คนที่ฟ้ากำหนด [Fic หลวงสรศักดิ์ x แม่เกศสิริน]

ตอนที่ 12 : บทที่ ๑๑

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,395
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 108 ครั้ง
    21 พ.ค. 62

บทที่ ๑๑

“แม่รัตนา...” พ่อเดื่อเรียกชื่อแม่หญิงกงหน้าก่อนที่จะหันมามองแม่เกศสิรินที่ทำหน้าไม่ถูก แม่รัตนาที่เห็นคุณพี่เดื่อกับแม่หญิงคนนี้กำลังกุมมือกันอยู่ทำหน้าไม่พอใจเล็กน้อยก่อนจะแสร้งยิ้มให้

“คุณพี่เดื่อ ไม่เจอกันนานนะเจ้าคะสบายดีฤๅไม่เจ้าคะ”

“อ่า...อืม ข้าสบายดี ออเจ้าเล่ากลับมาจากบางกอกเมื่อใดฤๅ”

“เมื่อวานเจ้าคะ ข้ากับคุณพ่อรีบจัดการธุระทางนู่นให้เรียบร้อยก่อนจะได้กลับมาอยู่ที่นี่ยาวๆ”

“เช่นนั้นฤๅ...”

เกศสิรินที่รู้สึกเหมือนเป็นส่วนเกินกำลังย่องเดินกลับเงียบๆ แต่พ่อเดื่อคว้าข้อมือบางไว้ทัน

“จักไปไหน”

“...ข้าก็จะไปเตรียมขนมให้แขกของท่านอย่างไรเล่าเจ้าคะ” เกศสิรินทำท่าจะหนีแต่พ่อเดื่อบีบข้อมือนางแน่น แม่รัตนามองทั้งคู่ด้วยแววตาวาวโรจน์ก่อนจะเอ่ยดักคอ

“จักไปที่ใดเล่าเจ้าคะ ข้ายังไม่รู้จักท่านเลยพี่หญิง” แม่รัตนาพูดเสียงหวานเกศสิรินได้ยินแทบจะหัวเราะว่านี่เธอจะต้องมารับมือกับพวกผู้หญิงของพ่อเดื่ออีกแล้วฤๅ

“ข้าชื่อเกศสิรินเป็นลูกสาวออกญาโหราธิบดี ส่วนออเจ้าคงเป็นแม่รัตนา...”

“ลูกสาวพระยาราชบังสันเจ้าค่ะ ยินดีที่ได้พบนะเจ้าคะพี่หญิง ว่าแต่พี่หญิงมาธุระที่เรือนนี้ฤๅเจ้าคะ” รัตนาแกล้งถามดีๆ เกศสิรินกำลังจะตอบแต่ก็เลือกที่จะเงียบไว้ พ่อเดื่อหันมามองหน้าคู่หมายของตนก่อนจะตอบไปตามความจริง

“นางเป็นคู่หมายข้าเอง”

“กระไรนะเจ้าคะ!” แม่รัตนาถึงกับตกใจกับสิ่งที่ได้ยินเลยถามขึ้นอย่างลืมตัว พ่อเดื่อจึงพูดย้ำอีกรอบพร้อมทั้งกุมมือคู่หมายไว้แน่น

“ข้ากับนางเราเป็นคู่หมายกัน อีกไม่นานก็จักตบแต่งแล้วข้าเลยอยากให้นางมาอยู่ที่นี่ให้คุ้นชินไว้” พ่อเดื่อร่ายยาว

แม่รัตนาได้ฟังแล้วทำหน้าเสียก่อนจะเก็บสีหน้าไว้แล้วแสร้งยิ้ม

“ข้ายินดีด้วยนะเจ้าคะ คุณพี่เดื่อ พี่หญิงเกศสิริน” รัตนาโกหกก่อนจะพูดต่อ “วันนี้ข้าแค่แวะมาหาคุณพี่ อยากรู้ว่าคุณพี่เป็นอย่างไรบ้าง ถ้าเช่นนั้นข้าขอตัวกลับก่อนนะเจ้าคะ”

พ่อเดื่อมองแม่รัตนาก่อนจะพยักหน้ารัตนาที่กำลังเดินกลับไปที่เรือจู่ๆ ก็หันกลับมามองพ่อเดื่ออย่างสื่อความนัยก่อนจะพูดสิ่งที่คิดออกมา

