คัดลอกลิงก์เเล้ว

in the dream...ในความฝัน

โดย DoraemonminiK

การฝันถึงผู้ชายคนนี้ถือเป็นเรื่องปกติ ที่มักจะไม่ชินกับมันสักทีสำหรับฉัน ใช่ นี่มันไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันฝันถึงเขา

ยอดวิวรวม

31

ยอดวิวเดือนนี้

3

ยอดวิวรวม


31

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : 0
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  2 มิ.ย. 62 12:59 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ไรท์เตอร์แต่งขึ้นมาให้กับพี่หรัส เป็นเรื่องสั้นเรื่องแรกเลยก็อยากจะเอาไปให้ทุกคนอ่านกันเล่นๆดูนะคะ
เป็นเรื่องสั้นตอนเดียวจบไม่ยาวมาก ยังไงก็ฝากทุกคนอ่านแล้วช่วยติชมกันด้วยนะคะ
รอเรื่องยาวของเราได้เลยเราจะมาแน่นอน 

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 2 มิ.ย. 62 / 12:59

บันทึกเป็น Favorite


ในความฝัน



ท่ามกลางความเงียบสงบของบรรยากาศยามค่ำคืน แต่กลับมีเสียงดนตรีอันไพเราะที่เกิดจากการบรรเลงของใครคนหนึ่ง เป็นเสียงดนตรีคล้ายกับเสียงของเปียโน ไม่ใช่คล้ายสอนะ มันคือเสียงของเปียโนต่างหากล่ะ ฉันก้าวขาพยุงร่างของตนเองลงจากเตียงนอน ขาของฉันย่างกรายไปข้างหน้าเรื่อย ๆ เหมือนกับเสียงนั้นกำลังสะกดฉันให้ไปหามัน และเมื่อขาของฉันหยุดลงพร้อมมองไปยังต้นเหตุของเสียงเปียโนที่ตนเองได้ยินตรงหน้า ปรากฏชายร่างสูงที่คุ้นเคย กำลังนั่งเปียโนอยู่อย่างมีความสุข  ผมสีดำพริ้วไหวไปตามจังหวะการยกตัวของผู้เป็นเจ้าของ หลังจากนั้นตาคมก็ละจากเปียโนที่ตนเองเล่นอยู่ เนื่องจากรับรู้ได้ถึงการมาเยือนของใครคนหนึ่ง ริมฝีปากอวบอิ่มรับกับใบหน้าขาวยกขึ้นที่มุมปากเล็กน้อย พร้อมกับจ้องมองมายังฉัน

 

 เฮือก!”

 

ฉันสะดุ้งตื่นจากความฝัน อีกแล้วหรือนี่การฝันถึงผู้ชายคนนี้ถือเป็นเรื่องปกติ ที่มักจะไม่ชินกับมันสักทีสำหรับฉัน ใช่ นี่มันไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันฝันถึงเขา เพราะตั้งแต่เกิดจนจำความได้ ตัวฉันเองก็ฝันถึงเขามาตลอด ฝันทั้ง ๆ ที่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลย ผู้ชายที่ไม่รู้ว่าเป็นใคร ไม่รู้แม้กระทั่งว่าเขาชื่ออะไร และอยู่ที่ไหน แต่เขากลับเป็นผู้ชายที่ทำให้ฉันใจเต้นแรงทุกครั้งที่ได้พบ แม้จะแค่ในความฝันก็ตาม

 

ลิน เป็นอะไรหรือเปล่า ดูเพลีย ๆ นะ หรือเมื่อคืนไม่ได้นอน นี่ฝันอีกแล้วใช่ไหมนิชฎาเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของฉันเอ่ยถามขึ้นอืม ก็เหมือนเดิมฉันเลยตอบพร้อมกับจัดการเอกสารเพื่อเข้าประชุมในรอบเช้า

 

