ตอนที่ 9 : ༻CHAPTER 9༺

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 119
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    15 เม.ย. 62




CHAPTER 9

...บางที...
...มนุษย์เราก็ต้องการอยู่ในโลกแห่งความฝันมากกว่าโลกแห่งความจริง...
...เพราะแบบนั้นแล้ว...
...ก็ไม่แปลกที่ตัวของฉันเอง...
...ก็ต้องการอยู่ในความฝันกับคนที่ฉันรัก...
'ไปตลอดกาล'

[Zephyrus]
-----------------------

          "แฮ่ก...แฮ่ก..."

          "ทางออก...อยู่ตรงไหนกันเนี้ย?!"

          เสียงฝีเท้าปะปนกับเสียงหอบหายใจดังขึ้นในป่าแห่งหนึ่งในเมืองนามิโมริอันเงียบสงัด ร่างของชายหนุ่มวัยประมาณสิบแปดปีวิ่งไปตามทางเดินที่เต็มไปดินและเศษก้อนหินหยาบ ความปวดแสบที่บริเวณฝ่าเท้าจากการไม่ยอมหยุดวิ่งเริ่มทำให้ตัวของเขานั้นรู้สึกอยากพักผ่อนเป็นที่สุด...

          มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี้ย!!

          ความงุ่นงงและสับสนปรากฏบนดวงนัยน์ตาคู่คมสีน้ำตาลคล้ายเปลือกไม้แอชวูดชั้นดี กรอบใบหน้าคมคายประดับไปด้วยหยาดเหงื่อที่ไหลซึมออกมาจากไรผมสีนวลขาว เสียงหัวใจในทรวงอกเต้นรัวรินจากการใช้พลังงานของร่างกายในการออกแรงวิ่ง 

          ใครก็ได้อธิบายเรื่องนี้ให้เขาได้ฟังที!!
.
.
.
          ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้...

          ในความเป็นจริงนั้นเธอคือเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่เรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่สามของโรงเรียนมัธยมเอกชนแห่งหนึ่งและเธอนั้นมีชื่อว่า 'นัท' ตัวของเธอเป็นเพียงเด็กผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่ชื่นชอบในเรื่องของอนิเมะ มังงะ เกมและการวาดรูป จนเป็นกิจวัตรประจำวันอีกอย่างหนึ่งของเธอนอกจากการมาเรียนหนังสือ

          และอยู่มาวันหนึ่ง...แฟนสาวของเธอได้ดึงเธอเข้าไปร่วมกลุ่มของเหล่านักเขียนที่ถนัดในการแต่งนิยายแฟนฟิคจากอนิเมะหรือมังงะเรื่อง 'ครูพิเศษจอมป่วน รีบอร์น' ถือเป็นอีกหนึ่งสิ่งที่เธอนั้นชื่นชอบอย่างมาในตอนนี้...

          แต่ว่า...เธอไม่ใช่สายแฟนฟิคเลยได้แต่นั่งวาดรูปและมองคนอื่นๆในแชทที่คุยกันสนุกสนานในแชทกลุ่ม...ซึ่งนานๆทีเธอจะโผล่หน้าไปให้พวกเขาเห็นบ้างอะไรบ้างตามประสานั้นแหละนะ...

          แต่อย่างน้อยๆเธอยังมีแฟนสาวของเธอคอยคุยเล่นด้วยตลอดเวลาทำให้ไม่เหงา~ อีกทั้งยังเป็นคนที่คอยโรลเพลย์กับเธออยู่ตลอดนับตั้งแต่หลังวันที่พวกเธอสองคนนั้นได้รู้จักกันผ่านโลกโซเชี่ยล

          "งื้อ....ง่วงจังเลย...."

