Love cross the world รักข้ามภพ [Yaoi]

ตอนที่ 7 : รักข้ามภพ 06

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,457
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 56 ครั้ง
    6 ส.ค. 60




รักข้ามภพ 06


  'หากใส่มาอีกทีพี่นี้คงจะแย่'


  'หากใส่มาอีกทีพี่นี้คงจะแย่'


  'หากใส่มาอีกทีพี่นี้คงจะแย่'


  เสียงทุ้มนุ่มยังคงดังก้องกังวานอยู่ในหูขอพีรวัส แววตาสีดำนิ่งสงบแสดงถึงความวูบไหวภายในแววตาอย่างชัดเจน สีหน้าแหละท่าทางของคุณหลวงผู้นั้นทำให้พีรวัสหน้าเห่อร้อนทุกครั้งที่นึกถึง อีกทั้งประโยคที่พูดก่อนเขาจะกลับมานั้นยิ่งทำให้เขิน


  "งื้อออ คุณหลวงบ้า บ้าบ้าบ้า บ้าที่สุดเลย" ชายหนุ่มร่างขาวนอนคว่ำหน้าลงกับหมอน ใช้ใบหน้ากลมมนถูไปมา ใจเต้นระรัวเหมือนมีคนมาตีกลองอยู่ในอก


  "ถ้าจะมาพูดแบบนี้เอามีดมาฆ่ากันเลยดีกว่า" พีรวัสบ่นพึมพำกับตัวเองเจอกันเพียงสองครั้งยังทำให้เขากระสับกระส่ายได้ถึงเพียงนี้ ถ้าหายเจอกันนานๆ เขาจะไม่หัวใจวายเสียตรงนั้นหรือ


  ยิ่งคิดถึงรอยยิ้มเล็กๆที่มุมปากประดับบนใบหน้าคมคายของคุณหลวงผู้นั้น ยิ่งทำให้ใจที่เต้นแรงอยู่แล้วกระหน่ำเต้นแรงมากกว่าเดิม 


  "หยุดเต้นได้แล้ว ไอ้ใจบ้า" พีรวัสตีที่หน้าอกตัวเองเบาๆ ทำไมหัวใจเจ้ากรรมถึงเต้นแรงแต่เพียงนี่ ใช่ เขาต้องเลิกคิดถึงคุณหลวง ถ้าหากเป็นแบบนี้ต่อไป คืนนี้คงหลับไม่ลงเป็นแน่


  แสงสีทองสาดเข้ามาขณะที่พีรวัสกำลังจะดิ่งเข้าสู่ห้วงนิทรา แสงทางสาดมาจากโต๊ะอ่านหนังสือทำให้ชายหนุ่มต้องลุกขึ้นมาขยี้ตาให้ตื่นตอนกลางดึก


  พอปรับสายตาได้พีรัวัสก็เห็นว่าช่องทางนั้นเปิดอีกแล้ว อะไรกันวันนี้เขาไปมาแล้วนี่ ทำไมถึงได้เปิดอีกรอบ พีรวัสใช้มือดันตัวเองให้ลุกขึ้นจากที่นอน ถ้าเปิดเพื่อให้เขาได้ไปเขาก็ตัดสินใจจะไป


  แต่ดูเหมือนมีบางอย่างดลใจให้พีรวัสหยิบโพสอิทสีฟ้าอ่อนมาเขียนแล้วแปะไว้ที่โต๊ะหนังสือ 'ถ้าไม่เจอคริสแสดงว่าคริสถึงต่างจังหวัดแล้ว คริสไปลงพื้นที่ ที่ต่างจังหวัดอาจจะไม่ได้ติดต่อไม่ได้ แต่ไม่ต้องห่วงคริสนะครับ' พอแปะไว้ที่ที่สามารถมองเห็นได้ชัดเจน ถ้าเขาไม่ได้กลับมาภายในเร็ววัน พ่อจะได้ไม่ต้องห่วงมาก