“ข้าคิดถึงคุณพี่นะเจ้าคะ ข้าคิดถึงคุณพี่ทุกวัน”

ก่อนจะเดินลงเรือกลับทิ้งให้ชายหญิงตกอยู่ในสภาพกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เกศสิรินหมุนตัวเดินหนีขึ้นเรือนทันทีโดยที่พ่อเดื่อตะโกนไล่หลังตามมา

“แม่เกศสิริน—แม่เกศสิรินฟังข้าก่อน ให้ข้าอธิบายก่อนคือว่า—“ ยังไม่ทันที่พ่อเดื่อจะพูดกระไรแม่เกศสิรินก็หันมายิ้ม

“ไม่เป็นกระไรเจ้าคะ ข้าเข้าใจ” เกศสิรินพูดแค่นั้นก่อนจะเดินขึ้นเรือนไป พ่อเดื่อมองแผ่นหลังที่ค่อยๆ หายไปก่อนจะถอนหายใจออกมา

 

“ข้าว่าเราต้องลงมือแล้ว”

“จะดีฤๅ คราก่อนข้าส่งคนไปเล่นงานมัน มันก็ยังรอดมาได้”

“ท่านเป็นคนบอกข้าเองว่าจะจัดการแม่หญิงนี่ได้”

“คนของข้ามันทำพลาดเองข้าเลยไม่ไว้ชีวิตพวกมันทั้งหมด รวมถึงอีบ่าวที่ข้าสั่งให้ไปทำด้วย”

“หึ ท่านนี่ชั่วช้าจริงๆ”

“ข้าเลวได้ยิ่งกว่านี้ ถ้าข้าต้องการสิ่งใดข้าต้องได้ทุกสิ่ง หากมีคนขวางข้าจะฆ่ามันให้หมด!

“...”

“แล้วท่านเล่าจะยอมร่วมมือกับข้าฤๅไม่”

“แน่นอน ข้าก็เหมือนท่าน”

“เหมือนเช่นไร”

“ถ้าข้าต้องการสิ่งใดข้าต้องได้ หากมีคนขวางข้าจะฆ่ามันทิ้งซะ!

 

หลายวันมานี้แม่รัตนาแวะมาที่เรือนออกพระเพทราชาอยู่บ่อยครั้ง บ้างเอาขนมมาฝาก เอาพวงมาลัยมาให้จนพ่อเดื่ออดรู้สึกเกรงใจอย่างเสียไม่ได้แต่ก็ต้องรับไว้ตามมารยาท ผิดกับแม่เกศสิรินที่เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยมาให้เห็นหน้าเจอแค่ตอนทานสำรับเพียงเท่านั้นราวกับกำลังหลบหน้าเขาเยี่ยงนั้น

“คุณพี่เดื่อเจ้าคะ”

“มีกระไรแม่รัตนา” พ่อเดื่อหันมาตามเสียงเรียกตอนนี้เค้ากับแม่รัตนากำลังนั่งอยู่หอสมุดของเรือน ส่วนแม่รัตนาก็นั่งอ่านหนังสือข้างๆ ด้วยเช่นกัน

เหตุที่ไม่ปฏิเสธนางเพราะเมื่อก่อนเขาเคยชอบพอนางมากโขแต่ติดกงที่พ่อของนาง พระยาราชบังสันกับเขาไม่ถูกกันเพราะพระยามีชื่อผู้นี้มันดันไปถือหางอ้ายฝรั่งไพร่ฟอลคอน เขากับพ่อเลยชังน้ำหน้ามันยิ่งนัก พ่อเดื่อเลยแค่ชังน้ำหน้าคนพ่อแต่หารังเกียจคนลูกไม่

“คุณพี่คิดกระไรอยู่เจ้าคะถึงได้เอาแต่เหม่อ”

“มิมีกระไรดอก...ข้าแค่เหนื่อย” พ่อเดื่อตอบยิ้มๆ

“เช่นนั้นฤๅเจ้าคะ”

“อืม”

แม่รัตนาพยักหน้าก่อนจะแกล้งทำเป็นมองไปรอบๆ เหมือนหาใครบางคน

“ว่าแต่พี่หญิงเกศสิรินอยู่ที่ใดฤๅเจ้าคะ ข้ามาทุกครั้งข้าไม่เคยเห็นนางเลย”

