Killing camp ลับ ลวง ล่า [yaoi B.A.P]

ตอนที่ 15 : Eleven shot

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 188
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    25 ก.พ. 57



Eleven shot



 

ปั้ง !!


 

“แปลกนะครับ ที่วันนี้เข้าทางปกติกับคนอื่นเขาเป็นเหมือนกัน”


 

ทันทีที่ขาก้าวเข้ามาแตะพื้นห้องเสียงเหน็บแหนมจากคนที่นั่งอยู่แต่ที่เดิมๆก็ลอยมาปะทะเข้าหู เสื้อหนังสีดำเหวี่ยงลงกับพื้นห้องก่อนจะถูกปลายเท้าสะกิดไปให้พ้นรัศมีทางเดิน จงออบ เบ้หน้าเล็กน้อยกับภาพที่เห็นก่อนจะส่ายหัวหวือ จองแดฮยอนชักจะคล้ายคนคนนั้นเข้าไปทุกที... คิมฮิมชาน เหอะๆ


 

“นี่ นั่งอยู่แต่หน้าคอมไม่เบื่อหรอ ไม่อยากทำอย่างอื่น...”


 

“มือเปื้อนเลือดแบบฮยองกับเจ้าเด็กโข่งนั่นหนะ ผมไม่เอาด้วยหรอก”


 

รอยยิ้มเล็กๆวาดขึ้นอย่างพึงพอใจกับประโยคที่ดูจะเป็นการเหน็บๆนั่น แก้วน้ำทรงสูงวางลงตรงหน้าโดยคนที่เดิมนั่งอยู่แต่หน้าจอคอม ร่างนั้นทิ้งตัวลงมานั่งข้างๆ ก่อนจะยกมือขึ้นหนีบจมูกตัวเอง


 

“เหม็นหวะ ฮยอง”


 

กลิ่นคาวของเลือดถึงมันจะไม่ได้ทำให้เขาขัดใจอะไรมากแต่มันก็คงไม่น่าพิศมัยเท่าไหร่สำหรับคนที่วันๆเอาแต่อยู่ในห้อง โดยไม่ได้สัมผัสรสชาติของมัน


 

“เซลโล่ก็คงมีกลิ่นแบบนี้หละนะ และนายก็ต้องทนไปพักนึงเลย  มุนจงออบ”


 

อีกคนเอ่ยอย่างอารมณ์ดี จนคนฟังอดจะหมั่นไส้ไม่ได้ เมื่อไม่นานมานี้หนังจากยูยองแจหายไป ยังนั่งหงอยเป็นสุนัขดำที่โดนเจ้าของทอดทิ้งทำตัวเกะกะกินแต่เหล้าเบียร์กับสูบก้านนิโคตินกลิ่นมิ้นส์อ่อนนั่นอยู่เลยตอนนี้กลับหน้าชื่นตาบานเชียว ไม่เข้าใจอารมณ์เลยแหะ


 

“ฮยองคิดจะทำอะไรกันแน่ จะไล่ฆ่าทุกคนเลยรึไง”


 

“นั่นซินะ”


 

คำตอบนี้แทบจะทำให้มุนจงออบอยากจะหาของแข็งๆปาหัวด้วยความหมั่นไส้ นี่ถ้าไอเด็กโข่งนั่นกลับมาด้วยเขาต้องปวดหัวมากกว่านี้แน่ๆ เพราะถ้าจองแดฮยอนอยู่ในอารมณ์แบบนี้บวกกับไอเด็กโข่งจุนฮงนั่นโดยปกติ ความกวนกระตุกเส้นประสาทมันจะเพิ่มขึ้นอีกหลายร้อยเปอร์เซ็นเลยทีเดียว


 

“จนถึงยูยองแจ ก็จะฆ่าหรอ”


 

“นั่นอาจจะให้เซลโล่ทำก็ได้...นะ”


 

พูดแค่นั้นก่อนจะลุกขึ้นเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ หึ ให้เซลโล่ทำงั้นหรอ ตลกหละ ยังไงไม่ใครซักคน ยูยองแจ หรือจองแดฮยอน ก็ต้องตายด้วยน้ำมือของใครซักคนแน่ๆ เชื่อเขาเถอะ และหากว่า จองแดฮยอนตายด้วยมือของยูยองแจ...


 

นั่นซินะ ถ้าจองแดฮยอนตายด้วยน้ำมือยูยองแจ มุนจงออบจะทำยังไงต่อไปหละ...


 

จะต้องมือเปื้อนเลือดเหมือนสองคนนั้นที่เขาสบประมาทความโหดร้ายด้วยรึเปล่า




 

ปุ้ก!

 

เสียงของบางอย่างกระแทกลงบนโต๊ะทำให้คนที่กำลังเหม่อลอยอยู่ได้สติกลับมา หันหลังไปก็เจอเด็กตัวสูงผิวขาวสว่างพร้อมไปหน้าที่ติดบูดเล็กน้อย เด็กหนุ่มทิ้งตัวลงบนโซฟากว้างก่อนจะหยิบกล่องนมในมือขึ้นมาดูด เสียงถอนหายใจยาวพรืดเรียกให้จงออบกระตุกคิ้วเล็กน้อยกับพฤติกรรมของคนมาใหม่


 

ชเว จุนฮุง มันเป็นอะไรของมัน...