  เสียงบางสิ่งตกกระทบพื้นอย่างรุนแรง จนทำให้พื้นห้องถึงกับสั่นสะเทือน ทำให้คนที่นอนอยู่บนเตียงต้องตื่นจากห้วงนิทรา 


  เปลือกตาสีเข้มค่อยๆเปิดออก พลางปรับสายตาไปด้วยก็พบใครบางคนอยู่ที่พื้นที่ปลายเตียง แม้ว่ายามนี้ไม่ได้มีแสงไฟ แต่แสงจากดวงจันทร์ที่สาดเข้ามาก็ทำให้สามารถเห็นได้ว่ามีคนนั่งอยู่ตรงนั้น


  "ใครน่ะ" เสียงแหบพร่าจากการที่พึ่งตื่นนอน แม้จะเบาราวกับกระซิบแต่เสียงกระซิบนั้นก็ยังถึงหูของคนที่กำลังนั่งอยู่กลางห้อง พีรวัสค่อยๆลุกขึ้นยืนแล้วหันหน้าไปทางเตียงนอน ที่มีอีกคนกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่


  "ฉันถามว่าใคร" เจ้าของห้องถามอีกรอบเมื่อถามไปรอบแรกแล้วไม่ได้ยินเสียงตอบรับ ถ้าหากเป็นบ่าวก็คงไม่กล้าเข้ามาในยามวิกาลเช่นนี้


  "ผมเอง" เสียงใสที่คุ้นเคยกับจังหวะที่อีกคนเดินเข้ามาใกล้ ทำให้หลวงสิงเห็นหน้าอีกคนชัดเจน เสี้ยวหน้าขาวผ่องยามกระทบกับแสงจันทร์ยิ่งทำให้ดูน่ามอง


  "สวย" ไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงทำให้อุทานออกมาเช่นนั้น เขารู้เพียงแต่ว่าใบหน้าของอีกคนช่างดึงดูดสายตาเหลือเกิน ถ้าเป็นไปได้คงไม่อยากให้เช้า


  "อะไรนะครับ"


  "พ่อพีรึ" เมื่อเห็นหน้าและน้ำเสียงก็ทำให้มั่นใจได้แล้วว่าเป็นใคร แต่หากว่ากลัวจะเป็นความฝันจึงต้องถามอีกรอบ


  "ครับ" อีกคนที่เดินเข้ามาตอบเสียงเบา ราวกับกลัวว่าจะมีคนเฉียดมาได้ยิน พอเห็นอีกคนทำท่าจะเดินเข้ามาแต่ทำเหมือนมองไม่เห็นทาง ผู้เป็นเจ้าของห้องก็เอื้อมมือไปจุดตะเกียงที่หัวเตียง 
 

  แสงไฟที่ส่องสว่างทำให้พีรวัสมองเห็นใบหน้าของอีกคนได้ชัดเจนกว่าเดิม ผมที่เคยเซตจนเรียบร้อยบัดนี้ได้ตกลงตามธรรมชาติยิ่งขับให้อีกคนดูดีกว่าเดิม ยิ่งแววตานิ่งที่เอาแต่จ้องมองมา ทั้งๆที่ร่างกายอยู่บนเตียงยิ่งทำให้พีรวัสใจสั่น เสียงบอกลาเมื่อตอนกลางวันยังตามมาหลอกหลอนให้หน้าร้อนเล่น


  "เหตุใดถึงได้มาดึกดื่นเพียงนี้" พีรวัสยืนมองคนที่นั่งอยู่บนเตียง คนที่ขยับปากได้รูปสวยเพื่อส่งเสียงมาถามเขา คุณหลวงผู้นี้แม้แต่ตอนตื่นนอนก็ทำให้เขาใจสั่นได้