พ่อเดื่อสะดุ้งกับชื่อเกศสิรินหลายวันที่เหมือนนางจะหลบหน้าเขา พอจะเข้าไปคุยก็เดินหนีมันอดรู้สึกอึดอัดไม่ได้เลยมันเหมือนว่ามีกระไรบางอย่างมาคั่นระหว่างเราไว้

“อ๋อ...คงอยู่หอนอนนางกระนั้นแหละ”

แม่รัตนาพยักหน้าก่อนจะลอบยิ้มเมื่อคิดกระไรบางอย่างออก

“ข้าขอไปหานางได้ฤๅไม่เจ้าคะ พอดีข้าจะกลับแล้วจะได้ไปลาพี่หญิงเสียก่อน”

พ่อเดื่อทำหน้าลังเลใจแต่เมื่อมองแม่รัตนาแล้วเขาก็คิดว่าคงไม่มีปัญหากระไร แม่รัตนาเป็นคนดี เป็นหญิงสูงศักดิ์คงไม่เหมือนพวกบรรดาเมียบ่าวที่จักมาหึงหวงเขา อีกอย่างเรื่องระหว่างเขากับรัตนาก็จบไปนานแล้ว

“อืม ย่อมได้ หอนอนนางอยู่ทางนั้นประเดี๋ยวข้าให้อ้ายทองอ่อนพาไป”

ทองอ่อนพาแม่รัตนามาที่หน้าหอนอนแม่เกศสิรินเจ้าตัวกำลังนั่งกรองมาลัยอยู่กับพวกบ่าว แม่รัตนายิ้มมุมปากก่อนจะหันไปสั่งอ้ายทองอ่อน

“มึงจะไปไหนก็ไป” แม่รัตนาพูดด้วยน้ำเสียงดูถูกเหมือนไล่หมูหมาเยี่ยงนั้น ทองอ่อนทำหน้าไม่พอใจเล็กน้อยก่อนจะแกล้งตอบอย่างใจเย็น

“มิได้ขอรับ บ่าวได้รับคำสั่งว่าให้พามาก็ต้องพากลับด้วยสิขอรับ”

“เอ๊ะ! มึงเป็นแค่ไพร่คิดจักเถียงกูฤๅ!” แม่รัตนาขึ้นเสียงเล็กน้อย จนเกศสิรินหันมามองก่อนจะวางเข็มกรองมาลัยแล้วเดินมาหา

“มีกระไรเอะอะเสียงดังกระไรที่หน้าหอนอนข้ากัน”

แม่รัตนาหันมาเผชิญหน้ากับแม่เกศสิรินที่มองเธออย่างไม่ชอบใจที่มาเสียงดังแถวนี้ เธออุตส่าห์ไม่ไปยุ่งกับนางแต่นางก็ดันมายุ่งกับเธอเหลือเกิน เธอยินมาจากพวกบ่าวว่านางเคยชอบพอกับหลวงสรศักดิ์อยู่แต่วันดีคืนดีก็ทำให้ทั้งคู่ต้องแยกห่างจากกันไกล นางไม่เคยแม้แต่จะติดต่อกลับมาหลวงสรศักดิ์เสียใจอยู่พักใหญ่จนมาเจอกับเธอ

แม่รัตนาหันมายิ้มเสแสร้ง

“ข้าไม่เห็นท่านพี่หญิงเลยก็เลยแวะมาหา หลบหน้าข้าฤๅ”

“ข้าจะหลบหน้าออเจ้าทำไม”

แม่รัตนายิ้มเยาะเย้ย

“อาจเพราะทนเห็นข้ากับคนรักของข้าอยู่ด้วยกันไม่ได้กระมัง นังผู้หญิงหน้าด้าน!

เกศสิรินที่อยู่ๆ ก็ถูกด่าก็โมโหอย่างช่วยไม่ได้

“อ้าว ข้าจักไปรู้ฤๅว่าออกหลวงท่านเคยรักใครมาก่อน เขาบอกว่าเขาอยากแต่งกับข้าเพราะเขารักข้า! ถ้าจะไปโวยวายก็ไปโวยวายหลวงสรศักดิ์นู่น”

“ก็เพราะมึงไปอ่อยเขามิใช่ฤๅไง!  

