คนที่ฟ้ากำหนด [Fic หลวงสรศักดิ์ x แม่เกศสิริน]

ตอนที่ 8 : บทที่ ๗

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,471
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 113 ครั้ง
    22 เม.ย. 62

บทที่ ๗

มันมีบางอย่างที่ไม่ถูกต้อง

มันไม่ถูกตั้งแต่อ้ายลูกเสือ(เวร)นั่นหลุดมา!

มันไม่ถูกตั้งแต่แม่เกศสิรินอุ้มมันมา!

มันไม่ถูกตั้งแต่ท่านพ่อบอกให้รักษามัน!

มันไม่ถูกที่แม่เกศสิรินจะสนใจแต่ลูกเสือตัวน้อยๆ มากกว่า (เสือตัวใหญ่) เขา!

พ่อเดื่อคิดอย่างหงุดหงิดใจไยเขารู้สึกพ่ายแพ้ พ่ายแพ้ต่อเสือตัวเล็กๆ ที่คู่หมายเขาเฝ้าเอาอกเอาใจดูแลมันประดุจมันคือลูกแมวน้อย(ที่กินคนได้) ข้าไม่เข้าใจ! ตอนนี้เขากำลังซ้อมมวยกับพวกบ่าวไพร่ที่ลานซ้อมหลังจากที่คิดอย่างหงุดหงิด เขาก็เผลอใส่แรงเต็มที่จนอ้ายทองอ่อนกลิ้งหงายท้อง เขาตกใจเล็กน้อยก่อนที่อ้ายทองอ่อนจะยันตัวลุกขึ้นยืน

“ออกหลวงท่าน ไยถีบบ่าวเสียเต็มแรงเลยละขอรับ” ทองอ่อนกำลังโอดครวญที่นายมันถีบซะหงายท้องหงายไส้เยี่ยงนี้

“มีเรื่องให้คิดเว้ย” พ่อเดื่อบอกก่อนจะมานั่งพักเช็ดเหงื่อแลดื่มน้ำแก้กระหาย ทองอ่อนค่อยๆ คลานเข้ามาใกล้ๆ อีหรอบนี้ก็มีแค่เรื่องเดียวนี้แหละ

“เรื่องแม่หญิงเกศสิรินฤๅขอรับ”

“ใช่...เอ้ย ไยเอ็งมาสอดรู้เรื่องข้าฮะ! อยากโดนถีบอีกฤๅ!

ทองอ่อนยิ้มแห้งยกมือไหว้เหนือหัว ก่อนจะเข้ามานวดขานายมัน

“ออกหลวงท่านจักกังวลเรื่องที่แม่หญิงสนใจแต่เจ้าตัวเล็กฤๅขอรับ”

“ก็ใช่น่ะสิ นางสนใจแต่อ้ายลูกเสือตัวนั้นหาสนใจข้าไม่”

ทองอ่อนคิดในใจ แม่หญิงเคยสนใจออกหลวงท่านเมื่อใดวะ ก่อนจะนึกแผนดีๆ ออก

“ถ้าเช่นนั้นเราแอบเอาเจ้าตัวเล็กไปปล่อยดีฤๅไม่ขอรับ” พ่อเดื่อเลิกคิ้วขึ้น

“จักดีฤๅวะ เจ้าตัวเล็กแทบจะตัวติดกับนางเสียขนาดนั้นหากข้าทำ นางจะมิเสียใจฤๅวะ”

“ไม่ดอกขอรับออกหลวงท่าน อย่างไรเสียแม่หญิงก็เคยบอกว่าจะต้องเอาไปปล่อยอยู่แล้ว”

พ่อเดื่อทำท่าครุ่นคิดก่อนจะถอนหายใจอย่างปลงๆ นี่กูแพ้ต่อลูกเสือตัวเล็กๆ ฤๅนี่

 

ท่าทางของเกศสิรินที่กำลังก้มๆ เงยๆ หากระไรบ้างอย่างทำให้คุณหญิงกุสาวดีที่กำลังกรองมาลัยอยู่เอ่ยปากถาม

“ออเจ้าหากระไรฤๅแม่เกศสิริน”

เกศสิรินหันมาก่อนเอ่ยด้วยเสียงกังวลใจ

“เจ้าตัวเล็กเจ้าค่ะ เจ้าตัวเล็กหายไป” คุณหญิงกุสาวดีขมวดคิ้วอย่างแปลกใจเพราะเจ้าตัวเล็กของแม่เกศสิรินติดนางมาก ตอนนี้ทั้งคู่มานั่งเล่นที่สวนหลังเรือน เกศสิรินวางเจ้าตัวเล็กแถวนี้ก่อนจะขึ้นไปบนเรือนชั่วครู่ พอลงมาก็ไม่เห็นเจ้าตัวเล็กเสียแล้ว มันยังเดินไม่ถนัดนักเนื่องด้วยมันบาดเจ็บที่ขาเธอเลยต้องดามขามันไว้ ซึ่งเธอคิดว่าราวๆ อีกสามสี่วันก็น่าจะหายดีแล้ว เธอไม่เชี่ยวชาญการรักษาสัตว์รู้มาแค่เบื้องต้น แต่ตอนนี้เจ้าตัวเล็กมันดันหายไปนี่สิ ยิ่งทำให้เธอเป็นห่วง