  "ไม่รู้สิ อยู่ๆมันก็เรียก" พีรวัสมองกลับไปที่โต๊ะทำงานของคุณหลวง หากแต่ว่านาฬิกาที่เคยวางอยู่หายไป แต่พอมองกลับไปที่คุณหลวงก็เห็นว่ามันวางอยู่ข้างๆหมอน


   "แล้วพ่อจักทำเช่นไร ให้เรียกกลับหรืออยู่ต่อ" หลวงสิงถามหนุ่มน้อยที่ยืนกำชายเสื้ออยู่ที่ปลายเตียงท่าทางประหม่าหนัก จนถึงเกือบทำอะไรไม่ถูก


  "ผมไม่รู้ว่าจะได้กลับตอนไหนผมกำหนดเองไม่ได้" พีรวัสส่ายหน้าไปมา จนทำให้ผมที่ปรกหน้าปลิวไปตามแรงสะบัดนั้น ปากเล็กสีแดงสดห่อเข้าหากันแล้วถอนหายใจเล็กๆ


  "มานั่งนี่สิพ่อพี" ผู้เป็นพี่ใช้นิวเรียวชี้ไปที่ที่ว่างข้างตัวของตัวเองที่นั่งอยู่ กลัวว่าน้องจะเมื่อยที่ยืนนานๆ แต่หนุ่มน้อยกลับทำท่าว่าจะไม่อยากเดินเข้ามาใกล้ ซ้ำยังเดินไปนั่งที่โต๊ะทำงาน


  คุณหลวงนั่งมองเด็กน้อยที่นั่งทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่ที่โต๊ะทำงาน ดูจากท้องฟ้าแล้วคงยังไม่ถึงค่อนคืนเสียเลยกระมัง ถ้าหากว่านั่งอยู่แบบนี้จนเช้าคงต้องมีปวดหลังกันไปข้าง


  เนิ่นนานที่ทั้งสองคนเงียบผู้เป็นน้องเอาแต่มองออกไปที่หน้าต่างคิดแล้วก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงได้โผล่มาเวลานี้ได้ทั้งๆที่แต่ก่อนเคยมาแค่ตอนกลางวัน ส่วนคนเป็นพี่ก็เอาแต่นั่งจ้องร่างขาวพลางคิดไปว่าจะทำยังไงให้น้องยอมลุกออกจากตรงนั้น


  "พ่อจะนั่งอยู่ตรงนั้นถึงเช้าเลยรึ" พีรวัสหันมามองเจ้าของห้องที่ถามเขาคิดอีกครั้งเงียบไปตั้งนานคิดว่าจะหลับไปเสียแล้ว แต่เปล่าเลยคุณหลวงยังนั่งอยู่ในท่าเดิม


  "ก็แล้วคุณหลวงจะทำให้ผมทำยังไงหละ"


  "แล้วไม่คิดจะหลับจะนอนเลยรึ" พีรวัสมองหน้าคุณหลวงอย่างสงสัย แล้วส่ายหน้าไปมา


  "ผมง่วง" 


  "มานอนเถอดพ่อพี พี่คงนั่งเฝ้าถึงเช้าไม่ได้" หลวงสิงเอ่ยเสียงเบา วันนี้เขาเข้าไปที่พระราชวังทำงานมาเกือบทั้งวันแล้วหากจะให้มานั่งเฝ้าก็คงจะทำไม่ได้เป็นแน่


  "คุณหลวงนอนเถอะ ผมนอนตรงนี้ก็ได้" 


  "งั้นก็ตามใจพ่อเถอด หากพ่อเห็นควรแบบนั้นพี่ก็ขัดไม่ได้" ว่าเสร็จคนหน้านิ่งก็ล้มตัวลงนอน จนทำให้พีรวัสที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานมองไม่เห็น พีรวัสฟุบหน้าลงกับโต๊ะทำงาน เฮ้ออ ง่วง


  แม้ว่าจะล้มตัวลงนอนแต่หลวงสิงก็ไม่สามารถจะข่มตาให้หลับลงได้ แม้ว่าความง่วงจะมีมากมายแต่หากคิดถึงคนที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างแล้วก็หลับไม่ลง ดึกๆหมอกลงอากาศคงจะเย็น 


