแบบนี้...


 

ปลายมีดโลหะที่มีแผ่นผ้าขาวปักไว้ ยองแจหลี่ตาลงมองเล็กน้อยด้วยเพราะเห็นว่าผืนผ้านั้นพับทบอยู่ แถมดูว่าภายในจะมีอักษรบางอย่างสลักไว้ อักษรสีเลือดน่าขยะแขยง...


 

มือบางที่สวมถุงมือแล้วเรียบร้อยก่อนจะเอื้อมไปหยิบวัตถุแหลมคมออกมาแล้วหยิบผืนขาวค้างไว้ในมือ ริมฝีปากยางเม้มติดกันแน่นก่อนจะค่อยๆทำใจคลี่ผืนผ้าออก


 

ข้อความสีแดงฉานดูไม่ยากว่าถูกเขียนขึ้นจากเลือดที่ไหลทะลักอยู่มากมายจากร่างไร้วิญญาณ ข้อความหยาบคายที่ทำให้เผลอปล่อยผ้าผืนนี้ร่วงลงกับพื้น มือบางกำแน่นอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง


 

‘fu ck you police’


 

น้ำลายก้อนเหนียวหนืดค้างอยู่กลางลำคอ ข้อความถ่อยนั่นทำให้จิตแทบหลุดออกไปไกล พลานนึกไปถึงคนบางคน ข้อมือบางพลิกดูนาฬิกาเรือนสวยที่ข้อมือ ตีเวลาอีก5นาทีเที่ยงคืน จู่ๆลมหายใจก็เกิดติดขัดด้วยความรู้สึกที่เหมือนกำลังถูกจ้องมอง


 

กระบอกปืนถูกหันขวับไปตามทิศที่เจ้าตัวรับรู้ได้ถึงสายตา แต่กลับว่างเปล่า...


 

“ยองแจ ยองแจ!


 

เสียงทุ้มของผู้มาใหม่เรียกสติเอาไว้ ยงกุกวิ่งเข้ามาหารุ่นน้องร่วมอาชีพที่นั่งเหงื่อซกอยู่ข้างๆร่างไร้วิญญาณสภาพเหวอะหวะ แม้แต่คนอย่างบังยงกุกเห็นหยังเบ่หน้าด้วยความสะอิดสะเอียน


 

“นะ นี่มันอะไรกัน...”


 

เสียงทุ้มเอ่ยออกมาอย่างติดๆขัดๆ ยองแจลุกขึ้นมาพร้อมกับผืนผ้าขาวในมือตนยื่นให้คนเป็นพี่ที่ยืนมองภาพเหตุการณ์อยู่


 




 

ทุกอย่างเงียบลงไปถนัด ข้อความที่ถูกสายตากร้าวไล่อ่านช้าๆแต่ชัดเจนในความรู้สึก มือหนากำแน่นก่อนจะปล่อยกับข้างกำแพงอย่างแรง


 

“โธ่เว้ยย! ไม่ใช่แค่เราสองคนงั้นหรอ”


 

ใช่แล้ว... ไม่ใช่แค่พวกเขาสองคนที่เสี่ยงต่อการโดนพรากลมหายใจ แต่ยังรวมไปถึงเพื่อนร่วมอาชีพคนอื่นอีกด้วย...


 

“ทำยังไงดีหละ”


 

“กี่โมงแล้ว?


 

เสียงทุ้มกร้าวเอ่ยแทรกถามอย่างร้อนรน นาฬิกาเรือนเดิมถูกยกขึ้นมาจับจ้องอีกครั้ง


 

อีก 5 นาที เที่ยงคืน...


 

“...ยองแจหนีไป”


 

“แต่...”


 

“หนีไป ตอนนี้เราเสียเปรียบอยู่!!


 

สิ้นเสียงตะโกนกร้าวนั้น ร่างของยองแจเซถอยหลังทันทีด้วยความผวา ไม่ใช่ว่าเป็นห่วงว่าหากแยกกันจะเกิดอะไรขึ้น เขารู้บังยงกุกเก่งพอจะเอาตัวรอด เขาก็เช่นกัน ไม่อย่างงั้นจะเป็นสายลับที่ไปแฝงตามที่มืดต่างๆแล้วรอดมาได้อย่างปัจจุบันนี้งั้นหรอ


 

เพียงแค่กำลังกลัว ร่างกายมันหวาดผวาไปหมด เป็นคนถูกล่าหนะเคย แต่ไม่เคยจริงจังขนาดนี้ก็เท่านั้นเอง...


 

เหงื่อเม็ดโตผุดเต็มขมับขาว แรงก้าวที่ไม่ค่อยจะมีนักแต่ก็ก็ต้องหันหลังเดินออกไปจากที่เกิดเหตุ เสียงรถหวอที่ดูท่าจะมาคลี่คลายสถานะการณ์สยองขวัญทำให้ใจมันเต้นรัวไปหมด


 

เขากลัวอะไรอยู่กันนะ...