“อืม...ข้าก็ไม่เห็นมันนานแล้วนะ เดี๋ยวข้าช่วยหาอีกแรง” คุณหญิงกุสาวดีกล่าวก่อนจะสั่งบ่าวของคุณหญิงให้ช่วยหา เกศสิรินยิ้มขอบพระคุณคุณหญิง ก่อนที่จะสั่งนางจวกนางจิกให้ช่วยกันหา

จนแล้วจนรอดก็ไม่พบวี่แววของเจ้าตัวเล็กเลยจนเย็นมากแล้ว เกศสิรินยิ่งวิตกหนักคุณหญิงกุสาวดีจึงเข้ากอดและลูบหัวเธอเบาๆ

“ออเจ้าอย่าวิตกไปเลย ประเดี๋ยวก็หาเจอ ข้าให้คนทั้งเรือนช่วยหาแล้วทำใจให้สบายเถิด” เกศสิรินยิ้มเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างกังวล

เสียงขึ้นขึ้นเรือนมาทำให้คุณหญิงกุสาวดีหันไปมองก่อนจะเห็นพ่อเดื่อกำลังเดินอุ้มกระไรขึ้นเรือนมา

“พ่อเดื่อออเจ้าอุ้มกระไร...” เสียงของคุณหญิงกุสาวดีขาดหายไปเมื่อแม่เกศสิรินพุ่งไปหาหลวงสรศักดิ์ที่กำลังอุ้มเจ้าตัวเล็กอยู่

“ออกหลวงท่าน...ออกหลวงท่านไปเจอเจ้าตัวเล็กที่ใดฤๅเจ้าคะ” เกศสิรินเงยหน้ามองพ่อเดื่อที่กำลังทำสีหน้าลำบากใจ ก่อนจะตอบ

“ข้าพามันไปหาหมอหลวงราชภักดี ขอโทษหนาที่ไม่ได้บอกออเจ้า” พ่อเดื่อบอกความจริงไปเกือบหมด เกศสิรินยิ้มก่อนจะลูบหัวเจ้าตัวเล็กที่กำลังหลับปุ๋ยในอ้อมแขนของเธอ ก่อนจะยกมือไหว้พ่อเดื่อที่รับไหว้อย่างรู้สึกผิด

“ขอบพระคุณนะเจ้าคะ ท่านหมอหลวงว่าอย่างไรบ้างเจ้าคะ”

พ่อเดื่อทำสีหน้าเป็นปกติ “บอกว่าอีกสามสี่วันก็หายดี มิต้องกังวลดอก” ก่อนจะยิ้มให้แม่หญิงกงหน้าที่พยักหน้าอย่างเข้าใจ

เกศสิรินขอตัวพาตัวเล็กไปในหอนอนประเดี๋ยวนางจะออกมาทานสำรับ พ่อเดื่อมองแผ่นหลังนางด้วยความรู้สึกผิดก่อนจะนึกไปถึงตอนก่อนหน้านี้

หลวงสรศักดิ์เห็นเจ้าตัวเล็กกำลังนอนอยู่ใต้ต้นไม้ จึงสั่งให้อ้ายทองอ่อนไปอุ้มมันมาก่อนจะเอาใส่กรงแล้วขึ้นเรือไป ระหว่างทางที่กำลังเดินทางไปที่ป่าเขาก็หันมามองเจ้าตัวเล็กในกรงก่อนจะเห็นว่ามันถูกดามขาไว้ข้างหนึ่ง เขาก็เกิดความลังเลว่าเขาควรจะทำอย่างนี้จริงฤๅ สุดท้ายก็สั่งให้อ้ายทองอ่อนเปลี่ยนเส้นทางไปเรือนหมอหลวงราชภักดีให้ท่านดูอาการ แล้วก็นำมันกลับเรือนมาแม้เจ้าตัวเล็กจะมองหน้าเขาแต่มันไม่ได้ทำหน้าขู่เหมือนตอนแรกที่เจอกัน

แม้จะรู้สึกผิดที่พูดปดกับแม่เกศสิรินแต่ตอนที่เห็นสีหน้าท่าทางดีใจของนาง กลับทำให้เขาพูดไม่ออก นางดูดีใจมากที่เห็นเจ้าตัวเล็กกลับมา พ่อเดื่อคิดอย่างปลงตกก่อนจะถอนหายใจเอามือก่ายหน้าผาก

ก๊อกๆๆ

“ออกหลวงสรศักดิ์นอนฤๅยังเจ้าคะ” เสียงแม่เกศสิรินที่ดังขึ้นหน้าหอนอนเขา พ่อเดื่อดีดตัวลุกขึ้นมาจากเตียงนอนก่อนจะรีบไปเปิดประตู เห็นแม่เกศสิรินที่ยืนอยู่

“ออเจ้ามีกระไรฤๅ” พ่อเดื่อถามอย่างร้อนรน

“ข้าอยากมาถามว่า อีกสามวันข้างหน้าท่านว่างฤๅไม่เจ้าคะ มีข้อราชการที่ใดฤๅไม่”

“อืม...มิมีดอก มีกระไรฤๅ”

“ข้าอยากขอร้องท่านช่วยพาข้าไปปล่อยเจ้าตัวเล็กที่ป่าเจ้าค่ะ” พ่อเดื่อพยักหน้า

“ได้สิ ประเดี๋ยวข้าพาไป”

