[OS/SF] The Tale of Hwang Minhyun

ตอนที่ 5 : Samoyed and the Fox - Under that mask [Nielmin]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 790
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    2 เม.ย. 61








เรื่องสั้น : Samoyed & the Fox story 
ตอน : Under that mask
Rate : NC - 17



Chapter I : Under that Mask




ร่างในอ้อมกอดดิ้นขยุกขยิกจนผ้าห่มที่คลุมตัวทั้งคู่หลุดลุ่ยจากตัว ร่างโปร่งบางพยายามลอดตัวออกจากอ้อมกอดที่มอบความอบอุ่นให้มาครึ่งค่อนคืน คังดาเนียลรี่ตามองคนในอ้อมแขนที่พยายามหนีออกจากอ้อมกอดที่ผู้หญิงทั้งเกาหลีอยากได้ด้วยความหงุดหงิด เสียงบ่นหงุงหงิงดังขึ้นเมื่อดาเนียลแกล้งทำเป็นละเมอแล้วรัดคนตรงหน้าแน่นขึ้นกว่าเดิม


ร่างโปร่งตัวแข็งทื่อเมื่อได้ยินเสียงพึมพัมของงูยักษ์ ไม่สิ หมาซามอยด์ตัวเบ่อเริ่มใช้แขนเต็มไปด้วยมัดกล้ามแน่นจนแนบอกกว้าง ดาเนียลกลั้นยิ้มเมื่อคนตรงหน้าทำตัวแข็งแต่ปากเล็กขมุบขมิบด่าเขาแบบไร้เสียง ดาเนียลเลยแกล้งด้วยการรัดแขนให้แน่นไปกว่าเดิมจนตัวในอ้อมกอดดิ้นพล่านเพราะหายใจไม่ออก มือเรียวฟาดหลังเขาแรงมากจนเผลอร้องออกมา


"เนียลปล่อย"


"มินยอนนี่?"


ไฟในห้องนอนสว่างวาบพร้อมกับซองอูฮยองก้างขวางคอชิ้นโตของคังดาเนียลที่นอนอยู่บนเตียงฝั่งตรงข้ามชะโงกตัวขึ้นมาถามเสียงงัวเงีย


"มีอะไรเหรอมินยอน"


"องช่วยเราด้วย"


อง ซองอูลากขาจากเตียงพร้อมกับหมอนข้างใบโต


"หลบดีๆนะ"


อั๊ก!


มินฮยอนหลุดจากอ้อมแขนขอซามอยด์ยักษ์ที่ถูกฟาดไปเต็มแรง ร่างโปร่งรีบลุกไปยืนข้างๆ คนในมือยังถือหมอนข้างไว้คามือ ดาเนียลได้แต่ส่งสายตาอาฆาตไปให้


"เจ็บนะฮยอง"


"สมน้ำหน้า"


"ขอบใจมากนะซองอู"


มินฮยอนยิ้มหวานให้เพื่อนรักแต่คังดาเนียลได้แต่เบ้ปากแล้วยื่นมือหมายจะดึงคนตัวขาวให้กลับมาอยู่ในอ้อมกอดอีกครั้งแต่ก็วืด เพราะองซองอูยัดหมอนข้างใบโตมาให้แทน ดาเนียลได้แต่จิ๊ปากด้วยความหงุดหงิด


"มินยอนฮยอง กลับมานอน"


"เนียลนอนก่อนเถอะ ฮยองคอแห้งว่าจะลงไปกินน้ำ"


"แน่นะ"


"อื้อ"


"ไม่มีอะไรแล้วใช่ไหม กลับไปนอนต่อล่ะนะ"


"อื้อ ขอบใจมากเลยซองอู"


ดาเนียลมองตามหลังองซองอูที่เดินเซแท่ดๆกลับไปเตียงตัวเอง 


"มินยอนฮยอง"


"กินน้ำเสร็จแล้วรีบกลับมาให้กอดเลยนะ"


"อื้อ ฮยองจะปิดไฟแล้วนะ"






