Fic all " Draco Malfoy! "

ตอนที่ 4 : ตระกูลมัลฟอย? Day 2 [ PG/DM ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 315
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    5 ก.ค. 63



เป็นเช้าวันใหม่ที่น่าตื่นเต้น ณ เมืองนิวยอร์ก วันนี้เดรโกอยากจะลองสำรวจเมืองให้ทั่ว แต่ทว่ากลับขี้เกียจ แสงแดดสาดส่องมาจากหน้าต่างผ่านผ้าม่านสีแดง เขารู้สึกไม่อยากลุกออกจากที่นอนเลย


"อื้ม..เช้าไวจัง "


เด็กหนุ่มงัวเงีย เขาหยิบผ้าห่มมาคลุมโปง เขาคิดว่าเขาจะนอนต่ออีกหน่อย


“ จะนอนกินบ้านกินเมืองเลยหรือไง ”​


'เพอซิวัล เกรฟส์' ชายหนุ่มวัยกลางคนแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าสไตล์เดิมๆเนื่องจากวันนี้เขาต้องไปทำงาน เพราะกระทรวงเกิดเหตุวุ่นวายอีกแล้ว เขาพูดโพล่งขึ้นมาและไม่รู้ว่าเข้ามาตั้งแต่ตอนไหน เกรฟส์นั่งจิบกาแฟสลับกับอ่านหนังสือพิมพ์ที่โซฟาข้างเตียง นั่งไขว่ห้างราวกับอยู่บ้านตัวเอง ถ้าไม่ติดว่าแก่ดรโกคงด่าว่า "ไร้มารยาท" ไปแล้ว


“ จะตื่นขึ้นมาดีๆหรือจะให้ฉันใช้กำลัง ”​


"คุณไปทำงานเถอะครับ ไม่ต้องมาปลุกผมหรอก "


สิ้นเสียงพูดเขาก็หลับต่อทันทีเด็กหนุ่มนอนแน่นิ่งราวกับไร้วิญญาณ ผมสีทองบรอนด์ก็ชี้ฟูไปทิศทางต่างๆ สภาพตอนนี้ช่างดูไม่ได้เสียจริงลุคลูกผู้ดีหายไปไหนหมด ถ้าท่านพ่อเข้ามาเห็นเขาตอนนี้มีหวังโดนดุเเน่ๆแต่ตอนนี้อยู่ตั้งสหรัฐอเมริกาไม่ใช่ลอนดอนสักหน่อยท่านพ่อคงไม่ทันมาเห็นและดุด่าว่ากล่าวหรอกหุๆ---เกรฟส์วางถ้วยกาแฟและหนังสือพิมพ์ไว้ที่โต๊ะข้างๆ ก่อนที่จะสะบัดมือ ผ้าห่มของอีกฝ่ายก็หล่นลงไปกองอยู่กับพื้นแล้ว ไม่จบแค่นั้นเขาจ้องมองผ้าม่านสีแดง และใช้คาถาไร้เสียงทำให้ผ้าม่านนั้นถูกเปิดออก แสงแดดจ้าสาดส่องเข้ามาแยงตาอีกฝ่ายและตัวเขาเอง


“ ฉันบอกให้ตื่น ”​


"แสบตา...คุณไปทำงานเถอะครับ" เดรโกพพลิกกายนอนคว่ำหน้าเพื่อหลบหลีกแสงแดด มือเรียวยาวเลื่อนไปหยิบหมอนมากอดแน่น


"ครอก~ฟี้~คร่อก-"


บัดนี้เด็กหนุ่มเข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง เสียงกรนเริ่มดังขึ้น ตอนนี้แม้แต่แสงแดดจ้าๆก็ไม่สามารถปลุกเขาได้


“ ฉันจะพาไปทานข้าว ”


เขาพูดเน้นคำ พลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วมองอีกฝ่ายด้วยท่าทีนิ่งๆ เกรฟส์ใช้คาถาไร้เสียงพลางยื่นมือเรียกสิ่งของที่เรียกว่าหมอนที่อีกฝ่ายกอดอยู่มา หมอนขนเป็ดสีขาวสะอาดก็มาอยู่ในมือเขา