“อ่อย—ข้าเนี่ยนะ ฮ่าๆๆ ข้าจักบอกให้นะ เขาเป็นคนมาขอข้าเอง เขาเป็นคนอยากให้ข้ามาอยู่ที่เรือนเอง ข้าอยู่เฉยๆ แต่เขาก็มาหาข้าเอง ไม่เหมือนออเจ้าที่ต้องพายเรือแล่นมาหาผู้ชายถึงที่เรือนเอง โถ่ น่าสงสารเสียจริง”

พูดจบก็หันไปหัวเราะกับจิกและจวง ทองอ่อนที่อยู่แถวนั้นก็หัวเราะเบาๆ จนแม่รัตนาต้องหันไปมองตาขวางนางกำมือแน่นก่อนจะทำท่าพุ่งเข้าไปตบ แต่เหมือนได้ยินเสียงคนเดินมาทางนี้ แม่รัตนาเลยจัดการตบหน้าตัวเองอย่างแรงและล้มกองที่พื้น

เพียะ!

“โอ๊ย ท่านพี่หญิงตบหน้าน้องด้วยเหตุใดกันเจ้าคะ” นางรัตนาแกล้งบีบน้ำตาเมื่อเห็นว่าคนที่เดินมาคือพ่อเดื่อ เกศสิรินตกใจเมื่อเห็นแม่รัตนาตบหน้าตัวเองก่อนจะเล่นละครว่าถูกทำร้าย พ่อเดื่อที่เห็นจึงรีบวิ่งเข้ามาประคองแม่รัตนา

“แม่รัตนา...นี่มันเกิดกระไรกันขึ้น เหตุใดต้องลงไม้ลงมือกัน” พ่อเดื่อกระชากเสียงถาม เกศสิรินสะดุ้งเล็กน้อยเขาไม่เคยตะคอกใส่เธอมาก่อน แม่รัตนาลอบยิ้ม

“ข้าไม่ได้ทำ” เกศสิรินพูดสั้นๆ แต่แม่รัตนาก็สวนขึ้นทันควัน

“พี่หญิงคงไม่ชอบข้ามาก แต่ข้าก็ไม่เข้าใจเหตุใดถึงมาตบข้า” แม่รัตนาเอนหัวซบพ่อเดื่อราวกับจะเป็นจะตาย เกศสิรินหัวเราะหึในลำคอ พ่อเดื่อจึงหันไปถามทองอ่อนบ่าวของเขา

“อ้ายทองอ่อน เหตุมันเป็นเช่นไร”

“แม่รัตนาตบหน้าตัวเองขอรับ” ทองอ่อนบอกเสียงจริงจัง แม่รัตนารีบส่ายหน้าไปมา

“ไม่จริงนะเจ้าคะ ข้าไม่ได้บ้านะเจ้าคะที่จักได้ตบหน้าตัวเอง”

“ก็รู้ตัวนิ...” เกศสิรินพึมพำ พ่อเดื่อเลยขึ้นเสียงใส่

“แม่เกศสิริน!

เกศสิรินหันมามองอย่างรำคาญใจ

“ท่านจะเชื่อใครก็เชื่อเถิด อยากจะเชื่อแม่รัตนาก็เชื่อ อยากจะเชื่อทองอ่อนก็เชื่อไป” เกศสิรินเงียบก่อนจะพูดต่อ “แต่ว่าหากข้าทำจริง...แม่รัตนาอาจจะเลือดกบปากไปแล้วก็ได้”

“แม่เกศสิริน!

เพียะ! ตุ้บ!