Samoyed & the Fox story 






คังดาเนียลกำลังอยู่ในโหมดซามอยด์ตกมันเพราะฮวังมินฮยอนที่ไม่ยอมกลับมานอนด้วย ดาเนียลรออยู่ค่อนคืนจนกระทั่งทนไม่ไหวจนต้องเดินไปหาคนตัวขาวในครัวแต่ก็ไม่เจอ สุดท้ายต้องลงไปหาที่ชั้น 9 เพื่อที่จะค้นพบว่าคนตัวขาวไม่ได้อยู่ในหอพัก


นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มินฮยอนหายไปแบบนี้ มันเริ่มมาตั้งแต่หลังจากที่พวกเขากลับจากปูซาน ฮวังมินฮยอนก็เริ่มเปลี่ยนไป มินฮยอนฮยองมักจะขออยู่บริษัทต่อหลังจากซ้อมเสร็จ พอเขาขออยู่ต่อด้วยก็โดนไล่ให้กลับหอ โดยคนตัวขาวอ้างกับเมเนเจอร์ว่าดาเนียลมีตารางงานเยอะให้กลับไปพักผ่อนจะดีกว่า


ยังไม่จบแค่นั้นหลังจากที่ย้ายมาหอใหม่ พวกเขาต้องแยกชั้นกันอยู่แถมมินฮยอนฮยองยังยื่นคำขาดกับเมเนเจอร์ฮยองว่าจะไม่อยู่ชั้นเดียวกันกับคังดาเนียลเป็นอันขาด อันนี้ก็พอจะเข้าใจเพราะดาเนียลเองก็เป็นผู้ชายธรรมดาคนนึง การที่มีคนรักอยู่ตรงหน้ามาใส่เสื้อกล้ามตัวบางๆเดินร่อนไปมาในห้องนอนจะให้อดใจยังไงให้ไหว ขนาดตอนที่อยู่หอเก่ายังเผลอฟัดไปจนวันต่อมามินฮยอนนอนซมจนไปถ่าย VTR งานปลายปีด้วยไม่ไหวจนโดนเมเนเจอร์ดุไปหลายที


แค่มินฮยอนฮยองไม่ยอมมาอยู่ชั้นเดียวกันนี่ดาเนียลก็เป็นหมาหงอยอยู่แล้ว แต่ถึงอย่างงั้นดาเนียลก็มักจะแอบจิ๊กมินฮยอนฮยองมานอนฟัดเล่นแทบทุกคืนแต่มีช่วงนี้ที่คนตัวขาวของเขาเปลี่ยนไป มินฮยอนฮยองหงุดหงิดง่ายกว่าเดิม บางวันก็ท่าทางเหมือนคนนอนไม่พอ พอพามานอนกอดก็แอบหนีหายไปไปไหนก็ไม่รู้แทบทุกคืน พอลงมานอนด้วยที่ชั้นล่างก็กระฟัดกระเฟียดเหมือนไม่อยากให้มา ระหว่างวันก็ชอบแอบหลบไปทำอะไรไม่รู้คนเดียวอีก


ดาเนียลเคยแอบย่องตามหลังไปดูตอนกลางคืนคนตัวขาวก็เอารถเมเนเจอร์ฮยองขับออกไปข้างนอก ไม่ยุติธรรมเลย ก็เขายังไม่มีใบขับขี่นี่นา พอขอให้เมเนเจอร์ฮยองพาตามไปก็ดันไม่รู้ว่าจะไปตามหาที่ไหนอีก ถามเมมเบอร์ก็ไม่รู้เรื่อง พอถามเจ้าตัวว่าหายไปไหนก็โดนด่ากลับมาอีก สุดท้ายต้องเอาเรื่องนี้ไปปรึกษาพวกฮยอง


"นอกใจ นี่มันอาการคนนอกใจชัดๆ"


"ซองอูฮยอง!!"


"ย่าห์ ไม่ใช่หรอกมั้งซองอู"


"ไม่คิดงั้นจริงๆเหรอจีซองฮยอง?"


"จะพูดอย่างงั้นมันก็..."


"..."


"มันก็เหมือนอาการคนนอกใจจริงๆ"


"..."


