Achilles' heel — taeten

ตอนที่ 1 : prologue

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 198
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 65 ครั้ง
    10 เม.ย. 63

 

 

 

PROLOGUE

 

"ข้าจะหาแล้วนะ"

 

เสียงแตกห้าวของเด็กหนุ่มดังก้องในป่าสนยามฤดูร้อน เด็กชายร่างบางเอามือที่เคยปิดตาตนเองลง ก่อนจะหาตัวบรรดาเพื่อน พี่และน้องหมาป่าของตนเองที่คงหลบอยู่ในพงหญ้า ไม่ก็อยู่บนต้นไม้อย่างที่เคยซ่อนเป็นประจำ

แต่เมื่อเวลาผ่านไปสักพัก ผู้ที่เป็นฝ่ายค้นหาถึงรู้สึกได้ว่ามันไม่ปกติ หาในพุ่มไม้ก็แล้ว ปีนต้นไม้ก็แล้ว เดินไปหาตามถ้ำ ลำธาร น้ำตกที่มักเจอจอมโง่เง่าประจำกลุ่มที่มักเลือกซ่อนที่เดิมๆอย่างลูคัสก็แล้ว ยังไม่เจอใครเลยสักคนเลย แม้แต่หางสายตาก็ยังไม่ผ่านเสียด้วยซ้ำ

และนั่นทำให้เขาคิดได้ว่าบางทีหมาป่านั้นก็ซ่อนตัวเก่งกว่ากิ้งก่าเสียอีก

 

 

"อ้าวเจ้าเตนล์ ไปทำอะไรอยู่ข้างบนนั้น"

 

เจ้าของชื่อก้มลงไปสนใจผู้เอ่ยเรียกตนเองจากใต้ต้นไม้พบว่าเขาคนนั้นคือคุณลุงฮอว์กิ้น รองจ่าฝูงที่เตนล์อาศัยอยู่ด้วย ผู้เป็นบิดาของเสี่ยวจวิ้น หนึ่งในแก๊งเพื่อนซี้ของเตนล์นั่นเอง ร่างบางปีนลงจากต้นไม้สูงอย่างเร่งรีบ จนผู้อาวุโสต้องเอ่ยเตือนด้วยความเป็นห่วงเป็นใย ก่อนจะเอ่ยถามถึงเพื่อนของตัวเองทั้งๆที่เล่นซ่อนแอบกันอยู่

บ้าน่า อย่ามองเตนล์ด้วยสายตาแบบนั้น เตนล์ไม่ได้โกงเสียหน่อย

 

"ข้าหาตัวเสี่ยวจวิ้นอยู่ ท่านลุงพอจะเห็นเขาบ้างไหม"

"เอ ข้าว่าข้าเห็นเสี่ยวจวิ้นไปกับเฮนเดอรี่ เหมือนจะไปบ้านของลูคัสกันนะ"

“บ้านของลูคัส? มีอะไรอย่างนั้นหรือท่านลุง”

 

ชายชราหัวเราะกลั้วในลำคอด้วยความอารมณ์ดี มือหยาบกร้านขยี้หัวเด็กชายผู้โตมากับลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของตนด้วยความเอ็นดู หลังจากนั้นจึงตอบคำถามของเด็กน้อยตรงหน้า

"ลูคัสเพิ่งถึงวัยออกล่าน่ะ"

 

 

 

 

 

"เฮ้ เย็นไว้เพื่อน"

วินวินเดินเข้ามากอดคอเตนล์ที่ดูก็รู้ว่ารีบวิ่งมาที่นี่ สังเกตจากใบหน้าแดงๆและหยาดเหงื่อที่เกาะตามกรอบหน้านั่นแล้ว เสียงร้องทรมานของลูคัสดังขึ้นชวนให้ขนลุกขนพองเป็นอย่างมาก

เขาเคยได้ยินมาจากพ่อว่ามันทรมานมากกับการที่ร่างกายจะปรับเปลี่ยนสภาพของตนเองให้พร้อมกับการกลายร่างเป็นหมาป่า ตามปกติแล้วพวกเรา เชฟชิฟเตอร์ หรือเรียกง่ายๆว่า ชิฟเตอร์ จะไม่สามารถกลายร่างเป็นหมาป่าได้จนกว่าร่างกายและอายุจะพร้อม ซึ่งก็อยู่ในช่วงอายุประมาณ1๕-18 ปีตามปกติ ซึ่งทุกคนในฝูงก็มักจะถึงวัยที่จะเปลี่ยนร่างได้ตามช่วงวัยดังกล่าว

แต่เนื่องจากลูคัสเป็นคนแรกที่เข้าสู่วัยออกล่าในกลุ่มเพื่อนที่โตมาด้วยกัน ทุกคนจึงตื่นเต้นเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะเตนล์ คนตัวเล็กแทบจะเอาหูแนบประตูห้องเลยด้วยซ้ำ แต่ไม่นานนักเตนล์ก็โดนผู้เป็นพ่อลากกลับบ้าน เพื่อไม่ให้เขาเข้าไปขวางทางในการบรรเทาอาการทรมานของลูคัส คนอื่นๆก็พลอยกลับบ้านกันด้วย