“ หรือจะให้ฉันปลุกด้วยคาถากรีดแทงดี ”


"ฮว๊าก!!ผมตื่นแล้วครับ"


เดรโกรีบลุกขึ้นนั่งทันทีเมื่อได้ยินคุณเกรฟส์ขู่ว่าจะเสกคำสาปกรีดแทงใส่ เขายกมือขึ้นมาขยี้ตาแล้วบิดตัวเพื่อคลายความเกียจคร้าน


"เอ๊ะ...แต่ใช้คำสาปกรีดแทงมันผิดกฎหมายนะครับ!


“ เผื่อเธอไม่รู้นะคุณชายมัลฟอย ”  เขาเดินเข้าไปประชิดกับตัวอีกฝ่ายก่อนที่จะยื่นใบหน้าไปใกล้ๆเด็กหนุ่มตรงหน้า พร้อมกับกระซิบเบาๆที่ข้างใบหู ทำเอาเดรโกขมวดคิ้วเป็นปม


“ ฉันเป็นหัวหน้ากองบังคับควบคุม​กฎหมาย​เวทมนตร์​ ”


เกรฟส์เว้นช่วงสักพักให้อีกฝ่ายอยากรู้


“ นั่นหมายความว่าฉันจะใช้คำสาปกรีดแทงกับใครก็ได้ถ้าเห็นสมควร ”​


" อะ...เอ่อ...คุณนี่บ้าอำนาจชะมัด มันไม่ถูกนะครับที่มีอำนาจแล้วจะเอาไปทำร้ายคนอื่น นี่แหละนะความคิดของผู้มีอำนาจบาดใหญ่ "


ทำไมความคิดของคนตรงหน้าช่างร้ายกาจเสียจริง คิดว่าะเอาอำนาจมาขู่คนอย่างเดรโกคุณชายตระกูลมัลฟอยได้รึ ไม่มีทาง!! เพราะพ่อเขาก็มีอำนาจเหมือนกันแถมมากกว่าคนที่อยู่ตรงหน้าเขาเสียอีก


“ คนอื่นที่เธอว่า ฉันเอาไว้ทำร้ายเธอคนเดียวต่างหาก ”


เขาละใบหน้าออกมาจากอีกฝ่าย ก่อนที่จะดีดหน้าผากคนตรงหน้าเบาๆ เกรฟส์เดินไปที่โซฟาตัวเดิมพร้อมกับทิ้งตัวลงนั่ง และจิบกาแฟสลับกับอ่านหนังสือพิมพ์ต่อตามสไตล์ผู้ชายวัยกลางคน เขาเป็นคนแก่ที่มีสเน่ห์ ใครเห็นจำต้องหลงใหลกันทั้งนั้นไม่ว่าสาวใหญ่ สาวเล็ก ลุคเขา so daddy สุดๆ ผู้ชายก็หลงนะแต่ไม่ใช่ ' เดรก เดรโก มัลฟอย ' แน่นอน


" ไปอาบน้ำแต่งตัวซะ ”​


เด็กหนุ่มร่างบางเดินโซเซเข้าห้องน้ำแล้วทำการชำระล้างร่างกายให้สะอาด


"คนอะไรบ้าอำนาจ ลำเอียง คนแก่ก็งี้แหละเราก็อย่าไปสาเขาแล้วกัน"


“ ... ”


เขาเลือกที่จะเมินเฉยกับคำพูดของอีกฝ่ายก่อนที่จะส่ายหน้าเบาๆกับความดื้อด้าน อวดดีของเจ้าเด็กนี่ เป็นกันทั้งตระกูลเลยจริงๆ