เกศสิรินยิ้มเล็กน้อยก่อนจะยกมือไหว้ขอตัวลา แต่ก่อนที่นางจะปิดประตูหอนอนของนาง เกศสิรินหันมามองหลวงสรศักดิ์ที่มองเธออยู่ก่อน

“ฝันดีนะเจ้าคะ” ก่อนที่จะปิดประตูหอนอนไป พ่อเดื่อยิ้มหลังจากที่ประตูหอนอนนางปิดแล้ว ก่อนจะเดินไปล้มตัวนอนฝันดีอย่างที่นางบอกจริงๆ

 

วันนี้เป็นวันที่ตกลงกันว่าจะพาเจ้าตัวเล็กปล่อยสู่ป่า เจ้าตัวก็ดูเหมือนจะดีใจที่ได้ถอดที่ดามขามันออก ดูมันสิ กระโดดโลดเต้นใหญ่เลย หลวงสรศักดิ์กับแม่เกศสิรินพร้อมทั้งบ่าวไพร่กำลังนั่งเรือไปทางป่าที่มีเสือชุก ก่อนที่พ่อเดื่อจะบอกให้เกศสิรินรออยู่ที่เรือเขาจะเอาไปปล่อยเอง คราแรกเธอไม่ยอมดอกแค่พ่อเดื่อก็ยกเหตุผลมาอ้างจนเกศสิรินจำใจรออยู่ที่เรือ ก่อนจากกันเกศสิรินกอดเจ้าตัวเล็กเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะให้พ่อเดื่อเอาไปปล่อยคืนสู่ป่าตามเดิม

หลังจากปล่อยเจ้าตัวเล็กสู่ป่าแล้ว ทั้งหมดกำลังนั่งเรือกลับเรือนเกศสิรินที่เอาแต่นั่งเงียบไม่พูดไม่จา ทำให้พ่อเดื่อเอื้อมมือมาจับมือนางไว้ เกศสิรินหันมาเลิกคิ้วใส่

“มาจับมือข้าไว้ไยกัน”

“จะให้จับอย่างอื่นฤๅไม่เล่า” พ่อเดื่อยิ้มร้าย เกศสิรินหลุดขำออกมา  “ยิ้มได้สักทีนะแม่เกศสิริน”

เกศสิรินขมวดคิ้วสงสัยคงจะเป็นอย่างที่หลวงสรศักดิ์ว่าจริงๆ เธอมัวแต่ใจลอยคิดถึงว่าเจ้าตัวเล็กจะเป็นอย่างไร จะได้เจอพ่อแม่ของมันฤๅไม่ เฮ้อ คิดถึงชะมัด ก่อนจะสัมผัสได้ถึงนิ้วโป้งสากๆ ที่ลูบมือเธออยู่อย่างหยอกเย้า

“ปล่อยได้แล้วกระมังออกหลวงท่าน นี่ก็ถึงเรือนแล้วมิอายบ่าวไพร่มันฤๅอย่างไร”

“อายทำไม อย่างไรเสียออเจ้าก็เป็นเมียข้า แลเป็นแม่นายของพวกมัน” เกศสิรินทำหน้าหน่ายกับคำว่าเมีย ก่อนจะเห็นว่าเรือมาถึงท่าน้ำที่เรือนแล้ว และยังมีคนมาต้อนรับ(?)เธออยู่ด้วย จะเป็นใครละถ้าไม่ใช่บรรดาเมียหลวงสรศักดิ์ผู้นี้ ก่อนจะนึกกระไรดีๆ ออก...

เมื่อเรือเทียบท่าแล้วเกศสิรินทำท่าจะลุกขึ้นแต่แกล้งทำเป็นล้มไปนั่งบนตักหลวงสรศักดิ์ พ่อเดื่อตกใจก่อนจะรวบเอวบางของเกศสิรินไว้ทำให้หน้าของทั้งสองใกล้กันมาก เกศสิรินเหล่ตามองไปที่ท่าเรือเห็นบรรดาเมียของออกหลวงสรศักดิ์กำลังจ้องมองเธออย่างโกรธแค้น เธอเหยียดยิ้มเล็กน้อยก่อนจะหันกลับมามองพ่อเดื่อที่กำลังยิ้มอย่างปิดไม่มิด เหอะ ถ้าไม่ติดว่าอยากยั่วโมโหคนเธอไม่ยอมทำอะไรแบบนี้แน่ๆ...

“ขอประทานโทษเจ้าค่ะออกหลวงท่าน ข้ารีบลุกไปหน่อย” เกศสิรินแกล้งทำหน้ารู้สึกผิด พ่อเดื่อหัวเราะหึในลำคอ เหตุใดเขาจะมิรู้ว่านางแค่อยากแกล้งอีพวกเมียบ่าวของเขา ร้ายนักนะ...