          เธอขยับร่างกายของเธอเล็กน้อย ตอนนี้นั้นเป็นช่วงเวลาที่เธอควรจะเข้านอนได้แล้ว แต่ว่า... ดวงนัยน์ตาสีเข้มใต้เลนส์แว่นสีใสจับจ้องข้อความของตนที่ยังคงพิมพ์ตอบกลับโรลเพลย์ของคนรักอยู่ นิ้วเรียวจิ้มแป้นข้อความบนหน้าจอโทรศัพท์จนเสร็จก่อนที่จะส่งแล้วบอกฝันดีคนรักเช่นเดียวกับทุกๆครั้งก่อนที่เธอจะเข้าสู่ห้วงนิทรา

          มือเรียวถอดแว่นตาของตนออกและวางมันไว้ข้างหัวเตียง พลางก้มลงซุกใบหน้าของตนกับเหล่าตุ๊กตานุ่มนิ่มที่เธอนั้นชื่นชอบก่อนที่ดวงนัยน์ตาสีเข้มจะค่อยๆถูกปิดลงด้วยเปลือกตาของเธอเอง...และนั้นทำให้เธอก้าวเข้าสู่ห้วงนิทราในค่ำคืนนี้...
.
.
.
          มันก็ควรจะเป็นแบบนั้นแหละนะ...

          ขายาวยังคงออกแรงวิ่งพาร่างของเขานั้นไปยังทางข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย ก่อนที่เขานั้นจะสะดุดล้มลงบนทางเดินที่เต็มไปด้วยดินและเศษหินต่างๆ ความเจ็บปวดแทรกเข้ามาในโสตประสาทความรับรู้นั้นเป็นสิ่งที่บ่งบอกว่าหัวเขาของเขานั้นได้เกิดแผลถลอกจากการหกล้มในครั้งนี้

          "ให้ตายเถอะ...ทางออกอยู่ไหนกัน..."

          เขาเอ่ยออกมาอย่างสิ้นหวัง ก่อนที่หูหมาป่าสีนวลแซมสีนิลกาลกระดิกเล็กน้อยและขยับไปมาเมื่อเขาได้ยินเสียงฝีเท้าของมนุษย์ จมูกสันโด่งขยับเหมือนกำลังดมกลิ่นของบางสิ่งบางอย่างที่เข้ามาในโสตประสาทการรับรู้กลิ่นของเขาเอง

          เขานั้นเป็นมนุษย์ทดลองที่ถูกตัดต่อพันธุกรรมของหมาป่าเข้าไป...นั่นทำให้ตัวของเขานั้นมีประสาทการรับรู้ดีกว่ามนุษย์ทั่วไปหลายเท่า...เพราะงั้นคงไม่แปลกหากตัวเขานั้นจะได้ยินเสียงหรือกลิ่นอยู่ไกลออกไประยะหนึ่ง...

          กลิ่นของ...บุหรี่?

          มือแกร่งพยายามยันร่างของตนให้ลุกขึ้นยืนจากพื้นดิน ขายาวที่อ่อนแรงพยายามพาร่างของตัวเขานั้นไปตามทิศทางที่ได้กลิ่นของบุหรี่และเขาคาดหวังว่านั้นจะเป็นทางออกของป่าแห่งนี้...

          มีคนอยู่...จริงๆด้วย...

          หางหมาป่าสีนวลแซมสีนิลกาลเริ่มขยับส่ายไปมาอย่างดีใจที่เขานั้นได้พบกับเด็กนุ่มที่ดูมีอายุไล่กันกับตัวของเขา ดวงนัยน์ตาคู่คมสีเปลือกไม้แอชวูดจับจ้องร่างของเด็กชายคนหนึ่งที่ยืนสูบบุหรี่อยู่หน้าศาลเจ้าที่มีรูปทรงเหมือนศาลเจ้าของระเทศญี่ปุ่น ก่อนที่จะส่งเสียงเรียกแต่พอสังเกตุดูดีๆตรงบริเวณหูของเด็กหนุ่มกลับมีหูฟังสีขาวนวลอยู่บ่งบอกว่าเด็กหนุ่มคงไม่มีทางได้ยินเสียงเรียกของเขา

          เจ็บชะมัดเลยแหะ...

