คัดลอกลิงก์เเล้ว

นิทานดอกไม้กับสายลม

โดย Dr.Tuptim

สายลมที่เคยบอกรักดอกไม้ในวันนั้น มาบัดนี้เขากลับบอกว่า เธอไม่เหมาะสมที่จะอยู่ร่วมกันกับเขา สิ่งที่เขาเคยชื่นชอบในครั้งแรก กลายเป็นสิ่งที่ไม่พอใจในวันนี้ รอเวลาไม่นานเขาจะพัดผ่านไป แล้วเจ้าดอกไม้ละ....

ยอดวิวรวม

960

ยอดวิวเดือนนี้

32

ยอดวิวรวม


960

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  4 ต.ค. 60 / 08:38 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
นิทานความรัก ระหว่าง ดอกไม้ กับ สายลม  ความรักที่ไม่มีวันลงเอย รักที่ไม่คู่ควร แต่ก็ยังอยากที่จะรัก ขอเพียงได้รัก แลกด้วยชีวิตเธอก็ยินยอม

ว่ากันว่า ดอกไม้ ก็เปรียบเสมือนหญิงสาว ส่วนสายลม ก็เปรียบเสมือนชายหนุ่ม 





นิทานเรื่องนี้เขียนขึ้นจากจินตนาการและความรู้สึกของทับทิม ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านกันนะคะ 

จากใจ ทับทิม 

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 4 ต.ค. 60 / 08:38

บันทึกเป็น Favorite


ดอกไม้ กับ สายลม 



          กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ ทุ่งหญ้าอันแสนกว้างใหญ่ บนยอดเขาแห่งหนึ่ง ดอกไม้น้อยๆ ต้นหนึ่ง โผล่พ้นขึ้นมาเหนือพื้นดิน
          "ฮ้าวววว...เมื่อยจัง" มันบิดลำต้นไปมาไล่ความเมื่อยขบเพราะฝังตัวอยู่ในดินเป็นเวลานาน เมื่อแสงอาทิตย์ส่องผ่านมายังเธอ เจ้าดอกไม้ตื่นลืมตากว้างด้วยความตื่นเต้นที่เห็นโลกใบใหม่ที่สดใสสวยงาม 
          "ว๊าววว ที่นี่สวยจัง" ไม่นานนักใครต่อใครก็พากันเข้ามาทักทายเมื่อได้เห็นเจ้าดอกไม้ต้นนี้
          "สวัสดีดอกไม้ที่แสนสวย" ผีเสื้อตัวหนึ่งบินมาทักทาย
          "แสนสวย ฉันนะหรือแสนสวย" ดอกไม้ก้มมองดูตัวเอง เธอก็เป็นแค่ดอกหญ้าธรรมดาเท่านั้นเอง
           "ใช่ เธอนั่นแหละ สำหรับฉันแล้วดอกไม้ทุกดอกสวยงามเสมอ แต่ฉันจะชอบเธอมากขึ้นถ้าเธอมีน้ำหวานๆ ให้ฉันดื่มกิน" ผีเสื้อขยับปีกไปมา โบยบินรอบตัวเธอแล้วก็บินจากไป ดอกไม้ยังส่งยิ้มทักทายกับสิ่งต่างๆ รอบตัวอย่างมีความสุข
           "ว่าไงดอกไม้ เธอเพิ่งจะมาอยู่ที่นี่รึ" เจ้าตั๊กแตนตัวหนึ่งกระโดดไปมาทักทายเธอ 
          "ใช่แล้วจ๊ะ เมล็ดของฉันปลิวมาจากทางทิศเหนือโน่น ฉันฝังตัวอยู่ที่นี่สักพักแล้ว" ดอกไม้เล่าถึงความเป็นมาของตัวเอง
          "ดีใจด้วยนะที่เธอโผล่จากดินขึ้นมาได้ ถ้าเป็นฉันคงตายก่อนแน่ๆ" ว่าแล้วเจ้าตั๊กแตนก็หัวเราะกระโดดจากไป วันทั้งวันดอกไม้ต้นเล็กๆ ก็ส่งเสียงทักทายเพื่อนใหม่อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย มันรู้สึกภูมิใจที่ใครๆ ต่างก็เข้ามาทักทายและชื่นชมที่มันเป็นดอกไม้ แม้จะแค่ดอกหญ้าก็ตามเถอะ
          "ฉันเป็นดอกไม้ หน้าที่ของฉันคือสร้างรอยยิ้มให้กับผู้ที่พบเห็น" ดอกไม้บอกกับตัวเอง
          "จิ๊บๆๆ พี่จ๋าดูนั่นสิ ตรงเนินนั่นมีดอกไม้ด้วย" นกตัวเมียชักชวนให้คู่ของมันมองมาทางฉัน
          "ดีจริง ผู้หญิงชอบสิ่งสวยงาม เธอจะได้อารมณ์ดี ไม่จิกกัดฉันบ่อยๆ" นกตัวผู้แกว่งหัวไปมาด้วยความชอบใจ เมื่อเจ้านกตัวเมีย โผบินร่อนไปมาด้วยสุขในอารมณ์สุนทรีย์