เขานินทาชายวัยกลางคนที่กำลังจิบกาแฟรออยู่ ก่อนที่จะแต่งตัวด้วยเสื้อสูทสีดำ แล้วเดินออกมาจากห้องน้ำ เดรโกหยิบน้ำหอมมาพรมฉีดตามตัว น้ำหอมกลิ่น " มิดไนท์ " พลางหวีผม เขาจัดเสื้อผ้าให้เรียบเนี๊ยบตามสไตล์ลูกผู้ดี ของที่ตระกูลมัลฟอยใช้แน่นอนว่ามันต้องเป็นของดี มีแบรนด์ ราคาสูงลิบลิ้ว --- เกรฟส์นั่งไขว่ห้างรออีกฝ่ายก็ที่จะเห็นว่าเจ้าตัวนั้นออกมาจากห้องน้ำแล้วกำลังจัดแจงตนเองอยู่



( ภาพปลากรอบ เอ้ย! ประกอบ )



“ อยากทานอะไร ”​


" ฮื้ม....ผมไม่ทานดีกว่าพอดีไม่หิวครับ และอีกอย่างเดี๋ยวผมจะอ้วน "  เขาตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบก่อนจะกลับไปนั่งที่เตียงนอน


“ ข้าวเช้าสำคัญ ” และเกรฟส์ก็พูดเสียงดุดันพลางหันไปจ้องอีกอีกฝ่ายไม่ละสายตา


" คุณต้องไปทำงานนะ เข้างานสายระวังเงินเดือนจะโดนหักเอานะรับ " เดรโกมองอีกฝ่ายพลางแสยะยิ้ม



“ ไม่ต้องห่วงฉันหรอกหนูน้อย ฉันไม่ทำงานทั้งชีวิตก็อยู่ได้ ” เขาแสยะยิ้มกลับแน่นอนเขาจงเกลียดจงชังพวกคลั่งศาสตร์มืดโดยเฉพาะตระกูลนี้มาก กิริยาท่าทางเวลาคนตระกูลนี้จะดูถูกใครเขาดูออกหมด


“ ฉันไม่ได้ถามว่าจะทานหรือเปล่า ฉันบังคับ ”​


เขาอ้ำอึ้งอยู่ชั่วขณะแล้วเขาก็โต้กลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบเช่นเคยราวกับคนไร้อารมณ์


"แน่นอนว่าคุณบังคับผมไม่ได้คุณเพอร์ซิวัล เกรฟส์ "เด็กหนุ่มมองกลับด้วยสายตาเย้ยหยันเหมือนจะท้าทายชายวัยกลางคนที่กำลังจ้องมองตนอย่างไม่ละสายตา


"คุณคงรวยมากสินะครับถึงไม่ทำงานทั้งชีวิตก็อยู่ได้" เขาหัวเราะเบาๆ



“ ... ”


เขาดึงแขนอีกฝ่ายมาประชิดตัว ก่อนที่จะมองด้วยสายตาเหยียดหยามตระกูลมัลฟอยก็ยังคงเป็นตระกูลมัลฟอยอยู่วันยันค่ำ นิสัยเย่อหยิ่งจองหอง ทนงตนคิดว่าเป็นผู้วิเศษนักหนา น่าสะอิดสะเอียนเป็นบ้า เกรฟส์บีบแขนอีกฝ่ายและก้มลงไปกระซิบข้างหูอีกรอบ


“ ฉันไม่ได้ด้อยไปกว่าตระกูลโสโครกของเธอหรอกนะ ”​


เขามองชายที่อยู่ตรงหน้าด้วยสายตาเรียบนิ่งเพื่อเก็บอารมณ์และความเจ็บปวดไว้ เขาไม่อยากให้คนตรงหน้าเห็นว่า ' คนตระกูลมัลฟอยอ่อนแอและเขาก็ไม่อยากให้ความอ่อนแอมาเป็นจุดอ่อน ' มือเรียวปัดมือหนาที่กำลังบีบแขนตน


" นี่ตระกูลผมไม่ได้โสโครกนะ และคุณพ่อมดแห่งสหรัฐคุณมีดีอะไรบังอาจมาว่าครอบครัวผม! "