นิด หรือ นิชฎา เธอคือเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของฉัน เรารู้จักกันตอนเข้าเรียนในมหาวิทยาลัย คงเป็นเพราะเราเรียนสาขาเดียวกัน และนิชฎาเองก็เป็นคนสดใส น่ารักเข้ากับคนง่าย จึงทำให้เราทั้งคู่สนิทกันอย่างรวดเร็ว จนกลายมาเป็นเพื่อนรักกันมาจนถึงทุกวันนี้  แถมโชคดีที่ได้ทำงานที่เดียวกัน ก็ยิ่งทำให้เราสนิทกันขึ้นเรื่อย ๆ  เธอรู้ทุกเรื่องที่เกี่ยวกับฉัน รวมทั้งความฝันก็ด้วย

 

“  ลิน  จริง ๆ เธอก็ฝันแบบนี้มานานแล้วนะ ไม่ว่ามันแปลกเหรอ ฝันทั้ง ๆ ที่ไม่ได้รู้จักกันเลยเนี่ย แถมฝันถึงแทบจะทุกวันเลยนิชฎาเลยขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

 

ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องฝันแบบนี้ แล้วทำไมต้องเป็นผู้ชายคนนี้ทุกครั้งไปฉันเอ่ยตอบ

 

นี่ ลิน เธอเชื่อเรื่องของเนื้อคู่ไหม หรือเขาคนนั้นจะเป็นเนื้อคู่ของเธอตั้งแต่อดีตชาตินิชฎาเลยด้วยท่าทีตื่นเต้น

 

ไม่รู้สิ แต่ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ทำไมฉันไม่เคยได้เจอเขาในโลกแห่งความจริงเลยล่ะใช่ ทำไมฉันไม่เคยเจอเขาในโลกแห่งความจริงบ้างเลย

 

บางครั้งนี่อาจเป็นโชคชะตาก็ได้นะ เพราะมันยังไม่ถึงเวลาของการพบเจอไงล่ะ แต่ฉันเชื่อว่าอีกไม่นานเธอต้องได้เจอกับเขา รมย์นลินนิชฎาเอ่ยพร้อมกับส่งรอยยิ้มหวานมาให้ฉัน ซึ่งฉันมองออกว่ามันเป็นรอยยิ้มของการให้กำลังใจ

 

ฉันก็หวังว่าฉันจะได้พบเขานะ ผู้ชายในฝันของฉัน

 

ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นจากความฝัน เมื่อสัมผัสได้ถึงความเปียกชุ่มที่เกิดขึ้นบนหน้าผาก ใช่ วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ฉันฝันถึงเขา ในครั้งนี้เขานั่งกล่อมฉันทั้งคืน ไม่มีเสียงพูดออกจากริมฝีปากสวยอย่างเคย มีเพียงรอยยิ้มบนใบหน้าและสัมผัสของฝ่ามืออันนุ่มนวลที่ลูบไล้ผมของฉัน เขาดูอ่อนโยนจนหัวใจดวงน้อย ๆ ของฉันมันพองโตขึ้นมาซะได้ หรือฉันจะหลงรักเขาเข้าแล้วจริง ๆ นะ

 

คุณคือใครกันนะฉันได้แต่พูดกับตัวเองอยู่อย่างนั้น

 

แสงแดดอ่อน ๆ ค่อย ๆ  ทอดลงระเบียงมาสู่ปลายเตียงของฉัน ไออุ่นจากแสงแดดสัมผัสเข้ากับของของฉันที่ยื่นออกมานอกผ้าห่ม สายลมพัดผ่านหน้าต่างที่เปิดระบายอากาศ กระทบกับโมบายขนนกที่ฉันเป้ฯคนแขวไว้ริมหน้าต่าง ทำให้เกิดเสียงจากกระดิ่งที่ติดอยู่โมบายดัง กริ้ง ๆ เพราะเสียงนั้นจึงทำให้ฉันตื่นขึ้นจากการหลับใหลทันที่

 

เช้าแล้วเหรอนี่ฉันพึมพำกับตัวเอง พร้อมกับยันกายลุกจากที่นอน เดินไปหยิบผ้าขนหนู แล้วไปยังห้องน้ำเพื่อชำระร่ายกายทันที

