Killing camp ลับ ลวง ล่า [yaoi B.A.P]

ตอนที่ 3 : Two shot

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 406
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    24 มี.ค. 56






Two shot


 

เสียงกระแทกปึงปังอย่างแรงเรียกให้สายตาของสิ่งมีชีวิตที่นั่งอยู่ในจุดเกิดเหตุเงยหน้าขึ้นมามองด้วยความตกใจ ร่างโปร่งผิวขาวผู้มากับการทำลาย ข้าวของต่างๆถูกมือซีดนั่นปัดตกกระจายไปหมด ก่อนที่ร่างนั้นจะนั่งลงอย่างแรงแล้วยกมือขึ้นเท้าคางตัวเอง ใบหน้าสวยแต่แฝงด้วยความหล่อแบบผู้ชายบูดบึ้งอย่างเห็นได้ชัด ไม่ต้องเดาให้ยาก ว่า คืมฮิมชาน ผู้นี้หงุดหงิดมากแค่ไหน


 

“หน้าบอกบุญไม่รับเลยนะฮยอง ไปไหนมาหรอ?

 

เสียงจากร่างที่นั่งกดอะไรยิกๆอยู่หน้าคอมพิวเตอร์จอยักษ์เอ่ยถามขึ้นมา เรียกเสียงพ่นลมหายใจจากคนอารมณ์ขุ่นพรืดใหญ่ ดวงตาตี่ละจากจอคอมมาสนใจพี่ชายหน้าสวยแทน


 

“หงุดหงิดดดดดด โว้ยยยยยยยย!


 

มือสองข้างยกขึ้นทึ้งเส้นผมตัวเองอย่างขัดใจ พร้อมทั้งร่างอายุไม่น้อยนักที่ลงไปดิ้นแด่วๆอยู่บนโซฟาเรียกสายตาขำปนสมเพชในนิสัยเด็กของรุ่นพี่อายุห่างจากตนได้ไม่ยาก


 

“มุนจงออบอา~ ไอ้แดยังไม่กลับมาอีกหรอ?


 

เอ่ยถามขึ้นมาทั้งที่หน้าตายังคงขมวดตึง คนถูกถามลิ่กคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะตอบออกไปนิ่งๆอย่างไม่ค่อยจะใส่ใจอะไรนัก


 

“ยังไม่เห็นเลยนะฮะ...”

ดวงตาเรียวสวยกรอกไปมาหลังจากที่ได้ยินคำตอบจากรุ่นน้องตาตี่ เขารู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก เช้าวันนี้เขาไปเจอบังยงกุกมา คิดว่าจะทำให้คนต้องหน้าดิ้นพร่านแท้ๆแต่ท่าทางที่เจอมันกลับเรียบนิ่งเมินเฉย... บังยงกุกกล้าเมินคิมฮิมชาน มันเป็นสิ่งที่ทำให้เขาเกือบจะหลุดมาดนิ่งๆแล้วโวยวายเป็นเด็กไปหลายต่อหลายรอบ...


 

“แล้ว เด็กเขื่องที่ถูกส่งมาใหม่ที่ชื่อ...”


 

“จงออบอา~


 

ยังไม่ทันจะเอ่ยจบประโยค เหมือนเสียงใสๆสไตล์เด็กน้อยดังรอดมาจากทางประตู ร่างสูงผิวขาวออร่าโผล่หัวสีสันสะดุดตาไม่แพ้ไปกว่าผิวกาย ผมสีบรอนด์เงินที่ถูกไฮไลท์ด้วยสีน้ำเงินและแดง... ทั้งที่เป็นสีดูประหลาดแต่กลับขลับให้ใบหน้าของเด็กหนุ่มผู้เป็นเจ้าของนั้น ดูดีอย่างน่าประหลาด


 

“เอ้า ฮิมชานฮยอง สวัสดีฮะ”


 

ไอเด็กยักษ์ทำท่าตะเบ๊ะให้ผมก่อนจะเผยยิ้มกว้างออกมาแล้ววิ่งไปหาคนที่กำลังง่วนอยู่หน้าคอม ผมมองดูไอเด็กใหม่ที่ชื่อ จุนฮง หรือ เซลโล่อะไรนั่นพยายามจะเรียกความสนใจจากจงออบที่เพ่งสมาธิกับจอขนาดยักษ์ มีบ้างทีจงออบหันมาเหวใส่ชุดใหญ่ แต่ก็แอบหันมาขอโทษขอโพยเมื่อเห็นว่าไอเด็กโย่งนั่นเงียบไปคล้ายว่าจะเกิดอาการงอน...


 

เหอะๆ


 

“เห้อ น่าเบื่อชะมัดเลย...”