 

นานเท่าไหร่แล้วไม่รู้ที่วิ่งออกมาจากภาพนรก ขาที่เริ่มล้าน้อยๆเสียงหอบหายใจเพราะความเหนื่อยอ่อนกายขาวเอนพิงกับกำแพงสีหม่นสกปรกอย่างอ่อนแรง ลมหายใจพ่นเข้าออกอย่างรวดเร็วคล้ายคนเป็นหอบยังไงยังงั้น


 

กึก!


 

เสียงวัตถุกระทบกับอะไรบางอย่างทำให้ร่างที่กำลังหอยหายใจอย่างหนักหยุดนิ่ง ลมหายใจขาดช่วงไปเล็กน้อย ใบหน้าหวานซีดเซียวอาจด้วยเพราะได้เห็นอะไรที่มันไม่ดีมาแถมยังต้องมาวิ่งออกแรงแบบนี้


 

เมี้ยว~’


 

แมวดำตัวหนึ่งเดินโผล่ออกมาจากมุมขอกกำแพงเล่นเอาร่างทั้งร่างสะดุ้งโหยง แต่พอจับจุดได้ว่าเป็นแค่สิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆดำๆธรรมดา ร่างของยองแจก็ค่อยๆนั่งยองๆก่อนจะยื่นมือไปหาแมวน้อยตัวนั้น


 

บ้าชะมัด... ตกใจหมดเลยนะ...


 

“โอ้ย!


 

ใบหน้าหวานเหยเกเล็กน้อยเป็นเพราะแมวน้อยนั้นดูจะไม่คุ้นชินกันมนุษย์ เขี้ยวเล็กๆนั่นถึงได้ฝังลงมาบนนิ้วเรียวของเขา หาเรื่องให้ได้เลือดตลอดเลยซินหน่า... บ่นอุบในใจเพราะปลายนิ้วเรียวนั้นปรากฏของเหลวสีแดงที่ไหลออกมาเล็กน้อย ก่อนจะหันไปทำหน้ายู่ใส่เจ้าแมวดำที่ตอนนี้เดินมานอนแหมะอยู่บนเท้าเขา


 

“ไม่เอาหน่า ไปกัดคนอื่นเขาแบบนั้นได้ยังไงกัน~


 

เป็นอีกครั้งที่ลมหายใจแผ่วๆขาดห้วงชะงัก เสียงของผู้มาใหม่ที่ดังก้องมาจากทางด้านบนเรียกให้ใบหน้าหวานรีบหันขึ้นไปมองทันที เหงื่อเม็ดใหญ่ค่อยๆไหลผุดดั่งก๊อกแตก ใบหน้าที่ซีดอยู่แล้ว ยิ่งเซียวลงไปใหญ่เพราะร่างของคนที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า


 

จองแดฮยอน...


 

“นะ นาย... ”


 

“ยองแจอา~ ฉันนึกว่าคืนนี้จะไม่ได้เจอนายซะอีก”


 

ใบหน้าหล่อนั้นยิ้มร่าเหมือนคนอารมณ์ดีต่างจากคนที่กำลังยืนหน้าซีดอยู่เบื้องล่าง ขาวเล็กก้าวถอยหลังไปจนติดกับกำแพงเมื่อคนด้านบนดันกระโดดลงมาจากริมระเบียงตึก เพราะไม่ได้สูงนักจึงทำให้กระโดดลงมายืนอยู่ได้อย่างสวยงาม


 

“เลยเที่ยงคืนแล้วนะ”


 

คำพูดนิ่งๆที่แต่ทำให้คนที่กำลังเคว้งคว้างสะดุ้งโหยง มือขาวชักวัตถุสีดำขลับคู่กายออกมาก่อนจะเล็งไปที่คนด้านหน้าที่ยืนจ้องมองเขานิ่งๆ


 

“นายเคยบอกฉันว่าปืนนี่มีไว้ยิงศัตรูเท่านั้น ยองแจ”

 

ใบหน้านั้นพูดไปยิ้มไป... ทำไม ทำไมถึงต้องยิ้มกัน เห็นแล้วมันเจ็บรูรึเปล่า มือบางสั่นเทาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนทั้งที่ตลอดมาเมื่อหยิบจับอาวุธคู่กายนี้เหมือนกับมีอวัยวะส่วนที่33เพิ่มมา ไร้ซึ่งความประหม่าและความวิตก มันไม่เหมือนกับที่เป็นอยู่ตอนนี้

 

“ไม่พูดอะไรหน่อยหรอ?


 

“ทำไม...”


 

?


