Fic all " Draco Malfoy! "

ตอนที่ 5 : บำบัดรักพ่อซีกเกอร์ซื่อบื้อ [ VK/DM ] END

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 364
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    17 ธ.ค. 63

.

.

.


ติ๊ด!! ติ๊ด!! ตี๊ดดดดด!! 


เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นภายในห้องของ ' เดรโก มัลฟอย ' ทายาทคนสุดท้ายของตระกูลมัลฟอย  เขาปิดนาฬิกาปลุกก่อนจะลุกขึ้นนั่งแล้วบิดตัวเพื่อคลายความเกียจคร้าน วันนี้เป็นวันจันทร์วันที่ทุกๆคนต่างก็เกลียดกันถูกไหม? และวันนี้เดรโกมีนัดสำคัญกับใครบางคนที่เซนต์มังโก ทำไมเขาถึงมีนัดที่นั่นน่ะเหรอ...ก็เพราะว่าเขาเป็นผู้บำบัดไงล่ะนั่น งานของเดรโกก็คือการนั่งฟังผู้ ป่วยพร่าม ( ระบาย ) แล้วคอยให้กำลังใจและคำปรึกษาต่างๆ , ฟื้นฟูผู้ป่วยเอย บลาๆเยอะแยะไปหมด 


" สายแล้ว โอ้ไม่นะฉันต้องโดนหักเงินเดือนแน่ๆ "


เดรโกรีบเดินโซเซเข้าห้องน้ำแล้วจัดการทำธุระส่วนตัวผ่านไปไม่กี่นาทีเขาก็อาบน้ำเสร็จแล้วใส่เสื้อ มือเรียวยาวขาวซีกเลื่อนไปหยิบน้ำหอมที่เขาชอบนั่นคือน้ำหอมกลิ่น ‘ มิดไนท์ ’  พรมฉีดไปจึดต่างๆ ตรงชีพจรเอย หลังคอเอย น้ำหอมกลิ่นมิดไนท์คือมนตร์สเน่ห์แห่งความหอมยามราตรี  เขาชอบยามราตรีเพราะมันเงียบสงบและเป็นเวลาที่เขาได้พักผ่อนหย่อนใจ ได้ใช้เวลากับความคิด...


*******


@เซนมังโก


" เฮ้!! มัลฟอยคนไข้ของนายมาแล้วมาแต่เช้าเลยล่ะตอนนี้เขารอนายอยู่ในห้องทำงานนายแล้วรีบไปสิ "


" แลรีบจัง...รู้ไหมไดอาสมองของฉันยังไม่ทำงานเลย..รบกวนช่วยซื้อกาแฟลาเต้ให้ฉันที " เขาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนเพลียเมื่อคืนเขานอนไม่ค่อยหลับเท่าไหร่อยู่ๆก็วุ่นวายใจ...มันน่าหงุดหงิดออกว่าไหม?


" โอเครๆ เดี๋ยวฉันจะไปซื้อให้สักพัก ไปทำงานได้แล้วไป๊ "


" อืม... " ชายหนุ่มพยักหน้าตอบรับเพื่อนสาวสุดสวยของเขาก่อนจะเดินเข้าห้องทำงานไป นี่แหละนัดสำคัญของเขา วันนี้วิกเตอร์ ครัมม์ มาเพื่อให้เดรโกตรวจดูอาการว่าดีขึ้นหรือยัง เนื่องจากเมื่อสองสัปดาห์ที่ผ่านมาวิกเตอร์ประสบอุบัติเหตุตกจากไม้กวาดในขณะแข่งขันนัดสุดท้ายทำให้ขาหัก เขาเกือบชนะได้แล้วเชียวน่าเสียดายจริงๆ 


" เดรโก...ขอบใจนะที่คุณดูแลผม...ผมดีขึ้นแล้วล่ะ "


อยู่ๆร่างกำยำของนักกีฬาควิดดิชทีมบัลเเกเรียก็โผเขามากอดเดรโก 


" เอ๋? คุณเดินได้โดยไม่ต้องใช้ไม้เท้าแล้วนี่ดีใจด้วยนะคุณจะได้ไม่ต้องมาล้มทับผมอีกแล้ว "


