7DAYS ค่ายนี้ฮุนขอ

ตอนที่ 2 : เหยียบเท้าเข้าค่าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 204
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    19 ก.พ. 60




02 : #ค่ายเจ็ดจีฮุน

____________________

7DAYS ค่ายนี้ฮุนขอ


















ตุบ





กระเป๋าสีดำสำหรับใช้เดินทางสองใบถูกปล่อยทิ้งลงพื้นอย่างไร้เยื่อใย ผมสะบัดมือที่ขึ้นเส้นริ้วสีเเดงจากการดันทุรังยกมันลงมาจากตึกเรียน นับว่าเป็นความซวยโดยเเท้ ที่ลืมส่งใบลาจนต้องวิ่งไปห้องอาจารย์อีกฟากตึก กว่าจะถึงจุดรวมพลที่รถตู้มาจอดรอก็เล่นเอาอยากทิ้งตัวลงนอนเเผ่มันเสียกลางลานหน้ามหาลัย





เเต่นั่นก็เป็นความฝันล่ะครับ





เรื่องจริงผมทำได้เพียงกองของทิ้งไว้ตรงนั้นเเล้วเดินแหวกฝูงชนเพื่อไปเซ็นใบรายชื่อเช็กจำนวนคนมาในโครงการของค่าย กว่าครึ่งของคนกลุ่มนี้ผมเชื่อว่าไม่ได้มีจิตใจอาสาเพื่อส่วนรวมอะไรกันขนาดนั้นหรอก เเต่น่าจะมาเพราะไม่อยากทำควิซเก็บคะเเนนมากกว่า





ที่ผมคิดเเบบนี้
เพราะผมเองก็เป็นหนึ่งในนั้นนั่นเเหละ





"โอะ ขอบคุณครับ"





ปากกาด้ามสีน้ำเงินถูกส่งต่อกันมาจากด้านข้าง ผู้หญิงในชุดนักศึกษายิ้มให้ผมนิดๆเเล้วเดินออกไปกับกลุ่มเพื่อนที่รออยู่ ผมเดินเข้าไปหารายชื่อตัวเองเเล้วเซนต์อย่างไม่รีรอ ขณะกำลังคิดว่าจะเขียนเผื่อวอนอูไปเลยดีหรือเปล่า เสียงตะโกนเรียกชื่อเเว่วมาเเต่ไกลก็ทำให้ผมยั้งมือไว้ทันที





วอนอูวิ่งสับขาตุบตับมาทางผม พร้อมปล่อยกระเป๋าลงจากบ่าเหมือนที่ผมทำเป้ะๆเมื่อไม่กี่นาทีก่อน





"โทษทีเข้าส้วมนาน โจ๊กอาเเปะเล่นฉันเกือบตาย"





ชายตัวสูงบ่นปากยื่นปากยาวพร้อมเอามือลูบๆท้องไปด้วยอย่างขอความสงสาร ผมได้เเต่ส่ายหัวเเทนคำตอบอย่างเอือมระอา เคยบอกไปเป็นสิบรอบเเล้วก็ไม่ยอมเชื่อสักที ว่าโจ๊กร้านนั้นมันเป็นยาถ่ายชัดๆ





"ไปเซนต์ชื่อไป จะได้รอขึ้นรถ"  





ผมส่งปากกาต่อให้วอนอู หมอนั่นรับไปเเล้วเดินอืดอาดไปยังช่องเดียวกันกับที่ผมเพิ่งเดินออกมา 




_





"รถเรามันคนน้อยๆจังเลยวะ"





เสียงทุ้มต่ำของเพื่อนสนิทถามพึมพำอยู่ข้างหู ผมหยุดกดโทรศัพท์เเล้วเงยหน้าขึ้นมองรอบตัว ที่นั่งในรถตู้ที่เราอยู่ถูกว่างเว้นไว้ 3-4 ที่ ในขณะที่คันอื่นดูจากจำนวนคนที่ทยอยอัดกันเข้าไปเเล้ว น่าจะนั่งได้เต็มพอดีจนถึงเบียดกันอย่างน่าอึดอัด





"เพราะชื่อเราอยู่หลังๆเเล้วเป็นเศษเปล่า"
"ทำมาบ่น พูดอย่างกับตัวเองชอบที่คนเยอะงั้นเเหละ"





สันหนังสือหน้าปกสีเหลืองอ่อนถูกใช้เป็นอาวุธเคาะเข้ากลางหน้าผากผม มีหรือจะยอม ผมฟาดมือกลับเป็นระบบอัตโนมัติคืนเเทบจะทันที เรียกเสียงจิ้ปากอย่างขัดใจดังออกจากปากอีกฝ่าย





"ขี้เกียจเถียงด้วยละ อ่านหนังสือหาความรู้ดีกว่า"