"มินฮยอนช่วงนี้ดูมีลับลมคมในตลอด แอบหายไปบ่อยๆแล้วก็แชทกับใครก็ไม่รู้ตลอดเลย"


"ชั้นก็เห็นมินฮยอนแอบคุยโทรศัพท์แล้วคุยเสร็จก็ขอกุญแจรถแล้วขับออกไปคนเดียวบ่อยๆ"


"ซองอุนฮยองล่ะว่าไง คิดเหมือนผมไหม"


"ฮยองก็ไม่ได้อยากทำร้ายจิตใจนายนะดาเนียลแต่วันก่อนพี่ได้กลิ่นน้ำหอมที่ไม่คุ้นจากตัวมินยอนด้วย"


"..."


"เข้มแข็งไว้นะเนียล"


ㅠㅠ




Samoyed & the Fox story 






เพราะคำพูดของพวกฮยองแท้ๆ ทำให้สถานการณ์ระหว่างฮวังมินฮยอนกับคังดาเนียลตึงมาหลายวัน มินฮยอนดูจะพยายามเลี่ยงที่จะทะเลาะกับดาเนียล แล้วยิ่งหลายวันก่อนดาเนียลระเบิดอารมณ์เพราะเจอเส้นผมที่ยาวเกินกว่าจะเป็นของผู้ชายและดูแล้วไม่น่าจะใช่ของสต๊าฟ แต่หลักฐานที่ดูจะมัดตัวที่สุดคือกลิ่นน้ำหอมเจ้าปัญหาที่พวกฮยองพูดถึงกัน


ฮวังมินฮยอนชอบน้ำหอมกลิ่นหอมหวานก็จริงแต่น้ำหอมกลิ่นนี้ดาเนียลไม่เคยได้กลิ่นมาก่อนและกลิ่นมันหวานเกินกว่าที่จะเป็นกลิ่นของผู้ชายยิ่งทำให้สถานการณ์ระหว่างทั้งคู่เลวร้ายขึ้นไปกว่าเดิม มินฮยอนเลี่ยงด้วยการหนีไปขึ้นรถคันอื่นแล้วก็เกาะติดอยู่กับพวกน้องๆ ไม่ยอมขึ้นมาหอพักชั้นบนทั้งๆที่มีปาร์ตี้มื้อดึกกัน ยิ่งทำให้เห็นได้ชัดว่าคนตัวขาวใจร้ายกับเขามากแค่ไหน


แถมวันนี้คนตัวขาวก็ขึ้นรถออกจากหอพร้อมกับเมเนเจอร์กันสองคนโดยที่ไม่มีตารางงาน ปล่อยให้คังดาเนียลฟึดฟัดเป็นซามอยด์ตกมันจนพี่ๆน้องๆกลัวไปตามๆกัน แต่เพราะมีตารางงานเดี่ยวดาเนียลเลยต้องจำใจออกจากหอมาพร้อมกับหัวใจที่ห่อเหี่ยว




จนกระทั่ง...




เสียงทุ้มหวานเปล่งออกมาจากร่างสูงโปร่งภายใต้หน้ากาก Terius หน้ากากเจ้าชายจากการ์ตูนตาหวานปรากฎกายบนเวทีต่อหน้าเขาพร้อมกับร้องเพลงคู่กับผู้หญิงอีกคนในเพลง Romeo and Juliet ที่หวานซึ้งจนคนในห้องส่งแทบจะบิดเป็นงูไปตามๆกัน



นั่นมันฮวังมินฮยอน!



ล้านเปอร์เซ็นว่าคนตรงหน้าคือฮวังมินฮยอนของคังดาเนียล!!



เสียงร้อง ท่าทาง การยืน อิริยาบททั้งหมดมันบ่งบอกไปแล้วว่าคนๆนี้คือฮวังมินฮยอนของเขาแน่นอน ต่อให้เอากระสอบมาคลุมทั้งตัวคังดาเนียลก็รู้ว่านี่คือมินฮยอนฮยองของเขา แต่ว่าคนรักของเขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงโดยที่ไม่มีระบุไว้ในตารางงานเลย ทั้งที่วันนี้มีแค่เขาคนเดียวที่มีงานในขณะที่คนอื่นพักผ่อนกันอยู่




"มั่นใจ 70% เลยครับ เสียงเขาคล้ายคนที่ผมรู้จักมาก"