 

“ทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้”


 

คำถามที่เรียกเสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอ คนถูกถามยิ้มเล็กน้อยก่อนย่อตัวลงนั่งบนลังไม้เก่าๆที่วางระเกะระกะอยู่ทั่วพื้นที่


 

“วิ่งตามนายมาหนะซิ เหนื่อยชะมัดเลย เป็นตำรวจสายลับนี่ต้องวิ่งเร็วขนาดนี้เลยหรอ ฮ่าๆ”


 

เสียงนั้นเล่าไปทั้งเจื่อด้วยเสียงหัวเราะเบาๆ ใบหน้ายิ้มแย้มต่างจากอีกฝ่ายที่เม้มริมฝีปากบางแน่น


 

“ตามมาจากไหน?


 

ดวงตาคมนิ่งไปชั่วขณะทั้งยังจ้องร่างเล็กของยองแจนิ่ง เผยยิ้มเล็กออกมาที่มุมปากก่อน ทั้งยังค่อยๆลุกขึ้นย่างกายเข้ามาคนที่ยืนสั่นเป็นลูกนก คำตอบที่ออกมานั้นแทบจะทำให้วัตถุในมือบางหล่นร่วง


 

“...ก็จากที่ที่มีร่างไร้วิญญาณของนายตำรวจคนนึงนอนอยู่หนะ”


 

กริ๊ก


 

จนวัตถุสีดำสนิทนั้นจ่ออยู่กลางหน้าผาก ใบหน้าหล่อเหลาก็ยังไม่ขาดรอยยิ้มไป มือบางชื้นเหงื่อหากแต่หายสั่นแล้วกำวัตถุนี้แน่น ทำไม...


 

“จะลั่นไกก็ได้นะ ไม่ว่า”


 

ทำไมถึงพูดแบบนั้น... จริงอยู่ว่าเขาก็กำลังล่าคนตรงหน้า เช่นเดียวกันกับที่คนตรงหน้าก็ต้องตามล่าเขา แต่ทำไม ทำไมต้องทำเหมือนพร้อมจะเต็มใจตายแบบนี้ด้วย ไม่ชอบ ยูยองแจไม่ชอบเลยซักนิด สถานการณ์แบบนี้!


 

ปืนในมือบางถูกลดระดับลงมาไว้ข้างตัว ลมหายใจแผ่วๆถอนออกมาแรงๆ สุดท้ายก็ไม่มีความกล้าจะลั่นไกปืน



 

“ฉันก็ต้องฆ่านายนะ อย่าลืมซิ”


 

คำพูดนั้นจุดให้ดวงตาหวานลุกวาวขึ้น รอยยิ้มเย็นๆจากคนตรงหน้าที่ไม่เคยได้พบเห็น ก่อนที่ความรู้สึกถึงความปวดหนึบที่หน้าท้องราบ


 

พอก้มลงไปมอง มีดโลหะขนาดเล็กปักอยู่บริเวณที่รู้สึกเจ็บปวด โลหิตที่แดงข้นไหวออกมาแม้จะไม่มากเพราะมีดนั้นเป็นเพียวมีดเล่มเล็กๆแต่มันก็อดจะเจ็บปวดไม่น้อย เจ็บทั้งกาย ทั้งใจ


 

“บอกแล้วไง ตั้งแต่นี้ เรามีทางเดินที่ต่างกันนะ ยูยองแจ”


 

อั้ก!

 

ร่างเล็กเซถลาไปอัดเข้ากับลังไม้เก่าที่กระจัดกระจายไปทั่วเพราะแรงอัดกระแทกจากขายาวของคนตรงหน้า ใบหน้าหวานบิดเบี้ยวอย่างเห็นได้ชัดเพราะความเจ็บปวด


 

“ถ้านายยิงฉันซะเมื่อกี้ ทุกอย่างมันก็คงจบ...”


 

มือหนาบีบคางมนแน่นพร้อมทั้งเชยใบหน้าหวานให้มาสบตา แรงบีบที่ดูหนักแน่นแต่สัมผัสได้ถึงความสัมสนเพราะมือของคนที่กำลังประทุษร้ายเขาอยู่นั้น มัน สั่น...


 

จองแดฮยอน...


 

“ฉันยังทำแบบนี้กับนายได้เลย วันหลังไม่ต้องมีความลังเลที่จะยิงฉันหรอกนะ ยูยองแจ”


 

ใบหน้านั้นจริงจังอย่างน่าประหลาด ลมหายใจอ่อนเริ่มหายใจแผ่วๆเพราะแม้แผลจะเล็กแต่ก็เสียเลือดไปมาก ด้วยเหนื่อยจากการวิ่งมา ทั้งจิตใจกำลังเคว้งจากภาพไม่น่ามอง มันทำให้อะไรๆก็ดูวิงเวียนไปเสียหมด


 

“จ... จะไปไหน”


 

ร่างสูงผิวแทนลุกขึ้นยืนก่อนจะหันหลังเดินจากไป เสียงหวานเรียกไว้ทำให้ร่างนั้นชะงักเล็กน้อย


 

“วันนี้พอแล้วหละ แมวหยอกหนูหนะ มันไม่หยอกจนหนูตายหรอกนะ”


 

แผ่นหลังกว้างเดินจากไปทิ้งไว้แต่ปริศนาในคำพูดเหล่านั้น แมวหยอกหนูงั้นหรอ... แต่สุดท้ายพอมันหยอกจนพอใจ มันก็ฆ่าหนูทิ้งแล้วกินลงท้องไปหนิ... หึ จองแดฮยอน ไอบ้า ทำไมไม่ฆ่าเขาซะเลยหละ...