 

พอไม่มีใครสนใจตัวเอง ไอเด็กสองตัวก็เล่น(?)กันอยู่หน้าคอม จองแดฮยอนก็ไม่รู้มัวแต่ไปหาคนรักที่กำลังจะกลายเป็นศัตรูถึงไหน ไม่มีใครสนใจฮิมชานซักคน มันพาลให้นึกถึงร่างของคนหน้าโหดที่วันนี้ทำเมินเฉยเขา


 

เอาซิ บังยงกุก นายจะเมินฉันไปได้เท่าไหร่กัน


 

หลังเที่ยงคืนวันนี้ นายกับฉันคือศัตรู ถึงจะเป็นมานานแล้วก็เถอะ


 

แต่คราวนี้ต่างออกไป ศัตรูที่เดิมพันธ์กันด้วยชีวิต


 

ฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดต้องตาย ถ้าไม่เช่นนั้นก็ต้องตายมันทั้งคู่...




 

“นี่ นายเลิกกอดฉักซักทีได้ไหมห๊ะ!!


 

คิดอะไรเพลินๆอยู่ก็ต้องสะดุ้งเฮือกเสียงแผดๆจากทางโต๊ะคอมทำให้ต้องชะเง้อหน้ามองสองเด็กน้อยที่กำลังฟัดเหวี่ยงกันอยู่ คนตัวสูงกว่ากอดคนตัวเล็กแน่นเหมือนลูกลิงเกาะแม่ลิง ส่วนไอคนถูกกอดก็สะบัดแล้วเหวี่ยงแล้ว ทำทุกอย่างแล้วก็ไม่มีทีท่าว่าปลิงตัวโตจะหลุดออก


 

เหอะ... ปล่อยเด็กมันทะเลาะไปแล้วกัน


 

เพล้ง!


 

เป็นอีกรอบที่สะดุ้งสุดตัว แม้แต่สองร่างที่กอดรัดกันอยู่ก็สะดุ้งตามเช่นเดียวกัน หันขวับไปตามเสียงที่ดังมาจากหน้าต่างใบโตทางด้านหลัง ปรากฏชายหนุ่มหน้าหล่อผิวแทนเล็กน้อยยืนยิ้มร่าทั้งยังปรากฏของแหลวที่แดงที่ไหลเป็นทางมาจากหัวไหล่ขวาใต้เสื้อขาวนั่นอีก...


 

“จองแดฮยอน ประตูมี เข้ามาดีๆไม่ได้รึไงห๊ะแกหนะ!?


 

แผดเสียงออกไปแทบจะทันทีกับวิธีการเข้ามาที่ไม่ธรรมดาของชายชื่อ จองแดฮยอน คนถูกตวาดยิ้มน้อยๆก่อนจะเดินไปนั่งแหมะข้างๆเด็กหนุ่มสองคนหน้าจอคอมยักษ์ จงออบมองคนมาใหม่แล้วส่ายหัวนิดๆก่อนจะออกคำสั่งให้เด็กตัวเขื่องที่นั่งกอดเขาให้เดินไปหยิบกล่องยามาให้


 

“วันหลังก็เข้ามาดีๆหน่อยซิฮะฮยอง กระจกแตกไม่พอ ไหล่บากด้วยเนี่ย”


 

คนตาตี่บ่นอุบเรียกเสียงหัวเราะน้อยๆจากคนถูกเอ็ด ฮิมชานมองภาพนั้นก่อนจะถอนหายใจออกมาพรืด ดวงตาคมเรียวจับจ้องใบหน้าของคนที่ยังยิ้มรื่นไม่ชักสีหน้าเจ็บปวดอะไรทั้งที่กำลังโดนจงออบจับแอลกอฮอล์ราดลงแผลสดซะขนาดนั้น


 

“...”


 

“จ้องหน้าเหมือนมีอะไรจะพูดนะ ฮิมชานฮยอง”


 

คนถูกถามเลิ่กคิ้วขึ้นเล็กน้อย แดฮยอนเป็นคนที่ค่อนข้างจะดูมีมิติส่วนตัวสูงอยู่ ดูไม่ค่อยออก แต่กลับตามคนอื่นทันตลอด สมแล้วที่เป็นรุ่นน้องที่เขาไว้ใจมากที่สุด ไว้ใจมาตั้งแต่เด็กๆ...


 

“เป็นไงมั่งหละ ไปหานายคนนั้นมา ชื่ออะไรนะ อะไร แจๆ?


 

“ยูยองแจ”


 

ยูยองแจไม่ใช่คนที่ฮิมชานไม่รู้จัก แต่อาจจะแค่ลืมไปชั่วขณะเพราะตนห่างหายจากสถานที่แห่งนั้นมานาน สถานที่แห่งคุณธรรมที่คนไร้คุณธรรมอย่างเขาเข้าไปแฝงตัวเก็บความลับ...


 

“เออ นั่นแหละ เป็นไง?


 

“ฮยองก็ไปหา บังยงกุกมานี่ เป็นไงหละ?