เด็กหนุ่มตวาดใส่ชายวัยกลางคนอย่างไม่ได้ตั้งใจเพียงเพราะเขาไม่ชอบใจที่มีคนมาว่าตระกูลของตน น้ำตาเริ่มปริ่มออกมาเล็กน้อย ใจนึงก็โมโห ใจนึงก็น้อยใจ ใช่ตระกูลเรามันโสโครก... เดรโกกัดฟันนกรอด


“ แล้วยังไง ” เกรฟส์ถอยหลังมาพิงกำแพงและกอดอกทำตัวประชดประชันไม่ได้สนใจว่าอีกฝ่ายจะเป็นยังไง


“ อย่างน้อยก็ดีกว่าพวกคลั่งศาสตร์​มืดบ้าๆนั่น ”เกรฟส์หยิบไม้กายสิทธิ์​สีดำด้านของตนมาควงเล่น ท่าทีไม่รู้ร้อนรู้หนาว สายตาที่เย็นชานั่นช่างแตกต่างกับตอนแรกเสียจริง


“ อีกข้อนึงที่เธอควรจะรู้ ฉันเป็นมือปราบมาร เล่นอวดดีกันแบบนี้ระวังจะโดนเข้าสักวันล่ะ ”​


"ครับ.."


เด็กหนุ่มหลุบตาลงต่ำก่อนจะคว้ากระเป๋าหนังสีน้ำตาลของตนแล้วรีบย่างก้าวออกจากห้องทิ้งชายวัยกลางคนให้อยู่คนเดียว---เดรโกเดินไปอย่างไร้จุดหมายปลายทาง เขายกมือขึ้นมาบีบนวดแขนตัวเองเบาๆ ด้วยความที่ผิวเขาขาวซีดโดนอะไรนิดอะไรหน่อยก็ช้ำแล้วช่างบอบบางอะไรปานนีี้


“ ... ”


เกรฟส์เดินตามอีกฝ่ายที่มีท่าทีกระฟัดกระเฟียดตามประสาวัยรุ่น เจ้าเด็กอวดดีนั่นฟึดฟัดออกไปนอกห้องไม่แม้แต่จะหันกลับมามองข้างหลัง เขาเดินไปคว้าตัวอีกฝ่ายมาก่อนที่จะจับมือและพาหายตัวไปยังตรอกเล็กๆปลอดผู้คน และเดินนำไป


“ ฉันไม่มีเวลามาเถียงด้วยหรอกนะ หิวข้าว ”​


"หิวข้าวก็หาอะไรทานสิครับ "


“ ก็ฉันจะพาเธอไปด้วย ”


เกรฟส์พูดเหตุผลของตนเองออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งตามสไตล์ --- เดรโกขมวดคิ้วมองอีกฝ่ายพลางคิดว่า เขาจะมาลำบากกับเราทำไมเราก็แค่คนแปลกหน้าคนหนึ่งเท่านั้นเอง อีกอย่างเขาพึ่งพูดจาเหยียดหยามตระกูลมัลฟอยอยู่หมาดๆตอนนี้ดันจะมาทำดีด้วยหรือว่าเขาเป็น 'ไบโพลาร์!!? ' เด็กหนุ่มคิดพลางดินตามอีกฝ่ายไป เด็กหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความหัวเสีย เมืองนี้มันช่างไม่เหมาะกับเขาเลยแม้แต่น้อย ทั้งวุ่นวาย ทั้งลำบากต่อการใช้ชีวิต มือเรียวยังคงบีบนวดแขนของตนอยู่


เกรฟส์มองอีกฝ่ายที่บีบนวดแขนของตัวเองมาตลอดทางจนมาหยุดอยู่ที่หน้าภัตตาคารแห่งหนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าไป เขาดึงข้อมืออีกฝ่ายมาหาตนเองเบาๆ


“ ยื่นแขนที่ปวดมาสิ ”​


"ทำไมครับ...ผมไม่ได้ปวดสักหน่อย"เดรโกมองไปทางอื่นแทนที่จะมองคู่สนทนาที่อยู่ตรงหน้า