 

“โอ้ย!


 

พอเห็นว่าร่างนั้นลับสายตาไปแล้วก็ลองขยับร่างตัวเองดู ความรู้สึกเจ็บแปล็บแล่นเข้ามาทันทีอาจเพราะอาวุธสีเงินที่ยังคงปักคาอยู่ กับความรู้สึกปวดเมื่อยที่โดยเตะอัดกระแทกมากับกล่องลังพวกนี้...

 

“นึกว่าจะตายแล้วแหะ...”


 

ใหน้าหวานหม่นลง ดวงตาเรียวเรื้อด้วยหยดน้ำตามากมายที่ไหนพลั่งพลูราวกับเขื่อนแตก

 

นี่อย่าร้องซิ...

 

นายไม่เหมาะกับน้ำตานะยูยองแจ

 

อย่าร้องอีกเลยนะ


 

หึ... ทำไงได้หละ ใครมันจะไปปั้นหน้ายิ้มเก่งแบบนายได้กัน จองแดฮยอน




 

 

กริ๊งง กริ๊งง


 

“ครับผม ครับผม ใครโทรมาฮะ?


 

‘…’

 

“ห่ะ อไรนะฮยอง?


 

‘…’

 

“อ้อ ตอนนี้ฮิมชานฮยองยังไม่กลับมานะ”


 

‘…’

 

“อ้อ ฮะๆ รีบๆกลับมานะ แดฮยอนฮยอง~


 

กริ้ก


 

“แดฮยอนฮยองโทรมาหรอ?


 

เสียงเบาๆจากคนด้านหลังทำให้คนที่เพิ่งวางสายโทรศัพท์ไปสะดุ้งโหยง ก่อนจะค่อยๆหันร่างกายสูงใหญ่ของตนไปเผชิญหน้ากับคนด้านหลัง


 

“อื้อ เห็นว่าทำ ภารกิจที่ได้รับมอบหมายเสร็จแล้วหนะ”


 

“ฆ่าคนอีกแล้วซิ...”


 

พูดด้วยเสียงเรียบก่อนจะเดินผ่านไปทิ้งให้คนตัวสูงใหญ่เลิ่กคิ้วขึ้นกับถ้อยคำนั้น


 

“แล้วนั่น... เอ่อ ฮยองเขาได้รับบาดเจ็บอะไรมารึเปล่า”


 

“เป็นห่วงฮยองเขาหรอ?


 

เสียงเงียบไปถนัดตา คนตาตี่วกใบหน้ามามองคนตัวขาวส่างที่ยืนนิ่งอยู่ ทำไมสีหน้านั้นต้องแสดงออกถึงความเจ็บปวดด้วยหละ...


 

“อืม ห่วง มากด้วย”


 

คำตอบนั้นทำเอาคนฟังกำมือแน่น ริมฝีปากได้รูปเม้มติดกัน ทำไมถึงต้องห่วงมากมายแบบนั้นหละ แล้วถ้าเกิดว่า...


 

“แล้วถ้าคนที่ออกไปทำเป็นฉัน นายจะห่วงแบบนี้มั้ย มุนจงออบ?


 

น้ำเสียงตะโกนลั่นหากฟังดูแฝงด้วยอารมณ์ตัดพ้อเล็กน้อย คนถูกถามสะดุ้งเบาๆแล้วจ้องมองหน้าความที่ยืนนิ่งอยู่


 

“ก็คงจะห่วง...”


 

คงจะงั้นหรอ... ดูไม่เห็นจะมีความมั่นใจเหมือนที่บอกว่าห่วง แดฮยอนฮยองเลยนะ... มุนจงออบ


 

“งั้นหรอ... คงจะงั้นหรอ...”