          ดอกไม้มีความสุขท่ามกลางลานกว้างแห่งนี้ มันเฝ้ามองสิ่งมีชีวิตที่ผ่านไปมาเพื่อเรียนรู้ เจ้ากระต่ายแสนซนคู่หนึ่ง ชอบกระโดดไปมาแล้วมาซุกซ่อนตัวเล่นซ่อนแอบใกล้ๆ เธอ โชคดีที่มันไม่กินดอกไม้ เจ้าดอกหญ้านึกไปถึงเมื่อวันก่อนที่เจ้ากวางตัวหนึ่งผ่านมาเจอเธอ มันกินหญ้าแถวๆ นี้ไปจนเกือบหมด นึกแล้วก็ใจหาย ถ้าท่านเจ้าป่าสิงโตไม่บังเอิญผ่านมาเห็นเสียก่อนจนมันวิ่งหนีไป เธอคงถูกกินไปแล้วแน่ๆ แต่เอ๊ะ มันจะกินดอกหญ้าหรือเปล่านะ ขณะที่ดอกไม้กำลังคิดอะไรเพลินๆ อยู่ ก็มีสายลมพัดผ่านมา
           ฟิ้ววววว....ฟิ้ววววว
          "ใครนะ ใครอยู่แถวนี้" ดอกไม้ตะโกนถาม เธอมองไม่เห็นใครเลย แต่ทำไมรู้สึกแปลกๆ ตัวเธอแกว่งไปมา เอนเอียงจนแทบจะล้ม 
          "โอ๊ะ นี่มันอะไรกัน ทำไมตัวฉันเป็นแบบนี้" ดอกไม้ตกใจตะโกนออกไปอีก
          "ใคร ใครอยู่ตรงนี้ ออกมานะ อย่ามาแกล้งกันสิ"
          ฟิ้ววววว...ฟิ้ววววว
          "สวัสดีครับดอกไม้" เสียงทุ้มต่ำชวนฟัง ดังขึ้นเบาๆ แต่ดอกไม้ก็มองไม่เห็นใครอยู่ดี
          "คุณเป็นใคร ทำไมฉันมองไม่เห็นคุณ" 
          "ผมคือสายลม คุณมองไม่เห็นผมหรอก ไม่มีใครมองเห็นผม แต่พวกเขารู้สึกได้"
          "รู้สึกได้งั้นรึ รู้สึกแบบไหน" ดอกไม้ช่างสงสัยซะจริง
          "ว๊ายยย ดอกไม้เอนจนเกือบล้มแต่ก็ลุกขึ้นมาได้เหมือนมีใครคอยพยุงเธอเอาไว้ทัน
          "ฝีมือคุณหรือนี่ ฉันรู้สึกแล้ว รู้สึกเหมือนกำลังจะล้มแต่ก็..." ดอกไม้เขินอาย เธอรู้สึกเหมือนใครโอบอุ้มเธออยู่ 
          "ผมผ่านมาที่นี่ทุกวัน ความจริงผมผ่านไปทุกหนแห่ง หน้าที่ของผมต้องเดินทางไกล"
          "ฟังดูยิ่งใหญ่จัง คุณคงเหนื่อยมากสินะ" 
          "มันเป็นหน้าที่ งานผมมีมากมายจนล้นมือไปหมด" ดอกไม้นิ่งฟังอย่างสนใจ ทั้งที่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าสายลมมีมือด้วยหรือไง

