Love cross the world รักข้ามภพ [Yaoi]

ตอนที่ 12 : รักข้ามภพ 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,910
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    11 ส.ค. 60





รักข้ามภพ 11


  พีรวัสโผล่กลับมาที่บ้านเรือนไทยของตัวเอง ห้องยังเหมือนเดิมทุกอย่า แปลกไปก็ตรงที่ดอกไม้ในห้องเหี่ยวเกือบทุกมุม ราวกับว่าระยะเวลาที่เขาไปอยู่ที่นั่นๆม่มีคนเข้ามายุ่งวุ่นวายในห้องเลย


  เสียงรถยนต์ดังกระหึ่มมาจากหน้าบ้านเรือนไทยทำให้พีรวัสต้องวิ่งไปยังหน้าต่าง แหวกผ้าม่านสีสวยออกให้พ้นทางก็มองลอดบานหน้าต่างลงไป


  ออดี้สีดำสนิทจอดที่หน้าบ้านอย่างช้าๆ พร้อมกับเจ้าของรถที่ก้าวขาลงมา ใครที่ไม่ได้เป็นคนแปลกหน้าสำหรับพีรวัส แหละคนคนนั้นก็คือเพื่อนรักสมัยอนุบาล ซวยแล้วไอ้เหนือมา


  พีรวัสรีบวิ่งไปเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบชุดนอนมาสวมเอาไว้ ก่อนจะขยี้หัวให้ฟูเหมือนกับคนพึ่งตื่น ทำหน้าตาให้ง่วงสุดๆ แล้วเดินไปเปิดประตู ในจังหวะที่ดาวเหนือกำลังเดินขึ้นบนเรือนมาพอดี


  ดาวเหนือขมวดคิ้วแปลกใจที่เห็นเพื่อนเดินป้องปากหาวออกมาจากห้องนอน ไหนป้าอ่วมบอกว่าพีรวัสยังไม่กลับมา แล้วทำไมเพื่อนรักถึงมีสภาพแบบนี้ออกมาจากห้องได้


  "อ้าวไอ้เหนือมาไมวะ" พีรวัสแสร้งหาวแล้วยกแขนขึ้นเหนือหัวทำหน้าบิดขี้เกียจ 


  "ก็มาหามึงไง แล้วนี่มึงกลับมาเมื่อไหร่" ดาวเหนือเดินเข้ามาใกล้ แล้วลากแขนเจ้าของบ้านให้กลับไปนั่งที่โต๊ะไม้ริมระเบียง กลิ่นดอกลีลาวดีหอมหวนชวนให้ตื่นเต้น ถ้าได้ชาอุ่นๆคงจะดี(?)


  "ไอ้คริส"


  "หะ ห้ะ" พีรวัสหันหน้ามามองเพื่อนรักที่เรียกเสียงเข้มอีกครั้งหลังจากที่หลุดเข้าไปในโลกของตัวเองดาวเหนือ ทำท่าไม่พอใจ พักนี้พีรวัสชอบหายตัวไปเรื่อย


  "มึงหายไปไหนมาวะ"


  "ก็ไปลงพื้นที่ไง ป้าอ่วมไม่บอกหรอว่ะ"


  "ลงพื้นที่ ที่ไหนวะ แล้วมึงไปยังไงรถมึงก็ไม่ได้ขับไป" ดาวเหนือมองหน้าพีรวัสอย่างเอาเรื่องแล้วชี้ไปที่รถของเพื่อนสนิทที่จอดอยู่ในโรงจอดรถข้างบ้านเรือนไทย ทุกครั้งที่มาหามันก็ยังจอดอยู่ที่เดิม


  "รถทัวร์ไง ใช่ๆ กูไปรถทัวร์" พีรวัสทำเสมองไปทางอื่นพอหันไปเห็นหน้าลุงคนสวนก็จำได้ว่าเคยไปส่งแกที่บขส.ให้ขึ้นรถทัวร์กลับบ้านพีรวัสก็คิดได้


