Fic all " Draco Malfoy! "

ตอนที่ 1 : ความทรงจำ [ TMR/DM ] [END]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 625
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    29 มิ.ย. 63

☙ Draco's first love


ยามนี้ท้องนภาที่เคยเป็นสีฟ้าสดใสกลับกลายเป็นสีทองอร่ามสาดส่องกระทบผมสีทองบรอนด์ที่กำลังปลิวไสวไปกับสายลมที่เอื้อนเอื่อยเผื่อยเเผ่วของเด็กหนุ่มนามว่าเดรก เดรโก มัลฟอย บรรยากาศแบบนี้หาได้ยากยิ่งนัก เขาเอนกายพิงลำต้นไม้โดยไม่สนว่าเสื้อนั้นจะเปื้อนหรือไม่แต่อย่างใด ดวงตาคู่สีควันบุหรี่พิศดูสิ่งแวดล้อมรอบข้าง


" สวย...มันสวยงามเหลือเกิน "


เด็กหนุ่มพูดออกมาอย่างแผ่วเบาราวกับไร้เรี่ยวแรงก่อนจะหลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้ประสาทสัมผัสส่วนอื่นทำหน้าที่แทนดวงตาพลางคิดถึงเรื่องราวในวันวาน ทั้งแสนหวาน ทั้งขมขื่น ทั้งเจ็บปวด นั่นคือเรื่องราวความรักของเดรโก มัลฟอย กับ ทอม ริดเดิ้ล หรือท่านจอมมาร ไม่นานนักหยาดน้ำตาสีใสไหลรินออกมาอาบแก้ม ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงชอบตอกย้ำความรู้สึกตัวเอง เขาควรจะลืมเรื่องพวกนั้นให้หมดสิ...แต่มันทำไม่ได้...

.

.

.


" เดรกเอ่อ...ฉันมีเรื่องอยากจะบอกเธอนานแล้ว " ทอมเอ่ยออกมาพลางทำท่าทีแปลกประหลาด

" ฮะท่านหลอดดูดน้ำ "

" คือ... "

" บอกมาเถอะน่าท่านหลอดดูดน้ำจะอ้ำอึ้งทำไมฮะ "

" ให้ตายสิ...ฉัน..ฉันคิดว่า...ฉันรักเธอ "


น้ำเสียงของเขานั้นบ่งบอกถึงความเขินอาย พวงแก้มทั้งสองข้างขึ้นสีแดงระเรื่อราวกับมะเขือเทศที่สุกงอมเต็มที่แล้ว ทั้งสองเงียบไปสักพัก หัวใจของเดรโกและทอมเต้นระรัวกันเลยทีเดียว แน่นอนว่าเดรโกคุณชายตระกูลมัลฟอยก็ตกหลุมรักเขาเหมือนกัน


" อะ...เอ่อ...ท่านหลอดดูดน้ำเงียบไปแล้วฮ่าๆ " เดรโกทำลายความเงียบงันลง

" ก็ฉันเขินนี่...พูดไม่ถูก???“ "

" ไม่ต้องเขินฮะ...เพราะผมก็รักคุณ..."


ร่างหนาของทอมสาวเท้าเข้ามาหาเดรโกแล้วสวมกอดด้วยความเขินอายก่อนจะกล่าวขึ้น " เป็นแฟนกันนะ '' เด็กหนุ่มผมสีทองบรอนด์พยักหน้าพลางพิศดูอีกฝ่ายแล้วยิ้มออกมา อ่า...มันช่างเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขเสียเหลือเกิน


" รักที่สุดเลยเด็กน้อยของฉัน....คบกับฉันไปนานๆนะห้ามมีคนอื่นนอกจากฉันและห้ามไปน่ารักกับใคร "

พึ่งคบกันไม่ถึงหนึ่งนาทีข้อห้ามก็มาแล้ว เดรโกส่ายหน้าเบาๆพลางหัวเราะ


" แน่นอนฮะท่านหลอดดูดน้ำของผม "

มือหนาของเจ้าของนามคนที่รู้ว่าใครลูบแก้มของเขาเบาๆก่อนจะประกบริมฝีปากแล้วจูบอย่างอ่อนโยน เดรกยังไม่ทันตั้งตัวเลยด้วยซ้ำ...แต่ก็จูบตอบได้ดีเลยทีเดียว....


.

.

.

ความทรงจำเหล่านั้นผุดขึ้นมาในหัวของเด็กหนุ่มจนน้ำตาไหลพรากออกมา เขารู้สึกกระอักกระอ่วนและจุกตรงลำคออย่างบอกไม่ถูก...ความรู้สึกเหมือนใจจะขาดมันคืออะไรนะ ทำไม...ทำไมนะ....เขาถึงโดนทิ้งให้โดดเดี่ยวเยี่ยงนี้ เขาเกลียดการจากลา เกลียดการพลัดพราก นั่นสินะเกลียดยังไงก็ได้อย่างนั้น...

ไม่นานนักเดรโกก็ผลอยหลับไปเนื่องจากเพลียจากการร้องไห้ถึงจะหลับก็เถอะแต่เขาก็ยังสะอื้นและน้ำตาก็ยังคงไหลไม่หยุดไม่หย่อน...มันเป็นภาพที่น่าสมเพชเหลือเกิน 


* ฉันรักเธอ *

       * รัก....ถ้ารักทำไมถึงต้องทิ้งกันอย่างนี้ *

◐ 18/07/XX◑





*************************************************************


สั้นไปหน่อยนะคะ ถือว่าเรียกน้ำย่อยก่อนเนอะ *หัวเราะ*

เดรก : ทำไมมันต้องเศร้าอย่างนี้ฮรื่อ....

ไรท์ : ชีวิตก็อย่างนี้ค่ะน้องเดรกทำใจ...ไรท์เป็นกำลังใจให้ค่ะ!?!

เดรก : ตอนต่อไปขอแบบละมุนได้ไหมผมดราม่ามาเยอะแล้ว *เบะ*

ไรท์ : จะเก็บไว้พิจารณาค่าาา

เดรก : ??‘?



ไรท์ไม่มีคลังศัพท์ค่ะ5555ขออภัยด้วยรูปประโยคอาจจะไม่สวยเท่าไหร่ ติชมได้เลยค่าาาาเดี๋ยวจะแก้ไขข้อบกพร่องให้ค่ะ รออ่านคอมเมนท์อยู่นะคะ❤️❤️❤️❤️❤️

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13 ความคิดเห็น