          จากนั้นมาสายลมก็แวะมาทักทายดอกไม้ทุกวัน ดอกไม้รู้สึกอบอุ่นเมื่อสายลมผ่านมา เธอร่ายระบำและร้องเพลงให้เขาฟัง สายลมช่วยให้เธอเต้นรำได้สวยงามขึ้นโดยการพัดผ่านไปมาเบาๆ ทั้งสองเต้นรำกันอย่างมีความสุข 
          "ดอกไม้ ผมชอบดูคุณเต้นระบำ เสียงเพลงของคุณก็เพราะมาก" สายลมบอกกับดอกไม้ในวันหนึ่ง
          "ฉันร้องเพลงและเต้นรำได้ดีเพราะมีคุณไงคะสายลม" ดอกไม้ยิ้มแย้มหัวใจเธอพองโต สายลมที่มองไม่เห็นทำให้เธอมีชีวิตชีวาได้ถึงเพียงนี้ นับวันเธอยิ่งเติบโต เบ่งบานท่ามกลางการรอคอยสายลมให้พัดผ่านมาในแต่ละวัน ดอกไม้เข้าใจ สายลมต้องเดินทาง เขามีงานต้องทำมากมายในทุกๆ วัน เธอยินดีที่จะรอคอยเขา อยู่ตรงนี้ เมื่อไหร่ที่เขามา เขาจะได้เห็นเธออยู่เสมอ 