 

ในตอนนี้ฉันนั่งอยู่ในรถโดยสารที่กำลังมุ่งหน้าไปยังบริษัทที่ฉันทำงานอยู่ ตลอดระยะเวลาที่นั่งรถมาจนถึงตอนนี้ ฉันก็ไม่สามารถหยุดคิดถึงใบหน้าเปื้อนยิ้มของเขาคนนั้นได้เลย เขาทำให้ฉันค่อยแค่คิดถึงเขา คิดถึงรอยยิ้ม คิดถึงฝ่ามืออุ่น ๆ ที่คอยลูบหัวช่วยขับกล่อมให้ฉันคอยฝันดีตลอดทั้งคืน และสัมผัสนั้นยังทำให้ฉันรู้สึกอุ่น ๆ อยู่ที่หัวอยู่เลย มือของฉันค่อย ๆ ยกขึ้นมาจับที่ผมตรงที่รู้สึกถึงความอุ่นนั้น พลันสายตาที่ทอดมองออกนอกหน้าต่างรถกลับปะทะกับสายตาอีกคู่หนึ่งที่กำลังมองมาอย่างจัง เป็นสายตาที่ฉันเองก็รู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก เหมือนมีความผูกพันธ์กับมันมาตลอดตั้งแต่จำความได้ และให้ความรู้เหมือนกับสายตาที่คอยเฝ้ามองฉันของคนในความฝัน สายตาของผู้ชายคนนั้น ผู้ชายที่อยู่ในฝัน แต่ทำไมสายตาที่ฉันเห็นในตอนนี้ มันกลับเป็นสายตาของผู้หญิงกันนะ

 

ลิน! ” เสียงนิชฎาเลยเรียกชื่อฉันขึ้นเสียงดัง หลุดจากภวังค์ความคิดในทันที

 

ห๊ะ! มีอะไรเหรอนิด เรียกซะเสียงดังเชียวฉันเอ่ยตอบ

 

ก็ฉันเรียกตั้งนาน เธอก็ไม่ตอบ เหม่ออะไรอยู่เธอถามพร้อมทำหน้าตาสงสัย

 

อ๋อ เปล่าจ้า ว่าแต่มีอะไรหรือเปล่าฉันเอ่ยปัด พร้อมถามเธอต่อ

 

ฉันจะบอกเธอว่า อีก 3 วันลินเตรียมตัวเป็นพี่เลี้ยงให้พนักงานใหม่ด้วยนะเธอตอบ

 

อ้าว นี่บอสรับคนเพิ่มเหรอฉันเลยถามด้วยความสงสัย ทำไมฉันถึงไม่รู้นะ

 

ใช่จ้ะ เห็นบอกว่าเป็นน้องสาว ดีกรีนักเรียนนอกเลยนะ พึ่งจบมาได้ไม่กี่เดือนนี่เอง บอสเลยจะให้ลองมาฝึกงานที่บริษัทดูก่อนเธอตอบ

 

แล้วทำไมบอสถึงให้มาฝึกกับฉันล่ะ ทำไมไม่ให้ทำในส่วนบริหารไปเลยฉันเอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง

 

ก็เห็นบอกว่าจะให้ฝึกจากระดับอื่นไปก่อน จะได้เข้าใจงานของฝ่ายต่างๆด้วย แล้วบอสก็คงเห็นว่าลินเป็นคนที่ทำงานดี มีวินัย รอบคอบ ก็เลยไว้ใจให้ดูแลน้องสาวเขาล่ะมั้งเธอเอ่ยต่อฉันพร้อมกับเล่าถึงข้อสันนิษฐานของตนเองร่วมด้วย

 

งั้นก็จะทำให้เต็มที่ก็แล้วกันนะฉันเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้ม

 