“กรี๊ด! แม่นายเจ้าขา”

ด้วยความโมโหที่เหมือนถูกแม่เกศสิรินยั่วโมโหที่ไม่รู้สึกกระไร ทำให้พ่อเดื่อฟาดมือลงไปที่หน้าเกศสิรินโดยไม่ได้ตั้งใจจนเกศสิรินล้มลงไปกองที่พื้น เขายืนมองมือตัวเองที่กำลังสั่นก่อนจะทำท่าเข้าไปหาแม่เกศสิริน แต่แม่รัตนาก็ร้องเบาๆ จนเขาต้องประคองไว้

จวงกับจิกเข้ามาช่วยพยุงแม่เกศสิรินโดยทองอ่อนช่วยอีกแรง เกศสิรินยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆ พบว่ามุมปากตัวเองมีเลือดออก ก่อนจะแสยะยิ้มออกมาและเริ่มหัวเราะเบาๆ ก่อนจะดังขึ้นเรื่อยๆอย่างสะใจ

“หึๆๆๆ ฮ่าๆๆๆๆ เยี่ยมจริงๆ เยี่ยมจริงๆ” เกศสิรินพูดพร้อมหัวเราะ พ่อเดื่อมองนางอย่างกังวลอยากจะเดินเข้ามาหาแต่ก็ทำไม่ได้ แม่รัตนาลอบยิ้มอย่างสะใจนี่มันดีกว่าที่คิดไว้เสียอีก

“แม่เกศสิริน...” พ่อเดื่อเรียกชื่อนางเสียงเบา เกศสิรินหันมามองหน้าพ่อเดื่อด้วยสายตาที่แข็งกร้าวก่อนที่จะเดินเข้ามาหาช้าๆ ก่อนจะหยุดที่กงหน้าเขา

“จำเรื่องวันนี้เอาไว้ให้ดีนะเจ้าคะ หลวงสรศักดิ์” เกศสิรินพูดทิ้งไว้ก่อนจะเดินออกจากที่กงนั้น พ่อเดื่อทำท่าจะรั้งไว้แต่แม่รัตนาห้ามไว้ก่อน

“อย่าเลยเจ้าค่ะ ตอนนี้พี่หญิงกำลังโมโหคงไม่อยากคุยกระไรดอกเจ้าค่ะ”

“แต่...” พ่อเดื่อแย้ง แม่รัตนาส่ายหน้าก่อนจะยิ้มหวาน

“เชื่อข้าสิเจ้าคะ รอให้พี่หญิงอารมณ์ดีกว่านี้ก่อนนะเจ้าคะ”

พ่อเดื่อพยักหน้าเบาๆ และได้แต่ขอโทษแม่เกศสิรินอยู่ในใจ

 

และสุดท้ายเรื่องก็ถึงหูเจ้าของเรือน ออกพระเพทราชานั่งอยู่ที่โถงกลางเรือน หลวงสรศักดิ์ที่นั่งตั่งข้างๆ กับแม่รัตนาที่ยังคงแกล้งเอามือปิดหน้าเอาไว้จนเกศสิรินเบ้ปาก พ่อเดื่อมองเกศสิรินอย่างเป็นห่วงเขายังเห็นมุมปากนางยังช้ำอยู่ก่อนจะนึกโทษตัวเองที่เผลอทำแบบนั้นลงไป

“เอาละ ข้ารู้มาว่ามีเรื่องตบตีกันอีกแล้ว ครานี้แม่เกศสิรินเป็นคนตบหรือถูกตบละ” ท่านออกพระถาม เกศสิรินยิ้มเล็กน้อย

“เป็นทั้งคนตบและถูกตบเจ้าค่ะ”

ออกพระเพทราชาเลิกคิ้วสงสัยก่อนจะหันไปมองพ่อเดื่อที่ยังมองแม่เกศสิรินด้วยแววตาเศร้าสร้อย เขาก็รู้ทันทีว่านางคงถูกพ่อเดื่อตบเป็นแน่ แต่แม่เกศสิรินเนี่ยหนาเป็นคนตบแม่รัตนา...เขาไม่อยากจะเชื่อ หากบอกว่าต่อยจนปากแตกเขาคงจะเชื่อมากกว่า

“กระนั้นฤๅ ฮ่าๆๆ น่าแปลกหนาที่ออเจ้าตบผู้อื่น อย่างออเจ้าคงจักต่อยมากกว่า ฮ่าๆๆ” ออกพระเพทกล่าวติดตลกโดยหวังให้ลูกชายเขาฉุกคิดกระไรได้

เกศสิรินที่ได้ฟังก็พลอยหัวเราะออกมา

“ก็จริงเจ้าค่ะ อีกอย่างข้าคงไม่ปล่อยให้ใครเอามาฟ้องได้ดอกเจ้าค่ะ หึๆ” เกศสิรินกล่าวยิ้มๆ ก่อนจะมองไปที่แม่รัตนาจนเจ้าตัวสะดุ้งกับสายตาคู่นั้นก่อนจะเอนซบพ่อเดื่อ