“อืม มิเป็นไร ข้าชอบ หึๆ” เกศสิรินลอบเบ้ปากอย่างหมั่นไส้ออกหลวงหนุ่มที่คิดว่าเธอพิศวาสเขาเต็มทน ก่อนจะมีเสียงแหลมแทรกขึ้นมา

“คุณพี่เดื่อเจ้าค่ะ!” เสียงนางเมียบ่าวทั้งสาม ทั้งอีจัน อีย้อย แลอีผ่อง เมียคนนี้เกศสิรินเพิ่งเคยเห็นหน้ายินมาจากพวกบ่าวบนเรือนว่ามันค่อนข้างเก็บตัว ออกหลวงท่านก็ชอบพอมันที่สุดแม้จะได้เสียกันเพียงครั้งเดียว

เกศสิรินผละออกจากหลวงสรศักดิ์ก่อนจะขึ้นจากเรือโดยพ่อเดื่อยื่นมือมาให้จับ เกศสิรินมองมือนั้นก่อนจะเอื้อมมือจับไว้และยิ้มให้พ่อเดื่อเล็กน้อย พวกเมียบ่าวเห็นท่าทีนั้นก็เลยพยายามเรียกร้องความสนใจคุณพี่เดื่อ

“คุณพี่เหนื่อยฤๅไม่เจ้าคะ พวกน้องเกียมน้ำชาไว้ให้เจ้าค่ะ” นางผ่องยกจอกน้ำชามาให้พ่อเดื่อ แอบกระแทกไหล่เกศสิรินให้เซออกไป เกศสิรินขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจก่อนจะขัดขานางผ่องให้ล้มลง

โครม! เพล้ง!

“ตายแล้ว เป็นกระไรฤๅไม่นางผ่อง” เกศสิรินถามอย่างเป็นห่วงก่อนจะโน้มไปหานางผ่องที่นั่งพับเพียบอยู่ และกระซิบที่ข้างหูนาง “อย่ามายุ่งกับข้า”

นางผ่องขนลุกซู่อย่างช่วยไม่ได้ ถึงจะยินมาจากอีย้อย อีจัน ว่าแม่หญิงเกศสิรินมิได้เรียบร้อยที่แค่จะเข้ามาก่อกวนแล้วมันจะรามือจากคุณพี่เดื่อ แต่แค่คำพูดไม่กี่คำกับประโยคธรรมดาที่มันเคยฟังมาหลายที เหตุใดอีแม่หญิงนี่กลับทำให้มันขนลุกกลัวอย่างบอกไม่ถูก เหมือนกับว่าแม่หญิงคนนี้จะทำจริงอย่างที่ปากพูด

“มิเป็นกระไรเจ้าค่ะ” นางผ่องพูดกระแทกเสียงใส่ก่อนจะก้มหน้ากำมือแน่น มันทำให้กูขายหน้ากูจะทำกับมึงยิ่งกว่า!

เกศสิรินไม่สนใจก่อนจะหันไปแสยะยิ้มกับพ่อเดื่อที่มองเธออย่างอึดอัดใจ ก่อนที่เกศสิรินจะเดินขึ้นเรือนไป ทิ้งพ่อเดื่อกับอีพวกเมียบ่าวไว้ พ่อเดื่อทำท่าจะเดินตามไปแต่นางผ่องกลับยื่นจอกน้ำชาใหม่ให้เขาดื่ม พ่อเดื่อมองนางผ่องก่อนจะรับจอกน้ำชาขึ้นดื่ม อย่างไรเสียนางผ่องก็เป็นเมียบ่าวที่เขาเอ็นดูมันมากโข นางผ่องยิ้มเอียงอายก่อนที่มันจะพูดกระไรพ่อเดื่อก็เดินหนีขึ้นเรือนไป นางจันนางย้อยมองพ่อเดื่อที่เดินขึ้นเรือนก่อนจะหันไปคุยกับนางผ่องที่ยืนนิ่ง ราวกับกำลังเสียหน้าที่คุณพี่เดื่อมิได้สนใจใยดีมัน

“หากเป็นเช่นนี้ต่อไป คุณพี่เดื่อจะหลงมันจนไล่พวกเราออกจากเรือนเป็นแน่” นางย้อยพูดขึ้น นางจันพยักหน้าเห็นด้วย

“ใช่ ดูสิ มันให้ท่าคุณพี่เดื่อด้วยมันช่างหน้ามิอายเหลือเกิน”

“เราต้องหาทางกำจัดมัน ก่อนที่มันจะตบแต่งกับคุณพี่เดื่อ” นางผ่องพูดขึ้นพร้อมกำผ้านุ่งแน่น นางย้อยนางจันเหยียดยิ้มออกมา ถึงคุณพี่เดื่อจะเอ็นดูอีผ่องเพราะมันทั้งสาว ทั้งเรียบร้อยในสายตาของคุณพี่เดื่อ แต่ความจริงนั้นอีนี่ร้ายลึกยิ่งกว่านั้นหากใช้มันกำจัดแม่เกศสิรินไปได้คุณพี่เดื่อก็คงไม่สงสัยกระไร

 

“มาแล้วฤๅพ่อเดื่อ แม่อยากคุยกับออเจ้าอยู่พอดี”

เมื่อหลวงสรศักดิ์ขึ้นมาบนเรือนคุณหญิงกุสาวดีที่กำลังกรองมาลัยกับแม่เกศสิรินก็เอ่ยขึ้นมา พ่อเดื่อเดินมานั่งข้างๆ แม่เกศสิรินเจ้าตัวเบ้ปากก่อนจะหันไปกรองมาลัยต่อ คุณหญิงกุสาวดียิ้มให้กับท่าทีของทั้งคู่

“มีกระไรฤๅขอรับท่านแม่”

“อาทิตย์หน้าเรือนเราจักมีงานทำบุญที่เรือน ออเจ้าคงไม่ลืมใช่ฤๅไม่”

“ขอรับ”

“อืม แม่กับแม่เกศสิรินก็เลยจักไปตลาดไปหาซื้อของกัน ออเจ้าจักไปด้วยฤๅไม่”