 

“...เป็นอะไร”


 

ถามออกไปด้วยเสียงแผ่วเบาเหมือนไม่ได้อยากจะสนใจอะไรนัก แต่เรียกให้เด็กหนุ่มตัวขาวถึงกับหูตั้งหางตั้งลุกขึ้นมายืนยิ้มร่าตรงหน้าคนถาม นิ้วชี้เรียวยาวชี้ไปที่วัตถุหนังดำที่เจ้าตัวเขวี้ยงลงบนโต๊ะเมื่อครู่


 

กระเป๋าเงิน... ของใคร?


 

“ไอพี่ชายคนนั้นจนชะมัด ดูดิ เป็นตั้งตำรวจแต่มีเงินในกระเป๋าซื้อได้แค่นมกลองเดียว”


 

เด็กหนุ่มว่าอย่างเซ็งๆ ใบหน้านั้นหงิกงอกว่าเดิมเมื่อนึงถึงนายตำรวจเจ้าของกระเป๋าเงินที่ปานนี้คงเดินทางไปสู่ประตูดวงวิญญาณกับยมทูตแล้วหละมั้ง จงออบถึงกับอ้าปากขึ้นเล็กน้อยเมื่อคาดเดาได้ว่ากระเป๋าเงินใบนั้นเป็นของใครกัน เบ้หน้าเล็กน้อยกับพฤติกรรมของเซโล่ แล้วก็ต้องถอนหายใจออกมายาวพรืด


 

“ถึงฮิมชานฮยองไม่อยู่ แต่เงินของฮยองที่มีไว้ก็มากพอให้นายซื้ออย่างอื่นกินโดยไม่ต้องขโมยกระเป๋าเงินจาก ศพนะ”


 

คนพูดพูดอย่างเซ็งๆ เรียกเสียงหัวเราะร่าจากเด็กหนุ่มได้ไม่น้อย ก่อนจะสนใจพิมพ์ข้อมูลบางอย่างลงบนคอมพิวเตอร์ตัวเก่งของตนเองแทน


 

“ชื่ออะไรบ้าง”


 

เอ่ยถามแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยเรียกใบหน้างุนงงจากเด็กหนุ่ม นิ้วยาวชี้ตัวเองก่อนจะเอ่ยประโยคที่มุนจงออบคิดว่ากวนเบื้องล่างที่สุดในชีวิต


 

“ถามอะไรอ่ะ ผมก็ ชเว จุนฮง หรือ เซโล่ ไง”


 

บอกแล้วไงว่าเวลาแบบนี้ เวลาที่มือนั่นได้ย้อมด้วยสีชาด คือเวลาที่จิตใจของเจ้าของมือจะกวนเบื้องล่างเขามากที่สุด


 

“ฉันว่านายรู้ว่าฉันไม่ได้ถามชื่อนาย”


 

“ฮ่ะๆ โอเคๆ ชื่ออะไรบ้างน้า พี่ชายทั้งสองคน...”


 

เด็กหนุ่มล้วงกระเป๋าสื้อด้านใน หยิบ เอาแผ่นกระดาษขาวสะอาดขึ้นมากางออก รายชื่อที่ถูกแต้มด้วยสีแดงสดจากร่างกายของเจ้าของชื่อ เด็กหนุ่มเพ่งตามองเล็กน้อย เพราะของเหลวแห้งกลัง บังตัวอักษรบางตัวบนรายชื่อไป


 

“ปาร์ค... ปาร์คแทจุน กับ... อืมมม อิม ไม่ๆ คิมแท... คิมแทบิน อื้อ สองคนนี้แหละ”


 

“อะไรกันสองคนแล้วหรอ”


 

จองแดฮยอนเอ่ยขึ้นหลังจากที่ไปจัดการตัวเองในห้องน้ำอยู่นาน ชายหนุ่มเดินมายืนข้างๆเด็กหนุ่มตัวสูงมองเพิ่งลงไปบนกระดาษขาวก่อนจะยกยิ้มน้อยๆ


 

“ผมบังเอิญไปเจอหนะ...”


 

“หรอ”


 

“เจอยูยองแจด้วยนะ”


 

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบทันทีที่เด็กหนุ่มเอ่ยจบ


 

“บ่ายวันนี้เราพบศพของนายตำรวจหนุ่มเพิ่มเติม คาดว่าคนร้ายเป็นคนเดียวกับเหตุฆาตกรรมตำรวจในสองคดีแรกที่เพิ่งผ่านมาไม่นานนี้...”