 

คำถามยอกย้อนที่เล่นเอาจุกถึงอก ฮิมชานเบ้หน้าเล็กน้อยอย่างขัดใจก่อนจะคว้าเอาแก้วน้ำสีใสปาใส่คนถามแทบจะทันที แต่กะนั้นคนถูกประทุษร้ายก็ยังหลบทันทำให้แก้วน้ำขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ปลิวไปโดนเด็กตัวเขื่องที่นั่งมองตาใสอยู่


 

“เห้ย พวกฮยองทะเลาะกันก็อย่ามาทำลูกหลงดิฮะ”


 

เด็กเขื่องลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ส่ายหัวเล็กน้อยก่อนจะผลักจงออบที่ยังละเมียดละไมค่อยๆทำแผลให้ไอคนหน้าหล่ออยู่ออกแล้วไปนั่งทำแทนซะเอง


 

“มัวแต่ละเมียดละไมอยู่มันจะไม่เสร็จซักทีนะ เซลโล่คิดว่างั้น”


 

พอเด็กเขื่องลงมือทำแผล ใบหน้าของจองแดฮยอนก็ซี้ดด้วยความเจ็บทันที มันทำให้เข้าใจอย่างชัดเจน ว่าที่ตอนแรกมันนั่งยิ้มได้นั้นเป็นเพราะ มุนจงออบมือเบา = =


 

“ช่างฉันเถอะหน่า ว่าแต่แกเถอะ ฉันถามก่อนนะ”


 

ใบหน้านั้นนิ่งเรียบไปจากที่เคยยิ้มร่า ดวงตาที่ดูเหม่อๆเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆหันมามองคนถาม


 

รักมากซินะ... หึ


 

“ก็ดีนะ อย่างน้อยผมก็ได้บอกรักเขาอีกครั้ง ก่อนจะเที่ยงคืนวันนี้”


 

เคร้ง!


 

รอยยิ้มกว้างจากคนพูดทำให้เผลอขมวดคิ้วมุ่น ยิ้มกว้างก็จริงแต่ดวงตานั้นยังเหม่อลอย ราวกับว่าไม่ได้รู้สึกตัวว่าตัวเองต้องการยิ้มจริงๆ


 

เสียงขวดแก้วตกลงกับพื้นทำให้ต้องเบี่ยงเบนความสนใจ เด็กหนุ่มตาตี่รีบก้มลงเก็บก่อนจะขอโทษขอโพยใหญ่ที่ทำพื้นพรมเปียกด้วยตัวยาที่อยู่ในขวดแก้ว


 

“ผมขอตัวนะ”


 

“เห้ย ไปด้วยดิ~


 

เด็กหนุ่มรีบลุกขึ้นทันทีก่อนจะก้าวเดินออกไปอย่างรวดเร็วเช่นเดียวร่างสูงตัวเขื่องของเด็กน้อยที่ลุกขึ้นเดินตามไปด้วยติดๆ


 

“แบบนี้นายจะทำได้หรอ จองแดฮยอน”


 

ทั้งห้องตกอยู่ในความสงบไปชั่วครูก่อนจะถูกทำลายความเงียบด้วยเสียงทุ้มแผดๆ ฮิมชานเดินมาหยุดก่อนจะนั่งลงตรงหน้าชายหนุ่มที่นั่งก้มหน้าขมวดคิ้วมุ่น


 

“ผมเลือกได้หรอ ฮยอง”


 

...


 

นั่นซินะ พวกเขาเลือกได้หรอ... แต่ถ้าเลือกได้จริงๆ เขาจะเลือกทำต่อไปหรือหยุดหละ นั่นหละ คำถามที่แท้จริง


 

“หึ ถึงชีวิตเลยนะ”


 

ใบหน้านั้นเงยขึ้นมาสบตากับผมช้าๆ ดวงตานั้นแข็งกร้าวแต่ก็ยังคงความอ่อนไหวเพราะนัยตาที่สั่นระริกเล็กน้อย เจ็บปวดจากการพรากจากคนรักด้วยเหตุผลอื่นไม่เท่าการพรากด้วยมือตัวเอง...


 

“เขาก็ต้องเอาชีวิตผม...”


 

“พูดเหมือนตอนจบจะตายคู่งั้นหละ แบบในหนังดราม่าอ่ะ เคยดูป่ะ โรแมนติกดีนะ หึหึ ฮ่าๆๆๆ ๆ”


 

ผมหัวเราะลั่น ส่วนคนที่นั่งนิ่งอยู่มีเพียงเสียงหัวเราะเบาๆในลำคอ


 

“ไม่รีบใช่มั้ย?


 

เลิ่กคิ้วขึ้นด้วยความสงสัยกับคำถามของคนตรงหน้า  แดฮยอนมองหน้าคนถูกถามนิ่งใบหน้าหล่อนั้นปรากฏรอยยิ้มบางๆ


 

“ก็ไล่ล่าเหมือนแมวหยอกหนูหนะ ฉันไม่รีบหรอก แต่ไม่รู้ทางนั้นจะรีบรึเปล่า~


 

สิ้นคำตอบ คนถามก็ยิ้มร่าขึ้นมาทันที ร่างนั้นลุกขึ้นยืนเต็มความสูงของตัวเองก่อนจะเดินไปทางหน้าต่างที่แตกเป็นโพลง


 

“จะไปไหนหนะ?