"ไอดอลเหรอครับ"


"ใช่ครับ"


"คนที่สนิทด้วยใช่ไหม"


"ครับ"





คังดาเนียลปรี่เข้าไปหาร่างสูงโปร่งที่กำลังเดินกลับเข้าไปในห้องพักหลังจากที่ผู้กำกับสั่งพักกอง คนที่อยู่ภายใต้หน้ากากสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อหันมาเห็นว่าเป็นเขา นี่มันฮวังมินฮยอนชัดๆ กลิ่นน้ำหอมหวานที่เขาได้กลิ่นอยู่ทุกวันกับท่าทางที่เป็นเอกลักษณ์ที่ต่อให้มองยังไงมันก็คือมินฮยอนฮยอง!!


"ฮยองไฟท์ติ้ง"


แดเนียลหลุดหัวเราะเมื่อคนตรงหน้าสะดุ้งโหยงเมื่อชายหนุ่มที่เป็นหนึ่งในสามของคนที่ขับเคลื่อนเกาหลีทำมือเป็นสัญลักษณ์สู้ตายให้ ให้ตายเถอะตอนนี้ปากเล็กๆใต้หน้ากากคงกำลังขมุบขมิบด่าเขาอยู่แน่ๆ มือเล็กที่สวมถุงมือสีขาวทุบที่ต้นแขนเขาก่อนที่จะวิ่งหนีและปิดประตูใส่หน้าเจ้าลูกหมาตัวเบ่อเริ่มที่ยืนยิ้มเหมือนบ้า


"เจ็บ"


มินฮยอนฮยองน่ารักแต่ที่ฟาดมาก็ไม่ได้แปลว่าไม่เจ็บนี่นา...







Samoyed & the Fox story 





มินฮยอนฮยองแพ้ในรอบที่สอง...


คังดาเนียลสาบานได้ว่าถึงเขาจะเอนจอยกับเพลงของคู่แข่งของหน้ากาก Terius อย่างหน้ากากมือกลองที่ขึ้นเวทีด้วยเพลง Lies ของบิ๊กแบงซันแบนิมที่เป็นไอดอลในดวงใจมากแค่ไหนแต่คนที่ดาเนียลกดโหวตให้ก็คือหน้ากาก Terius เท่านั้น!


ดาเนียลรู้ดีว่าคนรักของเขามีความสุขมากแค่ไหนที่ได้รับเชิญให้มาร่วมรายการ แต่ก็คงมีบ้างที่จะผิดหวังเพราะไม่ได้โชว์ความสามารถให้มากกว่านี้ แม้แต่เขาเองก็รู้ดีว่าฮยองคงอยากเข้าไปในรอบลึกเหมือนกัน มือเล็กในถุงมือสีขาวสั่นตอนที่ผลออกมา แต่ดาเนียลรู้ดีว่ามินฮยอนฮยองกำลังยิ้มอยู่ภายใต้หน้ากากนั้นแน่ๆ


ฮวังมินฮยอนจะมีรอยยิ้มอยู่เสมอไม่ว่าจะเสียใจหรือผิดหวัง


"ไอดอลที่ถูกเลือกโดยคนทั้งประเทศคราวนี้ นั่นก็คือ Wanna one ฮวัง มินฮยอน!!"

เสียงกรี๊ดกร๊าดจากคนดูดังลั่นสตูไม่ได้ทำให้ดาเนียลแปลกใจอะไรมากนัก ก็นั่นฮวังแจมินฮยอนเลยนะ วิชวลคิงของ Wanna one เลยนะ!!


แก้มสีแดงก่ำกับผมที่ชื้นเหงื่อหรือรอยยิ้มที่ยิ้มทั้งตาทั้งปากนั่นต่างหากล่ะที่ดึงดูดให้คังดาเนียลต้องยิ้มตาม มินฮยอนฮยองไม่ควรน่ารักขนาดนี้ไม่ใช่เหรอ ผมชื้นเหงื่อที่ยุ่งเหยิงไม่ควรดึงดูดให้เขาอยากเข้าไปทำให้มันชื้นเหงื่อมากกว่าเดิม แก้มแดงๆนั่น ตาใสๆนั่นมันทำให้อยากแกล้งร้องไห้


ถ้าฮวังมินฮยอนรู้ว่าคังดาเนียลคิดอะไรอกุศลอยู่เขาคงไม่ได้มือเล็กที่โบกทักทายให้อย่างอายๆนั่นหรอก แต่คงจะเป็นกำปั้นที่ซัดมาที่ไหล่กว้างมากกว่า


"Wanna one?"