          บ่ายวันหนึ่ง
          "ฮือๆๆ ฮือๆๆ" เสียงร้องไห้ดังแว่วมา
          "เอ๊ะ ใครมาร้องไห้อยู่แถวนี้" ดอกไม้สอดส่องสายตาไปตามทิศทางของเสียง เจ้าหอยทากตัวน้อย เกาะอยู่บนใบไม้ใบหนึ่งที่ปลิวตกอยู่บนพื้นหญ้า
          "สวัสดีเจ้าหอยทาก ทำไมมานั่งร้องไห้ตรงนี้ละ" ดอกไม้เอ่ยทักทันทีที่มองเห็น หอยทากตัวน้อยเงยหน้าขึ้นมาดูเธอ 
          "สวัสดีดอกไม้ ฮือๆๆ ฉันพลัดหลงกับแม่และพี่ๆ พวกเขาเดินเร็วกว่าฉัน เรากำลังจะไปที่หนองน้ำ พอเงยหน้าอีกทีพวกเขาก็หายไป ฉันไม่รู้ว่าหนองน้ำไปทางไหน" หอยทากสะอึกสะอื้นเล่าความ ดอกไม้มองไปตามทาง เห็นหนองน้ำอยู่ไม่ไกลนัก ยื่นใบเรียวยาวให้หอยทาก
          "ขึ้นมาสิ อยู่บนที่สูงๆ เธอจะได้มองเห็นทางไปหนองน้ำ" ดอกไม้บอกด้วยความเต็มใจ หอยทากค่อยๆ ไต่ขึ้นบนต้นดอกไม้จนสูงพอที่จะมองเห็นหนองน้ำ
          "เห็นแล้ว ฉันเห็นแล้ว มันอยู่ทางนั้นเอง" หอยทากตะโกนด้วยความดีใจ มันรีบไต่ลงมาและหันหน้าไปทิศทางของหนองน้ำ
          "ขอบใจนะดอกไม้ ถ้าไม่มีเธอฉันคงแย่แน่"
          "ไม่เป็นไรหรอก เรื่องแค่นี้เอง พวกเราเป็นเพื่อนกันต้องช่วยเหลือกัน" ดอกไม้ยิ้มแย้มยินดีที่หอยทากหยุดร้องไห้ได้ 
          "เดินทางปลอดภัยน๊าาาา ระวังอย่าหลงอีกละ" ดอกไม้โบกใบไปมาร่ำลาเจ้าหอยทาก 
          "บ๊าย บายยย" เจ้าหอยทากตะโกนกลับมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม มุ่งมั่น
          ฟิ้วววววว....ฟิ้ววววว 
          "อุ้ยยย" ดอกไม้รับรู้ถึงการโอบล้อมรอบตัว เธอเบ่งบาน ยิ้มแย้มทันที
          "ทำอะไรอยู่ครับดอกไม้ ท่าทางคุณสดใสจังวันนี้" สายลมเอ่ยทักในขณะที่ยังโอบล้อมเธอเอาไว้ ดอกไม้เอียงอายยินดีที่เขามา
          "คุยกับหอยทากค่ะ ดอกไม้ช่วยเขาหาทางกลับบ้าน" ดอกไม้เล่าเรื่องเจ้าหอยทากอย่างมีความสุข แต่สายลมกลับพัดหมุนแรงขึ้นอย่างไม่พอใจ
          "โอ๊ย เป็นอะไรไปคะสายลม คุณทำใบไม้ฉันขาดไปหมดแล้ว" ดอกไม้น้ำตาร่วงเพราะความเจ็บ มองดูใบไม้ตามลำตัวที่ขาดเพราะแรงลม
          "ผมขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจ แต่ผมไม่ชอบที่คุณมีความสุขอยู่กับใครที่ไม่ใช่ผม" สายลมลดความแรงลง กล่าวขอโทษที่ทำให้เธอบาดเจ็บ
          "ใครที่ไหนกันคะ เจ้าหอยทากเป็นเพื่อนของพวกเราเหมือนกันนะคะ ดอกไม้แค่ช่วยเขากลับบ้านเท่านั้นเอง" ดอกไม้อธิบาย เธอไม่เคยคิดว่าเวลาที่สายลมพัดรุนแรงจะน่ากลัวเช่นนี้ 
          "ผมเสียใจ ผมรักคุณนะดอกไม้" สายลมปลอบดอกไม้ พร้อมบอกรักเธอ ดอกไม้ดีใจเป็นที่สุด เธอเองก็รักสายลม และอยากเจอเขาในทุกๆ วัน 
          "ดอกไม้ก็รักคุณนะคะสายลม"  สายลมได้ยินคำรักจากดอกไม้ เขาพัดเบาๆ โอบล้อมเธออย่างมีความสุข เขารักรอยยิ้มอันสดใสของเธอ เขารักเสียงเพลงอันไพเราะของเธอ ถึงเขาจะพัดผ่านไปทุกหนทุกแห่ง แต่ไม่เคยได้ยินเสียงเพลงและการเต้นระบำของดอกไม้ดอกไหนที่เหมือนกับเธอเลย 

           ดอกไม้มีความสุขเหลือเกิน เธอร่ายรำระบำและร้องเพลงท่ามกลางทุ่งหญ้าเขียวขจีในทุกๆ วัน อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
          "เธอร้องเพลงได้ไพเราะจริงๆ ดอกไม้ ลูกๆ ของฉันชอบเธอมากเลยรู้ไหม" แม่หิ่งห้อยตัวหนึ่ง ส่องแสงกระพริบๆ ทักทายเธอในคืนวันเพ็ญ 
           "ขอบใจจ๊ะแม่หิ่งห้อย ฉันก็ชอบแสงสวยๆ ของพวกเธอมากเช่นกัน" ดอกไม้มองดูแสงวิบวับของฝูงหิ่งห้อยที่บินล้อมรอบตัวเธอ คืนนี้เป็นอีกคืนที่ดอกไม้รอการทักทายจากสายลม เขามาส่งเธอเข้านอนทุกๆ วัน 
          ฟิ้ววววว...ฟิ้ววววววว
          "ฝันดีนะครับดอกไม้" สายลมมาตามสัญญา เขามาส่งเธอเข้านอนแล้วก็ผ่านไป ดอกไม้หลับตาอย่างมีความสุข คงเป็นอีกคืนที่เธอนอนหลับฝันดี เธอมักจะฝันถึงเจ้าหญิงดอกไม้และเจ้าชายสายลม เต้นรำกันอย่างสนุกสนานกลางทุ่งดอกไม้ที่มีสายลมพัดกลีบดอกไม้นานาชนิดฟุ้งกระจายไปจนทั่ว