“ไปขอรับ” พ่อเดื่อตอบอย่างไม่ต้องคิด เกศสิรินแขวะเขาเล็กน้อย

“คิดก่อนตอบก็ดีนะเจ้าคะ ออกหลวงท่าน”

“ไยข้าต้องคิด ข้าก็ต้องไปช่วยท่านแม่ถือของอยู่แล้ว” พ่อเดื่อตอบ เกศสิรินเบ้ปาก คุณหญิงกุสาวดียื่นพวงมาลัยที่กรองเสร็จวางไว้ที่พานทองก่อนจะให้บ่าวเอาไปไหว้พระ

“ถ้าเช่นนั้นก็รีบไปเถิด ประเดี๋ยวแดดจะร้อน” คุณหญิงกุสาวดีลุกขึ้นก่อนจะเดินลงเรือนไป เกศสิรินวางพวงมาลัยวางไว้ที่พานก่อนจะเดินลงเรือนตามคุณหญิงกุสาวดีไป พ่อเดื่อมองแม่เกศสิรินที่ลงเรือนไปก่อนจะหันไปบอกอ้ายไม้

“อ้ายไม้ มึงเอาพวงมาลัยนี้ไปไว้ที่หอนอนกู” อ้ายไม้พยักหน้าก่อนจะรับพวงมาลัยของแม่หญิงเกศสิรินไปไว้ที่หอนอนเจ้านายของตน พ่อเดื่อยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเดินลงเรือนไป

 

เมื่อเรือเทียบท่าที่ท่าเรือ นายทั้งสามจากเรือนออกพระเพทราชาโดยคุณหญิงกุสาวดีเป็นคนเดินนำตามด้วยแม่เกศสิรินแลหลวงสรศักดิ์ที่เดินรั้งท้าย คุณหญิงกุสาวดีเดินมาเลือกข้าวของที่ต้องใช้ เมื่อได้ทุกอย่างครบทั้งสามก็เดินมาที่ร้านขายเครื่องเพชรเครื่องทอง คุณหญิงขอเดินไปเลือกดูสังวาลย์อีกทาง ส่วนเกศสิรินมาเลือกดูกำไลทอง แหวน สร้อย หลวงสรศักดิ์ที่มิได้สนใจกระไรเดินดูผ่านๆ ก่อนจะหันมาเห็นแม่เกศสิรินกำลังเลือกแหวนอยู่กับพวกบ่าวของนาง เขาจึงเดินเข้าไปหา

“พี่จวง ชอบอันไหนมากกว่ากัน” เกศสิรินถามจวง พ่อเดื่อที่เดินมาถึงมองกำไลสองอันที่เกศสิรินถืออยู่

“หากชอบทั้งสองก็ซื้อมันทั้งสองไปเลยสิ” พ่อเดื่อเสนอ เกศสิรินหันมามองก่อนจะแค่นหัวเราะ

“เหอะ ข้ามิใช่คนมักมากอย่างนั้นดอก ข้าอยากได้แค่อันเดียว”

“ข้าแค่แนะนำ ไยออเจ้าต้องมาประชดข้า”

เกศสิรินยักไหล่ก่อนจะวางกำไลทั้งสองลงตามเดิม

“ข้ามิได้ประชดเจ้าค่ะ ข้าแค่บอกให้ฟังว่าข้ามิได้เป็นคนมักมาก” เกศสิรินยิ้มมุมปาก พ่อเดื่อที่ไม่อยากเถียงกับนางจึงไม่ได้กล่าวกระไรต่อ คุณหญิงกุสาวดีที่ซื้อสังวาลย์เสร็จแล้ว เดินมาหาทั้งคู่ก่อนจะหันไปคุยกับแม่เกศสิริน

“แม่เกศสิรินออเจ้าอยากได้กระไรฤๅไม่ ข้าจักซื้อให้”

“ไม่เจ้าค่ะ” เกศสิรินปฏิเสธยิ้มๆ

“มิได้สิ ออเจ้าจะมาเป็นสะใภ้ข้า ข้าต้องมีของรับขวัญออเจ้า”

“มิเป็นไรเจ้าค่ะ” เกศสิรินปฏิเสธอย่างเกรงใจแต่คุณหญิงเกศสิรินส่ายหน้า

“เลือกเอาเถิด” เกศสิรินยิ้มก่อนจะยกมือไหว้คุณหญิงกุสาวดี พ่อเดื่อแอบอมยิ้มเล็กน้อย คุณหญิงกุสาวดีหันไปเห็นแหวนทับทิม

“เอาเป็นแหวนดีฤๅไม่”

เกศสิรินมองพ่อเดื่อที่ทำหน้าสงสัยว่านางมองเขาทำไม

“ข้ามีแหวนแล้วเจ้าค่ะ” คุณหญิงเอียงคอสงสัย

“แต่ข้าเห็นออเจ้าใส่แค่แหวนวงเดียว ประเดี๋ยวข้าซื้อให้อีกวงดีฤๅไม่”

เกศสิรินส่ายหน้าก่อนจะยิ้ม

“ข้าก็จะใส่แค่วงเดียวนี่แหละเจ้าค่ะ” เกศสิรินพูดก่อนจะมองหน้าหลวงสรศักดิ์ที่ยิ้มอย่างพอใจจนปิดไม่มิด คุณหญิงกุสาวดีมองทั้งคู่สลับกันก่อนจะหันไปลอบยิ้มกับพวกบ่าว