"ครับ วงผมเองครับ"


"ผมจะไม่รู้ได้ยังไงล่ะครับ"


ก็นั่นมันคนรักของคังดาเนียลเลยนี่นา...




ดาเนียลมองพิธีกรที่คงจะมันเขี้ยวแก้มแดงๆกับผมชื้นเหงื่อนั่นเหมือนเขาถึงได้เข้าไปปัดและจัดผมให้ แล้วคนน่ารักก็ยิ้มอายๆให้จนดาเนียลรู้สึกเหมือนกำลังจะละลาย มินฮยอนฮยองน่ารักมาก น่ารักจนอยากจะตะโกนบอกให้คนทั้งโลกรู้แต่ก็อยากล็อคเก็บไว้ในห้องไม่ให้ใครเห็นว่ามินยอนของเขาน่ารักแค่ไหน


"คุณดาเนียลรู้ได้ยังไงครับว่าเป็นคุณมินฮยอน?"


"ก็มินฮยอนฮยองยืนท่านั้นอยู่ตลอดเลยนี่ครับ"


คนตัวขาวบนเวทีก้มมองเท้าตัวเองแล้วหัวเราะอย่างเขินอาย


"แล้วก็เสียงของเขาเป็นเสียงที่ไม่มีทางลืมได้เลยครับ"


หมายถึงเสียงหวานที่หอบกระเส่าข้างใบหูเขานั่นแหละนะที่ทำให้ลืมไม่ลง





ดาเนียลมองคนตัวขาวที่นั่งเงียบอยู่ข้างกายในห้องพักหลังจากที่ผู้กำกับสั่งพักกองหนึ่งชั่วโมงเพราะต้องเซ็ตฉากและแขกรับเชิญก็ต้องไปแต่งหน้าเติมแป้ง ดาเนียลก็ติดสปีดวิ่งตามมาแต่เพราะยังมีกล้องและมินฮยอนยังต้องให้สัมภาษณ์เขาเลยต้องอดทนรอ จนกระทั่งตอนนี้ที่เหลือแค่พวกเขาสองคน


"ทำไมไม่บอกผม"


"ก็เพราะรู้ว่านายจะมาไง"


"ที่ฮยองหายไปทุกคืนก็เพราะอย่างงี้ใช่ไหม"


"อื้อ"


"เนียลโกรธเหรอ?"


"อือ ผมนึกว่าฮยองมีคนอื่น"


"บ้า"


"ก็ซองอูฮยองบอกว่าอาการของฮยองมันคืออาการของคนนอกใจนี่นา"


"แล้วนายก็เชื่อองซองอู?"


"แหม ก็นิดนึง"


มือเล็กฟาดลงที่ไหล่กว้างหนึ่งที ตาเฉียงเหมือนจิ้งจอกทำตาขวางๆใส่เมื่อได้ยินว่าเขาเชื่อซองอูมากกว่า ดาเนียลได้แต่กลั้นเสียงร้องทั้งๆที่เจ็บจะตายอยู่แล้ว แรงมินฮยอนฮยองน้อยที่ไหนกัน ดาเนียลดึงคนตัวสูงแต่ตัวบางกว่าให้มานั่งบนตัก ปากเล็กที่ยื่นออกมาตอนพูดกับแก้มขาวที่ตัดกับหูแดงก่ำมันน่าฟัดจริงๆเลย





Samoyed & the Fox story 





"อ๊ะ อ๊าาา"


คังดาเนียลเป็นพวกทำก่อนคิดแต่ก็ไม่เคยคิดว่าไอ้ที่ทำก่อนคิดมันจะทำให้พวกเขามาถึงจุดนี้ วงหน้าแดงก่ำซุกลงที่ข้างลำคอของแดเนียลในขณะที่ขาเรียวสวยทั้งสองข้างเกาะเกี่ยวอยู่บนเอวสอบที่กำลังขยับบนประตูห้องพักศิลปิน