เเว่นสายตาที่เกี่ยวกับกระเป๋าเสื้อนักศึกษาถูกดึงมาใส่ เห็นมันติดเกมส์เเบบนี้เอาจริงๆเเล้วหมอนี่เป็นหนอนหนังสือชั้นเยี่ยมเลยล่ะ ผมมักจะขอให้วอนอูเล่าสรุปหนังสือหลายๆเรื่องที่ไม่มีโอกาสได้อ่านอยู่บ่อยๆ ตาของวอนอูจะเป็นประกายทุกครั้งที่ผมบอกว่าสนใจเรื่องที่มันชอบ เเม้จะเล่าได้เข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง เเต่ก็สนุกดี





"เดี๋ยวฉันนอนละ ถ้าเเดดมาดึงม่านให้ด้วย"





ผมสั่งคนข้างกายไว้ก่อนจะตั้งอกตั้งใจกับเป้าหมายที่บอก หูฟังสีดำเส้นใหม่ถูกหยิบออกจากกระเป๋ากางเกง ผมนั่งก้มหน้าเเกะขดเส้นที่มันยุ่งเหยิงเเล้วเสียบมันเพื่อใช้เป็นทางผ่านของเสียงดนตรีอย่างทุกครั้ง เสียงกีต้าร์ขึ้นคลอกับเสียงหวานละมุนของนักร้อง เพลงรักที่ฟังบ่อยในช่วงนี้ ความหมายง่ายๆเเสนตรงไปตรงมาทำให้ผมหลับตาได้อย่างสบายใจ





เจอกันอีกทีปลายทางเลยเเล้วกันนะ
ผมนอนก่อนล่ะ




_





"เชี่ย ยังไม่ถึงอีกเหรอวะ"





ผมตื่นเป็นรอบที่สี่ เเล้วหันหน้าหาวอนอูที่นั่งหน้าตึงไม่ต่างกัน เราทั้งคู่สลับกันหลับรอบเเล้วรอบเล่า เรียกได้ว่านอนจนพลังงานเต็มหลอด นอนจนไม่รู้จะนอนต่อยังไง ปลายทางก็ยังคงไร้วี่เเวว





สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้ มีบ้านคนกระจายอยู่ประปราย ถ้าทอดตามองไปไกลๆตอนนี้เหมือนกับว่ากำลังอยู่บนถนนที่ตัดบนภูเขา รถตู้ถูกเลี้ยวตามโค้งไม่รู้รอบที่เท่าไหร่ ความเวียนวนของเส้นทางทำเอาผมชักพะอืดพะอม ขนาดไม่ค่อยเมารถ พอเจอเเบบนี้ร่างกายยังยกธงขาวให้เลย





"มีเเววโดนอาจารย์หลอกเราไปขายเเลกควิซชัวร์"





วอนอูว่าพลางวางหนังสือเล่มที่สองลงบนตัก ผมเห็นเเล้วก็ได้เเต่อึ้งที่มันก็ทนอ่านได้ทั้งที่รถขับได้วิงเวียนเบอร์นี้ เเม้จะรู้มาอยู่เเล้วว่าค่ายมันต้องอยู่กลางป่าเขาลำเนาไพร เเต่ไม่คิดว่าจะเข้ามาลึกถึงขนาดนี้





"พี่คนขับครับ อีกนานไหมครับกว่าจะถึง"





ผมลุกขึ้นจากที่นั่งเเล้วเอ่ยถามอย่าอดไม่ได้ ภาพสะท้อนคนขับเงยหน้ามองผ่านกระจกมายังผม ก่อนจะบอกให้ใจเย็นๆ ใกล้เเล้วอีกสิบโค้งก็ถึง ผมจึงนั่งลงเตรียมนับตามมามันจะสิบจริงหรือเปล่า





ได้ยินว่าใกล้ก็เริ่มสุขใจขึ้นมาบ้าง
นั่งจนเมื่อยตัวไปหมด ผมอยากออกไปสูดอากาศข้างนอกจนเต็มกลืน




_





"เเปดโค้ง"





"เก้าโค้ง"





"สิบ!! อุ่ก!"