         บรรยากาศยามเช้าที่สดชื่น บรรดานกต่างออกหากิน ส่งเสียงจิ๊บๆ บินไปมา สัตว์น้อยใหญ่ต่างพากันตื่นลืมตามาดูโลกกว้าง และไม่ลืมที่จะแวะมาทักทายดอกไม้ พวกมันชื่นชอบเสียงเพลงและการเต้นรำของเธอ เจ้าผีเสื้อ เจ้าแมลงปอ จิ้งหรีด ตั๊กแตน และสัตว์ตัวอื่นๆ ต่างก็ชักชวนกันเต้นรำเมื่อดอกไม้ร้องเพลง
          "ฟิ้วววว ฟู้ววว" สายลมผ่านมาตามเวลา เขาไม่พอใจที่ใครๆ รุมล้อมดอกไม้ จึงเป่าพ่นแรงลมให้รุนแรงขึ้น แรงขึ้น จนกลายเป็นพายุฝน สัตว์ต่างๆ วิ่งหาที่หลบฝนกันใหญ่ ดอกไม้ยังคงอยู่ที่เดิม ตัวเธอเปียกปอนหนาวสั่นไปหมด สายลมคำรามด้วยความพอใจที่กลางทุ่งหญ้าเหลือเพียงดอกไม้ เขาค่อยๆ ลดแรงลม โอบล้อมดอกไม้ด้วยความหวงแหน ดอกไม้หวาดกลัว ใบไม้เธอฉีดขาดและหลุดร่วง กลีบดอกไม้ปลิวกระจายไปทั่ว ลำตัวเธอหักไปหลายแห่ง
          "คุณทำแบบนี้ทำไม ดูสิผลงานของคุณ ใครๆ ต่างก็พากันหนีหายไปหมด ฉันไปไหนไม่ได้ ก็ต้องเจ็บไปหมดแบบนี้" ดอกไม้ต่อว่าสายลมทันที ที่เขาอ่อนกำลังลง
          "ผมไม่ชอบให้คุณร้องเพลงให้ใครฟัง ดูเจ้าเสือโคร่งนั่นสิ มองคุณร่ายรำอย่างหื่นกระหาย" สายลมให้เหตุผล
          "ดอกไม้ไม่ได้สนใจใคร ดอกไม้แค่อยากร้องเพลง ณ ที่แห่งนี้ ไม่มีใครกินดอกหญ้าแบบดอกไม้หรอกนะคะ อยากมากก็แค่มาฟังเพลงและร่ายรำอยู่ใกล้ๆ" ดอกไม้ยังตัวสั่นด้วยความเหน็บหนาว ดินรอบๆ ตัวเธอทรุดตัวลง จากการกัดเซาะของน้ำฝน แต่ไม่ว่าจะอธิบายยังไงสายลมก็ยังทำเหมือนเดิม