 

เสียงรายงานข่าวหลุดออกมาจากหน้าคอมตัวยักษ์ เรียกสติทุกคนให้กลับมา มุนจงออบเบ้หน้าเล็กน้อยเพราะเจ้าตัวอยู่หน้าจอจึงได้เห็นภาพน่าสะอิดสะเอียนก่อน แดฮยอนเดินตามไปสมทบก่อนจะเลิ่กคิ้วขึ้นเล็กน้อยกับภาพเหตุการณ์ที่ปรากฏ ส่วนเด็กหนุ่มเจ้าของผลงานนั้นยืนยิ้มนื่งๆราวกับไม่ได้รู้สึกอะไรอยู่เลย ราวกับว่าตัวเองไม่ได้เป็นคนทำ ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น


 

“ยังเล่นแผลงๆกับศพเหมือนเดิมเลยนะ”


 

แดฮยอนเอ่ยออกมาเบาๆ แล้วมองไปยังเด็กหนุ่มตัวสูงก่อนจะกลับมามองภาพในข่าว ร่างตำรวจหนุ่มสภาพศพไม่ได้เละเทะแบบ ปาร์คแทจุน หากแต่เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดถูกกรีดผ่าจนสภาพขาดรุ่งริ่ง ใบหน้าตำรวจหนุ่มติดจะทรมานอย่างหนัก ราวกับค่อยๆถูดริดรอนเอาลมหายใจไป  รอยแผลมีเพียงแห่งเดียวคือแขนขวาที่ไร้ฝ่ามือ... ร่างนั้นแขวนลอยอยู่กับครือเก่าๆ ด้านหลังเป็นผนังปรากฏรอยเพ้นรูปตัว Z ขนาดใหญ่...

 

จองแดฮยอนยังคงจับจ้องไปที่หน้าจอโทรทัศน์พร้อมกับรอยยิ้มน้อยๆที่ปรากฏขึ้นที่ริมฝีปาก เหตุการณ์ต่างๆกำลังเดินไปราวกับเกมกระดานหมากเกมหนึ่ง


 

ไม่ได้ทำเพื่อความสะใจ


 

แต่แค่อยากจะให้ใครบางคนที่เดินจากไป ต้องดิ้นเร่า ก็เท่านั้นเอง


 

เขารู้ดี ว่าคนอย่าง ยูยองแจ ไม่มีทางที่จะกระโตกกระตากกับเรื่องเพียงแค่นี้


 

นายจะหนีฉันไปได้ไกลเท่าไหร่กันเชียว แสงสว่างของฉัน


 

รู้สึกอะไรรึเปล่า ว่าเรื่องทุกอย่างมันกำลังบานปลาย...


 

รีบกลับมาซิ กลับมาหาฉัน กลับมาเป็นแสงสว่างให้คนที่กำลังจมดิ่งสู่ความมืดมิด... ได้มั้ย ยูยองแจ


 

Eleven shot


 

“ยอง.. คุณยอง ... คุณยองแจครับบ!!!


 

“ห่ะ ห๊ะ?


 

สะดุ้งสุดตัวเพราะเสียงแหบที่ตะโกนเข้ามาเต็มสองหู หันไปก็เจอหน้าซีดๆขาวๆขอบตาดำเหมือนคนไม่ได้นอนมายาวนานหลายคืนของชายหนุ่มศัญชาติญี่ปุ่นยืนฉีกยิ้มกว้างส่งมาให้จนเห็นฟันแทบครบทุกซี่


 

“ผู้หมวดทาคาชิ? ใช่มั้ยครับ”


 

“ไฮ ใช่แล้วครับบ แหะๆ ผมเห็นคุณนั่งเหม่อๆเป็นอะไรรึเปล่า?


 

ร่างที่มีส่วนสูงไม่ต่างจากเขาไปเท่าไหร่นั่งลงบนเก้าอี้ตัวตรงข้าม ตอนนี้ผมอยู่ในกรมตำรวจ เป็นเพราะจู่ทางตำรวจก็พบศพของคิมแทบินเข้า ทั้งที่เรื่องราวของอีกสองคดีแรกยังไม่ก้าวไปถึงไหน หนำซ้ำ ยังพบในเวลาถัดมาจากที่แยกย้ายกับเขาเพียงไม่กี่นาทีเท่านั้น ตัวอักษรบนผนังคือตัว Z เซลโล่งั้นหรอ...


 

แล้วเด็กนั่นจะเห็นเขารึเปล่า เราอยู่ใกล้กันเพียงนิดเดียวเท่านั้น มันเหมือนกับผมกำลังท้าทายกับอะไรบางอย่างอยู่ ใช่แล้ว นี่อาจจะเป็นเหตุผล ทำไมไม่เลือกหนีไปไกลๆแต่ดันกลับมา กลับมาอยู่ในที่ๆอันตรายแบบนี้ เมื่อไหร่ก็ได้ที่ จองแดฮยอนจะบุกมาที่ห้องเขาเพื่อ ฆ่า...


 

ทำไมถึงไม่กลัวกำลังสนุกหรอ ไม่รู้เลยว่าตัวเองคิดอะไรอยู่


 

หรือเพราะหวัง หวังว่าจะได้เจอ...


 

เจอกันทั้งที่เราสองคนต่างก็หันหลังให้กันอย่างสมบูรณ์แบบ


 

“คุณคร้าบบบบ เหม่ออีกแล้วนะ ป่วยหรอ?