          เมื่อลองก้มมองแผลถลอกที่หัวเข่าทั้งสองก็ได้แต่กัดริมฝีปากของตนแน่น ขายาวค่อยๆเริ่มออกก้าวเดินพาร่างของเขานั้นไปหาเด็กหนุ่มที่ยังคงยืนสูบบุหรี่อยู่ ก่อนจะคลี่ยิ้มให้เมื่อดวงนัยน์ตาสีม่วงสดใสคล้ายอัญมณีเม็ดงามหันมาสบตากับเขา เด็กหนุ่มยกมือขึ้นมาถอดหูฟังสีนวลของตนออกเพื่อฟังสิ่งที่ผู้มาใหม่ต้องการจะเอ่ย

          "ครับ?...มีอะไรกับผมครับ?"

          "คือ...ว่า..เออ..."

          เมื่อสบตากันตรงๆชายหนุ่มเมื่อรู้สึกประมาทเมื่อเขานั้นถูกจับจ้องมองด้วยแววตาที่ฉายแววความหยิ่งยโสและเรียบเฉย คิ้วคมสีเข้มของเด็กหนุ่มขมวดเข้าหากันก่อนสูบควันบุหรี่เข้าไปเต็มปอดแล้วพ้นควันสีเข้มใส่ใบหน้าของคนที่ทำท่าประมาทพลางหัวเราะออกมาเบาๆตามประสาของเขาเอง

          "ไม่ต้องเกร็งหรอกครับ คุณมีอะไรให้ผมช่วยก็บอกสิครับจะอ้ำอึ้งทำไมกัน?"

          ชายหนุ่มสำลักควันที่ถูกพ้นใส่ใบหน้าของเขา ก่อนที่จะจับจ้องใบหน้าที่แปรเปลี่ยนจากความเรียบเฉยเป็นใบหน้าที่ดูเป็นมิตรและเต็มไปด้วยความขี้เล่นนั้นจึงทำให้ชายหนุ่มเริ่มรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาจึงเอ่ยถามคำถามของเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็นปนความสงสัย

          "คือว่า...ที่นี่คือที่ไหนหรอครับ?"

          คิ้วคมสีเข้มเลิกขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่ดวงนัยน์ตาสีม่วงจะจับจ้องไปที่หูหมาป่าและหางหมาป่าของบุคคลตรงหน้าพลางปล่อยให้บุหรี่ตกไปยังพื้นหินที่เขายืนอยู่และใช้เท้าขยี้ม้วนบุหรี่เพื่อดับเปลวไฟลงไป

          "ที่นี่คือเมืองนามิโมริ ประเทศญี่ปุ่น และตรงที่เรายืนอยู่ตรงนี้คือศาลเจ้านามิโมริ"

          "นามิโมริ?! รีบอร์น?! อะ...ขอโทษครับผมตกใจอะไรนิดหน่อย..."

          ชายหนุ่มเอ่ยออกมาอย่างตกใจเมื่อได้ยินชื่อของเมืองที่เขาได้อยู่ ซึ่งมันคล้ายกับเมืองในอนิเมะและมังงะเรื่องโปรดของตัวเขาในก่อนหน้านี้ ดวงนัยน์ตาคู่คมสีม่วงคล้ายอัญมณีค่อยๆหรี่ลงไปเมื่อได้ยินสิ่งที่ชายหนุ่มตรงหน้าพูดออกมาด้วยความตกใจ เรื่องราวต่างๆเริ่มประติประต่อกันจนเข้าที่ ริมฝีปากคมได้รูปของเด็กหนุ่มจะค่อยๆเอื้อนเอ่ยคำถามสำคัญออกไป

          "คุณ...ทะลุมิติมาที่นี่ใช่ไหมครับ? ที่นี่คือโลกของอนิเมะมังงะเรื่องครูพิเศษ จอมป่วนรีบอร์น...คุณคงไม่สามารถเถียงอะไรผมได้เพราะว่าเมื่อครู่คุณนั้นได้หลุดชื่อของตัวละครหลักและชื่อเรื่องออกมา..."