"ฮื้มมม...คุณครับท้องคุณร้องแล้วนะไปหาอะไรทานกันเถอะ" เขาได้ยินเสียงท้องของชายวัยกลางคนร้องดังโอก...พลางหัวเราะออกมาเบาๆ


“ เดี๋ยว ” ชายหนุ่มแกล้งบีบแขนตรงจุดที่คิดว่าเป็นรอยช้ำจากการกระทำครั้งก่อนของตนให้อีกฝ่ายรู้สึกเจ็บ


"โอ้ย! " เดรโกร้องออกมาในขณะที่อีกฝ่ายแกล้งบีบซ้ำรอยเดิม ใบหน้าของเขาบูดเบี้ยวเพราะเจ็บปวด


“ คิดว่าจะโกหกฉันได้เหรอคุณชาย ”


ไม่รอช้าเขาใช้มืออีกข้างลูบไปที่บริเวณนั้น ให้อาการปวดและรอยช้ำที่คิดว่ามีก็หายไป “ ขอโทษที ”​


"หายปวดแล้ว..ขอบคุณครับ"


เขามองอีกฝ่ายอย่างงงๆ คุณเกรฟส์ทำไม..ถึงทำได้นะ..ก็เขาเป็นถึงมือปราบมารนี่นา คิดไรมากเดรกเอ้ย! เขาคิดก่อนที่มือเรียวยาวขาวซีดและเย็นเฉียบจะจับมือหนาของชายวัยกลางคนแล้วจูงเข้าภัตตาคาร


“ สงสัยล่ะสิว่าทำไมทำได้ ”


ราวกับอ่านใจอีกแล้ว เขาพูดพลางเดินตามอีกฝ่ายต้อยๆที่จูงมือตนเข้าไปยังภัตตาคาร​ เกรฟส์เป็นฝ่ายเลือกที่นั่งอยู่มุมด้านในสุดเพราะเขาไม่ชอบสุงสิงกับคนเยอะสักเท่าไหร่นัก


“ จะกินอะไรก็สั่งเลย ฉันเลี้ยง ”


"ผมไม่หิวครับ ผมแค่จะมาเป็นเพื่อนคุณเท่านั้น"


เดรโกนั่งไขว่ห้างแล้วหยิบแผนที่ขึ้นมาดูอย่างเงียบๆ สายตาเพ่งมองไปรอบๆแผนที่ ทั้งๆที่ตนอ่านเเผนที่ไม่เป็นด้วยซ้ำ น่าขันชะมัดกับอีแค่ดูแผนที่ยังดูไม่เป็นเลย


"คุณจะทานนานแค่ไหนก็ได้นะครับผมจะนั่งเป็นเพื่อนคุณ" พูดในขณะที่ดวงตาคู่สีควันบุหรี่ยังจ้องมองแผนที่


“ บอกแล้วไงว่าข้าวเช้าสำคัญ ”


เขาพูดพลางถอนหายใจก่อนที่จะสั่งอาหารกับพนักงานในร้านอาหารอย่างละเอียด มือสองข้างกอบกุมกันวางไว้บนโต๊ะสายตาจ้องมองเด็กหนุ่มที่กำลังจดจ้องอยู่กับแผนที่ในเมือง ก่อนจะเปิดประเด็นในการสนทนา  " ทำไมถึงได้มาที่เมืองนี้ " 


"พ่อแม่ส่งผมมาเขาบอกให้มาสำรวจต่างประเทศว่าใช้ชีวิตยังงัย และเขาอยากให้ผมมาเที่ยวเล่นคลายเครียด" เขาตอบคำถามด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลและดูมีมารยาท


“ เที่ยวเล่น.. ทั้งๆที่ช่วงนี้กรินเดวัลด์กำลังลอยนวลอยู่น่ะเหรอ ” เขาเลิ่กคิ้วขึ้นก่อนที่จะหันไปหยิบจานเบรคฟาสต์สไตล์อเมริกันที่เพิ่งมาเสิร์ฟนำมาวางไว้ข้างหน้าตน