 

เด็กหนุ่มตรงหน้าขมวดคิ้วเล็กน้อย มือนั้นขยับไปมาผ่านหน้าคล้ายๆว่าต้องการเรียกสติจากผม ถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่เรียกสีหน้าเลิ่กลั่กของคนญี่ปุ่นตรงหน้าได้เป็นอย่างดี เจ้าตัวลุกลี้ลุกลนก่อนจะลุกขึ้นยืนตัวตรง จนผมอดที่จะขมวดคิ้วมุ่นไม่ได้


 

“หร หรือว่าผมมารบกวนรึเปล่าฮะ เอ่อออ... โกะเม เอ้ยย ขอโทษครับบ”


 

ชายหนุ่มก้มหัวลงจนแทบจะแนบติดกับหน้าขาเลยก็ว่าได้ นั่นทำให้ผมต้องลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจที่ดันไปทำให้ชายตรงหน้าเกิดอาการประหม่าแบบนี้


 

“เฮ้ยๆ เปล่าๆ คุณ ผมแค่กำลังคิดถึงอะไรบางอย่างหนะ”


 

“แฟนหรอครับ”


 

“ห่ะ?


 

ตีคิ้วมุ่นอีกครั้งเมื่อหน้าตาประหม่าๆของคนตงหน้าเปลี่ยนเป็นแววจาระยิบระยับ ทำเอาผมปรับตัวไม่ทันเลยทีเดียว


 

“คุณยองแจ คิดถึงแฟนอยู่หรอครับ ทะเลาะกันหรอ”


 

อืม... นั่นซิ จะว่ายังไงดี ไม่ได้ทะเลาะหรอก แต่แทบจะฆ่ากันอยู่แล้ว แทบจะฆ่ากันเพราะหน้าที่ที่ค้ำคอ ถ้าผมบอกออกไปแบบนี้คนตรงหน้านี้จะทำสีหน้ายังไงกันนะ คิดแล้วก็ตื่นเต้นชะมัด ถ้าจะได้เห็นอากัปกิริยาแปลกๆของคนตรงหน้าเนี่ย


 

“นิดหน่อยหนะ นายมีแฟนรึเปล่า”


 

“...แหะๆ”


 

เด็กหนุ่มหน้าแดงขึ้นมาทันทีที่พูดถึงเรื่องแฟน อ่า คงจะมีซินะ นั่นซิ ชายหนุ่มตรงหน้านี้ก็ใช่ว่าจะหน้าตาไม่ดีซะทีไหน ติดที่หน้าออกจะหวานเหมือนผู้หญิงไปหน่อยก็เท่านั้น


 

“ไม่มีหรอกฮะ”


 

อ้าวว...


 

“แต่เมื่อวานมีคนเอาดอกไม้มาวางไว้ที่โต๊ะผมหละ บอกว่าให้เด็กใหม่จากคนคนนึงในหน่วยเดียวกันหละครับ เขินเป็นบ้าเลย”


 

ผมหัวเราะขำๆกับท่าทางของคนตรงหน้าที่เล่าออกมาทั้งที่ยังไม่ได้ถามอะไรด้วยซ้ำ แถมยังเขินเกินเหตุจนดูไปเหมือนเด็กสาวที่กำลังโดนตามจีบยังไงยังงั้น ว่าแต่คนในหน่วยเดียวกัน... หมอนี่จะรู้รึเปล่า วjาหน่วยที่เจ้าตัวสังกัดหนะ มีผู้หญิงคนเดียว และผู้หญิงคนนั้นคือ คิมมีอา ที่ตายไป...  เฮ้อ~~

 

“ก็ดี...”


 

RR Rr

โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นครือเรียกความสนใจผมจากใบหน้าแดงเป็นมะเขือเทศของเด็กหนุ่มญี่ปุ่น ล้วงออกมาก็ต้องแปลกใจเมื่อเป็นเบอร์แปลก


 

“ครับ...”


 

-ยองแจ...-


 

โทรศัพท์ในมือแทบจะร่วงหล่นลงพื้นเมื่อเสียงปลายสายนั้นเป็นเสียงที่คุ้นเคยมากที่สุด มือกำแน่นจนแทบจะบีบให้เครื่องมือสื่อสารนั้นแหลกสลายคามือไป


 

จองแดฮยอน... โทรมาได้ยังไง


 

-สงสัยใช่มั้ยว่าฉันโทรมาได้ยังไง...-


 

“คงงั้น”


 

กรอกเสียงเรียบกลับไปพยายามสะกดอารมณ์ตัวเองสุดๆ ส่วนผู้หมวดทาคาชิก็มองหน้าผมด้วยสีหน้ากังวลเล็กน้อย คงคิดว่าผมเป็นอะไร ยิ้มกับไปให้อีกฝ่ายเบาๆเพื่อเป็นการบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ ก่อนผู้หมวดตัวเล็กจะถูกเรียกให้ไปทำงานต่อด้วยเสียงทุ้มๆของหัวหน้าสังกัดเจ้าตัว


 

โอบเอวขนาดนี้... ผมว่าผมรู้แล้วว่าใครเอาดอกไม้มาวางไว้บนโต๊ะผู้หมวดตัวเล็ก เหอะๆ


 

-อยากรู้รึเปล่า คาเฟ่ที่นายไปกับหมอนั่นหนะ... อยากเจอฉันมั้ย-


 

ขมวดคิ้วมุ่นให้กับคำพูดของคนปลายสาย จองแดฮยอนกำลังจะให้เขาไปพบกับเจ้าตัว ในที่แบบนั้น เนี่ยนะ คิดอะไรอยู่กันแน่ มีแผนหรอ มีแผนอีกแล้วใช่มั้ย...