          หูหมาป่าสีนวลแซมสีนิลกาลค่อยๆลู่ลงไปเมื่อได้ยินสิ่งทีอีกคนพูดและเป็นตัวเขาเองที่เผลอหลุดข้อมูลส่วนนั้นออกไป แต่นั้นก็อดแปลกใจไม่ได้ที่เด็กหนุ่มตรงหน้านั้นก็รู้เรื่องนี้เช่นเดียวกับตัวของเขาเองเช่นกัน

          แต่เท่าที่ลองวิเคราะห์ดูแล้ว...การที่ตัวของเขาที่ก่อนหน้านี้เป็นเพียงเด็กผู้หญิงธรรมดาและตื่นขึ้นมาด้วยร่างของชายหนุ่มคนนี้...แถมยังเจ็บแผลจริงอีกตังหาก...นั้นไม่สามารถทำให้ตัวของเขาคิดว่านั้นคือความฝันได้เลย...

          "ถ้าแบบนั้นแล้ว...ในโลกก่อนคุณคือใครกันล่ะครับ?"

          เด็กหนุ่มเอ่ยถามคนที่ทำท่าทางเหมือนน้องหมาที่ถูกเจ้าชอบจับได้หลังจากทำความผิด ก็ทำให้รู้สึกนึกเอ็นดูไม่ได้ และความรู้สึกคุ้นเคยแบบนี้นั้นทำให้เขารู้สึกนึกถึงคนที่เป็นแฟนสาวของเขา...

          แต่นั้นคงไม่มีทางเป็นไปได้...

          "เออ...ผมเป็นเด็กผู้หญิงธรรมดาๆคนหนึ่งที่ยังเรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นครับ...ในตอนนั้นผมมีชื่อว่า 'นัท' ส่วนร่างนี้มีชื่อว่า 'เซฟไฟรัส' เป็นมนุษย์ทดลองที่หนีมาจากสถาบันวิจัยแห่งหนึ่งที่ไฟไหม้ครับ..."

          ดวงนัยน์ตาคู่คมสีม่วงคล้ายอัญมณีเม็ดงามค่อยๆเบิกกว้างขึ้นเมื่อได้ยินชื่อเก่าของครตรงหน้า นั้นเป็นชื่อของแฟนสาวของเขาในโลกเก่า แต่นั้นยิ่งทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกหวั่นใจกลัวว่าคนตรงหน้าของเขาจะเป็นเพียงคนอื่นที่มีชื่อเดียวกันเท่านั้น...

          เพราะงั้นแล้ว...ก็คงมีแต่เพียงชื่อเล่นที่เขาทั้งสองคนนั้นเอาไว้เรียกกันเท่านั้นที่สามารถพิสูจน์ความคิดของเขาได้ว่าเป็นเรื่องจริงหรือไม่...

          "หมา...ฟูว?"

          หูหมาป่าที่ลู่ลงตั้งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว หางสีนวลแซมสีนิลกาลเริ่มส่ายเป็นจังหวะที่รวดเร็วคล้ายเวลาที่สุนัขนั้นมีความสุข รอยยิ้มเริ่มปรากฎบนใบหน้าคมคายของเซฟไฟรัสก่อนที่มือแกร่งจะดึงร่างของของคนตัวเล็กกว่าเข้ามาในอ้อมแขนและซุกใบหน้าลงที่เรือนผมสีเข้ม

          "แมวฟูว~ แมวฟูวใช่ไหม~ แมวฟูวตัวเล็กๆ~"

          คนในอ้อมแขนส่งเสียงหัวเราะออกมาเบาๆกับท่าทีคล้ายหมาน้อยของอีกคนก่อนพยายามมุดออกมาเพราะคนตรงหน้านั้นพันธนาการด้วยแขนแกร่งจนตอนนี้เริ่มรู้สึกอึดอัด

          "แมวฟูวเอง...แต่ก่อนอื่นหนาฟูวปล่อยแมวฟูวก่อนนนน เจ้าหมาอ้วนเอ้ย!"