 

จุนฮงหลุบตาลงต่ำก่อนขายาวๆจะก้าวเดินไปนั่งข้างๆรุ่นพี่ที่อายุไม่ห่างกันมากนักตาตีๆจ้องมองร่างสูงนิ่งโดยมือนั่นยังสาลวนอยู่กับการกดอะไรยิกๆหน้าจอคอม


 

“นี่~ ทำไมถึงใช้ตาตี่ๆของนายจ้องฉันเขม็งอย่างนั้นหละ มุนจงออบ 5555”


 

พยายามจะทำเสียงให้ดูร่าเริงเข้าไว้เพื่อไม่ให้คนตรงหน้านี้สงสัยอะไรมาก ดวงตากลมใสพยายามแง้มมองหน้าจอคอมขนาดเล็กตรงหน้าแต่จงออบก็พยายามหมุนจอคอมเบี่ยงหนีเขาเช่นกัน


 

“หึ คุณดูประวัติมืดเกินไปจนผมอดกลัวไม่ได้เลยนะ เชวจุนฮง”


 

เขานิ่งเงียบไปกับคำพูดของคนตรงหน้านี้ เชวจุนฮง หรือ นามแฝง เซลโล่ บุคคลอายุน้อยแต่ประวัติกับดำมืดจนน่าเกรงกลัว ด้วยใบหน้าที่ดูอ่อนวัยแบบเด็กหนุ่มกับรอยยิ้มที่ดูเดียงสาไม่มีพิษมีภัย หากแต่ใครได้มารู้ประวัติเบื้องหลังนั้น มันช่างเป็นเด็กที่ไม่น่าเข้าใกล้เอาเสียเลย

 

อายุน้อยก็จริงๆ แต่ประวัติการฆาตรกรรมยาวเป็นหางว่าวอย่างกับว่าถูกประดิษฐ์ขึ้น หนึ่งในลิสมืดของเด็กน้อยปรากฏลายชื่อของ ชายสูงอายุนามสกุลเดียวกับเจ้าตัว ดูไม่ยากว่านั่นคือ บิดา...


 

หึ แม้แต่ผู้เป็นเจ้าของชีวิต ยังฆ่าได้เลยงั้นหรอ มันจะมืดเกินไปหน่อยรึเปล่า...


 

“อะไร ดูประวัติผมอยู่งั้นหรอ?


 

เด็กชายร่างเขื่องทำหน้าราวกับมันเป็นเรื่องตลก รอยยิ้มสดใสปรากฏชัดเจนกว่าสิ่งใด ก็ถึงได้บอกว่าเจ้าเนี่ยเป็นคนที่ไม่น่ามีประวัติร้ายแรงเลย...


 

“มันก็เป็นเรื่องสมควรไม่ใช่รึไง ที่ต้องตรวจดูประวัติสมาชิก ยิ่งมาใหม่ๆก็ยิ่งต้องระวังไว้ก่อน...”


 

“ก็หลงนึกว่าจะสนใจกันซะอีก”


 

ตึก ตึก ตึก


 

เหมือนจังหวะการเต้นของหัวใจมันหยุดไปชั่วคราว มือเล็กๆที่พิมพ์ยุกยิกๆชะงักค้างทันทีก่อนจะเหลือบมองจอคอมน้อยอย่างไม่อยากจสนใจว่าคนตรงหน้าตนมีปฏิกิริยาหน้าตาแบบไหนในตอนนี้


 

ทำไมถึงรู้สึกว่าใจมันเต้นเร็วอย่างน่าประหลาด...


 

ไม่เอาหน่า มุนจงออบ นายหนะ...

 

ชอบ แดฮยอนฮยอง ต่างหากเล่า...

 

“เฮ้ออ อ ช่วงนี้ไม่เห็นมีงานให้ทำเลยน้า~


 

เด็กหนุ่มตัวสูงทิ้งตัวลงกับพื้นห้องก่อนจะหมุนตัวกลิ้งเกลือกไป ดวงตากลมใสนั้นจ้องหน้าคนที่ยังให้ความสนใจกับจอคอมอย่างไม่คิดจะสนใจเขา


 

แกรก ~

 

“กลับมาแล้ว”


 

ชายหนุ่มผู้มากับรอยยิ้มเอกลักษณ์ จองแดฮยอนเปิดประตูเข้ามาอย่างเบามือก่อนจะมาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆน้องตัวไม่น้อยที่นอนระเกะระกะอยู่บนพื้น


 

“หืม เข้ามาแบบปกติแหะ นี่หัวฮยองไปโขกอะไรมาป่ะ?


 

น้องตัวไม่น้อยกระเด้งขึ้นมามองพี่ชายผิวแทนที่ยังคงนั่งยิ้มอยู่แบบเดิม คำพูดยั่วประสาทจากริมฝีปากได้รูปนั้นไม่ได้ทำให้จองแดฮยอนโมโหแต่อย่างใด หากกลับเรียกเสียงหัวเราะเบาๆได้อีกต่างหาก มือหนายืนไปลูบหัวสีน้ำเงินสวยเบาๆอย่างเอ็นดูเจ้าเด็กเขื่องตรงหน้า


 

“พี่ว่านายเลิกเปลี่ยนสีผมบ่อยๆเหอะ เดี๋ยวจะเป็นมะเร็งเอานะ ฮ่าๆ”


 

เสียงแซวเล่นเจือหัวเราะเบาๆของผู้เป็นพี่เรียกสีหน้ายู่เล็กน้อยจากเด็กตัวโต มือขาวซีดเลื่อนไปปัดมือพี่ชายที่ลูบเขาเบาๆอยู่ออกแบบไม่จริงๆจังอะไรนัก ซึ่งคนเป็นพี่ก็ถึงกับขำค้าง


 

“จงออบ ทำอะไรอยู่หนะ?