“ฮ่าๆๆ เอาละ แม่รัตนาออเจ้าเป็นคนบอกข้าเองหนาว่าจักไม่เอาเรื่อง”

แม่รัตนาแสร้งยิ้มก่อนจะคิดในใจว่าเหตุใดท่านออกพระถึงไม่เอาเรื่องแม่เกศสิริน ทั้งยังส่งเสริมราวกับรู้เห็นเป็นใจอีก

“ถ้าเช่นนั้นก็ถือซะว่าเรื่องวันนี้มันจบแค่นี้เถิด ถือว่าข้าขอนะแม่รัตนา” ออกพระเพทหันมาพูดกับแม่รัตนาแม้จะเป็นคำพูดที่สบายๆ แต่กลับแฝงไปด้วยความกดดัน ทำให้แม่รัตนายอมพยักหน้าอย่างเสียไม่ได้

“ถ้าเช่นนั้นข้าขอตัวกลับเรือนก่อนหนาเจ้าคะ ข้าลาเจ้าค่ะ” แม่รัตนาไหว้ทุกผู้ที่อยู่ที่กงนั้นอย่างพยายามเต็มใจก่อนจะหันไปอ้อนพ่อเดื่อ

“คุณพี่ไปส่งน้องได้ฤๅไม่เจ้าคะ”

“เอ่อ...คือ...” พ่อเดื่อที่ดูอึกอักกำลังจะปฏิเสธแต่แม่รัตนาทำหน้าตาเศร้าจนพ่อเดื่อใจอ่อนก่อนจะเดินลงไปส่งนาง แต่ยังไม่วายหันไปหาแม่เกศสิรินที่นั่งนิ่งเหมือนไม่เห็นเขาอยู่ในสายตา

เกศสิรินหยิบพัดขึ้นมาพัดเบาๆ อย่างพยายามผ่อนคลายก่อนจะกำพัดในมือแน่น เธอไม่โกรธที่โดนตบแต่โกรธที่เขาไม่เชื่อใจเธอมันน่าน้อยใจยิ่งนัก

ออกพระเพทที่เห็นท่าทางแม่เกศสิรินจึงเอ่ยขึ้น

“ประเดี๋ยวอ้ายเดื่อขึ้นมาก็คุยกันดีๆ หนา อย่าปล่อยให้เป็นแบบนี้เลย”

“...ข้าว่าข้าไม่มีกระไรต้องคุยดอกเจ้าค่ะออกพระท่าน ข้าขอตัว” เกศสิรินยกมือไหว้ก่อนจะรีบเดินกลับหอนอนทันที

ออกพระเพทราชาถอนหายใจเสียงดังขออย่าให้เรื่องมันบานปลายไปกว่านี้เลย

 

เช้าวันต่อมาขณะที่ทุกคนทานสำรับกันเสร็จเรียบร้อยแล้วเกศสิรินก็พูดขึ้นมา

“ข้ามีเรื่องอยากจะพูดเจ้าค่ะ”

ทั้งหมดหันมามองหน้าแม่เกศสิริน พ่อเดื่อมองหน้านางอย่างสงสัยพร้อมกับรู้สึกผิดที่ยังเห็นมุมปากของนางยังมีแผลช้ำที่เกิดจากฝีมือเขา

“อืม ว่ามาสิ” ออกพระเพทราชาพูดขึ้นก่อนจะยกน้ำขึ้นมาดื่ม

“ข้าอยากถอนหมั้นเจ้าค่ะ”

พรูด!