“ถ้าเช่นนั้นไปดูสังวาลย์กับข้ากงนั้นละกัน”

คุณหญิงกุสาวดีพูดเกศสิรินยิ้มก่อนจะเดินตามไปเลือก ส่วนพ่อเดื่อที่รู้สึกเป็นส่วนเกินจึงออกมายืนรอหน้าร้าน ก่อนที่ทั้งสองจะเดินออกจากร้านมาเมื่อได้สังวาลย์ให้แม่เกศสิรินแล้วก่อนที่จะกลับเรือนเมื่อเห็นว่าบ่ายคล้อยมากแล้ว

 

เกศสิรินที่ออกมาสีฟันนอกหอนอนกำลังพิงขอบหน้าต่างมองท้องฟ้ายามค่ำคืน พ่อเดื่อที่กำลังจะเข้านอนจึงเดินเข้ามาหานาง

“มายืนมองท้องฟ้าอีกแล้วหนา ประเดี๋ยวจักได้ไข้เอา” เกศสิรินหันมามองหลวงสรศักดิ์ก่อนจะหันไปมองท้องฟ้าต่อ

“ข้าแข็งแรงมิเป็นกระไรง่ายๆ ดอก”

พ่อเดื่อหัวเราะหึในลำคอก่อนจะหาเรื่องชวนคุย

“เหตุใดเมื่อช่วงบ่ายออเจ้าถึงมิอยากให้ท่านแม่ซื้อแหวนให้ออเจ้าล่ะ” เกศสิรินละสายตาจากท้องฟ้าหันมามองพ่อเดื่อ

“อยากได้คำตอบแบบใดล่ะเจ้าคะ”

“เอาตามความจริง”

“ก็...ข้าก็มีแหวนอยู่แล้วข้าจักเอามาอีกทำกระไร” เกศสิรินเฉไฉ

“แม่เกศสิริน...” พ่อเดื่อกดเสียงต่ำ เกศสิรินถอนหายใจ

“ก็ได้เจ้าค่ะ...ข้ามีแหวนที่ออกหลวงท่านให้ข้ามาแล้วจักให้ข้าเอาวงอื่นมาทำกระไรเล่าเจ้าคะ”

คำตอบของแม่เกศสิรินทำให้พ่อเดื่อยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา

“อย่าบอกนะว่าออเจ้า...” ยังไม่ทันที่พ่อเดื่อพูดให้จบประโยค เกศสิรินก็แสร้งเอามือปิดปากหาวนอน

“ข้าง่วงนอนแล้วเจ้าค่ะ ฝันดีนะเจ้าคะหลวงสรศักดิ์”

เกศสิรินรีบเข้าหอนอนอย่างไวก่อนจะปิดประตูใส่พ่อเดื่อที่ยืนยิ้มขำให้กับนาง อย่างน้อยนางก็เปิดใจให้เขามากโขแล้วจากที่เขาสังเกตมา เพียงแต่เจ้าตัวยังไม่รู้ตัวอีกทั้งคนอย่างนางคงไม่ยอมรับง่ายๆ ดอก พ่อเดื่อยิ้มอย่างพอใจก่อนจะบอกฝันดีแม่เกศสิรินหน้าหอนอน

 

เช้านี้ที่เรือนของออกพระเพทราชาจัดงานบุญจึงมีแขกมากหน้าหลายตามากัน รวมทั้งคนเรือนออกญาโหราธิบดี เรือนโกษาธิบดี เรือนออกพระวิสุทธสุนทร

“คิดถึงพี่หญิงจังเลย” การะเกดตรงปรี่เข้ามากอดเกศสิรินที่แต่งตัวสวยหวานกว่าทุกวัน เกศสิรินลูบหัวการะเกดก่อนจะหันมายิ้มให้แม่หญิงจันทร์วาด

“คิดถึงแล้วทำไมไม่มาหาละ”

“ข้าก็อยากมานะ แต่คุณพี่ไม่ว่างพามาเลย” การะเกดบ่นงอนๆ เกศสิรินยิ้มขำก่อนที่คุณหญิงกุสาวดีจะเดินตรงมาหาพวกเธอ

“มาแล้วฤๅแม่การะเกด แม่จันทร์วาด” การะเกดกับแม่หญิงจันทร์วาดยกมือไหว้คุณหญิงกุสาวดี

“แม่เกศสิรินข้ารบกวนออเจ้าไปช่วยข้าต้อนรับได้ฤๅไม่”

“เจ้าค่ะคุณหญิง” เกศสิรินพยักหน้ารับ การะเกดและแม่หญิงจันทร์วาดก็มาช่วย

ที่หน้าเรือนแขกเหรื่อที่มาพากันทยอยกันขึ้นเรือนและยังไม่วายอดชมสามสาวงามที่มาต้อนรับอีก

“ข้าไหว้เจ้าค่ะออกญาพระเสด็จ” แม่หญิงจันทร์วาดกล่าวทักแขกที่มาใหม่ การะเกดและเกศสิรินยกมือไหว้ออกญามีชื่อผู้นี้เขารับไหว้ก่อนจะพูดคุยกับพวกเธอเล็กน้อย

“ไหว้พระเถิดแม่จันทร์วาด แม่การะเกด แม่เกศสิริน” ทั้งสามยิ้มก่อนที่เกศสิรินจะถามอย่างสงสัย