 

“ไปทำตัวเป็นแมวหยอกหนูหนะ”


 

หัวเราะหึในลำคอด้วยเสียงแผ่วๆ ก่อนจะกระโดดออกไปจากทางเดินที่โผล่เข้ามา แมวหยอกหนูงั้นหรอ... ระวังจะโดนหนูหยอกกลับแล้วกัน


 

เขาเองก็ไม่รีบหรอกที่จะเอาชีวิตของคนฝ่ายนั้น จริงๆพวกเขาไม่ได้มีเหตุผลอะไรเลยที่จะต้องไปเอาชีวิต แต่เพราะเมื่อวันก่อนได้ไปเจอมา คำสั่งจับตาย... มันทำให้เขารู้ว่า หากใครมอบคำว่าตายให้ก็ต้องคืนสนองด้วยคำว่าตายเหมือนกัน ก็แค่นั้นเอง


 

อาชญากรมืดที่ไม่ทราบจำนวนสมาชิกแน่ชัด ทำงานทั้งทางระบบเทคโนโลยีกระทั่งการเป็นหน่วยลอบฆ่า มือของเขาฆ่าคนมานับไม่ถ้วน เช่นเดียวกับชายที่เพิ่งเดินออกไปนั่น มันก็สมควรที่จะถูกหมายค่าหัวด้วยความตาย น่าตลกชะมัด...





 

 

แกรก ๆ


 

ผมจำเป็นต้องเก็บของ ผมอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้อีกแล้ว...


 

ผ้าสีขาวสะอาดที่ถูกปิดคลุมเฟอนิเจอร์ต่างๆภายในห้องเว้นเพียงพื้นเตียงกว้างที่ยังปรากฏสีดำอยู่ที่เดียว รอยยิ้มเยาะกับภาพตรงหน้า ร่างผู้เป็นเจ้าของรอยยิ้มค่อยๆทรุดตัวลงนั่งช้าๆ มือเล็กถูกยกขึ้นปิดใบหน้าของตัวเองเบาๆพร้อมกับไหล่บางที่ลู่และไหวสั่นอย่างน่าประหลาด


 

เจ็บ


 

อีก 4 ชั่วโมง จะเป็นเวลาเที่ยงคืน เขาจำเป็นต้องย้ายออกไปจากที่แห่งนี้ เพราะหลังจากเที่ยงคืนไปจะเป็นนาทีแห่งชีวิต ต้องเป็นทั้งผู้ล่าและผู้ถูกตามล่าไปพร้อมๆกัน


 

ใบหน้าหล่อกับรอยยิ้มกว้างไหลวนเข้ามาในโสตประสาทตลอดทำให้แรงไหวจากไหล่บางสั่นมากยิ่งขึ้น ตั้งแต่ที่ยงกุกเข้ามาในห้องนี้แล้วสนทนากับเขาจนกระทั่งออกไป ร่างของชายที่ชื่อจองแดฮยอนก็ไม่กลับมาอีกเลย คงจะไปแล้วจริงๆซินะ...


 

“ยองแจอา~  บอกแล้วไงว่าอย่าร้องไห้”


 

กริ๊ก!


 

เสียงทุ้มที่ดังมาจากทางไหนก็ไม่รู้ แต่ด้วยความที่จิตใจกับลังตกอยู่ในภวังค์ของความสับสน มือบางยกวัตถุสีดำขวับขึ้นจ่อหัวผู้โผล่มาใหม่อย่างรวดเร็วตามสันชาตญาณของคนที่ระแวดระวังตัวเป็นทุนเดิมด้วยความที่ผู้มาเยือนมาแบบไม่ให้สุ้มให้เสียง


 

“หือ ถ้าเป็นหลังเที่ยงคืนฉันคงตายแล้วนะเนี่ย ฮ่าๆๆ”


 

เสียงทุ้มนั้นหัวเราะร่า วัตถุสีดำถูกลดระดับลงด้วยมือบางที่สั่นเทา ใบหน้าหวานตีกันยุ่งไปหมดก่อนจะเหลือบมองนาฬิกาเรือนขาวตรงหน้า


 

มาทำไมกัน...


 

“เตรียมย้ายแล้วหรอ...”


 

“...มาทำไม”


 

คนถูกถามชะงักนิ่งไป แต่ใบหน้าก็ยังยิ้มอยู่เหมือนเดิม สายตานั้นหลุบลงต่ำ มือหนาภายใต้ถุงมือสีดำสนิทกำแน่น นั่นซินะ มาทำไม...