แก้มของเดรโกขึ้นสีแดงระเรื่อ ให้ตายสิ!!เขากำลังกอดกับนักกีฬาทีมชาติอะไรจะดีปานนี้ เขาใช้มือเรียวลูบหลังของอีกฝ่าย ไม่นานนักวิกเตอร์ก็ผละออก เห้อ..อยากกอดให้นานกว่านี้จัง


" ด..เดรโกขอบคุณจริงๆนะ และ..และผมก็..ก็ชอบคุณด้วยสองสัปดาห์ที่ผ...ผ่านมา..มันทำให้ผมตกหลุมรักคุณ... "


เขาพูดติดอ่างพลางใช้มือสากหนาเกาแกร่กๆที่ท้ายทอย เขากำลังเขินแน่นอน 


.

.

.

.

ย้อนไปเมื่อสองสัปดาห์ก่อนวันแรกที่วิกเตอร์เขามาเป็นคนไข้ของเดรโก วิกเตอร์กำลังร้องโอดครวญในขณะที่เขากำลังใส่เฝือกให้


" ใกล้เสร็จแล้วน่าาาา อดทนหน่อยสิพ่อนักกีฬาดีเด่น "


" ก็มันเจ็บนี่นา..."


" อ่า..เสร็จแล--"  ตุ้บ!! เดรโกยังพูดไม่จบวิกเตอร์ก็ล้มลงก้นจ้ำเบ้ากับพื้น


" วิกเตอร์!!! คุณจะรีบลงมาทำไมเล่า!! เจ็บไหมเนี่ย "


" ก็คุณบอกว่าเสร็จแล้วผมก็จะกลับไง " 


วิกเตอร์มองตาปริบๆใส่เดรโก โอ้ยยยนี่เรอะนักกีฬาควิดดิชที่เขาปลื้มนักหนาทำไมซื้อบื้อจัง " ผมบอกว่าเสร็จแต่ผมยังไม่ได้บอกให้คุณเดินเลย เห้อ.... "  เขาพยุงอีกฝ่ายให้กลับขึ้นไปที่เตียงผู้ป่วยอย่างทุลักทุเล 


" คุณนี่.... ทีหลังก็ฟังผมให้จบก่อนเข้าใจไหม "


" เข้าใจแล้วน่าาา ขอโทษที "


เดรโกพยักหน้ารับคำขอโทษของอีกฝ่ายจะพูดขึ้นว่า " คุณนี่อึดชะมัด...ตกจากไม้กวาดตั้งหลายเมตรแต่แค่ขาหัก.."


" ฮ่าๆ ไม่ขนาดนั้นหรอก นี่... ผมน่ะเกือบจะลูกสนิชได้แล้วเชียว อีกนิดเดียว นิดเดียวเท่านั้น! " วิกเตอร์ทำท่าประกอบก่อนจะลุกขึ้นโดยลืมว่าตนนั้นขาหักและเข้าเฝือกอยู่ทำเอาเขาล้มทับเดรโกที่กำลังยืนฟังอยู่ข้างเตียงผู้ป่วยจนปากของเขาทั้งสองประกบกัน... ทั้งคู่ต่างก็สตั้นกันทำอะไรไม่ถูก ในที่สุดเดรโกก็เป็นฝ่ายผลักวิกเตอร์ ครัมม์ออกไปก่อนจะด่าชุดใหญ่ทำเอาเขาสำนึกไม่ทันเลย


" วิกเตอร์คุณนี่!! ผมบอกว่าอย่าลุกๆๆเข้าใจไหมถ้ามันเป็นหนักกว่าเดิมผมจะทำไงเนี่ย!! แล้ว...แล้วยังทับผม--"


" ใจเย็นเดรโกจะด่าไปถึงไหน..ผมก็แค่ลืมตัวน่าาา"


.

.

.