          "หมาฟูวไม่อ้วนนนนนน"

          เซฟไฟรัสเอ่ยเถียงคนรักที่อยู่ในอ้อมแขน ก่อนยอมปล่อยให้อีกคนออกจากพันธนาการเมื่อมือคู่นั้นตีลงที่แขนของเขาอย่างแรงนั้นทำให้เขานั้นรู้สึกได้ถึงความเจ็บจากการถูกตี คนตัวเล็กกว่าถอนหายใจก่อนขยับออกมายืนดีๆพลางคลี่ยิ้มรักใคร่ออกมา

          "แผล?...ไปหกล้มที่ไหนมาเนี้ย? แถมตัวมอมแมมขนาดนี้อีก เดี๋ยวกลับบ้านกันไปอาบน้ำทำแผลให้เรียบร้อยแล้วไปหาซื้อชุดกัน แล้วเราสองคนก็ไปทานอาหารกันนะ ร้านทาเคซูชิของยามาโมโตะ ที่นั้นเบลก็อยู่ด้วยเพราะงั้นคงไปสินะ?"

          "ไปปปป หมาฟูวจะไปหาเบลลล"

          ดวงนัยน์ตาสีมองจับจ้องหางหมาป่าที่ยังคงส่ายไปมาไม่ยอมหยุดก่อนที่จะถอดเสื้อฮูดที่ตนสวมใส่อยู่ให้คนรักนั้นใส่เพื่อปกปิดหูหมาป่าคู่นั้น ก่อนที่จะยกมือขึ้นมาลูบเรือนผมสีนวลแซมสีนิลกาลแล้วผลักมืออกพลางเดินนำท่างไปยังที่พักของเขา

          "แมวฟูวๆ แมวฟูวสูบบุหรี่ทำไมงะ มันไม่ดีต่อสุขภาพนะ"

          "อืม...มันคงเป็นเพราะแมวฟูวอยากลองสูบเองล่ะมั้ง...มันก็ไม่ได้แย่นะ รสชาติขมๆหน่อย..."

          เด็กหนุ่มเอ่ยออกมาพลางหยิบม้วนบุหรี่ม้วนใหม่ขึ้นมาแล้วคาบมันไว้ที่ริมฝีปากก่อนที่จะค่อยๆจุดไฟที่ม้วนบุหรี่พลางสูบควันของบุหรี่เข้าไปในปอดของเขาเอง รสชาติขมติดอยู่ตรงปลายลิ้น ความร้อนของควันบุหรี่เข้าไปในร่างกายของเขานั้นทำให้รู้สึกตื่นตัวตลอดเวลาที่ได้สูบมันเข้าไป

          เซฟไฟรัสขมวดคิ้วเข้าหากันเมื่อเห็นคนตรงหน้ายังคงสูบบุหรี่พลางได้แต่ถอนหายใจเพราะห้ามไปคนตรงหน้าก็ไม่มีทางที่จะหยุดสูบเลย จึงได้แต่ก้าวเดินตามหลังอีกคนไปเรื่อยๆเหมือนน้องหมาที่เดินตามเจ้าของที่มารับตนกลับบ้าน ก่อนมองซ้ายมองขวาเมื่อเขานั้นมาถึงห้องพักของคนรัก

          "ไนเจล เฮโรเดส? ชื่อแมวฟูวชะมะๆ~"

          เซฟไฟรัสเอ่ยออกมาอย่างร่าเริงเมื่อเห็นคนรักพยักหน้าก็คลี่ยิ้มเหมือนบอกให้คนตรงหน้ารับรู้ว่าตัวของเขานั้นเก่ง ริมฝีปากคมของไนเจลระบายรอยยิ้มออกมาบางๆพลางเดินไปหยิบเสื้อผ้าตัวใหญ่ของเขาแล้วเอามาวางไว้ที่โต๊ะ ก่อนที่จะเดินไปเพื่อหยิบกล่องปฐมพยาบาลมาเพื่อทำความสะอาดแผลถลอกของคนรักอย่างเบามือที่สุดเพื่อไม่ให้อีกคนนั้นเจ็บ

          "เดี๋ยวหมาฟูวไปอาบน้ำพยายามอย่าให้แผลโดนน้ำนะ แล้วใส่ชุดที่แมวฟูวเตรียมให้แก้ขัดไปก่อนนะ แล้วค่อยไปซื้อเสื้อผ้าที่พอดีตัวหมาฟูวอีกรอบหนึ่ง"