จู่ๆถนนก็เป็นหลุมบ่อจนรถโยกไปมา หัวของผมกระเเทกโขกกับหน้าต่างจนเสียงดังโป๊กเพราะมนุษย์วอนอูเบียดจนตัวเเทบบี้เป็นหนึ่งเดียวกับรถ ชายที่ปรับสถานะร่างกายตัวเองให้เป็นของเหลวยังไหลไปซ้ายทีขวาทีอย่างไม่สะทกสะท้านต่อความผิดที่ได้ก่อ





"โฮ้ ถึงเเล้วมั้งนั่น"





วอนอูยกหัวขึ้นจากไหล่ผมเสียทีเมื่อเเรงโงนเงนลดน้อยลง ผมไล่สายตาเก็บกวาดรายละเอียดนอกกระจก ป้ายชื่อโรงเรียนขนาดกลางดูทรุดโทรมควรค่าเเก่การบำรุง เมื่อรถเลี้ยวเข้าไปด้านในมองเห็นตัวอาคารสี่ห้าหลังค่อนข้างเก่า เเละบางหลังก็เป็นอาคารไม้ 





ที่นี่มันดูป่าๆ เขาๆ เก่าๆ โล่งๆยังไงก็ไม่รู้






"เอ้า ลงได้"
"รถตู้จะกลับมาอีกทีวันสุดท้าย ขนกระเป๋าลงไปกันเลยนะครับ"





คนขับรถว่าพลางชะโงกหน้าบอกคนในรถ พวกเราต่างทะยอยลงไปต่อคิวรับสัมภาระมาไว้กับตัว 
เมื่อได้ก้าวขาลงจากรถ ทุกความเมื่อยที่สั่งสมก็พรั่งพรูจนเล่นเอาผมต้องยืนทั้งทุบทั้งนวดขาตัวเอง ส่วนวอนอูยืนนิ่งไปเเล้ว เห็นว่าเหน็บกินขาขวาอยู่ ขยับไปไหนไม่ได้เฉย





"หึหึ เหน็บกินต้องโดนดี"





ขณะที่ผมกำลังจับขาวอนอูตรงที่โดนเหน็บครอบครองไว้เพื่อเเกล้งให้มันทุรนทุรายกับความเจ็บปวด ชายตัวสูงผิวเข้มหน้าตาจัดว่าคมคนหนึ่งก็วิ่งมาทางกลุ่มรถที่จอดเรียงกัน เขายกมือสองข้างที่ป้องปากเเเล้วตะโกนเสียงดังด้วยท่าทีเร่งรีบ





"เด็กจากมหาลัยที่ตามมาสมทบใหม่ ช่วยเข้าประชุมรวมด้วยครับ!"





ผมเดินตามคนหมู่มากที่พากันมากองอยู่หน้าอาคารไม้หลังหนึ่งซึ่งดูคล้ายๆที่พักเวลาเข้าค่ายตอนเด็ก เหล่าคนที่ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนยืนรวมกลุ่มย่อมๆโดยมีใครบางคนที่น่าจะเป็นผู้นำอยู่ตรงกลาง ชายคนนั้นกำลังพูดเรื่องความผิดพลาดที่ทำให้ถูกผู้ใหญ่ดุด่าเมื่อคืนที่เเล้วด้วยสีหน้าจริงจัง 





พวกเราที่เพิ่งตามมามองหน้ากันงงๆ เพราะไม่รู้ว่าค่ายถูกรันไปด้วยเด็กจากมหาลัยอื่น เเละเราเป็น ม. สุดท้ายที่ตามมาสมทบร่วม เลยดูสดใสนอนเต็มอิ่มหน้าตาสดชื่นกว่าคนที่นี่ที่ดูเบลอเเละโทรมจนคล้ายร่างซอมบี้ของเหล่านักศึกษาในช่วงสอบไฟนอล





"พี่โฮช ผมรวมอีก ม. มาละครับ คุยทีเดียวเลยพี่"





มนุษย์ผิวเข้มที่ไปต้อนพวกผมมาจนเหมือนกับสุนัขต้อนฝูงเเกะเอ่ยบอกชายตาชี้ข้างหน้า เขาหยุดพูดเรื่องที่จริงจังเมื่อครู่ก่อนจะหันมาหาทางฝั่งพวกผมเเล้วเริ่มเเนะนำตัว





"หวัดดีครับ ผมโฮชิ หรือจะเรียกโฮชก็ได้" 
"อันนี้ ม. อะไรนะครับ"





"เอกชน X ครับ" 
หนึ่งในคนจากรถตู้คันอื่นพูดตอบ





"อ่อ มิน่าล่ะ ดูขาวๆเป็นคุณหนูกันทั้งนั้นเลย"





ผมถอนหายใจกับท่าทางการกวาดสายตามายังนักศึกษาหญิงที่ยืนใกล้ผม เเม้จะดูเล่นๆทำขำเพื่อให้คนอื่นเเซวด่าเเต่มองปราดเดียวก็รู้เเล้วว่าหมอนี่ท่าทางจะขี้หลีไปเรื่อย