 

ร่างสูงผิวแทนเดินเข้าไปหาคนที่ยังหมกตัวอยู่กับหน้าจอ จงออบสะดุ้งน้อยๆก่อนจะเงยหน้ามาสบตากับคนตรงหน้า ใบหน้าขาวซับสีเลือดเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้เป็นที่สังเกตอะไรของแดฮยอน หากแต่...


 

“จงออบฮยองดูประวัติผมอยู่หละ!


 

เสียงของเด็กเขื่องที่ยังนั่งนิ่งอยู่บนพื้นเรียกให้แดฮยอนหันไปมองพร้อมหัวเราะออกมาเบาๆ ใช่ จองแดฮยอนไม่สังเกตเห็นแก้มขาวที่ซับสีแดงเรื่อนั่น มันเพราะแดฮยอนฮยอไม่ได้สนใจรายละเอียดเล็กน้อยของมุนจงออบ หากแต่ชเวจุนฮงคนนี้มองเห็นนั่นเพราะทุกอย่างที่เป็นมุนจงออบ ชเวจุนฮง สนใจไปทุกเรื่อง...


 

“ฮ่าๆๆ เด็กใหม่โดนสอบประวัติงั้นหรอ”


 

ร่างสูงผิวแทนหัวเราะร่าตามภาษาคนอารมณ์ดีตลอดเวลา เขาทรุดตัวลงนั่งข้างๆจงออบพร้อมทั้งยื่นหน้าไปมองในจอคอมขนาดเล็ก ประวัติอาชญากรอายุน้อยแต่ตัวไม่น้อย ไม่เบาเลยแหะ


 

“ฮยอง... เลือดที่เสื้อ!?


 

คนตาตี่เลิกสนใจจอคอมตรงหน้าแล้วหันมาสนใจเสื้อขาวเปื้อนสีแดงของคนข้างๆแทน ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงมองตามก่อนจะเผยยิ้มนิดๆที่มุมปาก


 

“ไม่ใช่ของพี่หรอก...”


 

เสียงเบาๆหวิวพูดขึ้น ก่อนจะเอนตัวพิงกับผนักเก้าอี้ ง่วงนอนจังเลยนะ~


 

“ของเหยื่อวันนี้หรอครับ?


เหยื่องั้นหรอ... นี่น้องๆคงจะหมายถึงไอนายตำรวจหน้าจืดที่นอนเป็นร่างไร้วิญญาณด้วยสภาพอันน่าสยดสยองซินะ... มันใช่ซะที่ไหนหละ พูดก็พูดเถอะ นายตำรวจคนนั้นไม่ใช่ฝีมือเข้าซะหน่อย...



 

“เปล่า ของยูยองแจหนะ”


 

ทุกอย่างในห้องนิ่งไปชั่วคราว เสียงพิมพ์ตอกแตกก็เงียบลง เสียงเด็กน้อยร่างยักษ์เล่นเกมในมือก็เงียบลง


 

“ฮยอง...”


 

“เปล่า ยังไม่ได้ฆ่าหรอก”


 

รอยยิ้มนั้นเผยกว้างออกมาเผื่อตอบคำถามที่แม้จะไม่ทันถามจบแต่ก็พอจะรู้ว่าเด็กยักษ์ผิวขาวหมายถึงอะไร


 

“ยังทำใจไม่ได้หรอฮะ?


 

เด็กน้อยตัวสูงใหญ่ลุกขึ้นมายืนข้างๆพี่ชายผิวสีแทน มือหนายังคงกเล่นเกมไปด้วย เสียงเกมโอเว่อดังขึ้นแผ่วๆ เด็กเผือกมุ่ยหน้าทันทีก่อนจะวางมันลงแล้วสนใจพี่ชายผิวแทนข้างๆนี้แทน


 

“อย่าเรียกว่าทำใจไม่ได้เลย เรียกว่ารักซะจนทำไม่ได้ดีกว่านะ ฮ่ะๆๆ”


 

คำพูดทีเล่นทีจริงๆ หากแต่ทำให้ปฏิกิริยาของคนบางคนแปลกไป ร่างของมุนจงออบลุกขึ้นอย่างรวดเร็วแล้วเดินออกไปจากห้องโถงใหญ่ เซลโล่มองตามร่างนั้นไปก่อนจะหันมายิ้มให้พี่ชายที่ยังนั่งหัวเราะนิ่งๆข้างๆ


 

“ตามไปซิ เด็กน้อย”


 

แดฮยอนรู้ว่า มุนจงออบชอบเขา และ แดฮยอนก็รู้ ว่าเด็กเขื่อง ชเวจุนฮง ชอบ มุนจงออบ...