  "รถทัวร์เนี่ยนะ" 


  "อื้มใช่ รถทัวร์ ก็แบบกูอ่านรีวิวในพันทิปบอกว่านั่งรถทัวร์ไปเที่ยวแบบชิวๆไงมึง ผจญภัยดีออกกูงี้อยากไปรถไฟด้วยซ้ำ" 


  "ไอ้คริสกูไม่ตลกมึงกำลังโกหกกู" ดาวเหนือยังจ้องพีรวัสอย่างไม่ละสายตา ท่าทางที่แปลกไปของเพื่อนทำให้ดาวเหนือลำบากใจ ตกลงเพื่อนเขาหายไปไหนกันแน่


  ".............." พีรวัสเงียบ พยายามเรียบเรียงคำพูดในหัวว่าจะอธิบายอย่างไรให้เพื่อนเข้าใจและไม่คิดว่าเขาเป็นบ้า แต่พออ้าปากจะพูดก็มีคนอีกคนพูดขึ้นมาก่อน


  "คริส อ้าวเหนืออยู่ด้วยหรอ" ชายวัยกลางคนในชุดกางเกงแสล็คสีดำกับเสื้อเชิ้ตสีขาวติดกระดุมทุกเม็ด รองเท้าขัดเงาจนแทบจะส่องแทนกระจกได้ บนแขนซ้ายมีเสื้อกาวน์สีขาวพาดอยู่


  "พ่อสวัสดีครับ" นายดาวเหนือยกมือไหว้ผู้มีพระคุณของเพื่อนแล้วเอ่ยคำทักทายด้วยน้ำเสียงสุภาพ


  "คริสพ่อมีเรื่องจะคุยด้วย" ผู้เป็นพ่อพยักหน้ารับไหว้เพื่อนลูกชายคนเดียว แล้วไม่รีรอหันมาหาลูกชายแล้วเข้าเรื่องที่ตนจะพูดทันที


  "ครับ"


  "พ่อคิดว่าจะย้ายไปทำงานที่สาขาอเมริกา พ่ออยากให้คริสไปด้วย" ทันทีที่ได้จบประโยคที่ผู้เป็นพ่อพูดออกมาอย่างลำบากใจก็ทำให้ลูกชายเงยหน้าขึ้นไปสบตาด้วยแววตาไม่เข้าใจ


  "คริสไม่ไป" พีรวัสตอบเสียงหนักแน่น


  "คริส.."


  "พ่อก็รู้ว่าคริสรักที่นี่ขนาดไหน ไม่ใช่ว่าคริสไม่รักพ่อนะ แต่ที่คริสไม่อยากไปก็เพราะว่าคริสทิ้งที่นี่ไม่ได้ ทิ้งบ้านหลังนี้ไม่ได้ ทิ้งเรือนของคุณย่าไม่ได้ แล้วคริสก็ทิ้ง...." เสียงท้ายประโยคดังแผ่วลงก่อนผู้เป็นลูกจะหยุดพูดเสียงก่อน


   หากเป็นไปได้เขาคงอยากจะพูดออกไปว่าเขาทิ้งคนที่อยู่อีกภพไม่ได้


  นายแพทย์ชื่อดังมองลูกชายแล้วถอนหายใจ เขาคิดไว้แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้ แต่ไหนแต่ไรพีรวัสเป็นคนหัวรั้นมาโดยตลอด ตอนอยู่มัธยมก็ยืนยันว่าจะเรียนประวัติศาสตร์ให้ได้ ทั้งที่ผู้เป็นพ่อขู่สารพัด แต่ก็กลับไม่มีท่าทีว่าเกรงกลัว


  "พ่อเข้าใจแล้ว พ่อไปทำงานก่อนนะ"


