Fic all " Draco Malfoy! "

ตอนที่ 3 : เคย... [ HP/DM ] [END]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 515
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    7 ก.ค. 63













เดรโก มัลฟอย ใครๆก็ต่างรู้จักเขาดี คุณหนู เอ้ย!! คุณชายตระกูลมัลฟอยผู้มีสายเลือดบริสุทธิ์ เขาเป็นเด็กหนุ่มที่มีผิวขาวซีด จมูกโด่งรั้น ริมฝีปากอวบอิ่มราวกับตุ๊กตาไม่มีผิดใครจำต้องหลงแม้กระทั่งคู่อริตลอดกาลนามว่า " แฮร์รี่ พอตเตอร์ " หรือที่คนทั่วไปเรียกกันว่า " เด็กชายผู้รอดชีวิต " ( เคยหลง เคยรัก)


" เดรก "


เบลสเพื่อนชายผิวสีของเขาสะกิดไหล่เด็กหนุ่มผมสีทองบรอนด์ในขณะที่กำลังรับประทานเค้กช็อคโกแลตอยู่ทำเอาเขาหงุดหงิดเป็นบ้า จะมาสกิดอะไรนักหนาคนกำลังมีความสุข


" อะไร!?!! "

" คือ...ช็อคโกแลตเปื้อน...เอ่อ...ขอบปากนายนะ "


เบลสพูดติดขัดแล้วเลื่อนมือขึ้นมาทาบแก้มของคนข้างๆก่อนจะใช้นิ้วปาดช็อตโกแลตที่เปื้อนขอบปากเดรโกออกให้ ' คนอะไรน่ารักจัง ' เขาคิดก่อนจะเลียนิ้วที่เปื้อนแล้วสบถออกมาเบาๆอีกครั้ง


" หวาน... "


เดรโกมองเพื่อนของเขาตาปริบๆ ใช่เขาทำอะไรไม่ถูกได้แต่นั่งเกร็ง ตอนนี้เดรโกรู้สึกสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่กำลังจ้องมองมาทางเขาจากโต๊ะกริฟฟินดอร์

 

ดวงตาคู่สีควันบุหรี่พิศดูคนที่จ้องเขาไม่ใช่ใครที่ไหนนั่นคือ เจ้าแว่นหัวบากขี้ขลาดเหมือนพ่อหมาหมู่เหมือนแก็งค์!! เหอะเต็มยศเลยไหมล่ะ เจ้านั่นทำไมถึงจ้องเขาปานจะกินเลือดกินเนื้อเขาทำไรให้ในเมื่อเรื่องมันก็จบไปแล้ว ไม่นานนักแฮร์รี่ก็เดินดุ่มๆมาที่โต๊ะสลิธีรินด้วยท่าทางโมโหก่อนจะคว้าข้อมือเดรโกแล้วบีบแน่น


" นี่...ฉันขอยืมตัวเพื่อนนายสักคืนนะ "


น้ำเสียงราบเรียบกับสีหน้าแบบนี้เขาเกลียดสุดๆ พอตเตอร์เเกเป็นบ้ารึไง แล้วสักคืนอะไร!! ไม่ทันที่เดรโกจะสบถคำด่าออกมาเเฮร์รี่ก็ลากเขาไปที่ๆหนึ่ง ' ห้องต้องประสงค์? '


" แกทำบ้าอะไรเนี่ย!!ปล่อยว้อย " เดรโกสบัดมือออกอย่างแรงแต่ก็ไม่เป็นผล

" เดรโก " เขากอดเดรโกแน่น

" ใครใช้ให้นายเรียกชื่อฉันห้ะ!?! ปล่อยพอตเตอร์ นะ...นายจะทำอะไร!! "


เดรโกแว้ดใส่แฮร์รี่ที่กำลังกอดยังไม่วายเอามือสอดเข้าไปในเสื้อของร่างบาง


" พอตเตอร์!! "


เขาตบหน้าเด็กชายผู้รอดชีวิตไปหนึ่งทีเพื่อเรียกสติแต่ดันทำให้เจ้าตัวโมโหมากกว่าเดิมซะงั้น


" ทีกับเบลสนายยอมให้เจ้านั้นแตะเนื้อต้องตัว...แล้วฉันล่ะ?! " แฮร์รี่จะคอกใส่ทำเขาสดุ้งจนตัวโยน เจ้านี่มันเป็นอะไรทำไม...ทำไมต้องตะคอกด้วยในเมื่อมันก็จบไปแล้วจะกลับมาให้เห็นหน้าทำไมอีก จะเป็นเข็มที่คอยทิ่มแทงใจไปถึงไหน อยู่ๆน้ำตาสีใสไหลอาบแก้มเดรโก


" ฉ...ฉันขอโทษ... "


เขาสวมกอดร่างบางอีกครั้งพลางลูบหัวเพื่อปลอบประโลม อ่าให้ตายสิเขาทำอะไรเนี่ย เขายอมรับว่าหึงแต่...เขากับมัลฟอยไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว...เขาเป็นฝ่ายบอกเลิกเองนี่เพราะ ' หลงจินนี่ ' เธอน่ะสวย เก่ง แต่หลัังที่ี่บอกเลิกไปมัลฟอยไม่เห็นจะเดือดร้อนหรือเศร้าเลยนี่นา...