 

และก็เช่นเดียวกัน เขารัก ยูยองแจ...


 

“ฮยองทำงี้ทำไม? จงออบจะเสียใจนะ ฮยองก็...”


 

“ถ้าฮยองไม่ทำจะมีอีกหลายคนที่เสียใจ ตามไปเถอะ เซลโล่ ตอนนี้ฮยองขออยู่คนเดียวหน่อยนะ”


 

เด็กร่างสูงมองหน้าแดฮยอนก่อนจะขมวดคิ้วนิ่วแต่ก็ยอมเดินตามคนตาตี่ออกไป ทิ้งให้เหลือแต่ร่างของแดฮยอนที่นั่งนิ่งอยู่บนโซฟาตัวโต


 

นั่นซิ ชักไม่แน่ใจแล้วแหะ ว่าถ้ามันถึงเวลาจริงๆเขาจะทำใจฆ่า ยองแจได้รึเปล่านะ


 

รอยยิ้มบางเบา ก่อนเปลือกตาหนาจะปิดไปเผื่อเข้าสู่ห้วงนิทรา


 

อาชญากรที่ฆ่าคนมาไม่รู้กี่ร้อยรายใครๆก็บอกว่าไม่มีหัวใจเป็นแน่


 

หากแต่ใครจะรู้ อาชญากรอย่างเขานั้นมีหัวใจ หัวใจดวงเดียว และ ต่อไปนี้เขาก็ต้องตามล่าทำลายหัวใจตัวเอง ยูยองแจ...



------------------------------------
เย้ะ อัพรัวๆ 5555555555555555555555555555


แอบสารภาพนิดๆว่าตอนนี้ที่เริ่มแรกๆกำลังอ่านนิยายฆาตรกรรมอยู่
แล้วแบบอยากเขียนแบบนี้บ้าง

แต่ไอครั้นจะให้เอามาบรรยายใช้กับตัวเอกตายสภาพนี้คงเซอไพส์คนอ่านไป
5555555555555555555


มันก็เลยออกมาเป็นเงี้ยแหละ 5555555
สังเกตฟิคของคนเขียนมันจะมีกลิ่นการ์ตูนผสมๆหลายๆเรื่อง กร๊ากกกกกกก ><


ฝากติดตามกันต่อไปด้วยนะฮะ
เม้นให้หนูโหน่ยยย ย ยย  5555555555


ปล้ำโล่.ตอนหน้าแอบอยากแต่งเป็นช้อตฟิคใสๆ(ใสจริงๆนะแจ๊ะ กร๊ากกกกกก กกกก)
แต่ไม่รู้จะเขียนคู่ไหนดี...
จริงๆคนเขียนไม่ซีเรื่องคู่ บัพนี่คนเขียนวนรอบวงคะ กร๊ากกกกก
แต่แอบอยากแต่ง บังแด้(ห่ะ?) เพราะถูกใจ คิลลิ่งแคมป์ ที่อิแด้มันกระโดดกอดคอพี่บัง
แต่ถ้ามีคู่ไหนที่คนอ่านเสนอมาเยอะๆ อาจจะแต่งก็ได้... แต่ไม่ขอคู่ตามเรื่องหลัก เดี๋ยวขัดฟีล 5555555
5555555555555555555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

248 ความคิดเห็น

  1. #238 taitony (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มีนาคม 2557 / 14:54
    ใครเป็นคนสั่งให้แด้แจทำแบบนี้ จะไปฆ่ามัน55555
    ทำไมแด้ต้องทำร้ายแจด้วยยยยยย
    #238
    0
  2. #200 Tuang_Zzaa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2556 / 15:32
    โอยยยยยยยยยยยยยยย ไม่ไหวแล้ว

    ดราม่าอ่ะ TwT ฮืออออออออออออ
    #200
    0
  3. #188 Som O Usanee (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2556 / 01:56
    โดนจูนงปาดคอแน่แด้เอ๊ย
    #188
    0
  4. #160 baby of b.a.p (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2556 / 22:20
    สนุกมากกกก >
    #160
    0
  5. #146 CHANNii (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2556 / 22:23
    คู่บังชานผิดกับคู่แดแจเลยยยยย
    #146
    0
  6. #95 MicKii (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 09:52
    ปวดใจจริงๆ แต่แด้ทำไมแกต้องทำร้ายแจ้ด้วยอ่ะ แกจะลงมือทำได้ลงคอจริงๆ เหรอ
    เมื่อถึงเวลานั้นอ่ะ แต่ทำไมต้องทำให้จงออบเสียใจด้วย ฮือออออ
    โล่ช่วยอยู่ปลอบใจจงออบด้วยนะ ประวัติโล่น่ากลัวไปนะ คาดไม่ถึงจริงๆๆ