 

“ขอเหตุผลที่ต้องไป”


 

-อยากจับฉันไม่ใช่หรอ คุณตำรวจ-



 

ปลายสายตัดไปทันทีที่พูดจบ คำพูดก่อนสิ้นสายนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่หายไปไหน


 

อยากจับฉันไม่ใช่หรอ คุณตำรวจ...


 

เหอะ ผมหลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้ภาพอะไรต่างๆไหลเวียนไปเรื่อย น้ำตารื้อขึ้นจนรู้สึกร้อนไปทั่วรอบดวงตา ใบหน้าของใครบางคนไหลเข้ามา ความทรงจำที่เคยจืดจาง ชัดเจนขึ้นมาทันตา และ กำลังค่อยๆมืดดำไป สิ่งที่อีกฝ่ายพูดออกมา มัราวกับว่า ความรักของเราจบลงจริงๆ


 

เหลือเพียงสิ่งที่เรียกว่า ผู้ล่า กับ ผู้ถูกล่า...


 

สะบัดหัวสองสามที พร้อมกับยกมือขึ้นปาดคราบน้ำตาที่เริ่มแห้งแล้ว ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะก้าวไปยังส่วนที่ใหญ่ที่สุดของกรมตำรวจ ห้องของ ผบ. บัง


 

ก๊อกๆ


 

“เข้ามา”


 

เสียงทุ้มแบบคนมีอายุเอ่ยอนุญาตออกมา เป็นสัญญาณว่าสามารถที่จะเข้าไปพบอีกฝ่ายได้ ดันประตูเบาๆก็เห็น คุณปาร์ค ที่ได้เสียลูกชายไปนั่งหน้าเครียดอยู่ตรงข้าม ผบ. บัง สายตานั้นหันมามองผมแว้บนึงด้วยแววตาเกลียดชัง ไม่รู้ทำไมผู้ใหญ่คนนี้ถึงได้มีปัญหากับผมนักหนา แต่นั่นก็ไม่ได้เรียกให้ผมสนใจอะไรมาก


 

เดินไปหยุดยืนอยู่ข้างๆคุณปาร์ค ซึ่งเจ้าตัวก็ทำทีเขยิบเหมือนไม่อยากจะเข้าใกล้ ผมถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะปั้นยิ้มฝืนๆขึ้นมาให้ ผบ. บัง


 

“คุณปาร์คมีมารยาทหน่อย เขยิบอะไรกันขนาดนั้น”


 

“ผมก็แค่จะเขยิบให้เขานั่งไงครับ ท่าน ผบ.”


 

ชายแก่พูดกระแทกๆ นั่นทำให้ผมแอบยิ้มเยาะในใจ บอกแล้วไงผมไม่ใช่คนดีนักหรอกนะ คุณปาร์ค คุณน่าจะรู้ดียิ่งกว่าใคร


 

“ขอบคุณมากครับ”


 

โค้งให้คุณปาร์คอย่างมีมารยาทก่อนจะนั่งลงตรงที่ข้างๆที่คุณปาร์คอุส่าเขยิบให้ด้วยความเต็มใจ หึหึ ชายแก่เบ้หน้าเล็กน้อย แต่มันไม่พ้นสายตา ผบ.บัง ทำให้ได้รับคำตำหนินิดหน่อย กับถูกเชิญให้ออกไปจากห้องก่อน จนกว่าผมจะคุยกับท่านผบ. เสร็จ นั่นคงยิ่งทำให้คุณปาร์คไม่ชอบหน้าผมมากกว่าเดิมรึเปล่านะ...


 

“มีอะไรหรอ ยูยองแจ”


 

“ผมจะออกไปสืบเรื่องนะครับ นั่งเฉยๆเพื่อรอหน่วยสอบสวนแบบนี้ ไม่สนุกเลย แต่ผมจะกลับมาให้ปากคำแน่ๆ เรื่องของ คิมแทบิน”


 

“...”


 

ผบ. บัง เงยหน้าขึ้นมองเล็กน้อยก่อนจะขยับยิ้มเบาๆแล้วพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาต ก้มลงขอบคุณคนตรงหน้าอีกครั้งก่อนจะเดินออกมาจากห้องด้วยใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ


 

เพราะผมกำลังจะไป ไปในที่ที่คนปลายสายกล่าวถึงเอาไว้


 

“ทำอะไรอยู่อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ”


 

เสียงทุ้มแหบแบบคนมีอายุเอ่ยขึ้นทันทีที่ประตูห้อง ผบ. ปิดลง คุณปาร์คที่ยืนจ้องมองอยู่เขยิบเข้ามายืนใกล้ๆ พร้อมกับชี้นิ้วมาตรงหน้า


 

“ผมทำอะไรหรอครับ”