  "คริสรักพ่อนะครับ" พีรวัสขึ้นไปสวมกอดผู้เป็นพ่อก่อนจะหอมแก้มซ้ายขวา และเดินไปส่งพ่อขึ้นรถเพื่อไปทำงาน พอกลับมานั่งพบว่าดาวเหนือลืมเรื่องที่คุยติดค้างกันไปแล้ว เขาทั้งสองคนพูดเรื่องงานก่อนที่ดาวเหนือจะขอตัวกลับไปเพราะต้องบินไปเชียงใหม่ต่อ


  พีรวัสเดินกลับเข้ามาในห้องแล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียงสปริงขนาดคิงส์ไซต์ ความคิดก็ฟุ้งซ่านกลับไปหาคนที่อยู่คนละที่ มาแบบไม่บอกแบบนี้คุณหลวงจะโกรธหรือเปล่านะ


  วันนี้ของพีรวัสผ่านไปอย่างเลื่อนลอย วันทั้งวันหมดไปกับการที่นั่งวนเวียนอยู่ที่โต๊ะหนังสือ การมองหน้าอีกคนจากรูปที่หน้าปกหนังสือ เขาทำอย่างนี้ซ้ำไปซ้ำมาจนรู้ตัวอีกทีดวงจันทร์ก็ลอยเด่นบนท้องฟ้าเสียแล้ว


  เตียงที่บ้านนุ่มแต่มันกลับไม่มีกลิ่นหอมจากน้ำอบธรรมชาติ แอร์ที่นี่เย็นแต่ก็ไม่ทำให้หลับได้ลงง่ายๆ ผ้านวมผืนใหญ่ไม่ได้ทำให้อบอุ่นเพียงแต่น้อย กลับทำให้รู้สึกหนาวเหน็บยิ่งกว่าเมื่อคิดถึงดวงหน้าใครบางคน



  ทางคนเป็นพี่ก็ทำงานอย่างเลื่อนลอย หลายครั้งที่เหม่อจนหลวงอัคที่เป็นเพื่อนสนิทต้องส่งเสียงเรียกเป็นระยะๆอย่างแปลกใจ เหตุใดคนที่ทำงานได้ไร้ที่ติทุกครั้ง ถึงเหม่อเช่นนี้ อยากจะรู้นักว่าเรื่องในใจของพ่อปราชญ์ตอนนี้คืออะไรกัน


  วันทั้งวันของหลวงสิงหมดไปกับความเหม่อลอย สติเลือนหายไปแทบเก็บหมด แม้นว่าจะตั้งใจทำงานเพียงใดแต่เอกสารที่อ่านก็ไม่เข้าสมองเลยแม้แต่น้อย จะให้เข้าได้อย่างไรเมื่อในสมองมีแต่ใบหน้าของอีกคน


  ยิ่งคิดถึงยิ่งคะนึงหาใครคนนั้น ดวงใจก็บีบรัดจนชีวาแทบจพขาดดิ้นลงเสียตรงนี้ให้ได้ ไปครั้งนี้แล้วเมื่อไหร่เล่าจะได้กลับมาอีกครั้ง อย่างไรก็ตามอย่าให้เป็นเหมือนเส้นขนานเลยที่นานเท่าใดก็ไม่บรรจบกันเสียที


  คุณหญิงแสงแขมองลูกชายที่นั่งเขี่ยขาวในจานไปมาแล้วต้องถอนหายใจ ตาพ่อปราชญ์ก็ชายมองแต่ประตูห้องอยู่ตลอดเวลา การรอคอยใครสักคนช่างทรมานใจนัก


  เมื่อศศิธรขึ้นเยือนฟ้าหลวงสิงก็เดินไปนั่งที่เดิม นั่งมองดวงจันทร์กลมโตทอแสงนวลให้สว่างไปทั้งท้องฟ้า แต่ใยคืนนี้ช่างเหงาใจนัก ลมที่พัดมาก็หนาวกว่าครั้งไหนๆ มองข้างกายก็ไม่มีแม้แต่เงาของผู้ที่จากไป