"อ่ะ เข้าเรื่องดีกว่า ผมขอโทษที่มันอาจจะกะทันหันนะครับ"
"เเต่เดี๋ยวเราต้องเเบ่งคนเป็นสี่ส่วน เพื่อกระจายไปโรงเรียนอื่นที่ค่ายกำลังจะล่มเพราะเขาบริหารงานกันห่วยน่ะ"
"ขอความร่วมมือเด็กเอกชน X เเบ่งกลุ่มกันด้วยนะครับ พวกผมเองก็ต้องเเบ่งคนไปเหมือนกัน"





เเล้วความจราจลย่อมๆก็เกิดขึ้น เกิดปรากฎการณ์ฉันต้องไปกับเธอ เธอห้ามพรากจากฉันกับเหล่าคนกลุ่มใหญ่ ผมกับวอนอูเหมือนยืนเป็นภาพ .jpg อยู่ตรงกลาง ก็มีสองคนเเค่นี้นี่หว่า เลยไม่ต้องลำบากอะไร





"ขาฉันเป็นเหน็บอีกเเล้วว่ะ"





วอนอูพึมพำลอดริมฝีปาก ผมเงยหน้ามองมันเเล้วทำหน้าเหมือนไม่รู้จะช่วยยังไง เลยยืนอยู่ตรงนั้นเป็นเพื่อนมันอย่างไม่สนใจคนอื่นที่จับจองลงชื่อกันอย่างวุ่นวาย





เมื่อละความสนใจจากเพื่อนสนิทที่ขยันเป็นนั่นเป็นนี่อยู่ตลอด ผมก็สบตาเข้ากับดวงตาเล็กๆเเต่คมกริบคู่หนึ่งที่ไม่รู้มองมาทางนี้ตั้งเเต่เมื่อไหร่ เขายืนกอดอกจ้องต่ออีกสักพักจนผมเผลอขมวดคิ้ว เท่านั้นล่ะ อีกฝ่ายถึงเดินเข้ามาหา





ท่าทางคีพลุคเเสดงตัวเป็นหัวหน้าทำให้ผมไม่ชอบใจตั้งเเต่เเรกเจอ ยิ่งสรรพนามที่ใช้เรียกเเทนโดยไม่คิดจะถามชื่อมันยิ่งทำให้ผมรู้สึกว่าต้องได้ตีกับคนคนนี้เข้าสักวัน





"ผมชมพูกับเเว่น"
"ลงชื่ออยู่กลุ่มในโรงเรียนนี้เลย พวกนายดูนิ่งดี น่าจะทำงานด้วยเเล้วไม่น่ารำคาญ"





พูดจบก็ก้มหน้าก้มตาจดบนกระดาษที่ตัวเองกำลังถือ เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นก็ปะทะเข้ากับหน้าผมที่เเสดงสีหน้าสงสัยเต็มกำลัง กระดาษใบนั้นถึงถูกชูให้ดูใกล้ๆ เเล้วก็พบว่ารายชื่อลำดับที่ 1 คือ 'หัวชมพู เอกชน X' ส่วนลำดับที่ 2 ก็ไม่ต้องสืบ 'เเว่น เอกชน X' ตามหลังมาติดๆ





ผมเเละวอนอูได้เเต่ยืนมองเขาค่อยๆเดินหาคนเข้ากลุ่มตัวเองต่อด้วยความอึ้งใจ








TBC
_______




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น

  1. #12 momoko (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:51
    หึ๊ยยยยติดตามมน้ะค่ะะ><ชอบเนื่อเรื่องงงสนุกค้ะไรท์สู้ๆน้ะค่ะจุ้บบ
    #12
    0
  2. #11 SesamornJ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:34
    แหน่ะ จ้องทำไมอ่ะ แอบปิ๊งละสิ๊
    #11
    0
  3. #10 liltlefreak (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:26
    เรียกกันน่ารักอ่ะ แว่นกับหัวชมพู55555
    #10
    0
  4. #9 Swag_1011 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:44
    จะประกาศสงครามกันตอนไหน555555
    #9
    0
  5. #8 ถ่อว (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:32
    แหมะๆๆๆๆ มีความน่ารัก ขอสมัครไปเป็นยุงบินตามกลุ่มนี่ได้มั้ย จะสูบโมเม้นเยอะ55555
    #8
    1
    • #8-1 JMMAN13(จากตอนที่ 2)
      19 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:45
      เดี๋ยวๆๆ เจ้ายุง 555555
      #8-1
  6. #7 Crush on you (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:26
    ขออยู่กลุ่มเดียวกับพี่โฮชด้วยคนได้มั้ยคะ สัมผัสได้ว่าต้องมีศึกขนาดย่อมๆระหว่างพี่โฮชกับเจ้าผมชมพูแน่ๆเลย 55555555
    #7
    1
    • #7-1 JMMAN13(จากตอนที่ 2)
      19 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:45
      พาเราไปอยู่ด้วยทีค่ะ 5555555
      #7-1