  หลวงสิงตัดสินใจลุกจากเตียงนอนแล้วตรงไปที่คนที่นั่งฟุบหน้าลงกับแขนตัวเอง มือร้อนที่แตะลงบนไหล่ของพีรวัส ทำให้เจ้าตัวสะดุ้ง พอมองเห็นคนที่บอกว่าจะนอนก็ต้องแปลกใจ


  "คุณหลวงยังไม่หลับหรอครับ"


  "หากพ่อพียังนั่งอยู่แบบนี้จะให้พี่หลับลงได้อย่างไร" เสียงเข้มที่เอ่ยออกมาจากคนที่ยืนอยู่ข้างๆทำให้พีรวัสต้องช้อนสายตาขึ้นไปมอง ดวงตาคมฉายแววความเป็นห่วงออกมาอย่างชัดเจนทำให้พีรวัสหัวใจกระตุก พายุในใจที่พยายามจะหยุดมันต้องแต่ก่อนมา ก็ก่อตัวแล้วเต้นแรงอีกครั้ง


  "อะ เอ่อ งั้นเราไปนอนกันเนาะคุณหลวงเนาะ" พีรวัสดีดตัวลุกจากเก้าอี้ไม้ตัวสวยแล้วทำท่าว่าจะเดินไปทางเตียงนอนแต่ติดคนที่กำลังยืนดักทางเอาไว้


  "คุณหลวงถอยสิ ไปนอนไงไปนอน" พีรวัสชี้ไปที่เตียงสองมือเล็กยกขึ้นมาผลักที่อกของคนที่ยืนขวางทางอยู่ให้หลบ หลวงสิงทำท่าเซเล็กน้อยก่อนจะเปิดทางให้พีรวัสได้เดินไป 


  พอถึงเตียงชายหนุ่มก็ล้มลงนอน กลิ่นหอมจากผ้าแพร และผ้าปูเตียงทำให้รู้สึกอยากหลับไปเสียงตอนนี้พีรวัสดึงผ้าขึ้นมาใช้ปลายจมูกแตะเพื่อสูดดมกลิ่น 


  "หอมจัง" เสียงสดใสเอ่ยเบาๆ ทำเอาคนที่ยืนมองการกระทำของอีกคนลอบอมยิ้ม  ร่างขาวเพลิดเพลินกับการสูดดมกลิ่นหอมของผ้าอยู่ ก็ต้องตกใจเมื่อมีแรงยุบที่พื้นที่ข้างๆ พอมองไปก็เห็นว่าเจ้าของเตียงทิ้งตัวลงข้างๆแล้วสอดตัวเข้ามาในผ้าผืนเดียวกัน


  อากาศที่นี่เย็นสบาย กลิ่นหอมของหมอกกับน้ำค้างยิ่งทำให้รู้สึกเหมือนอยู่ท่ามกลางธรรมชาติ แม้จะไม่ได้เย็นเหมือนเครื่องปรับอากาศแต่ก็ไม่ได้ร้อนจนนอนไม่ได้


  ทั้งสองนอนหันหน้าไปคนละทางแผ่นหลังอยู่ห่างกันแค่คืบเดียว พีรวัสเอี้ยวใบหน้าไปมองคนที่นอนอยู่ข้างๆ ก็พบแต่แผ่นหลัง แต่เมื่อมองไปแค่แปปเดียวเจ้าของแผ่นหลังก็หันมาทางนี้


  พีรวัสรีบหันหน้ามาทางเดิมอย่างรวดเร็ว โดยที่ไม่เห็นว่าทางฝั่งคุณหลวงนั้นก็ไม่ได้หันกลับไปทันที แต่ยังคงนอนมองแผ่นหลังของอีกคนอยู่เหมือนกัน เมื่อคนเป็นน้องไม่ได้หันมาอีกครั้งคนเป็นพี่ก็หันกลับไปทางเดิม