" นายนี่นะเก่งจัง...ฉันบอกเลิกนายนายก็เฉยๆทำเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น นายไม่รักฉันใช่ไหม? "


เขาต่างหากที่ควรถาม แต่ก่อนเขารักตอนนี้เขาก็อยากเกลียดแต่เกลียดไม่ลง...ไม่รู้ว่าทำไม... เขาเฉยๆเหรอเขาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเหรอ... เดรโกหลับตาลงแล้วนึกถึงวันนั้น..วันที่เขาต้องทรมานกับความรู้สึก

.

.

.

.

.

.

.


Part Draco


"มัลฟอยต้องไม่ร้องไห้"

คำของพ่อมันดังก้องในหัว ผมพยายามที่จะไม่ร้องไห้แล้วแต่มันก็อดไม่ได้ ชีวิตผมเหมือนตกนรกทั้งเป็นเมื่อรู้ว่าต่อไปนี้ 'จะไม่มีเขา'


"พ่อครับผมทำไม่ได้...ฮึก...ฮือ.."

"ผมรักเขา"


ร่างกายของผมมันสั่นสะท้านไปหมดและผมก็ไม่สามารถห้ามน้ำตาได้ ภาพความทรงจำต่างๆก็ผุดขึ้นมา วันที่พอตเตอร์มาสารภาพรักกับผม วันที่เรามีความสุขด้วยกัน หัวใจผมแหลกสลายไม่เป็นชิ้นดีเมื่อรู้ว่าเขาปันใจให้ยัยจิ๋ววิสลีย์ อย่างวันนี้เขาจูบกัน...ต่อหน้าต่อตา...


ใบหน้าขาวซีดเต็มไปด้วยคราบน้ำตา มัลฟอยต้องไม่ร้องให้... ผมพิศดูตัวเองในกระจก สภาพมันแย่เอามากๆ ไม่นานนักผมก็ร้องไห้โฮ่ออกมาตอนนี้ไม่สนแล้ว มัลฟอยงั้นเหรอ! มือเรียวกำหมัดแน่นแล้วชกไปที่กระจกเต็มแรง ดวงตาสีควันบุหรี่พิศดูตัวเองในกระจกอีกครา ยามนี้กระจกได้แตกเป็นเสี่ยงๆ ผมสัมผัสได้ถึงน้ำอุ่นๆที่ไหลออกมามันคือเลือดนี่เอง...


ขาเรียวของผมมันสั่นแล้วทรุดลงไปกับพื้น เพราะไม่สามารถทรงตัวต่อไปได้แล้ว ไม่อยากทำอะไรแล้ว มือข้างที่เลือดกำลังไหลยกขึ้นมาสัมผัสกับริมฝีปาก รู้ไหมผมนึกถึงอะไร...ผมนึกถึงจูบที่พอตเตอร์มอบให้ผมด้วยความรัก ต่อไปคงไม่มีได้สัมผัสมันอีกแล้ว จูบนั้นมันเป็นของยัยจิ๋ววิสลีย์ไปแล้ว


"...รักนะเจ้าทึ่ม...และลาก่อน..."

.

.

.

.

.

.

.


" อย่ามายุ่งกับฉันพอตเตอร์ ''


เดรโกลืมตาขึ้น เขาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นคลอนก่อนจะดันอีกฝ่ายที่กำลังกอดตนออก เขาใช้มือเรียวยาวขาวซีดขึ้นมาปาดน้ำตาออกลวกๆ แล้วเดินออกจากห้องต้องประสงค์ไปโดยไม่หันหลังกลับมามองเเฮร์รี่ที่กำลังยืนสำนึกผิด


" ฉันขอโทษ...เดรโก " เสียงแผ่วเบาออกมาจากปากเด็กชายผู้รอดชีวิต แน่นอนว่าเขาได้ยิน


"ลาก่อน" เดรโกสบถออกมาเบาๆ









*********************************************************


ดราม่าอีกแล้ว...ใครอ่านแล้วไม่เข้าใจมีไหม*หัวเราะ* พอดีไรท์ง่วงอ่าาานี่ก็ด้นสดด้วย..ต่อไปนี้เราจะแทนตัวเองว่า " มูน " นะ555




เขานั้นเหมาะกันดี....ฮรื่อ... ตอนต่อไปต้องแต่งแนวหวานๆ!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13 ความคิดเห็น