“ออกญาท่านรู้จักข้าด้วยฤๅเจ้าคะ”

“ใช่ ก็ออเจ้าเป็นคนรักษาท่านออกญาเหล็กนิ ออเจ้าเลยเป็นที่รู้จักดีเลยแล”

เกศสิรินยิ้มแห้งๆ ไม่รู้ว่านั่นมันเป็นเรื่องดีฤๅไม่ ก่อนที่จะคิดกระไรต่อก็มีอีกผู้ที่เดินขึ้นเรือนมาหยุดยืนข้างๆ ออกญาพระเสด็จ

“ข้าไหว้เจ้าค่ะท่านขุนราม” แม่การะเกดยกมือไหว้ขุนรามเดชะณรงค์หรือขุนราม สหายอีกคนของคุณพี่เดชที่ทำงานอยู่กรมคลังกรมเดียวกับคุณพี่เดช แลยังเป็นลูกชายของออกญาพระเสด็จอีกด้วย

ขุนรามเดชะณรงค์รับไหว้แม่หญิงทั้งสามก่อนจะหันมายิ้มหวานให้แม่เกศสิรินที่เงยหน้าขึ้นมองเขาพอดี

“ข้าไหว้แม่การะเกด แม่จันทร์วาด แล...” ขุนรามเดชะณรงค์เว้นวรรคก่อนจะหันมามองที่เกศสิริน

“เกศสิรินเจ้าค่ะ” เกศสิรินตอบ ขุนรามพยักหน้ายิ้มรับ

“อ๋อ ที่เป็นพี่สาวของพ่อเดชสิหนา”

“เจ้าค่ะ”

“ข้าไปว่าราชการที่เรือนพ่อเดชไม่เคยพบออเจ้า”

“เพราะว่า...” ยังไม่ทันที่เกศสิรินจะตอบคำถามก็มีเสียงแทรกขึ้นมาจากด้านหลังเธอ

“เพราะว่านางเป็นเมียข้าอย่างไรเล่า” พ่อเดื่อที่ทนมองอ้ายขุนรามมาเกี้ยวคู่หมายของเขาไม่ไหวจึงตัดสินใจเดินมา แม้ว่าท่านออกญาพระเสด็จจักอยู่ด้วย แต่คิดว่าคนอย่างเขาจะสนใจฤๅ! ไม่มีทาง

ขุนรามหน้าตึงไปสักพักก่อนจะปรับสีหน้าเป็นยิ้มแย้มและหัวเราะเบาๆ เกศสิรินจึงเอ่ยแก้ตัว

“เปล่านะ ข้าเป็นแค่คู่หมายเฉยๆ ยังไม่ทันตบแต่งเป็นเมียเสียเมื่อไร” พ่อเดื่อที่ฟังนึกอย่างโมโห เหตุใดนางต้องแก้ตัวด้วย อ้อ คงเพราะอ้ายขุนรามสิท่า ช้ะ!

“วันนี้ไม่แต่งวันหน้าก็แต่งอยู่ดี” พ่อเดื่อตอบอย่างหงุดหงิดสาวเจ้าไป เกศสิรินทำท่าจะเถียงอีกรอบแต่การะเกดและแม่จันทร์วาดเห็นว่าควรจะรีบพาพี่หญิงออกไปจากที่กงนี้ ก่อนที่ทั้งสองคนจะเถียงกันเป็นเรื่องใหญ่โต

“ฮ่าๆ ข้าว่าพี่หญิงพาออกญาท่านเข้าไปด้านในดีกว่านะเจ้าคะ อยู่กงนี้มันร้อน” การะเกดพูด

“ใช่แล้วเจ้าค่ะพี่หญิง เชิญด้านในดีกว่านะเจ้าคะออกญาท่าน” แม่จันทร์วาดพูดกับเกศสิรินอีกก่อนจะหันไปผายมือให้ออกญาพระเสด็จเดินไปด้านใน เกศสิรินจึงสูดลมหายใจเข้าช้าๆ อย่างสะกดกลั้นอารมณ์ ก่อนที่การะเกดและแม่หญิงจันทร์วาดจะลากเธอให้ออกจากที่กงนั้น

เมื่อทั้งสี่เดินเข้าไปแล้ว เหลือเพียงสองขุนนางหนุ่มที่ยืนจ้องหน้ากันอย่างเอาเป็นเอาตาย หลวงสรศักดิ์นึกอยากจะเอาไม้ตะพดฟาดหน้ามันแรงๆ ที่มันกล้าจะยุ่งกับคู่หมายของเขา ขุนรามก็ไม่น้อยหน้าเขาได้ยินเรื่องของออกหลวงผู้นี้มามาก ทั้งด้านดีและไม่ดี แต่เขาหากลัวไม่ตรงกันข้ามเลย

“แม่เกศสิรินมีคู่หมายอยู่แล้วก็คือข้า เพราะฉะนั้นอย่ามายุ่งกับนางอีกมิฉะนั้นอย่าหาว่าข้าไม่เตือน” พ่อเดื่อกดเสียงต่ำราวกับกำลังขู่ชายกงหน้า แต่ขุนรามกลับยิ้มตอบยียวนกลับมา

“แค่คู่หมาย มิใช่ผัวเมีย”