" เมืองนี้มันแลวุ่นวายน่าดูนะครับ" เขาพูดขึ้นพลางถอนหายใจ แล้วเก็บเเผนที่เข้ากระเป๋า


“ วุ่นวายสิ ช่วงนี้มีแต่เรื่องแปลกๆเกิดขึ้น ”​


"อ่อครับ...กรินเดวัลด์ผมพอจะได้ยินชื่อเสียงมาบ้าง"


เดรโกพิศดูบรรยากาศรอบๆภัตตาคารมันดูเงียบสงบแล้วฟุบหน้าลงกับโต๊ะเพราะเขายังไม่ส่างง่วง "น่าเบื่อ" เขาพูดยืดยานออกมาก่อนที่จะเข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง



“ นั่นแหล่ะ พวกศาสตร์​มืด หมอนี่ร้ายกาจกว่า- ”


ในขณะที่เขากำลังสาธยายเรื่องราวที่สำคัญอยู่นั้น ก็เหลือบไปเห็นเด็กหนุ่มที่เข้าสู้ห้วงนิทรารอบที่สองของวัน เกรฟส์ไม่ได้บ่นอะไรอีก เพียงแค่ปล่อยให้อีกฝ่ายพักผ่อนไปชั่วขณะ---ไม่นานอาหารจานหรูก็หมดไป เขาปลุกอีกฝ่ายก่อนที่จะกล่าวอะไรออกมา


“ ตื่นได้แล้ว ฉันจะต้องไปกระทรวง จะได้แยกกันตรงนี้เลย ”​


"ครับผมๆ" เขาเงยหน้าขึ้นมองชายวัยกลางคนแล้วกล่าวอวยพรอีกฝ่าย "งั้นโชคดีนะครับคุณเพอร์ซิวัล เกรฟส์" เด็กหนุ่มผมสีทองบรอนด์ลุกขึ้นเก็บเก้าอี้เข้าที่แล้วย่างก้าวออกจากภัตตาคาร


“ อืม ”


เขาเดินตามอีกฝ่ายออกไป หยุดยังหน้าภัตตาคาร เขาตัดสินใจพูดอะไรบางอย่างขึ้นมาโดยที่อีกฝ่ายนั้นกำลังเดินออกไปแล้ว


“ จำไว้นะ พ่อมดแม่มดเมืองนี้อยู่ในอันตราย ระวังตัวไว้ด้วยล่ะ ”


พูดจบเกรฟส์ก็เดินไปอีกทาง เพื่อรีบเข้ากระทรวงประชุมถึงเหตุการณ์​ประหลาดช่วงนี้


"ครับผม!!"


  เขาขานรับก่อนที่จะเดินแยกจากไปคนละทาง





************************************************************





สงสารหนูเดรกจังค่ะ5555555 มูนจะอัพนิยายไม่เป็นเวลานะคะเนื่องจากโดนการบ้านถมแงงง...ทำไมทัน *ร้องไห้* มูนสัญญาค่ะว่าจะไม่ทิ้งเรื่องนี้แน่นอน!?!



1 คอมเมนท์ = 1 กำลังใจ❤️



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น

  1. #4 cxtttt (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กันยายน 2563 / 23:56
    ชอบคู่นี้มากเลยไรท์ ฮืออออ หาอ่านยากมากกกก
    #4
    0
  2. #1 Drac (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2563 / 00:07
    ทำไมฟอนต์มันเพี้ยนๆ
    #1
    2
    • #1-1 Drac(จากตอนที่ 4)
      4 กรกฎาคม 2563 / 00:08
      คือ...ต้องแก้ไขยังไงหนอในทรศ.ด้วยฮรื่อ....
      #1-1
    • #1-2 Drac(จากตอนที่ 4)
      4 กรกฎาคม 2563 / 00:59
      แก้ได้แล้วว้อย!?!
      #1-2