          "อาเครรร"

          เซฟไฟรัสยังคงคลี่ยิ้มกว้างก่อนที่จะหยิบเสื้อผ้าที่อีกคนเตรียมให้มาแล้วเดินไปเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำสักพักหนึ่งก็ออกมาด้วยชุดสีเข้มที่ถูกคนรักเตรียมให้ ดวงนัยน์ตาคู่คมสีเปลือกไม้แอชวูดจับจ้องร่างของคนรักที่กำลังนั่งวาดรูปแล้วเดินไปซุกไซร้ซอกคอสีนวลอย่างรักใคร่เหมือนหมาน้องออดอ้อนคนรักอยู่

          "อาบเสร็จแล้ววว ไปซื้อเสื้อผ้าแล้วไปหาเบลกันนน"

          มือแกร่งของคนที่สร้างสรรค์ผลงานวาดรูปอยู่หยุดสิ่งที่ตนกำลังวาดอยู่แล้ววางของทุกอย่างลงบนโต๊ะตรงหน้าแล้วดึงใบหน้าคมคายของอีกคนเข้ามาใกล้ๆ ริมฝีปากคมทั้งสองประกบกันอย่างแผ่วเบาแล้วผลักออกจากกัน

          "จริงสิ...เรื่องเบลน่ะ..."

          "ให้เขามาเป็นคนรักของเราทั้งสองคนดีไหมล่ะ? ให้เบลข้างล่าง แมวฟูวตรงกลาง ส่วนหมาฟูวด้านบน แบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ เห็นไหมล่ะหืม?"

          ดวงนัยน์ตาคู่คมสีม่วงคล้ายอัญมณีฉายแววเป็นประกายความเจ้าเล่ห์ออกมา คนที่ถูกถามได้แต่กระพิบตาปิบๆก่อนที่จะยอมพยักหน้าเหมือนบอกว่าตกลงกับความคิดของผู้เป็นคนรัก มันก็ไม่ได้เสียหายอะไรนี่หนา...

          "งั้นเราไปซื้อเสื้อผ้ากันเลยแล้วกันนะ"

          ไนเจลส่งเสียงหัวเราะออกมาเบาๆในลำคอก่อนที่จะยันตัวลุกขึ้นแล้วเดินนำไปยังร้านขายเสื้อผ้าบุรุษที่เขามักมาใช้บริการบ่อยครั้ง เซฟไฟรัสเดินตามก่อนที่จะเดินไปเลือกเสื้อผ้าที่เขานั้นถูกใจมาลองและเลือกซื้อ

          มือแกร่งหยิบเสื้อฮูดสีขาวและดำขึ้นมา ดวงนัยน์ตาคู่คมจับจ้องลายต่างๆบนตัวเสื้อก่อนที่จะระบายรอยยิ้มแล้วเดินไปลองเสื้อ พอได้เสื้อผ้าที่เขาพวกใจจำนวนหนึ่งก็ค่อยๆเดินไปหาคนรักด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสุข

          "ได้ตามที่ต้องการแล้วใช่ไหม? งั้นเอาไปจ่ายเงินกันเถอะ"

          ดวงตาสีม่วงสดใสของไนเจลจับจ้องเสื้อผ้าต่างๆในอ้อมแขนคู่แกร่งก่อนที่จะออกก้าวเดินนำเพื่อเอาเสื้อผ้าเหล่านั้นไปจ่ายเงิน เขาจับจ้องพนักงานที่หยิบเสื้อผ้าไปคิดเงินพลางหยิบกระเป๋าขึ้นมาเพื่อส่งเงินให้พนักงานเมื่อทราบจำนวนราคาของเสื้อผ้า

          "หมาฟูวถือเอานะ ร้านทาเคซูชิอยู่ใกล้ๆนี้เอง"