ใช่ ตอนนี้พวกเขากำลังอยู่ในห้องพักศิลปินที่ข้างนอกมีทีมงานเดินกันว่อนไปทั่วทั้งกองถ่าย เพราะปากเล็กที่ยื่นออกมาแท้ๆทำให้คังดาเนียลถึงกับหน้ามืด ถึงจะรู้ว่าที่นี่มันไม่เหมาะไม่ควรแต่ดาเนียลก็หยุดตัวเองไม่อยู่แล้ว เสียงกระแทกประตูดังกึกกักถ้าหากคนข้างนอกได้ยินเข้าแล้วเปิดเข้ามาพวกเขาคงกลายเป็นข่าวหน้าหนึ่งแน่นอน


เสียงครางหวานหูที่หลุดออกมาเมื่อร่างหนาขยับกายเข้าหาถี่รัว ผมที่แห้งไปเพราะไดร์ตอนสัมภาษณ์ตอนนี้กลับมายุ่งเหยิงและเปียกชื้นอีกครั้ง ตอนนั้นบนเวทีมินฮยอนหน้าแดงเพราะสวมหน้ากากเป็นเวลานานกลับมาแดงอีกครั้ง ไม่สิ ตอนนั้นแดงแค่หน้าแต่ตอนนี้แดงทั้งตัวแล้ว


"พอ อ๊ะ พอแล้ว"


"ยังไม่พอ"


ตาเรียวสวยตอนนี้เต็มไปด้วยน้ำตาเพราะแรงอารมณ์ ปากบางพร่ำบอกให้เขาหยุดแต่ร่างการกลับบีบรัดแน่น ฮวังมินฮยอนของเขาปากแข็งเสมอ ยิ่งใกล้ถึงฝั่งฝันเสียงครางยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ มินฮยอนใช้มือที่ยังสวมถุงมือสีขาวปิดปากตัวเองแน่น สะโพกสอบเพิ่มแรงกระทั้นจนอีกคนแทบหายใจไม่ทัน จนกระทั่งมินฮยอนทนไม่ไหวจนปลดปล่อยออกมาแต่คังดาเนียลยัง


"เนียล อ๊ะ อือ ไม่ไหวแล้ว"


"อีกนิดนึง ผมจะถึงแล้ว"


มินฮยอนน้ำตาไหลพรากเพราะได้ปลดปล่อยไปแล้วแต่เพราะคนตรงหน้าไม่ยอมหยุดความเสียวซ่านจึงกลับมาครอบงำอีกครั้ง ยิ่งดาเนียลกระแทกเข้ามาแรงเท่าไหร่มินฮยอนก็ขยับสะโพกรับเท่านั้น ตอนนี้มินฮยอนแทบไม่มีสติแล้วแต่เพราะเสียงจากภายนอกยังดังอยู่เหมือนเตือนว่าไม่ได้มีแค่พวกเขายิ่งทำให้มินฮยอนบีบรัดตัวตนของแดเนียลมากเท่านั้น


แดเนียลขยับตัวเข้าออกในโค้งสุดท้าย เสียงครางดังก้องห้องพักศิลปินเพราะมินฮยอนไม่เหลือแรงที่ใช้มือปิดปากตัวเองต่อไปแล้ว มินฮยอนสะดุ้งสุดตัวเมื่อรู้สึกถึงของเหลวร้อนพุ่งเข้ามาในร่างกาย ในขณะที่ร่างโปร่งเองก็ปลดปล่อยออกมาอีกครั้งร่างกายอ่อนแรงจนต้องซบหน้าลงที่อกกว้าง แดเนียลที่ยังไม่ถอนกายออกประคองร่างปวกเปียกของคนรักมาที่โซฟาทั้งอย่างนั้น


เสียงเคาะประตูทำให้ทั้งคู่สะดุ้งโหยง เสียงทีมงานที่เคาะห้องบอกว่าถึงเวลาถ่ายทำกันอีกรอบดังผ่านประตู แดเนียลยกคนบนตักให้ออกจากตัวแล้วใส่เสื้อผ้าให้คนที่หมดไม่มีแรงแม้แต่จะยกแขนขึ้นในทันที ก่อนที่จะรีบร้อนแต่งตัวให้ตัวเอง


"เนียล กางเกงมัน..."