 

พูดออกไปด้วยหน้าซื่อๆ ก่อนจะเดินเลี่ยงออกไปโดยไม่ฟังคำโวยวายล้าหลังของคุณปาร์ค ตรงดิ่งไปหน้ากรมเพื่อหารถโดยสารไปยังสถานที่แห่งนั้น จริงๆมันก็ไม่ได้อยู่ไกลเท่าไหร่นัก แต่ถ้าให้เดินก็ไกลอยู่ ที่สำคัญผมไม่ได้มีเวลามากขนาดจะมาเดินเอ้อระเหยชมทางแน่ๆ


 

รถโดยสารคนยังแน่นเหมือนเดิม น่าเบื่อชะมัดแต่ก็ทำไงได้... แรงสั่นเบาๆในกระเป๋าทำให้หยุดคิดเรื่องน่าหงุดหงิดอย่างการเบียดเสียดตัวเองในรถโดยสายแคบๆ มีแมสเสจเข้ามา และไม่ต้องรอให้บอกใช่มั้ยว่าเป็นใคร...


 

-จะมารึเปล่า-


 

เหอะ ทำไมถึงรู้สึกหงุดหงิดมากกว่าที่จะปวดหนึบในจิตใจ เขากำลังทำให้ผมเป็นบ้า ผมยิ้มให้กับข้อความนี้ ทำไมกัน... นี่ไม่ใช่การนัดกันของคนรักที่ผมกับเขาควรจะเป็นในแบบแต่ก่อน แต่มันคือข้อความจากคนเป็นศัตรูที่ผมกำลังท้าทายก้าวเข้าไปหา


 

ทำไมต้องยิ้ม... ทำไม


 

-กำลังไป-


 

ส่งกลับไปก่อนจะยัดเก็บเข้ากระเป๋าเหมือนเดิม รถเมลย์หยุดลงแล้ว คาเฟ่นั่นต้องเดินเข้าไปในซอยอีกเล็กน้อย ไม่รู้เพราะอะไรถึงต้องรีบเดินขนาดนี้...


 

กริ้งๆ


 

เสียงกระดิ่งดังขึ้นจากการที่ผมค่อยๆดันประตูเปิดเข้าไป ภายในร้านวันนี้มีคนไม่มาก ยังคงมีเด็กหนุ่มตัวสูงนั่งหยอกล้อเด็กหนุ่มที่ดูจะเป็นเจ้าของหน้าเค้าเตอร์เหมือนเดิม ผมอมยิ้มนิดๆกับภาพตรงหน้า ซึ่งเด็กหนุ่มหลังเคาท์เตอร์ติดจะเขินๆเพราะยกมือขึ้นเกาแก้มเบาๆ


 

“รับอะไรดีครับ”


 

“ขอ...มอคค่า กับ เค้กนมสดอันนี้ครับ”


 

“เอาแบบนั้นอีกที่ครับ”


 

พูดสั่งจบก็เหมือนกับมีเงาๆหนึ่งมาทับอยู่ตรงร่าง ใจเต้นรัวเพราะลมหายใจที่เป่ารดต้นคอนั้นมันใกล้เหลือเกิน กลิ่นหอมอ่อนๆ  น้ำเสียงทุ้มติดหวานนิดๆที่คุ้นเคย หันหน้าไปช้าๆก็เจอกับคนที่คิดเอาไว้ จองแดฮยอน


 

ร่างไม่สูงกว่ากันไปมาก ไม่ได้ดูแข็งแรงกว่ากันไปมาก แต่อบอุ่นกว่ามากเมื่อได้อยู่ใกล้ๆ รอยยิ้มกว้างถูกประดับอยู่บนใบหน้าได้รูปนั่น มือที่ไม่ได้หยาบไม่ได้ใหญ่เลื่อนมาจับข้อมือผมไว้เบาๆ มือนั้นเย็นชืดอย่างไม่น่าเชื่อ ไม่อบอุ่นอย่างที่ควรเหมือนกับรอยยิ้มนั่น


 

ไม่เห็นจะทำให้เขารู้สึกดีเลยเมื่อได้มอง


 

ดวงตาสั่นระริกเล็กน้อยเมื่ออีกฝ่ายยังคงยืนยิ้มจ้องไม่เลิก ก่อนแรงดึงเบาๆจะลากให้เดินไปนั่งเก้าอี้ตัวในสุด เงียบกันได้พักใหญ่เมื่อทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามกัน


 

เงียบจนกระทั่งเด็กหนุ่มตัวสูงที่เดิมนั่งแซวเด็กหนุ่มเจ้าของร้านนั้นเดินเอาของที่สั่งไว้เข้ามาเสริฟ


 

“ทำไมถึงหนีมา”


 

น้ำเสียงนั้นถามนิ่งๆ แต่ใบหน้านั้นกลับปั้นยิ้มไว้อย่างเสมอต้นเสมอปลาย นี่แหละ จองแดฮยอน ผู้ชายที่ยิ้มให้กับเรื่องทุกเรื่อง ยิ้มแม้ว่าเรื่องนั้นๆไม่ใช่เรื่องที่ควรจะยิ้มให้เลย


 

“อย่าแกล้งไม่รู้ได้มั้ย”


 

ตอบออกไปนิ่งๆ พร้อมกับตักเค้กนมสดเข้าปาก เสียงหัวเราะเบาๆหลุดออกมาจากคนตรงหน้า


 

ใช่ อย่าแกล้งไม่รู้ไปหน่อยเลย จองแดฮยอน


 

“นั่นซินะ คิดถึงจังเลยเนอะ ไม่ได้มานั่งตรงข้ามกัน กินขนมด้วยกันแบบนี้นานแล้ว...”