ออกพระเพทราชาถึงกับสำลักน้ำที่ดื่มไปจนพวกบ่าวหาผ้ามาเช็ดแทบไม่ทัน พ่อเดื่อที่ได้ฟังถึงกับนั่งนิ่งไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน

“ออเจ้าว่ากระไรหนาแม่เกศสิริน” ออกพระเพทราชาถามอีกครั้ง

“ข้าอยากจะถอนหมั้นเจ้าค่ะ” เกศสิรินยืนยันคำเดิม ออกพระเพทราชาหันไปมองเมียของตนที่มองเขาด้วยสายตาที่กังวลก่อนจะหันไปมองลูกชายที่มองแม่เกศสิรินอย่างรู้สึกผิด เขาถอนหายใจออกมา

“ออเจ้าคิดดีแล้วฤๅ” ออกพระเพทราชาถามอีกครั้งเขาอยากให้นางเปลี่ยนใจ

“...เจ้าค่ะ ข้าคิดมาดีแล้ว” เกศสิรินยืนยันคำเดิมไม่เปลี่ยนใจ

ออกพระเพทราชาถอนหายใจ

“เอาละ ถ้าเจ้าคิดว่าดีข้าก็จะไม่ขัด แต่ออเจ้าจะไม่เป็นไรแน่ฤๅ” ออกพระเพทราชาถามด้วยความเป็นห่วงเขากลัวว่าชาวบ้านจะนินทานางเสียๆ หายๆ

เกศสิรินยิ้มเล็กน้อย

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ”

 

 

เกศสิรินที่กำลังเก็บข้าวของลงเตียบโดยมีจวงกับจิกช่วย พวกมันรู้ว่าแม่นายเริ่มมีความรู้สึกที่ดีกับออกหลวงท่านและคงจะเสียใจที่ออกหลวงท่านทำร้ายนาง

ก๊อกๆๆ

เสียงเคาะประตูที่หน้าหอนอนดังขึ้นเกศสิรินพยักหน้าให้จิกไปเปิดประตู

“ออกหลวงท่านมาเจ้าค่ะแม่นาย”

ทันทีที่เกศสิรินได้ยินก็ชะงักก่อนจะวางข้าวของปล่อยให้จิกกับจวงจัดการไปก่อนจะมาเผชิญหน้าหลวงสรศักดิ์ที่ยืนรออยู่

“มีกระไรเจ้าคะออกหลวงท่าน” เกศสิรินพูดขึ้นเมื่อเห็นหลวงสรศักดิ์เงียบไม่ยอมพูดกระไร

“คือว่า...ข้า...อยากจะ...”

“...”

“ข้าอยากให้ออเจ้าเปลี่ยนใจ”

“เหตุใดละเจ้าคะ”

“เพราะว่าข้ารักออเจ้าอย่างไรเล่าแม่เกศสิริน หรือว่าออเจ้าไม่รักข้า”

เกศสิรินยิ้มเย้ยหยันก่อนจะตอบ

“ข้าเคยบอกท่านฤๅว่าข้ารักท่าน”

“...” พ่อเดื่อเงียบเกศสิรินเลยพูดต่อ

“ที่ข้าตัดสินใจแบบนี้ก็ถูกแล้วเจ้าค่ะ เพราะเราไม่ได้รักกัน...”

“แต่ข้ารักออเจ้า! รักออเจ้ามากรักตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกัน เหตุใดออเจ้าถึงไม่เชื่อข้า!” พ่อเดื่อจับแขนแม่เกศสิรินแน่น

“...เช่นนั้นฤๅเจ้าคะ แล้วถ้ารักข้าเหตุใดถึงไม่เชื่อข้าเล่าเจ้าคะ” เกศสิรินย้อนถามพ่อเดื่อเบิกตากว้างก่อนจะคลายมือที่บีบแขนแม่เกศสิรินออก

“ที่ข้าตัดสินใจถอนหมั้นก็เพราะเรื่องนี้ ท่านไม่เชื่อคำพูดข้าไม่แม้แต่จะถามหาความจริงซ้ำยังตบตีข้า ถ้าเป็นเช่นนี้เราสองคนคงอยู่ด้วยกันไม่ได้ดอกเจ้าค่ะ” เกศสิรินหมุนตัวกลับหอนอนแต่พ่อเดื่อคว้าเอวบางไว้ก่อนจะสวมกอดจากทางด้านหลัง

“ข้าขอโทษ ข้าผิดไปแล้วข้าจะไม่ทำแบบนี้อีก ขอร้องอย่าทิ้งข้าไปเลยหนา ข้าสัญญาว่าจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้อีก”