ท่ามกลางบรรยากาศยามค่ำคืนที่ทุกคนหลับใหลในห้วงนิทราอย่างสงบ แต่นั่นไม่ใช่สำหรับฉัน ฉันก็ยังคงอยู่ในห้วงของความฝันเช่นเคย ขณะที่ฉันนั่งคิดทบทวนอะไรหลายๆอย่าง หญิงที่เกิดขึ้นในวันนี้ อยู่ๆก็มีสายลมจากที่ไหนไม่รู้พัดผ่านตัวฉันไป ทั้งๆที่ห้องนี้ไม่ได้เปิดหน้าตาเลยสักบาน ฉันลุกขึ้นจากเตียงนอนแล้วตรงดิ่งไปสำรวจที่หน้าต่างอีกครั้ง แต่ก็อย่างที่คิดทุกบานยังคงปิดสนิท และด้วยความเย็นของสายลมที่พัดผ่านมา ทำให้ฉันต้องเอามือกอดที่หน้าอกของตัวเองเพื่อเพิ่มความอบอุ่นโดยอัตโนมัติ

 

ห๊ะ

 

อยู่ๆก็มีใครคนหนึ่งเอาเสื้อมาคุมให้ฉันจากทางด้านหลัง และเขาคนนั้นก็ยังยืนจ้องมองมาที่ฉันด้วยรอยยิ้มที่คุ้นเคย

 

“  แล้วพบกันนะ รดี

 

 นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่ที่ฉันเฝ้าฝันถึงเขา เป็นครั้งแรกที่ได้ยินเสียง เป็นครั้งแรกที่เขาเอ่ยปากพูดกับฉัน

 

คุณ...คนตัวสูงไม่พูดอะไรเพียงแต่ยิ้มกลับมาให้ฉันเท่านั้น

 

พี่ต้องไปแล้วนะเขาเอ่ยขึ้นแต่ใบหน้าขาวก็ยังเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม สายตาที่มองมายังฉันยังเต็มไปด้วยความอ่อนโยน สายตาที่มองมายังฉันยังเต็มไปด้วยความอ่อนโยน เหมือนทุกครั้งที่ฝันถึง มันไม่เคยเปลี่ยนไปเลยตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้ ขณะที่ฉันกำลังทอดมองไปในสายตาคู่สวยนั่น ร่างของคนตรงหน้าก็เริ่มเลือนจางหายไปเรื่อย ๆ แต่เหมือนแวบหนึ่งที่ฉันมองใปหน้าของเขา  ใบหน้าของเขามันกลับเปลี่ยนไปเป็นของผู้หญิง แต่แค่แวบเดียวเท่านั้น เดี๋ยวสิอย่าเพิ่งไป ฉันยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าคุณเป็นใคร อย่าเพิ่งไป

 

คุณอย่าเพิ่งไปฉันตื่นขึ้นจากความฝันอีกครั้ง มันเหมือนกับทุกทีที่ฉันฝันแล้วจะต้องตื่น แต่ทำไมครั้งนี้ความรู้สึกของฉันมันกลับต่างออกไป

 

จากวันนั้นที่ฉันฝันถึงเขาจนถึงวันนี้ก็เป็นเวลา 3 วันแล้วสินะที่ฉันไม่ฝันถึงเขาคนนั้นอีกเลย  3 วันที่ฉันไม่ได้เห็นใบหน้า รอยยิ้ม และสายตาของเขาที่คอยมองมายังฉัน มันทำให้ตัวฉันเองรู้สึกโหยหา คิดถึงความรู้สึกเดิมๆ ที่ได้อยู่กับเขาแม้จะในความฝันก็ตาม

 

คุณไปอยู่ที่ไหนกันนะฉันได้แต่พึมพัมกับตัวเอง มีต่อ..........