 

มือที่ถือช้อนอยู่หยุดชะงักลงแทบจะทันที กระแอมไอเล็กน้อยก่อนจะมองหน้าคนตรงข้ามอย่างไม่เข้าใจ ทำไมเขารู้สึกว่างเปล่าแบบนี้ แววตาของจองแดฮยอน รอยยิ้มของแดฮยอน ทำไม... มันดูเหมือนไม่มีเขาอยู่ภายในนั้น


 

สู้เป็นตอนที่เขายังถูกกักตัวอยู่ในหอพักของฮิมชานนั่น... แววตา ของแดฮยอน ยังดูมีเขาอยู่ภายในมากกว่านี้อีก

 

“รู้รึเปล่า ตอนที่รู้ว่านายหนีมา ฉันคิดว่าจะไม่เจออีกแล้ว... ”


 

เสียงทุ้มแหบเอ่ยออกมาเรื่อยๆกับแววตาที่เหมือนคนเหม่อลอย ทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากนั่งเงียบและฟังอย่างเดียว


 

“ฉันอยากทิ้งตัวเองที่ยึดติดอยู่กับนาย”


 

จังหวะหัวใจเต้นไปอย่างผิดปกติ คำพูดที่เอ่ยออกมาเรียบๆแต่ทำให้รู้สึกเจ็บปวดอย่างไม่คาดคิดมาก่อน


 

“แต่ก็ทำไม่ได้ ฉันติดอยู่กับทุกห้วงเวลาทีมีนาย ทำอะไรไม่ได้นอกจากมองออกไป มองไปยังทุกที่ที่นายเคยก้าวผ่านและสัมผัส”


 

ดวงตาคมเหม่อนิ่งมาทางผม มืออีกฝ่ายที่จับช้อนอยู่กำแน่นคนกลัวว่าช้อนอาจจะหักได้ สีหน้าเจ็บปวดแสดงออกมาอย่างไม่มีการปิดบัง รอยยิ้มปั้นแต่งไม่มีอีกแล้ว ตรงหน้าปรากฏจองแดฮยอนที่เขาไม่รู้จัก... ไม่รู้จักจริงๆ


 

“อยากจะลบ แต่เพราะนายคือแสงสว่าง ฉันลบไม่ได้...”


 

น้ำเสียงแผ่วลงเรื่อยๆ แดฮยอนเลื่อนมือมากุมมือผมที่วางไว้อยู่บนโต๊ะเบาๆ ก่อนแรงบีบที่ข้อมือจะทำให้ผมต้องเบ้หน้าด้วยความเจ็บเล็กน้อย


 

“ฉันลบไม่ได้...รู้มั้ยฉันตัดสินใจว่าอะไร นอกจากจะให้นายมืดมนเหมือนกัน ฉันคิด...”

 

ผมลุกพรวดขึ้นทันทีที่อีกฝ่ายเอ่ยจบ ดีที่ที่นั่งของเรานั้นเป็นมุมในที่ไม่มีใครสามารถมองเห็นนอกจากคนที่อยากจะมาเข้าห้องน้ำเท่านั้น รอยยิ้มเล็กๆเผยบนฝบหน้าหล่อนั่นก่อนมันจะจางหายไป เสียงหัวเราะเบาๆในลำคอ ทำให้ผมต้องรอบกลืนน้ำลายที่เหนียวหนืดอย่างยากลำบาก


 

“หมายความว่าไง...”


 

เอ่ยถามออกไปทั้งเสียงสั่นๆ กลัวเหลือเกิน กลัวกับทุกสิ่ง เขากำลังกลัว จองแดฮยอน ที่ไม่มี ยูยองแจอยู่ในแววตาแบบตอนนี้


 

“ถ้านายกลับมาเป็นแสงสว่างให้ฉันไม่ได้...”


 

“ฉันก็จะทำให้นายมืดมนเหมือนกัน... ยูยองแจ”


 

!!!