  เสียงระนาดคลอเคล้ากับลมหนาวด้วยห้วงทำนองเดิมๆและเพลงเดิมๆ หากแต่ว่าถ้าลองฟังดีๆแล้วก็จวนเสียจะขาดใจให้ได้ เสียงคมเศร้าบาดลึกลงในไปห้วงทำนองบอกความรูสึกของผู้ตีได้อย่างดี 



   ดึกแล้วหนอขอนิทราอ่อนล้าจิต
ห้วงใจคิดผ่านวิจิตรคิดหมายสอง
ผันวันใหม่อีกครั้งพลังละออง
พ่อเนื้อทองฝากไว้คล้ายเพียงเงา



 ขายาวสาวเท้าเข้ามาในห้องนอน พอถึงกลางห้องก็เผลอก้มมองที่ทีมีคนเคยตกลงมา แสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างกระทบกับนาฬิกาสีทองให้เกิดเงา หลวงสิงเดินไปหยิบขึ้นมา แล้วลูบอย่างเบามือ


  "กลับมาเถอดพ่อพี พี่เจียนจะสิ้นแล้ว" 


  เสียงเจ็บปวดเอ่ยอย่างแผ่วเบา แต่เหมือนปาฏิหารย์เกิดขึ้นอีกครั้ง เมื่อนาฬิกาเรืองแสงและหมุนวนไปด้านหน้า ไม่นานก็มีช่องทางเปิดออก คุณหลวงตั้งใจรอว่าพีรวัสจะหล่อนลงมาแต่ก็ไม่มีวี่แวว แต่แล้วแรงมหาศาลที่ออกมาก็ฉุดหลวงสิงเข้าไปในทางที่เปิดอยู่


  ห้องมืดสนิท มีเพียงแสงไฟจากเทียนหอมสองเล่มที่โต๊ะปลายเตียง เผยให้เห็นร่างขาวที่นอนอยู่บนเตียง นัยตาสีนิลทอแสงระยิบระยับเมื่อเห็นว่าอีกคนคือใคร


  หลวงสิงย่างก้าวเข้าใกล้พีรวัสอย่างแผ่วเบาพร้อมกับนั่งลงที่ปลายเตียง ใบหน้าขาวมีคราบน้ำตาติดอยู่ที่หางตาทำให้อดใจที่จะเอื้อมมือไปปาดมันออกไม่ได้ นิ้วหัวแม่มือไล้วนที่หางตามาที่ดวงตาที่ปิดสนิท และแก้มนุ่มทั้งสองข้างของคนที่เฝ้าคิดถึง


  "พ่อพี พี่คิดถึงพ่อยิ่งนัก" ปากบางกระซิบที่ข้างหูของคนเป็นน้อง ก่อนที่จะประทับจุมพิตลงบนหน้าผากของอีกคนอย่างแผ่วเบา ในขังหวะที่ช่องทางนั้นเปิดอีกรอบ หลวงสิงกดจูบหนักๆจนทำให้คนที่นอนอยู่หรี่ตาขึ้นมา 


  หางตาพีรวัสมองเห็นว่ามีอีกคนอยู่ในห้อง และคนคนนั้นคือคนที่เขากำลังคิดถึง พีรวัสดีดตัวขึ้นนั่งแล้วหันไปข้างเตียง


  "คุณหลวง!" เสียงใสเรียกขึ้น แต่กลับไม่มีเสียงตอบรับและคนที่อยู่ในห้องก็หายไปอย่างไร้วี่แวว นี่เขาฝันไปงั้นหรือ แล้วสัมผัสอุ่นๆที่หน้าผาก เขาฝันไปใช่หรือเปล่า หยดน้ำใสๆไหลออกมาจากตาอีกครั้งที่พบว่าในห้องมีแต่ความว่างเปล่า



  นี่เขาเพ้อถึงขนาดเก็บไปฝันเลยหรือ...