  หัวใจสองดวงที่เต้นเร็วแข่งกันเหมือนกำลังออกกำลังกายอย่างหนักทำให้ไม่มีใครกล้าจะหันไปมองคนข้างหลังอีกรอบ ความคิดของพีรวัสที่ว่าจะนอนหลับเพราะกลิ่นหอมๆกลับถูกทำลายด้วยการที่ใจเต้นกับคนที่นอนอยู่ข้างๆ เช่นเดียวกับความคิดของหลวงสิงที่คิดว่าหากน้องมานอนอาจจะหลับลงแต่กลับใจเต้นเร็วเมื่อรู้ว่ามีแผ่นหลังอุ่นๆห่างกันเพียงแค่นิดเดียว


  พีรวัสข่มใจอยู่นานเช่นเดียวกับหลวงสิงที่คิดว่าอีกคนหลับไปแล้วจึงตัดสินใจหันกลับมามองอีกรอบ แต่ไม่คิดว่าความคิดจะตรงกับอีกคนได้เสียขนาดนี้ เพราะพีรวัสก็หันมาเหมือนกัน แววตาสบกันทำให้คนสองคนหน้าเห่อร้อนแล้วรีบสะบัดหน้าหันกลับไปทางเดิม


  เสียงหอบหายใจดังท่ามกลางความเงียบทำให้รู้ว่าทั้งสองหัวใจเต้นแรงแค่ไหน พีรวัสยกมือขึ้นมาวางทาบที่อกข้างซ้ายจึงรับรู้ว่าหัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาอยู่แล้ว


  "พอตกกลางคืนห้องพี่มักจะหนาว" อยู่ๆเสียงทุ้มก็เอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง แบบนั้นยิ่งทำให้พีรวัสใจเต้นแรงกว่าเดิม


  "แต่คืนนี้พี่คงไม่หนาวแล้ว"


  ตึกตัก ตึกตัก 


  ตึกตัก ตึกตัก


  แย่แล้วไอ้คริส..


  ใจพี่คงจะแย่เสียแล้ว..


  


  #รักข้ามภพ
@ChoccolatM





............................................................................................
ทอร์คค