-------------------------------------------
 

พะรวดดดดดดดดดดดดดด

ร้อยเปอร์แล้วนะฮรัชชช กับตอนที่ 11 TT..TT

คนอ่านยังมีอยู่บ้างปริ่มใจ 5555555555555

ช่วงนี้คนเขียนสอบไฟนอลอยู่หละ ยากจังเลยย ชีวิตคนเขียน คอนฟิ้วมากตอนนี้  T T

นี่ก็ยังสอบไม่เสร็จนะ แต่มาอัพก่อน

กลัวหายนาน คนอ่านหายด้วย 5555555555

ขอบคุณที่ติดตามกัน และโปรดติดตามกันต่อไป 

ทำไมทุกคนเหมือนเชียร์ให้สองคนนี้หนีไปด้วยกัน หนีไปก็จบดิเห้ย ไปต่อไม่ถูกเลยนะ 55555555555

 

ผู้หมวดทาคาชิน่ารักโน้ นึกถึงคนญี่ปุ่นตัวเล็กๆโมเอ้ๆ เข้าไว้นะ ย้ากก น่าจับมาฟรัดดด ><

คัมแบคชอนซาครั้งนี้ ทำให้คนเขียนอยากจะสลับบทอิเหมียวกับคุณยูแจ้เหลือเกิน

พี่ปรังกับพี่ชาร์ลด้วย กร๊ากกกกกกกกกกกกก

แหมะ ถ้าเคะของเราจะแมนกันขนาดนี้ ส่วนเมะของเรานี่มุ้งมิ้งสุดพลังงเลยนะคะนะ  55555555

เจอกันใหม่ตอนหน้าเด่ออออ ><  เลิฟยู ววว ว ออลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลล

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

248 ความคิดเห็น

  1. #248 pilinjoyclub (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2558 / 22:27
    อยากอ่านต่อออออออออ
    #248
    0
  2. #244 Matcha (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2557 / 01:15
    ไรท์กลับมาาาาาาา
    #244
    0
  3. #234 ++ Crazy-I_miss_you ++ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2557 / 21:41
    อยากอ่านต่อ อออ ;_;
    #234
    0
  4. #232 Demolish. (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2557 / 18:35
    อ่ะหือออ ดีมากอิด้อนนนนน
    #232
    0
  5. #231 MicKy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2557 / 23:43
    แด้แกจะทำอะไรยองแจ จะทำให้มืดมนเหมือนแกเหรอ?
    เพื่อที่จะให้ยองแจอยู่เคียงข้างตลอดไปคิดดีแล้วใช่ป่ะ
    หรือว่ามีแผนอะไรอยู่ในใจอีก....
    ทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างแล้วหนีไปอยู่ด้วยกันดีกว่ามะ
    #231
    0
  6. #228 ภรรยาแดฮยอน (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2557 / 01:55
    ดะ... ด... เดียวสิ ตอนนี้ก็มืดกันทุกฝ่ายแล้ว มีตรงไหนที่เรียกว่าสว่างหรอ?
    แดฮยอนอย่าใจร้ายดิ ยองแจดีใจที่ได้เจอนายนะ อย่าเย็นชาดิ ไม่เอา
    รักกันแท้ๆ แต่อาชีพค้ำคอ ทุกคนมองว่ามันเป็นเรื่องสนุกอยู่รึไง???
    หนีไปด้วยกันเลยไป๊ หรือไม่ก็ตายไปด้วยกันนั่นแหละ เธอฆ่าฉัน ฉันฆ่าเธอ
    #228
    0
  7. #226 nutt hottest (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2557 / 21:59
    แด้จะทำอะไรน่ะ แกชักจะน่ากลัวไปแล้วนะ
    #226
    0
  8. #225 MicKy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2557 / 23:19
    แด้กับโล่นี่นับวันยิ่งจิตนะ แข่งกันเหรอไงวิธีธรรมดาก็มีเยอะแยะ
    ยองแจรีบกลับมาเป็นแสงสว่างให้พี่แด้เถอะ แบบนี้มันเรียกร้องความสนใจชัดๆ นะ
    #225
    0
  9. #224 Demolish. (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2557 / 13:21
    โอยยยยย อยากอ่านต่อละอ่ะ งื้ออออออ
    #224
    0
  10. #223 tobpong (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2557 / 11:17
    ชอบมากเลยแล้วแสงสว่างของแดฮยอนจะกลับมารึป่าว

    ถ้ากลับมา...แด้จะทำยังไงเรื่องนี้มีปมเยอะใช่ได้เลยไรท์

    จะติดตามน่ะจ่ะ
    #223
    0
  11. #222 ZooS666 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2557 / 17:53
    ไรต์หายไปนานมากอ่าาาา กลับมาทีเกือบลืมเนื้อเรื่องละ 555 แดกับโล่นี่แข่งกันจิตหรอ =_= ฉันละเพลีย
    #222
    0
  12. #221 Tuang_Zzaa (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2557 / 13:17
    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก ในที่สุดไรท์กก็มาต่อเค้ารออยู่นานเบย
    สู้ๆนะครัช คือมันเหมือนในเพลงมากอ่ะ
    ช่วยกลับมาเป็นแสงสว่างให้ฉัน กรี๊ดดดดดดดด
    #221
    0
  13. #220 ภรรยาแดฮยอน (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2557 / 01:04
    ไรต์อ่ะ !! ทำไมมาแค่ 45% นี่คือการล่อลวงแสงสว่างกลับมาสังหาร
    หรือว่าแค่ต้องการให้ยองแจกลับมาอยู่ใกล้ๆ ตัว? โง๊ยยย มาต่อเร็วๆ นะ
    จุนฮงโหดค่อดดดด ศพไม่เละนะ แต่แขนขาด มุนจงออบจงตั้งสติ 555
    #220
    0