 

ตอนนี้ฉันนั่งอยู่ในร้านกาแฟใกล้กับบริษัท เนื่องจากเป็นเวลาพักทานอาหารกลางวัน ผู้คนจึงค่อนข้างพลุ่งพล่าน ร้านถูกจัดตกแต่งอย่างสวยงามมีโต๊ะสีขาวที่ทำจากเหล็ก ปูด้วยผ้าสีน้ำตาลเข้มพร้อมเก้าอี้แบบเดียวกันวางเรียงรายจัดไว้เพื่อรอต้อนรับลูกค้าที่จะเข้ามาในร้าน ทุกอย่างถูกจัดวางอยู่บนพื้นก้อนอิฐแข็งแรงซึ่งติดอยู่ข้างๆหน้าต่าง เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างก็จะเห็นผู้คนมากมายเดินผ่านไปมา เช่นเดียวกันหากมองขึ้นไปเหนือหัวก็จะมีต้นไม้เลื้อยสีเขียวสดใส ให้ความรู้สึกสดชื่นสบายใจ สร้างบรรยากาศที่ดีในการจิบกาแฟ สิ่งเหล่านี้ทำให้ฉันรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น ความเหนื่อยล้าจากการทำงานเริ่มจางลง ขณะที่ฉันดื่มด่ำกับบรรยากาศรอบตัวสายตาก็พลันเห็นชายร่างสูงกำลังยืนสั่งเครื่องดื่มอยู่ที่เคาน์เตอร์ชาย ที่แม้แค่เห็นแผ่นหลังฉันก็จำได้อย่างแม่นยำ

 

คุณรมย์นลิน วันนี้ขึ้นไปพบผมที่ห้องทำงานนะ ผมมีคนคนหนึ่งจะแนะนำให้รู้จักชายร่างสูงคนนั้นเดินตรงดิ่งเข้ามาพร้อมเอ่ยพูดกับฉัน ใช่ เขาก็คือบอสของฉันนั้นเอง

 

ได้ค่ะ บอสฉันเลยตอบ เขาพยักหน้ารับพร้อมกับเดินไปสะกิดผู้หญิงคนหนึ่งที่ยืนหันหน้าไปอีกทางอยู่ ให้เดินไปพร้อมกับเขา ใครกันนะทำไมคุ้นจัง

 

แอ๊ด

 

ฉันเปิดประตูเข้าไปในห้องทำงานของผู้เป็นเจ้านาย หลังจากที่ได้รับคำอนุญาตจากเขา พร้อมเดินตรงไปหาผู้เป็นเจ้านายที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ของตนเอง อ้าวนี้ตกแต่งสไตล์เรียบหรู แต่รั้วตามลักษณะนิสัยของผู้เป็นเจ้านายที่เป็นคนเรียบง่าย แต่ก็ค่อนข้างเนี๊ยบเอาการอยู่เหมือนกัน เขาบอกมีคนคนหนึ่งจะให้มาเจอ ใครกันนะ แล้วทำไมตอนนี้เขากลับอยู่ห้องคนเดียวล่ะ ใครอีกคนอยู่ไหน

 

แล้ว… ”

 

เขากำลังเข้าห้องน้ำอยู่ ขอโทษที่ให้รอนะคนตรงหน้าเกิดขึ้นเมื่อคเดาคำที่ฉันจะเอ่ยออกไปได้

 

ไม่เป็นไรค่ะฉันเอ่ยตอบ

 

นั่นไง มาแล้วสิ้นเสียงผู้เป็นเจ้านายสายตาของฉันก็มองไปตามเสียงจังหวะการย่างก้าวของใครอีกคน ใครอีกคนที่ตอนนี้ฉันไม่อาจละสายตาไปจากเขาได้ เขาคือ

 

ฉัน เปรมา วรโชติธนัน ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ

 

เขาคือผู้หญิงคนนั้นที่ฉันเคยเจอบนรถประจำทางในวันนั้น และที่สำคัญ เขามีใบหน้าที่เหมือนกันกับผู้ชายคนนั้น

 

ผู้ชายในฝัน




the end

 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ DoraemonminiK จากทั้งหมด 1 บทความ

  • เรื่อง

    หมวด

    ตอน

    คนเข้าชม

    โพสท์

    คะแนน

    อัพเดท

  • รักแฟนตาซี

    เรื่องสั้น

    3/31

    0

    0%

    2 มิ.ย. 62

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น