  กรี๊ดดดดด อัลไลคือหนูไปบุกถึงเรือนคุณหลวงยามดึกดื่นแบบนั้นคะพ่อพ
 
  อัลไลคือการบอกว่าคืนนี้คงไม่หนาวแล้วคะคุณหลวงง

  แล้วอั๊ลลไล๊คือการแอบมองกันนนแบบน้านนนน 

  ถ้าชอบก็ติด #รักข้ามภพ ในทวีตได้นะคะ เอาไว้เม้ากานน

  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 56 ครั้ง

1,657 ความคิดเห็น

  1. #1654 J☆ (@Jannapa_1) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 13:22
    คุณหลวงก็อ่อยเหลือเกิน
    #1654
    0
  2. #1603 pisanu127 (@pisanu127) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 21:07
    อุ่นไอรักเสียนี่กะไร นาฬิกาช่างเป็นใจเหลือเกิน
    #1603
    0
  3. #1535 bingso (@bingso) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 เมษายน 2561 / 20:16
    อุ่นไปถึงใจเลย
    #1535
    0
  4. #1473 PPoorrnnppaatt (@PPoorrnnppaatt) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 12:59
    งืออออออออ อบอุ่นนนนนนนนนน
    #1473
    0
  5. #831 Creamsarang (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 10:39
    โอ้ยยยยยเตียงเล็กจังน้อ555555555 พ่อสิงจะทำอะไรก็รีบทำเถิด ท่ดๆๆ
    #831
    0
  6. #736 Sara-Anusara (@leelawadee89) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 กันยายน 2560 / 18:14
    อ๋อยยย ทำไมคุณหลวงถึงขยันทำให้คุณพีใจเต้นแรงตลอดเลยหล่ะ งื้อออ
    #736
    0
  7. #464 ntn.9846 (@nuntanoot) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 01:03
    งานอ่อยก็มาาา
    #464
    0
  8. #303 Oneooe (@Oneooe) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 20:26
    คุณหลวง มีไออุ่นอยู่ข้างกายด้วยนะค่ะคืนนี้
    #303
    0
  9. #216 Blueheart (@Bananabaot) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 00:20
    คุณหลวงพูดเหมือนเต๊าะพ่อพีเลย
    #216
    0
  10. #184 pu su (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 02:13
    คืนนี้จะได้นอนไหมมม 5555
    #184
    0
  11. #88 Sonsawan Kaewmora (@ploy_35) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 00:22
    บ้าไปแล้ววว คริสลูกไปบุกห้องนอนเค้าดึกๆดื่นๆ รักนวลสงวนตัวบ้างสิ????????????????
    #88
    0
  12. #87 AnutsaraNoncee (@AnutsaraNoncee) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 07:17
    โอ้ยเขินแทน พีรวัส
    #87
    0
  13. #86 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 23:03
    โอ้ยพีรวัสคิดถึงคุณหลวงมากเลยหรอถึงเรียกนาฬิกาให้เปิดทาง อ่อยจิงๆๆเรา
    #86
    0
  14. #85 rujiranetsuwan (@rujiranetsuwan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 22:23
    แหมมมมมมมมมมมมมขอแหมถึงดาวพลูโต.
    #85
    0
  15. #84 Pai_rr (@Pai_rr) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 22:19
    น่ารักโอ้ยยเขิน555มีความแอบมองกันด้วย
    #84
    0
  16. #83 TAKARA KUN (@TAKARAKUN) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 22:14
    สงสัย ตอน นอน คุณ หลวง ต ดุซงญอ สินธุไพร เอา นาฬิกา ไว้ ข้าม นาฬิกา โบราณ นคร สมหมาย กว่า คน นี้ จะ ไม่ หนาว เพราะ.....น่าหมั่นไส้มาก
    #83
    2
    • #83-1 TAKARA KUN (@TAKARAKUN) (จากตอนที่ 7)
      4 สิงหาคม 2560 / 22:17
      ทำไมที่เม้นมันกลายเป็นภาษาแปลกๆไปหล่ะจะบอกว่าสงสัยคุณหลวงนอนคิดถึงนาฬิกาเลยเรียกคริสมามีการบอกว่าคืนนี้ไม่หนาวแล้วน่าหมั่นไส้
      #83-1
    • #83-2 Blueheart (@Bananabaot) (จากตอนที่ 7)
      14 สิงหาคม 2560 / 00:21
      55555555
      #83-2
  17. #82 Helen Luciano Raphael (@Twilight43) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 21:52
    เดี่ยวๆๆๆ ทำไมเราเขิน
    #82
    0
  18. #81 may093379 (@may093379) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 21:44
    น่ารักกก
    #81
    0
  19. #80 [[ SS ]] (@stamp159) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 21:42
    โอ้ยยยยยยย คุณหลวงนี่เต๊าะน้องตลอดเลยนะ นี่ถ้าอยู่ยันเช้า คุณแม่เปิดประตูมาเจอนี่จะเป็นยังไงนะ คงสนุกพิลึก
    #80
    0
  20. #79 Jumttt555 (@Jumttt555) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 21:40
    ชอบมากค่ะอบอุ่น
    #79
    0
  21. #78 Tripeace (@Tripeace) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 21:29
    ทำไมหนูถึงเข้าห้องผู้ชายยามวิกาลแบบนั้นล่ะ!!
    #78
    0
  22. #77 PPJdFObP (@PPJdFObP) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 21:20
    ผีผลักๆๆๆๆๆ /กองเชียร์ให้ผีผลัก//โดนลากไปเก็บ///ม่ายยยยยยยย
    #77
    0