“มึง!” พ่อเดื่อกระชากเสื้อขุนราม แต่อ้ายทองอ่อนกับอ้ายไม้จับตัวไว้ซะก่อน

“อย่าขอรับออกหลวงท่าน ประเดี๋ยวพระท่านจะมาแล้วนะขอรับ อย่ามีเรื่องกันเลยนะขอรับ” อ้ายไม้พูด พ่อเดื่อได้แต่ขบฟันอย่างโกรธที่ไม่อาจทำกระไรอ้ายออกขุนนี่ได้ ขุนรามที่เห็นพ่อเดื่อกำลังมองหน้าเขาอย่างโกรธจัดพร้อมทั้งยังกำไม้ตะพดในมือแน่นราวกับจะเอามาฟาดหน้าเขา จึงเผยยิ้มยียวนออกมา

“เราเข้าไปด้านในเถิดขอรับหลวงสรศักดิ์”

“...” พ่อเดื่อไม่ตอบกลับแต่จ้องหน้าขุนรามอย่างเกลียดชัง

ขุนรามเห็นดังนั้นจึงเดินผ่านหน้าพ่อเดื่อเพื่อจะเข้าด้านใน แต่ก่อนจะเดินเข้าไปเขาหันหน้ามาหาพ่อเดื่อที่กำลังจ้องมองมาทางเขาอย่างไม่สบอารมณ์

“ไว้ข้าจักแวะมาเยี่ยมแม่เกศสิริน...ไม่ใช่สิ ข้าพูดผิด ไว้ข้าจะมาเยี่ยมท่านที่เรือนทุกวันเลยนะขอรับ”

“...อ้าย!

ขุนรามพูดจบก็เดินเข้าไปด้านในทิ้งให้พ่อเดื่อยืนทำหน้าดำหน้าแดงควันออกหูอย่างโมโห มันชักจะมากเกินไปแล้วนะอ้ายขุนราม! พ่อเดื่อคิดในใจอย่างหงุดหงิด มันก็รู้ทั้งรู้ว่าแม่เกศสิรินเป็นคู่หมายเขามันยังเสือกจะมายุ่งอีก ได้! มึงอยากลองดีมากใช่ฤๅไม่อ้ายขุนราม มึงรู้จักอ้ายเดื่อ พ่อเสือร้ายแห่งกรุงศรีน้อยไปเสียแล้ว!


_________________________________________________________

ประกาศ

เนื่องจากว่าภายในช่วงอาทิตย์นี้ยาวไปถึงเดือนหน้า เรามีสอบ
เพราะฉะนั้น จึงอยากของดอัพฟิคก่อนนะคะ T^T
ถ้าเราจัดการอะไรเสร็จแล้วเราจะมาอัพต่อแน่นอนค่ะ 
แต่เรามีสปอยล์เล็กๆ มาให้นิดหน่อย
ไว้จะรีบกลับมาอัพนะคะ รอติดตามด้วยนะ 
รัก ♥






ป.ล. ไปจิ้นกันเอาเองว่าพ่อเดื่อกับแม่เกศสิรินจะทำอะไรกัน -..-

B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 113 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

91 ความคิดเห็น

  1. #76 Jitlada Jakthong (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 03:06

    เกิดศึกชิงนาง

    #76
    0
  2. #39 queenmzzzx (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 19:09
    กรี๊ดดดตอนต่อไปเริสมาก
    #39
    1
    • #39-1 ElizabethQueen(จากตอนที่ 8)
      3 พฤษภาคม 2562 / 00:01
      เริศจริงมั้ยลองคอมเมนต์มาหน่อยนะคะ (:
      #39-1
  3. #38 queenmzzzx (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 19:08
    สอนซะแล้วขุนรามเดี๋ยวท่านจะได้กินไม้ตะพดแทนข้าวบังอาจมาแตะต้องแก้วตาดวงใจคุณพี่รึ
    #38
    1
    • #38-1 ElizabethQueen(จากตอนที่ 8)
      3 พฤษภาคม 2562 / 00:02
      คุณพี่ท่านโหดสุด ฮ่าๆ
      #38-1
  4. #31 Paone (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 19:12
    รัก มาก จะติดตามต่อๆไปน่ะ
    สู้ๆน่ะค่ะไรท์
    #31
    1
    • #31-1 ElizabethQueen(จากตอนที่ 8)
      3 พฤษภาคม 2562 / 00:02
      ขอบคุณนะคะ รักรีดเหมือนกันนะ
      #31-1
  5. #30 Phantom aLicE (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 03:20
    มาเเล้วเว้ยยเเกร
    #30
    1
    • #30-1 ElizabethQueen(จากตอนที่ 8)
      22 เมษายน 2562 / 09:35
      แหะๆ มาส่งงานก่อนจะหายไปยาวๆ ถ้าจัดการอะไรเรียบร้อยจะมาอัพต่อนะคะ รอติดตามด้วยนะ ^^
      #30-1
  6. #29 xjploy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 00:49
    อ่านไปเขินไป555+ ติดตามอยู่น่ะค่ะ

    ชอบเรื่องนี้มาก เลิฟๆ
    #29
    1
    • #29-1 ElizabethQueen(จากตอนที่ 8)
      22 เมษายน 2562 / 09:34
      ขอบคุณนะคะ ถ้าจัดการธุระอะไรเรียบร้อยจะมาอัพต่อแน่นอนค่ะ รอติดตามกันด้วยนะ
      #29-1