และในวันรุ่งขึ้นก็ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เข้าบ้านของลูคัสโดยไม่ขออนุญาต เป็นคำสั่งเด็ดขาดของพ่อเขา ผู้เป็นจ่าฝูงคนปัจจุบัน เนื่องจากช่วงที่ร่างกายปรับตัวเข้าสู่วัยออกล่าเป็นช่วงที่ชิฟเตอร์อย่างพวกเราอ่อนแอที่สุด

ยิ่งบ้านของลูคัสที่มีเพียงผู้เป็นมารดาซึ่งเป็นเพียงชิฟเตอร์เบต้าธรรมดากับตัวลูคัสเองเท่านั้น ยิ่งต้องคอยคุ้มกันดูแลอย่างเข้มงวด

 

 

 

 

 

และในที่สุดลูคัสก็กลับมาเป็นปกติหลังจากนั้นหนึ่งสัปดาห์เต็ม เตนล์ติดสอยห้อยตามพ่อไปเยี่ยมเพื่อนของตนเอง ยืนรอหน้าบ้านไม่นานนัก ลูคัสก็เปิดประตูบ้านออกมาต้อนรับด้วยตัวเองพร้อมกับสีหน้าที่ดูสดชื่น ผู้เป็นจ่าฝูงที่สำรวจร่างกายชิฟเตอร์มือใหม่เรียบร้อยแล้วว่าแข็งแรงดีจึงยิ้มแย้มออกมาด้วยความสบายใจพลางเอ่ยชมเด็กหนุ่มว่าควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ดีมาก เตนล์เองก็ลอยสังเกตเพื่อนรักเหมือนกัน

ลูคัสยังเหมือนเดิมทุกอย่างหากแต่จะมีที่เปลี่ยนไปก็คือดวงตาสีน้ำตาลอ่อนที่เตนล์เคยชมว่าสวยนักสวยหนากลายเป็นสีน้ำเงินเข้มดูลึกลับ ร่างกายก็ดูแข็งแรงบึกบึนขึ้น แถมมาด้วยรังสีบางอย่างที่ทำให้เตนล์ก้มหน้าลง มองพื้นด้วยความหวาดกลัวโดยทันทีที่ร่างสูงใหญ่นั่นวาดสายตามองมายังเตนล์

 

“ไงเตนล์”

“งะ...ไง ไงลูคัส”

 

เตนล์พูดตอบกลับคำทักทายของลูคัสอย่างยากลำบาก และอยู่ๆร่างบางได้กลิ่นน้ำทะเลมาจากที่ไหนไม่รู้ แค่กลิ่นนั้นชัดมากราวกับว่าตอนนี้พวกเราอยู่ที่ชายฝั่งทะเลเลยด้วยซ้ำ ซึ่งมันเป็นไปไม่ได้ เราอยู่ท่ามกลางป่าสนท่ามกลางเทือกเขา ไม่ใช่พื้นที่ติดชายฝั่งทะเล

ระหว่างที่รอพ่อคุยกับลูคัส เตนล์ก็สูดเอากลิ่นทะเลเข้มข้นนั่นไปเต็มปอดจนเขาเริ่มเวียนหัว รู้สึกปวดมวนในท้องเหมือนจะอาเจียนตลอดเวลา จนในที่สุดเตนล์ก็ฝืนทนยื่นต่อไปไม่ไหว ปล่อยร่างกายให้เป็นไปตามที่ควรจะเป็น

 

“เฮ้เตนล์ เป็นอะไรไปน่ะ”

ผู้เป็นบิดาเอ่ยทักขึ้นเมื่อเห็นลูกชายของตนเอง หน้าซีดเผือด ทั้งยังเซไปเซมาราวกับคนขาดสติ ยังดีที่เขารับร่างของเด็กชายไว้ได้ก่อนที่จะร่วงลงกับพื้น ไม่อย่างนั้นร่างบางในอ้อมแขนของเขาคงเจ็บตัวมากกว่านี้แน่นอน

 

“เตนล์”

 

ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงแต่ความเงียบตอบกลับมา หัวหน้าครอบครัวแอนเดอร์สันผู้เป็นจ่าฝูงอุ้มเตนล์มาในอ้อมอก ไม่ว่าจะขุนเท่าไหร่ลูกชายของเขาก็ตัวเบาเหมือนขนนกทุกที เขาเองก็จนใจจะขุนลูกชายตัวเองให้อ้วนพีเหมือนลูกคนอื่นๆในฝูงแล้ว

 

“ขอโทษนะลูคัส ข้าต้องไปแล้ว”

“ไม่เป็นไรท่านลุง ข้าเองก็ต้องขอบคุณท่านมาก”

“ด้วยความยินดี ข้าไปล่ะ”

 

 

 

 

 

“ท่านลุง”

ในขณะที่ร่างแข็งแรงของชายผู้เป็นหัวหน้าจ่าฝูงกำลังจะก้าวพ้นเขตประตูบ้าน เสียงทุ้มหนาของลูคัสเอ่ยรั้งอีกฝ่ายไว้ก่อนจะเดินอ้อมมาประจันหน้ากับผู้อาวุโสกว่าอีกรอบ