วันนั้นวิกเตอร์ลืมตัวตั้งหลายรอบแหนะเดรโกเข้าไปพยุงเขากลับขึ้นเตียงจนเหนื่อยหรือแทบจะบ้าตาย...แต่สิ่งที่ทำให้เขาลืมไม่ได้คือปากของเขาประกบกัน


" เดรโก " วิกเตอร์ ครัมม์เอามือโบกไปมาข้างหน้าเดรโกเหมือนเขากำลังใจลอยคิดอัไรอยู่


" อะ...ห้ะๆ? "


" คิดอะไรอยู่... "


" ปะ..เปล่า..." มือเรียวขาวเลื่อนขึ้นมาจับบริเวณริมฝีปากของเขาให้ตายสิอยู่ๆหน้าของเขาก็ร้อนผ่าว 


" คุณหน้าแดงนี่ป่วยหรือเขินอะไรหรือเปล่า " ร่างกำยำก้าวเข้ามาใกล้ชายหนุ่มผมสีทองบรอนด์ก่อนจะใช้มือเชยคางของเขาขึ้น " เฮ้...ผมรักคุณนะ...." พูดจบวิกเตอร์ก็ประกบริมฝีปากอวบอิ่มของเดรโกแล้วจูบอย่างอ่อนโยน


" วิกเตอร์! คุณมันบ้าไปแล้ว...." เขาผละออกทันทีพร้อมกีบอาการเขินจนหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ


" แล้วคุณรักผมไหมเดรโก...."


" ไม่...ไม่ซะที่ไหน..." เดรโกซุกลงอกแกร่งของเขาก่อนจะหลับตาทำเอาวิกเตอร์ครัมม์ยิ้มไม่หุบแล้วกอดเดรโก


" เป็นแฟนกับผมนะ..."


" อือ..." เดรโกครางในลำคอเพื่อตอบรับคำขอของอีกฝ่ายสองสัปดาห์ที่ผ่านมามันค่อนข้างน่่าหงึดหงิดที่ต้องมาดูแลพ่อซีกเกรอ์สุดแสนจะซื่อบื้อคนนี้แต่ก็คุ้มมันทำให้เขารู้จักคำว่ารัก....


" เดรโกลาเต้มาแล--- "


" ไดอา...คะ..คือไม่ใช่อย่างนั้นนะ "


" คือว่าลาเต้ของนายมันหกแล้วฉันไปซื้อให้ใหม่ก่อนนะ "


" ไดอามันยังไม่หก ลาเต้ยังอยู่ในมือเธออยู่เลย "   ไดอาถอยหลังไปสองก้าวก่อนจะปล่อยมือจากแก้วกาแฟลาเต้ที่ซื้อมาให้เดรโกตกลงสู้พื้นจนสาดกระเซ็นและเลอะไปทั่ว ทำเอาเดรโกอ้าปากค้างส่วนวิกเตอร์ก็ได้แต่ยืนทำหน้าซื่อบื้ออยู่ข้างๆ


" ไดอ-- "


"  มันหกหมดแล้วฉันไปซื้อให้นายใหม่ก่อนนะอ้อ...ส่วนคุณวิกเตอร์ ครัมม์นั่งรออ่กับเดรโกก่อนนะคะเดี๋ยวดิฉันจะไปจัดยาให้หลังจากซื้อเจ้านี่เสร็จ "


" เดี๋ยวๆหน้าที่จัดยาเป็นของฉันนะไดอา "


" ก็เห็นๆอยู่ว่านายไม่ว่างเดินไปแผนกจัดยานายต้องอยู่ดูแลคุณวิกเตอร์ ฉันไปล่ะเดี๋ยวคนเยอะฉันขี้เกียจยืนรอ "


ไดอาเธอปิดประตูหันหลังแล้วเดินจากไปส่วนกาแฟที่หกเลอะเทอะก็ปล่อยให้เอลฟ์จัดการไป ' ฉันว่าแล้วพวกเขาต้องได้กัน อุอิ อรั้ยจิ้น ' เธอคิดในใจพลางเก็บอาการเขิน เพราะเธอเป็นสาววายเธอเลยเขินอย่างนี้!!


FIN



************


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13 ความคิดเห็น

  1. #2 Nimayu (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2563 / 22:59
    ไดอาลูก55555
    #2
    1
    • #2-1 The Moonlight.(จากตอนที่ 5)
      11 กรกฎาคม 2563 / 23:01
      นี่แหละค่ะสาววาย555
      #2-1