 

“คำถามไม่เป็นมิตรเลยนะ”


 

“มันก็สมควรแล้วไม่ใช่รึไง”


 

เสียงหวานหูกดต่ำลง ร่างนั้นเดินเข้ามาหาคนที่ยังยืนนิ่งอยู่ริมหน้าต่าง


 

สีหน้าที่แสดงถึงความเจ็บปวด มันเหมือนมีดที่กรีดแทงหัวใจคนมอง มีอะไรเหมือนกัน... เขาก็มีสีหน้าที่เจ็บปวดคนตรงหน้าก็มีสีหน้าที่เจ็บปวด เจ็บหัวใจ เราเองก็คงรู้สึกเหมือนกัน...


 

ริมฝีปากบางเม้มแน่นเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้ายังยืนนิ่งเหมือนเดิม เข็มเวลายังคงเดินต่อไปอย่างไม่มีที่ท่าว่าจะหยุดรออะไรทั้งนั้น เหมือนเมฆดำก้อนใหญ่กำลังค่อยๆคืบคลานเขาหาเขาสองคนช้าๆ กำลังรอเวลา  เวลาที่ความผูกพันธ์ต่างๆจะกลายเป็นเพียงความทรงจำจางๆเท่านั้น


 

“เวลาเดินไม่รออะไรเลยเนอะ”


 

แดฮยอนพูดออกมาเสียงแผ่วพร้อมทั้งเดินเข้าหาร่างที่ยืนเขม่นตาให้ตนอยู่ มือบางไม่ได้ละจากวัตถุสีดำยังคงกำแน่น แน่นมากเหมือนอยากจะให้มันแตกเป็นเสี่ยงๆไปซะ


 

“ไม่คิดจะวางซินะ”


 

รอยยิ้มละมุนนั่น แต่ดวงตากลับดูเศร้าและว่างเปล่า วงแขนกว้างยกขึ้นรวบคนที่ยังยืนตัวสั่นอยู่มาไว้ในอ้อมกอดตัวเองหลวมๆ พอเห็นว่าไม่มีท่าทางขัดขืน แรงกอดก็ยิ่งกระชับขึ้น


 

เหมือนจะอบอุ่นแต่ทำไมมันหนาวจับใจ


 

อ้อมกอดที่รู้สึกว่างเปล่าราวกับไม่ได้ถูกสัมผัส ใจมันหวิวๆเหมือนว่าไม่มีอีกแล้วอ้อมกอดที่อบอุ่น


 

“ขอเวลาอยู่อย่างนี้ซักพักนะ...”


 

“...อืม”


 

ผ่านไปกว่าหลายนาที ความเงียบเข้าปกคลุมทั้งห้องกว้าง ยองแจไล่มองคนตรงหน้าที่กอดตนอยู่ไปเรื่อยก่อนจะสะดุดกับไหล่ขวาของแดฮยอนที่พันด้วยผ้าพันแผลไว้แต่ดูเหมือนจะพันได้ไม่ดีนักเพราะสีแดงสดเริ่มปรากฏขึ้นมาตามเนื้อผ้า


 

“ไหล่ไปโดนอะไรมา”


 

คำถามเสียงเบาเหมือนเอ่ยผ่านๆแต่แฝงด้วยความห่วงใย อ้อมกอดยิ่งกระชับแนบขึ้นไปอีกก่อนเสียงทุ้มจะพูดออกมาเบาๆเจือเสียงหัวเราะ


 

“กระโดดเข้าห้องทางหน้าต่างกระจกหนะ เลยโดนบาด”


 

“เฮ้อ จะเข้าจะออกอะไรให้มันดีๆไม่ได้รึไงนะนายหนะ”


 

มือเล็กออกแรงดันคนที่กอดตนอยู่สร้างความแปลกใจให้ร่างของแดฮยอนแต่ก็ยอมถอยออกมาดีๆ คนตัวเล็กเดินไปรื้อกล่องลังก่อนจะเดินกลับมาหาเขาอีกครั้งด้วยเครื่องมือทำแผลขนิดครบเซ็ต ก็นะ เป็นถึงตำรวจสายลับของแบบนี้ไม่มีก็แปลก


 

“นั่งลงซิ จะทำให้ใหม่...”


 

คนถูกเอ็ดนั่งลงแทบจะทันทีเพราะเสียงติดดุแต่ฟังดูอ่อนโยน ใบหน้าหวานนั้นเลื่อนเข้ามาใกล้ๆก่อนจะบรรจงทำแผลที่ไหล่ขวาให้อย่างตั้งอกตั้งใจ ว่ามือของมุนจงออบเบาแล้ว มือของยูยองแจเบากว่าร้อยเท่า ผ้าพันแผลสีขาวสะอาดตาถูกพันอย่างสวยงามต่างจากเดินที่ถูกพันไว้มั่วๆโดยเด็กเขื่องจงฮุน


 

“บาดเยอะเลยนะ วันหลังก็เข้าจะออกห้องอะไรหนะให้มันปกติหน่อย...”


 

เสียงบ่นพึมพำข้างๆหูเรียกรอยยิ้มเบาๆให้กับคนถูกตำหนิ มือขาวยังคงบรรจงทำแผลเล็กๆน้อยๆให้อย่างตั้งอกตั้งใจ ดวงตาใสจับจ้องตามร่างกายที่เต็มไปด้วยรอยลากของเศษกระจง แม้จะเป็นรอยเล็กๆน้อยๆ ขูดๆขีดๆแต่ก็ใช่ว่าจะมีน้อยเลย...