          ดอกไม้เริ่มหยุดร้องเพลง กิ่งไม้ใบไม้เธอหักหลุดรุ่ย ถึงร่ายรำก็คงน่าสมเพชมากกว่าสวยงาม เพื่อนๆ ยังคงแวะเวียนกันมาทักทาย เธอได้แต่ส่งยิ้มบางๆ ให้ ไม่ทักทายด้วยเสียงเพลงและการร่ายรำเหมือนทุกๆ ครั้ง 
          ฟิ้วววว...ฟิ้วววววว
          สายลมผ่านมา เขาเห็นสัตว์น้อยใหญ่ยังร่ายล้อมตัวเธอ แม้เธอจะไม่ได้ร้องเพลงหริอเต้นระบำก็ตามที
          ฟู่วววววว ฟิ้ววววววว ฟู่วววววว 
          เขาเป่าลมให้พัดแรงขึ้นเพื่อไล่สัตว์ทุกตัวออกไป ดอกไม้ล้มลงทันทีเพราะอ่อนแอมาก เธอต้านกระแสลมจากเขาไม่ไหว ทุกครั้งเขาเหมือนมองไม่เห็นว่าเธอก็อยู่ตรงนั้น ตราบจนทุกอย่างราบเรียบ เขาจึงหยุดการกวาดล้าง สายลมหมุนเป็นวงกลมพัดวนไปยังที่ดอกไม้นอนอยู่
          "ลุกขึ้นมาสิดอกไม้ ผมมาฟังคุณร้องเพลงและเต้นระบำ"
          "ฉันไม่รู้จะร้องเพลงอะไร" ดอกไม้เอ่ยเบาๆ ด้วยเจ็บไปทั้งกายและใจ 
          "ทำไมคุณถึงไม่ร้องเพลงให้ผมฟัง ผมมาฟังเพลงของคุณ ลุกมาเต้นรำกับผมเดี๋ยวนี้" สายลมเริ่มโกรธที่ดอกไม้ไม่ยอมร้องเพลง และล้มตัวนอนแบบไม่สนใจเขา
          "ฉันขอโทษ" ดอกไม้น้ำตาไหลช้าๆ กลีบดอกไม้ของเธอบอบช้ำและปลิวหายไปจนเกือบหมด กิ่งก้านที่หักงอไร้ซึ่งใบที่เคยงดงามเกาะติดอยู่ รากของเธอโผล่พ้นจากพื้นดินเกือบทั้งหมด
          "คุณร้องเพลงให้ใครต่อใครได้ เต้นระบำกับพวกสัตว์น้อยใหญ่ ยิ้มหัวเราะอย่างมีความสุข แต่กับผมคุณกลับไม่สนใจ ผมผิดหวังในตัวคุณจริงๆ ดอกไม้ เราไม่สมควรที่จะรักกันสักนิดเดียว" สายลมจากไปด้วยความรู้สึกผิดหวัง ปล่อยให้ดอกไม้อยู่เพียงลำพัง ดอกไม้หลับตาด้วยความเหนื่อยล้า น้ำตายังรินใหลไม่ขาดสาย