    #95
    0
  7. #76 love you So Beast (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 เมษายน 2556 / 22:51
    บางที่ก็หยอกหนูแรงไป 
    ปล้ำโล่ จะมาต่อดีๆมั้ย รอนานแล้วน๊า TT^TT
    #76
    0
  8. #75 toptap (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 เมษายน 2556 / 15:43
    แค่มาหยอกหนู  แล้วแกจะแทงแจทำไมห๊ะแด้  \me ตบแดคว่ำ  ฮืออ  T_T  สงสารแจอ่ะ
    #75
    0
  9. #68 only aoy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 เมษายน 2556 / 17:49
    ฮือๆ ดูเเด้ทำกับเเจสิ เเต่จริงๆนายก็เจ็บใช่มั๊ยล่ะ

    สงสารคู่นี้จริงๆ
    #68
    0
  10. #62 ภรรยาฮยอกแจ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 เมษายน 2556 / 20:08
    แด้แกทำร้ายแจ้ยังไม่พอยังทำร้ายจิตใจหนูมุนอีกนะ ;-; ฟหกกเาสววาดกหฟกเาาดหห
    ตัวดำแล้วจิตใจแกยังดำอีก =^= #ได้ข่าวว่าแกเมนแด้ 55555
    โล่รักออบข้างเดียว TT
    #62
    0
  11. #58 BangChan (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 เมษายน 2556 / 00:11
    ทำทั้งๆที่ยังรักคงเจ็บปวดไม่ต่างกับแจเลยสินะแด้ T^T
    #58
    0
  12. #53 ToMotaRo (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 เมษายน 2556 / 21:04
    โครตเจ็บปวดอ่ะ

    แจต้องมาโดนแดแทงเพราะไม่ยิง

    แต่แดก็ต้องเจ็บเพราะยังรักแจอยู่
    #53
    0
  13. #52 babymind (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 เมษายน 2556 / 20:09
    ออบชอบแด้ โล่ชอบออบ แล้วแด้ก็รักแจ ....



    อิแด้ แกแทงแจทำไมห๊ะ? เดี๋ยวปั๊ดเอาปืนจ่อกบาล -.-



    #52
    0
  14. #45 naneiy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 มีนาคม 2556 / 22:56
    แดแจทำไมเป็นแบบนี้ T[]T อยากร้องไห้

    ทั้งคู่ฆ่ากันไม่ได้หรอก เค้ารักกันนะ ฮืออออออ

    นั่นไง ออบชอบแด้จริงๆๆ และน้องฮงก็ชอบออบ

    แต่แดรักแจ รักกี่เศร้าดีเนี่ย

    แต่ยิ่งกว่าอะไร คือประวัติน้องฮงนี่แหละ ฆ่าพ่อตัวเองหรออ -0- #ช็อค !!!
    #45
    0
  15. #43 ต้นหญ้าแสนสนุก (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 มีนาคม 2556 / 22:05
    มาต่อนะ กำลังสนุกเลย
    #43
    0
  16. #39 ._V.I.P_BJ_BABY_. (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 มีนาคม 2556 / 14:08
    สงสารแด้แจ้ งื้ออออออออ
    #39
    0
  17. #38 khytar (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 มีนาคม 2556 / 01:42
    แจจะเป็นอะไรมั้ยอ่ะ??

    แด้! แกแทงแจทำไม!?
    #38
    0
  18. #37 mookkyjung (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 มีนาคม 2556 / 01:10
    ระ เรื่องนี้ดูท่าจะดราม่ายาวนะคะ TT
    #37
    0
  19. #36 mymintmaple (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มีนาคม 2556 / 02:34
    อ้ากกกกกก สงสารแดแจอ่ะไรท์ ทั้งแด้ทั้งแจ้เลย ㅠㅠ สงสารโล่ด้วย
    ฮื๊ออออออ ชเว จุนฮงแอบรัก มุน จงออบ ข้างเดียววว แต่เดี๋ยวน้องออบตาตี่ของเราก็จะรู้ใจตัวเองแล้วล่ะ ㅋㅋ แอบใจเต้นแล้ววว >3<

    ไรท์คะ sf อ่ะ เอาเป็นบังแด้ก็ได้นะไรท์ เค้าเห็นด้วย // แต่เค้าไม่เอาโล่แจน้าาา ㅜㅜ ขอร้อง ใจจริงเค้าอยากได้โล่ออบอ่ะ เห็นมักเน่ไลน์บทน้อย(?) 5555555
    ปล.ยืมยูส
    ปล2.อัพไวๆนะคะไรท์ เค้าเป็นกำลังใจให้น้าาาา 🍭
    #36
    0
  20. #35 Namo (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มีนาคม 2556 / 22:56
    จุงฮง ผู้น่าสงสาร รักออบ ข้างเดียว TOT
    #35
    0
  21. #34 Mai-3- (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มีนาคม 2556 / 20:23
    สงสารจุนฮงรักจงออบข้างเดียวง่าT^T

    แล้วยองแจจะไปอยู่ที่ไหนอ่าาาาาาา
    #34
    0