 

“ยองแจ...”


 

...

 

มือบางชะงักไป ใบหน้าหวานเงยขึ้นสบกับตาของคนที่เรียกชื่อตนใบหน้าหล่อเหลานั้นอยู่ห่างเพียงไม่ถึงคืบ ลมหายใจร้อนเป่ารดใบหน้าในระยะประชิด ไม่รู้ว่าคิดไปเองรึเปล่าที่แอบเห็นรื้อของเหลวใสจากดวงตาของคนตรงหน้านี้...


 

“ฉันรักนาย”


 

สิ้นคำสารภาพ ริมฝีปากได้รูปค่อยๆกดจูบแผ่วเบาลงบนกลีบปากนุ่มกดจูบย้ำซ้ำๆอย่างโหยหาโดยไม่มีการล่วงล้ำใดๆ และไม่มีปฏิกิริยาขัดขืน พอเห็นดังนั้นจูบหนักก็ถูกกดลงแนบแน่นทั้งยังพลิกร่างกายตนให้หันเข้าหาอีกร่างได้อย่างถนัด มือหนาส่งไปประคองท้ายทอยร่างตรงหน้าไว้เพื่อปรับองศาให้เข้าที่


 

จูบบางเบาๆเริ่มแปรเปลี่ยนอุณหภูมิเมื่อลิ้นร้อนเริ่มอยากจะลุกล้ำสัมผัสหาความหวานภายใน  ริมฝีปากบางเผยอขึ้นเล็กน้อยเป็นเชิงอนุญาติให้ผ่านทางได้ ลิ้นร้อนดุนดันเก็บเกี่ยวสิ่งหวานล้ำราวกับว่าจะไม่มีวันได้สัมผัสมันอีก ฟันขาวๆขบกัดเบาๆกับริมฝีปากเนียนนุ่มเรียกเสียงครางฮือจากคนใต้บงการ แขนเล็กยกโอบรอบลำคอแกร่งก่อนจะค่อยๆยกชันตัวขึ้นนั่งคร่อมทับตักแดฮยอนแทน


 

มือหนาลูบไล้ไปตามโครงร่างบางช้าๆก่อนจะหยุดชะงักเพราะมืออีกคนที่มาจับห้ามเอาไว้ ริฝปากทั้งคู่ผละออกจากกันอย่างช้าๆค่อยๆ ดวงตาหวานรื้อด้วยอารมณ์ปรารถนาหากแต่เวลาไม่เหมาะสม คนด้านบนเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกาเรือนสวยที่ตีเวลาเกือบจะสี่ทุ่ม


 

 มันควรจะเป็นเวลาที่เขาต้องเดินทางแล้ว...


 

“หมดเวลาแล้วหรอ...”


 

ยองแจหลุบหน้าลงต่ำกับคำถามของคนตรงหน้าตน พร้อมทั้งเลื่อนตัวลงจากตักกว้างมายืนนิ่ง


 

“ฉันน่าจะมาให้เร็วกว่านี้ เนอะ...”


 

ใบหน้าหล่อพิจารณาคำพูดของตน คิ้วนั้นขมวดมุ่นตีกันยุ่ง ยองแจมองภาพๆนั้นก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเพดานขาวสะอาด เสียงหวานหูเอ่ยออกไปเรียบๆนิ่งๆด้วยถ้อยคำนี้เป็นสิ่งที่นึกอยู่ในใจตลอด


 

“เร็วมากพอสำหรับนายแล้วหละ เมื่อคืนหนะ”


 

“ฉันหมายถึงก่อนหน้าเมื่อคืนต่างหาก...”

เสียงทุ้มเอ่ยแทรกขึ้นมาแทบจะทันที ร่างเล็กไหวชะงักไป


 

หึหึ หมายถึงก่อนหน้าเมื่อคืนงั้นหรอ... งั้นทำไมนายไม่มาหละ ทำไมนายถึงเดินจากฉันไปหละ ทิ้งให้ฉันอยู่ลำพัง มาตลอด เกือบเดือน... นายหายไปไหนมาหละจองแดฮยอน


 

“ขอโทษ”


 

“ขอโทษอะไร?


 

เงียบไปชั่วขณะใหญ่ ก่อนยองแจจะพาร่างของตนเดินออกไปทางประตู มันถึงเวลาแล้ว ยังไม่ใช่เวลาของการล่า แต่เป็นเวลาของการจากลา...


 

“ทุกอย่าง”


 

“รวมทั้งสิ่งที่กำลังจะเกิดด้วยรึเปล่า?