          รอยยิ้มยังคงประดับบนใบหน้าคมคายของไนเจล ก่อนที่จะรับถุงใส่เสื้อผ้ามาจากพนักงานและส่งมันให้หมาน้อยในคราบมนุษย์ทดลองเป็นคนถือแล้วเดินนำไปยังร้านซูชิของสองพ่อลูกยามาโมโตะ ขายาวเดินก้าวเข้าไปในร้านพลางมองคนคุ้นเคยที่นั่งทานซูชิอยู่

          "ไงไนท์ เจอกันอีกแล้วนะ ชิชิชิ~"

          "นั้นสินะ เจอกันอีกแล้วนะเบล นายนี่มาที่ร้านนี้ตลอดเลยนะ อ๋อ นี่เพื่อนฉันน่ะ เขาชื่อเซฟไฟรัส เรียกว่าเซฟพอนะ"

          ไนเจลคลี่ยิ้มพลางแนะนำตัวคนข้างกายที่เดินมาด้วยกัน เซฟไฟรัสทำตัวเลิกลั่กเล็กน้อยก่อนที่จะค่อยๆโค้งหัวลงให้กับเบลเฟกอลและยามาโมโตะคนพ่อที่ทำซูชิแซลม่อนต้อนรับคนที่เป็นลูกค้าขาประจำของเขา ดวงนัยน์ตาคู่สีม่วงจับจ้องเบลเฟกอลก่อนที่จะเดินไปนั่งข้างๆเช่นเดียวกับเมื่อวันก่อนและเรียกให้ผู้เป็นคนรักมานั่งอีกข้างกายของตน

          บรรยายกาศเริ่มกลับมาเงียบสงัดเมื่อทั้งสามคนไม่ยอมปริปากพูดอะไรออกมา มือแกร่งของไนเจลยกแก้วน้ำชาร้อนขึ้นมาดื่มพลางครุ่นคิดเรื่องของโดมิเนท แฟมมิลี่ ก่อนที่จะยกยิ้มมุมปากเมื่อเขานั้นเหลือบมองเห็นคนมาใหม่ 

          ผู้มาใหม่นั้นเป็นชายหนุ่มร่างสูงมีเรือนผมสีบลอนด์ส้ม ดวงนัยน์ตาคู่คมสีไพรินจับจ้องมาที่เขาทั้งสามคน เรือนร่างสมส่วนในส่วมใส่ชุดสูทเรียบหรูนั้นทำให้เขาพอรับรู้ได้ว่าเป็นใครกันที่มาหาเขาในที่แห่งนี้ มือแกร่งวางแก้วน้ำชาลงไปอย่างเบามือแล้วจับจ้องใบหน้าคมคายที่ส่งยิ้มมาให้เขา

          "คุณคงเป็นคนที่ส่งข้อความมาหาผมสินะ..."

'ถ้ารู้จักคำว่า Dominate ให้ไปที่ร้านทาเคซูชิในวันนี้ก่อนพระอาทิตย์จะตกดิน'
'หากไม่รู้จัก โปรดอย่าไปที่ร้านทาเคซูชิในวันนี้'

          ดวงนัยน์ตาคู่คมสีม่วงเช่นเดียวกับสีของอัญมณีเม็ดงามจับจ้องเงาสะท้อนของตัวเขาเองในน้ำชาที่ส่งไอความร้อน พลางยกยิ้มแสยะที่มุมปากออกมาอย่างอดใจไม่ได้ แน่นอนว่าเขานั้นเดาได้ตั้งแต่แรกแล้วว่าคนตรงหน้านั้นเป็นใคร คนที่จัดการทุกอย่างให้เข้าที่แบบนี้ก็คงเป็นท้องนภาอย่างไม่ต้องสงสัย

          "จะให้ผมเดาไหมล่ะว่าคุณคือใครกัน?"

          "คนที่จัดการเรื่องทุกอย่างให้คงที่น่ะ มีเพียงท้องนภาที่จะทำสิ่งนั้นได้...เพราะงั้นแล้ว...ท้องนภาก็ไม่ต่างจากการที่ต้องคอยเป็นพี่ใหญ่ค่อยดูแลทุกๆคนในแฟมมิลี่..."