  #รักข้ามภพ
@ChoccolatM




.......................................................................................
ทอร์ค

  มาหละค่าา คิดถึงเลาามั้ยยย

  ฮือออ เขายังไม่เจอกันเลยอ่ะทำไงดีๆ ไปอ้อนวอนคุณนาฬิกากัน

  โผล่มาหาน้องแค่แว๊บเดียวให้หายคิดถึงเท่านั้นน

  

  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

1,657 ความคิดเห็น

  1. #1608 pisanu127 (@pisanu127) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 22:20
    ทำไมคุณหลวงถึงไม่อยู่กับพีล่ะหนีกลับไปทำไม
    #1608
    0
  2. #1540 bingso (@bingso) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 เมษายน 2561 / 22:11
    โถ่เอ๊ย...พ่อพี คุณหลวง
    #1540
    0
  3. #836 Creamsarang (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 11:46
    ทำไมคุณหลวงถึงรีบมารีบกลับเช่นนั้นเล่า

    พ่อพีก็คิดถึงพี่สิงเช่นกัน
    #836
    0
  4. #551 ALOHA (@chatriya) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 กันยายน 2560 / 08:06
    ทำใจไม่ได้ คือถ้าไปหาพี่ ต้องทิ้งพ่อ มันเศร้าจัง
    #551
    0
  5. #469 ntn.9846 (@nuntanoot) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 01:32
    ฮรือออออออ
    #469
    0
  6. #221 Blueheart (@Bananabaot) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 00:46
    ทำไมมาเร็วเคลมเร็วแบบนี้ ไวกว่าประกันก็หลวงสิงนี่แหละ
    #221
    0
  7. #189 pu su (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 02:47
    รีบมารีบไปจริง
    #189
    0
  8. #181 eunwon105 (@YunJae-24) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 01:55
    แว๊บเดียวจริงๆ ฮืออออ
    ไรท์อย่าทรมานทั้งคู่แบบนี้
    สงสารรรรรรร
    #181
    0
  9. #163 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 11:28
    ฮือๆใจจะขาดแทนทั้งคู่ ต่างคนต่างคิดถึงกัน
    #163
    0
  10. #162 Ssinsinsin (@Ssinsinsin) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 11:07
    โอ้ยยย ความคิดถึงมันทรมานนะ ฮือออ เจอกันไวไวเถิดค่ะไรท์ ลีดจวนจะสิ้นใจแล้ว
    #162
    0
  11. #161 Rin (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 00:11
    สงสารทั้งคู่...มากกกกก

    การรอใครสักคนที่ไม่รู้ว่าจะได้พบกันอีกหรือไม่ จะได้พบกันเมื่อไร คงทรมานน่าดูเลยนะคะ

    คาดเดาว่าไรท์ไม่ใช่คนใจร้ายแน่ๆ..เดี๋ยวต้องจัดให้ได้พบกันแน่นอน ใช่มั้ยคะ
    #161
    0
  12. #160 jomjune0406 (@jomjune0406) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 23:13
    ให้คุณหลวงไปในโลกปีจจุบันนานๆอึกหน่อยสิไรท์
    #160
    0
  13. #159 ลดา (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 22:21
    อย่าทำร้ายจิตใจคุนหลวงนะคะ เราสงสารคุนหลวงเจียนจะขาดใจ....
    #159
    0
  14. #158 TAKARA KUN (@TAKARAKUN) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 22:15
    คุณหลวงมีเข้าไปหาได้ด้วย
    #158
    0
  15. #156 แสนดี (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 21:59
    สงสารทั้งสองคนเลย ฮือออออ
    #156
    0
  16. #155 มีนา (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 21:32
    สงสารคุณหลวงโดนดูดมา แล้วก็ดูดกลับ
    #155
    0
  17. #154 [[ SS ]] (@stamp159) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 21:21
    คุณหลวงของบ่าววววววววววววว ฮืออออออออออออ
    #154
    0