          วันเวลาช่างยาวนานสำหรับการรอคอย ดอกไม้ถูกแสงแดดแผดเผาจนเหี่ยวเฉาลงไปทุกวัน รากของเธอขาดที่ยึดเกาะเพื่อหาอาหาร หน้าตาของเธอหมองคล้ำ 
          "ดอกไม้ ทำไมเธอถึงเป็นแบบนี้" เจ้าหอยทากตกใจ เมื่อผ่านมาพบเธออีกครั้ง
          "ฉะ ฉัน กำลังจะตาย" ดอกไม้ตอบช้าๆ โลกนี้กำลังจะมืดมิด ท้องฟ้ามืดครื้มมาแต่ไกล 
          "ไม่นะ ดอกไม้ เธอจะตายไม่ได้นะ ฝนกำลังจะตก เธอต้องรีบลุกขึ้น ลุกขึ้นเร็วดอกไม้" เจ้าหอยทากตะโกนแข่งกับเสียงฟ้าที่คำรามก้อง สัตว์ต่างๆ วิ่งกันจ้าล้าหวั่นหาที่หลบกำบังจากพายุฝนครั้งนี้ 
          "เธอรีบไปเถอะหอยทาก ปล่อยฉันไว้ตรงนี้ ขอบคุณนะที่แวะมาทักทาย" ดอกไม้ไม่อาจเคลื่อนไหวใดๆ ได้อีก รากของเธอแห้งกรอบ ลำตัวเหี่ยวแห้งจนหมด อากาศหายใจสำหรับเธอใกล้จะหมดลง เจ้าหอยทากจากไปแล้ว แต่น้ำตาดอกไม้ยังคงรินไหลช้าๆ
          ฟิ้วววว...ฟิ้วววววว
          หลายวันแล้วที่สายลมไม่ได้ผ่านมาที่นี่ แต่วันนี้ด้วยงานเร่งด่วนทางตอนใต้ ทำให้เขาต้องใช้เส้นทางนี้ กลางเนินกว้างเงียบกริบ ไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิต แล้วดอกไม้ละ ดอกไม้ไปไหน
         "ดอกไม้ เธออยู่ไหน" สายลมร้อนใจ ส่งเสียงเรียกหาเธอ 
         "ดอกไม้ ดอกไม้ ผมกลับมาแล้ว ผมสายลมไง" สายลมเริ่มกระสับกระส่าย เขาพัดไปยังที่ที่ดอกไม้เคยอยู่ 
         "ดอกไม้" สายลมแทบไม่เชื่อสายตาของตัวเอง ดอกไม้ที่เคยสดใสสวยงาม ร้องเพลงและเต้นระบำอยู่กลางทุ่งหญ้าอย่างมีความสุข บัดนี้กลายเป็นเพียงดอกไม้ที่เหี่ยวแห้งไปทั้งตัว จนเกือบจะเป็นเพียงซากต้นไม้ที่ตายแล้ว ดอกไม้ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาช้าๆ เมื่อได้ยินเสียงเรียก
          "สะ สะ สายลมหรือคะ คุณกลับมาแล้ว" น้ำเสียงที่เบาจนแทบไม่ได้ยิน ทำให้สายลมกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่
          "ดอกไม้ ผมขอโทษ" สายลมร่ำไห้ โอบกอดดอกไม้อย่างแผ่วเบาด้วยกลัวว่าเธอจะเจ็บปวด ดอกไม้ยิ้ม ใช่! ดอกไม้ยิ้มให้เขาอยู่
          "ไม่ใช่ความผิดของคุณหรอกค่ะ ฉันเป็นดอกไม้ ดอกไม้ย่อมร่วงโรยไปตามกาลเวลา" ดอกไม้พยายามยิ้มแย้มให้เขามากที่สุด
          "ไม่นะดอกไม้ คุณต้องไม่เป็นอะไร ผมจะพาคุณไปดื่มน้ำ แล้วฝังรากคุณลงดินอีกครั้ง" 
          "ไม่มีประโยชน์หรอกค่ะ มันสายเกินไปแล้ว ฉันกำลังจะตาย" ดอกไม้ยอมรับชะตากรรม เธอเป็นแค่เพียงดอกไม้ ส่วนเขาเป็นสายลม ดอกไม้ไม่อาจติดตามเขาไปได้ทุกหนทุกแห่ง เหมือนท้องฟ้า ก้อนเมฆ หรือเหล่าสายลมเช่นเดียวกัน กาลเวลาพรากสิ่งมีชีวิตให้จากไปเสมอ แต่สายลมจะคงอยู่ตลอดไป 

          สายลมพัดช้าๆ เขาหอบดอกไม้ไปวางไว้ริมลำธารแห่งหนึ่ง น้ำตาของเขาหลั่งใหลปะปนน้ำฝนที่เทกระหน่ำมาอย่างรุนแรง
          "ลาก่อนครับดอกไม้ของผม คุณจะเป็นดอกไม้ในใจของผมตลอดไป" สายลมฝากสายน้ำให้พาเธอไปยังดินแดนสวยงามที่ไกลแสนไกล สายน้ำรับปากเพื่อน ค่อยๆ โอบล้อมดอกไม้ แล้วพาร่างที่ไร้วิญญานของเธอจากเขาไป สายลมไม่อาจลืมเรื่องราวระหว่างเขาและเธอ ภาพสุดท้ายก่อนเธอจะสิ้นลมหายใจยังติดตาเขาอยู่เสมอ รวมทั้งถ้อยคำสุดท้ายที่ดอกไม้พยายามเอื้อนเอ่ยออกมา...แผ่วเบา

          "ดอกไม้...รักคุณนะคะ...สายลม"


          ♥จบบริบูรณ์♥






ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Dr.Tuptim จากทั้งหมด 4 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:55
    อ่านแล้วน้ำตาไหลเลย..
    #2
    0
  2. วันที่ 3 ตุลาคม 2560 / 15:35
    ลงหมวดผิด ซะงั้น สงสัยจะตาลาย รอการเปลี่ยนแปลงรอบต่อไป.,..เห้อ
    #1
    0