 

เสียงหวานถามนิ่ง แต่ไม่ได้รับคำตอบใดๆกลับมา ครั้นพอหันกลับไปภาพตรงหน้าก็เป็นชายหนุ่มหน้าหล่อยืนยิ้มอยู่ที่ริมหน้าต่างที่ถูกเปิดอ้าออกจนลมโบกสะพัดเข้ามา


 

“ออกทางประตูดีๆก็ได้นะ...”


 

“ไม่หละ ตั้งแต่นี้ต่อไป เราสองคน มีทางเดินที่ไม่เหมือนกันแล้ว...”


 

คำพูดที่เหมือนกับกรีดแทบหัวใจคนฟังหากแต่คนพูดก็เจ็บปวดไม่แพ้กันเลย มือขาวกำแน่นกับลูกบิดบานประตู จังหวะการเต้นของใจที่ถี่และหนักหน่วงเหมือนว่าจะหลุดออกมาให้ได้


 

นั่นซิ ตั้งแต่นี้ไป ทางเดินของเรามันสวนทางกัน... ไม่ ไม่ใช่สวน แต่มันแยกออกจากกันเลยต่างหาก


 

“นายจะคิดถึงฉันมั้ย ยูยองแจ”


 

คำถามที่เหมือนจะหาคำตอบได้ง่ายแต่ก็ยาก คนถูกถามนิ่งชะงักมองผ่านไปพบดวงตาที่ดูว่างเปล่าราวกับจะบอกว่าเป็นคำถามที่ไม่ต้องตอบก็ได้ ขอแค่เก็บไว้ เก็บไว้ตอบในยามที่จิตใจมันแสนจะอ่อนล้าและสับสน


 

“ถ้าเลือกได้ ฉันจะคิดถึงนาย จองแดฮยอน...”



----------------------------------------------------------------

แว้กกกกกกกกกกก finish two shot

นั่นซิทำไมต้องเขียนให้รักกันตั้งแต่ต้น 555555555555555555
ไม่รู้หงะ เคยแต่งแบบ เกลียดกันตอนแรกแล้ว แล้วมันดราม่าไม่สะใจ


อันนี้แหละดูดราม่าได้ยาวนานดี รึเปล่า 5555555555
จริงๆคนเขียนไม่ชอบแนวดราม่าเลย ย้ำอีกครั้ง ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ TT TT
แต่น้องหมูยองแจเป็นบุคคลที่ดูบริสุทธิ์เหมาแกการทำลาย(?)มาก กร๊ากกกกกกกกกก


เปิดตัว มาดามฮิม หนูออบ หนูโล่แล้นนนน :D


มาดามฮิมผู้เป็นหัวหน้าอาชญากร แหมะ... นึกถึงเสียงโหดๆของมาดามซิ กร๊ากกกกกกก
แต่อิมเมจมาดามดูเด็กๆอยู่เหมือนกันนะ ขี้โวยวาย 555555 ><
ส่วนหนูมุน ก็ดูจะนิ่งๆ หน่วงๆ(?) ดูมีอะไรกับแดฮยอนรึเปล่านะ เอ๊ะ... 55555555
ส่วนน้องโล่วว ผู้น่ารักกกกก <3 น้องมาด้วยคอนเซ็บของเด็กเอาแต่ใจตัวเอง(???)

ว่าแต่ทำไมมันลำเอียงถ่ายโอนตัวละครไปทางสมาชิกตัวร้าย 555
แหนะ คิดว่าจะฝั่งละ 3 อ่ะเด้ กร๊ากกกก

ติดตามต่อไปจ้ะ ;p

***ปล. ห่ะ ขอตกใจแปป 5555555555
เอ้อ คนเขียนเขียนผิดทั้งดุ้น(?)เลย ขอบคุณคะ Mai-3-  น้องโล่จุนฮง จงฮุนนี่คืออะไรของคนเขียน? TT..TT 555555


อ่านด้วย เม้นด้วย เพื่อกำลังใจที่งดงาม ขอบคุณข่าาาาา (โค้งอย่างสวยงาม)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

248 ความคิดเห็น

  1. #237 taitony (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มีนาคม 2557 / 14:38
    งื้ออออ ไม่เอาแด้แจแบบนี้อ่ะ
    มันจะจบสวยมั้ยอ่าาาา
    #237
    0
  2. #199 Tuang_Zzaa (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2556 / 14:59
    อยากบอกว่า น้ำตาไหลแล้วจ้า TwT

    แม่เจ้า เศร้าขนาด !!!!!!!!!!!!!!