เกศสิรินเงยหน้าขึ้นเพื่อไม่ให้น้ำตาไหลออกมา เธอยอมรับว่าเกือบใจอ่อนตอนที่เขาบอกรักแต่ถ้าเขามาคุยกับเธอเมื่อวานเธออาจจะเปลี่ยนใจก็ได้ เธอจะทำเป็นลืมแล้วคุยกับเขาเรื่องทั้งหมด แต่เขาก็ไม่มาเธอนอนร้องไห้เกือบทั้งคืนด้วยซ้ำเมื่อคิดว่าเรื่องระหว่างเขากับเธอจะกลายเป็นอดีต

เกศสิรินกระพริบตาเพื่อไล่น้ำตาออกก่อนจะคลายมือพ่อเดื่อที่กอดเอวเธอ ก่อนจะหันไปมองพ่อเดื่อเป็นครั้งสุดท้าย

“ลาก่อนเจ้าค่ะ หลวงสรศักดิ์”


_______________________________________________________________________________________

#ทำผิดแค่คำว่าขอโทษไม่อาจลบล้างสิ่งที่เกิดขึ้นได้นะเจ้าคะคุณพี่

#เอาละมาถึงช่วงท้ายของเรื่องแล้ว คู่นี้จะเป็นยังไงต่อรอติดตามนะคะ




B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 108 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

91 ความคิดเห็น

  1. #80 Jitlada Jakthong (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 00:56

    ม่ายยย อย่าไปนะกลับมาาา หลวงสรศักดิ์ท่านต้องรับปิดชอบ!

    #80
    0
  2. #55 Paone (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 20:47

    คิดถึงไรท์แล้ว รออ่านอยู่นะคะ
    #55
    1
    • #55-1 ElizabethQueen(จากตอนที่ 12)
      30 พฤษภาคม 2562 / 21:52
      คิดถึงเหมือนกัน ขอบคุณนะคะที่ยังรอเราอยู่
      #55-1
  3. #54 ParichadLongsamu (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 17:00

    รออยู่นะเจ้าค่ะ
    #54
    1
    • #54-1 ElizabethQueen(จากตอนที่ 12)
      30 พฤษภาคม 2562 / 21:52
      มาต่อแล้วค่า
      #54-1
  4. #53 ladiitia (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 16:40
    สมควรแล้วล่ะที่ถูกทิ้งเห็นด้วยกับเกศสิรินค่ะเอาให้พ่อเดื่อตรอมใจไปเลย หมั่นใส้ชมัด
    #53
    1
    • #53-1 ElizabethQueen(จากตอนที่ 12)
      23 พฤษภาคม 2562 / 00:20
      ก็คนถูกทิ้งมันเจ็บแบบนี้ :(
      #53-1
  5. #52 phetlada1990 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 06:49
    งงใจ ทำไมคนฉลาดทันคนแบบพ่อเดื่อมาโง่เพราะเรื่องผู้หญิงถึงสองรอบ
    #52
    1
    • #52-1 ElizabethQueen(จากตอนที่ 12)
      23 พฤษภาคม 2562 / 00:19
      เชื่อเถอะค่ะ คุณพี่ไม่ได้โง่ขนาดนั้น หึหึ (: รอติดตามนะคะ
      #52-1
  6. #51 Paone (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 19:55
    แง้ๆๆไม่เป็นแม่หญิงออกหลวงมิเข้าใจดอกเจ้าค่ะ ข้า เห็นด้วย กับ เเม่ หญิง เกศ ริน อินมากๆๆ สู้ๆน่ะค่ะไรท์
    #51
    1
    • #51-1 ElizabethQueen(จากตอนที่ 12)
      21 พฤษภาคม 2562 / 20:04
      ถ้ารักกันแต่ไม่เชื่อใจกันอยู่ด้วยกันยากมากค่ะ :(
      #51-1
  7. #50 B u l e b e l l (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 19:30
    ฮื่ออออ หน่วงมากเจ้าคะ แม่รัตนาจระเข้ฟาดหางสักที หมั่นไส้
    #50
    2
    • #50-1 B u l e b e l l(จากตอนที่ 12)
      21 พฤษภาคม 2562 / 19:31
      *น่าจะโดนจระเข้ฟาดหาง
      #50-1
    • #50-2 ElizabethQueen(จากตอนที่ 12)
      21 พฤษภาคม 2562 / 19:37
      นางอาจจะโดนก็ได้นะคะ แม่เกศสิรินก็โหดเอาเรื่องอยู่ 55555
      #50-2