 

“ตอนนี้ข้าโตแล้ว”

“เจ้าเพิ่งเข้าสู่วัยออกล่าไอ้ลูกหมา”

“แต่ข้าก็ถือว่าโตกว่าเตนล์แล้ว”

 

ดวงตาสีฟ้าสนิทจ้องเข้าไปในดวงตาสีเหลืองอร่าม ผู้เป็นบิดาของคนที่ลูคัสเลือกที่จะมอบทั้งดวงใจของเขาให้กับอีกฝ่ายไว้ตั้งแต่เขารู้ความ

ใช่ และคนคนนั้น ก็คือเตนล์

 

“ข้ามั่นใจว่าข้าดูแลเตนล์ได้แล้ว”

“..........”

“ได้โปรดท่านลุง เชื่อใจข้าและอนุญาตให้ข้าได้ลองขอความรักจากเขา”

 

ลูคัสมองใบหน้าหวานที่หลับสนิทของคนที่เขายกย่องเทิดทูนสุดหัวใจ ตัวเขานั้นเคยให้แม่มาทาบทามสู่ขอเตนล์จากท่านลุงไว้นานมากแล้ว หากแต่อีกฝ่ายกลับบอกให้เขาโตขึ้นกว่านี้เสียก่อน

และตอนนี้ลูคัสก็โตขึ้นแล้ว

 

“อีกสองเดือนข้างหน้าจะมีการล่าอาณาเขตของหมาป่าฝูงอื่น”

“..........”

“หมาป่าอัลฟ่าทุกตัวรวมถึงเจ้าที่เพิ่งกลายร่างได้ ก็ต้องเข้าร่วมเช่นกันเพื่อปกป้องอาณาเขตของพวกเราเอง ไม่ให้มีหมาป่าฝูงไหนมาบุกรุก”

“ท่านลุงหมายความว่า...”

“ใช่”

 

คัลเลนจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเด็กหนุ่ม สหายของลูกชายตนเองด้วยแววตานิ่งสนิท ร่างกำยำเดินผ่านเจ้าบ้านไป ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแฝงไว้ด้วยความน่าเกรงขาม

 

“หากเจ้ามีชีวิตรอดอยู่จนถึงตอนนั้นได้”

“ข้าจะยกเตนล์ให้เจ้า”

 

tbc.

____________________

 

#จ่าฝูงแทยง

 

สำหรับคนที่เคยอ่านไปแล้ว เราแนะนำให้อ่านใหม่นะคะ

โดยส่วนตัวคิดว่า พล็อตยังไม่ดีพอ เลยทำการปรับแก้ยกใหญ่เลยค่ะ

ฟิคเรื่องนี้ยังเป็นฟิคแทเตนล์นะคะ ไม่มีหันหัวเรือแน่นอน55555

ขอบคุณที่อ่านมาจนถึงบรรทัดนี้ค่ะ 3


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 65 ครั้ง

14 ความคิดเห็น

  1. #14 balablueee_ (@bhbhbh_bh) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2562 / 01:19
    แว้กกกกก แค่นี้ก็เขินรอแล้วอ่ะๆๆๆ ฮืออออ ชอบมาก
    #14
    0
  2. #13 kjjjjjj (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2562 / 23:17

    เอาเเล่ววพระเอกต้องโชว์ฝีมือน้ะจ้ะ

    #13
    0
  3. #12 Tubtimwan (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 13:44

    เนื้อเรื่องน่าติดตามดีค่ะ จะรออ่านนะคะ

    #12
    0
  4. #11 Pearl Of Magic (@-naime-) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 18:32
    แล้วน้องจะเศร้าไหมนั้น?
    #11
    0
  5. #10 daoo.b (@daoo_boice) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 16:30
    ฮือ เขียนดีเหมือนเดิมเลยค่ะ รอแล้ว! อีกสักพักคงรู้ความจริงมั้ยนะ
    #10
    0
  6. #9 97ivy (@palmmus) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 11:08
    โฮ สนุกมากๆๆ เขียนได้ดีเลยค่ะ เห็นองค์ชายน้อยของเรามีเพื่อนเยอะแบบนี้แล้วชื่นใจเลยค่ะ รอติดตามนะค้า
    #9
    0
  7. #8 Á Little GiRl (@Icelovetiffany) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 03:06
    รอติดตามนะคะ
    #8
    0
  8. #7 DutdaooChaiya (@DutdaooChaiya) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2562 / 23:59
    ค่อยยังชั่วอย่างน้อยก็มีคนช่วยดูแลน้องต่อถึงแม้ว่าจะไม่ใช่เผ่าพันธ์เดียวกันก็ตาม แสดงว่าน้องยังไม่รู้เรื่องแน่ๆเลย เป็นกำลังใจให้นะค้าบบบ
    #7
    0
  9. #6 Malianne (@satang-member-1) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2562 / 23:26
    เขียนดีเลยค่ะคุณนักเขียนนน เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #6
    0