"แปบนะ"


กางเกงสีขาวมีรอยซึมเปื้อนแพร่กระจายไปทั่ว เพราะรีบร้อนจนลืมเช็ดของที่คั่งค้างไว้ ร่างหนาจัดผมก่อนจะจุ๊บเร็วๆที่ปากบางแล้ววิ่งออกไปข้างนอก


ไม่กี่นาทีต่อมาเมเนเจอร์ฮยองก็เข้ามาพร้อมกับเสื้อโค๊ทและใบหน้าบึ้งตึง มินฮยอนหน้าแดงเพราะสภาพของเขาและห้องคงบอกได้ว่าเมื่อไม่กี่นาทีก่อนเกิดอะไรขึ้นบ้าง


"คังดาเนียล ไอ้เด็กเวร!!"





-------END--------


Writer talk ;

เรื่องเก่ายังไม่จบแต่มีเรื่องใหม่มาแล้วค่ะ เรื่องนี้จะเป็นชุดเรื่องสั้นตอนเดียวจบ
แต่จะเป็นเรื่องสั้นในชื่อเดียวกันคือ Samoyed & the Fox 
จะมีหลายตอนต่อเนื่องกันที่จะมาเมื่อมีไฟและมีโม้เม้นท์

ติชมได้ที่ #ซามอยด์เนียลกับจิ้งจอกนยอน ได้นะคะ ♡
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

51 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 08:32
    สงสารเมเนฯเลยอ่ะ 555555 เนียล แกมันร้ายยย~
    #46
    0
  2. #45 0936438186 (@0936438186) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 เมษายน 2561 / 17:36
    น้องเนียลมันร้าย !!!!!!!!!
    #45
    0
  3. #35 แม่ม๑น้oe (@kunlanid_far) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 11:53
    กรี๊สสสส น้องเนียลต้องใจเย็นๆนะ 5555 สงสารเมเนเจอร์เลย
    #35
    0
  4. #31 sparkleVegetable (@sparkleVegetable) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 เมษายน 2561 / 22:34
    เป็นซีรีส์ที่มีคนน่าสงสารทุกตอนเลยสิน่า 655555555 ตอนนี้สงสารเมเนเจอร์ฮยองล่ะค่ะ XD อ้ยยย เอ็นดูมินยอ อยากฟัดแจ้ม เจ้าลูกแมวแก้มแดง
    #31
    0
  5. #23 วิวีต้า (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 01:55
    กรี๊ดดดดด น้องอยากแนบอกคุณพี่จังเลยค่ะที่มาต่อเรื่อน้องให้โลดแล่น

    คือแบบฟินมาก โมเม้นท์ของคู่นี้ช่วงนี้มาถี่มาก แล้วยิ่งไรต์แต่งคู่นี้ยิ่งเพิ่มความฟิน

    คังดาเนียลคือหมาตัวแสบที่แท้ทรูแอบกินจิ้งจอกได้ไงคะ ทำไมไม่รอให้ถึงหอก่อง

    ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ แอบอยากได้ภาคต่อเลย คู่นี้เราหาอ่านยากมากจริง เจอทีแทบจะรำรอบบ้าน
    #23
    0
  6. #22 `KH139:) (@qtarokh) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 19:06
    แดเนียลลลล หักห้ามใจบ้างไรบ้าง 555555
    #22
    0
  7. #21 The_kwaaa (@story61stormy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 09:17
    คุณแดนนนนนนนฮื่ออออออออออ ทำไมถึงได้กรี๊ดดดดดดดด พี่มินฮยอนตอนหน้าแดงๆนี่น่ารักไม่หยอกเลยล่ะค่ะ พอจะเข้าใจว่าทำไมคุณแดนถึงได้55555555555555 แงงงงงง
    #21
    0
  8. #20 jeremy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 19:56
    หวายยยยแดเนียลไม่หักห้ามใจเลย แสบมากๆ555555 น่ารักมากๆเลย ชอบมากๅ
    #20
    0