    แด้แจ้ดราม่าได้ใจ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 29 ตุลาคม 2556 / 14:59
    #199
    0
  3. #180 Jingkrabell (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2556 / 20:18
    หนีไปด้วยกันเลย จบปิ๊ง!!  สองคู่โลด 555
    #180
    0
  4. #164 แทแท แปะ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2556 / 16:51
    จะร้องอยู่แล้วเนี่ยพี่ไรต์ รักที่ไม่มีทางเลือกอ่ะ
    #164
    0
  5. #94 MicKii (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 09:46
    มันเศร้าอ่ะ ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วยนะ จงออบชอบแด้ใช่มั๊ย

    ส่วนโล่ก้อน่าจะชอบจงออบสิเนอะ 
    #94
    0
  6. #74 toptap (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 เมษายน 2556 / 15:36
    ตะมายต้องเป็นแบบนี้  T_______T
    #74
    0
  7. #66 only aoy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 เมษายน 2556 / 17:36
    ออบชอบเเด้อ่าา

    ซึ้งกับคู่เเดเเจ้มาก เเงๆ
    #66
    0
  8. #61 ภรรยาฮยอกแจ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 เมษายน 2556 / 17:17
    แน่เลย หนูมุนมีซัมติงอะไรกับแด้แน่นอน #ห๊ะ แอบรักแดฮยอนใช่มั้ยลูก
    แจเป็นห่วงแด้ รักมันแต่ก็ต้องฆ่ามันเหมือนกันใช่มั้ย  นี่เจ็บแทน... T^T 
    #61
    0
  9. #57 BangChan (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 เมษายน 2556 / 23:56
    จะร้องเลยไรท์เตอร์มันเจ็บปวดมากเลยนะ ที่เริ่มต้นให้รักกัน แต่ไม่สามารถรักกันได้อ่ะ T^T


    #57
    0
  10. #51 babymind (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 เมษายน 2556 / 19:53
    ฮือออ จากลากันแล้ว เศร้ามาก แดแจหลังเที่ยงคืนก็เป็นศัตรูกันแล้วนะสิ T^T



    โล่ออบกำลังมา คึคึ



    ให้เค้ากลับมารักกันต่อได้มั๊ย น้ำตาแทบไหล :'(
    #51
    0
  11. #49 ToMotaRo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 เมษายน 2556 / 13:23
    มันเศร้าเมื่อรู้ว่าต่างฝ่ายต้องจากกัน

    จูบอำลาครั้งสุดท้าย

    เจ็บเลยอ่ะ เหมือนเอามีดมากรีดเลย
    #49
    0
  12. #44 ต้นหญ้าแสนสนุก (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 มีนาคม 2556 / 22:07
    สนุกมากเลยค่ะ เป็นกำลังใจนะค่ะ
    #44
    0
  13. #42 naneiy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 มีนาคม 2556 / 20:15
    ยูยองงงงงงงงง T T

    แดแจจะจากกันแล้ว มันเศร้าไปไหม

    แล้วแดหายไปไหนมาเกือบเดือนเนี่ย

    พอกลับมา เห็นไหมว่าเวลามันจะหมดแล้วววว

    #น้องออบชอบแดใช่ป่ะ ใช่แน่ๆๆ
    #42
    0
  14. #33 Namo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มีนาคม 2556 / 18:35
    TOT

    #นั่งเช็ดน้ำตา น้ำมูก//ห๊ะ!!
    #33
    0
  15. #31 ปิง (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มีนาคม 2556 / 01:33
    ยุให้แเชอบออบ(เกี่ยวไหม-*-)
    #31
    0
  16. #30 Mai-3- (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มีนาคม 2556 / 22:10
    ดราม่าน้ำตาแตกเบยยยยย

    ปล.เซลโล่ชื่อจริงชื่อ จุนฮง ไม่ใช่เหรอ?????

    #30
    0
  17. #29 เค้ก (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มีนาคม 2556 / 18:43
    แดแจดราม่าไปแล้ววว

    ออบชอบแดหรอ ทำของตกเลยอ่ะ

    โล่ออบฮิมแด อยู่ข้างเดียวกันหมดจริงๆใช่ไหม

    ไม่ใช่ว่ามาแนวหักหลังอะไรแบบนั้นนะ

    รีบมาอัพนะค่ะ ^__^
    #29
    0
  18. #28 iiyaoi55 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มีนาคม 2556 / 18:42
    ไม่ชอบเลยดราม่า
    #28
    0
  19. #26 khytar (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มีนาคม 2556 / 18:05
    แจของเจ้ T T 
    #26
    0
  20. #24 mymintmaple (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มีนาคม 2556 / 17:42
    ใช่เลยไรท์ คิดว่าจะฝั่งละ 3 แล้วออบอยู่ฝั่งเฮียบังอ่ะ 5555555
    ถึงตอนนี้จะโล่ออบยังไม่ชัด แต่รอตอนต่อไปㅋㅋㅋㅋ
    ดราม่าน้ำตาแตกไปกับแดแจเลยㅠㅠ

    ปล.ยืมยูส

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 22 มีนาคม 2556 / 17:53
    #24
    0
  21. #23 ._V.I.P_BJ_BABY_. (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มีนาคม 2556 / 16:51
    หนูมุนแอบชอบพี่จองป่ะ ?
    โห้ แค่นี้ก็ดราม่าแล้ว ;_ ; 
    หลังจากนี้จะเป็นไง โฮกกกก
    #23
    0
  22. #22 555 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มีนาคม 2556 / 16:29
    สนุกจัง

    ดร่าม่าน้ำตาแตกเลย 555
    #22
    0