          "ใช่ไหมล่ะครับ...พี่เซย์"

          เอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มแสยะเช่นดั่งเดิมพลางค่อยๆดื่มน้ำชาร้อนอย่างเชื่องช้าแล้วมองชายหนุ่มผู้มาใหม่ที่ยังคงส่งรอยยิ้มให้กับเขาต่อไป มือแกร่งวางแก้วชาน้ำร้อนพลางค่อยๆเอ่ยออกมาอย่างสบายอารมณ์ตามประสาของเขา

          "ถ้ามาคุยเรื่องโดมิเนท..."

          "ผมตกลงอยู่แล้ว...ว่าแต่พี่เดาได้ไหมล่ะว่าผมคือใคร?"

          ดวงนัยน์ตาคู่คมสีไพรินเม็ดงามจับจ้องร่างของเบลเฟกอลที่นั่งอยู่ข้างกายของไนเจลและเหมือนจะไม่สนใจสิ่งที่พวกเขาสองคนนั้นคุยกัน ก่อนที่จะส่งยิ้มให้เหมือนบอกว่าเขานั้นรู้ว่าตัวของไนเจลนั้นเป็นใครในกลุ่มนกของเขาเอง และยังพอรู้ได้ไม่อยากว่าคนที่นั่งทานซูชิเหมือนน้องหมาที่เจ้าของอนุญาตให้ทานอาหารนั้นเป็นใครกัน

          "แน่นอน...พี่รู้อยู่แล้วล่ะ~"

          "งั้น ก่อนไปรวมตัวกัน...มื้อนี้พี่เลี้ยงนะ"

          ร่างสูงของชายหนุ่มเดินไปหาร่างของไนเจล มือแกร่งวางลงบนเรือนผมสีเข้มแล้วลูบอย่างแผ่วเบาอย่างนึกเอ็นดูแล้วเดินไปนั่งที่ข้างกายของเซฟไฟรัสพลางสั่งซูชิมาทานตามประสาของเขาแล้วส่งเสียงหัวเราะเบาๆเมื่อเห็นเซฟไฟรัสทำหน้าเหมือนน้องหมาน้อย

          ไนเจลเองก็ส่งเสียงหัวเราะออกมาพลางหันไปพูดคุยกับเบลเฟกอลตามประสาของเขาบ้างเช่นกัน ก่อนที่จะจับจ้องใบหน้าเรียวสวยนั้นอย่างรักใคร่แล้วจึงหันกลับมาทานซูชิต่อเพื่อไม่ให้ผิดสังเกตุมากนัก

          เอาล่ะ...

          ใกล้ได้เวลาแล้วล่ะ...

          เวลาแห่งความยิ่งใหญ่ของโดมิเนท แฟมมิลี่ยังไงล่ะ :)

------------------
TALK WITH

สวัสดีทุกๆคนด้วยนะคะ ฮู้ววว จริงๆก็เป็นคนที่แต่งคนเดียวกับของไนท์ๆเพราะไนท์กับเซฟเขามาคู่กันนน เซอร์ไฟส์ใช่ไหมล่ะที่แฟนสาวของไนท์ก็มาด้วย จริงๆเรื่องนี้เป็นทั้งชายรักชายและชายรักหญิงตามปกติเลย เพราะงั้นหวังว่าทุกคนจะชอบนะคะ



     
Z y c l o n
     
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

74 ความคิดเห็น

  1. #57 malefactor (@malefactor9029) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 11:03
    3p สินะ3p!!!!!
    แถมวาย!!!! กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    #57
    2
    • #57-1 DominateFamily (@DominateFamily) (จากตอนที่ 9)
      24 เมษายน 2562 / 12:39
      ไนท์กับเซฟเขาเป็นคนรักที่ชอบเบลเหมือนกัน ก็....แซนวิชกันไปนะครับ 55555
      //แล้วสองคนนั้นก็มีความสุขมากซะด้วย 5555
      @เซโล่
      #57-1
  2. #35 เรนไม่ถูกใจสิ่งนี้ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 12:13

    บบอกว่า...อย่ารีบกันสิ!!!!!!!!!!

    โว้ยยยนบทต่อจากบอสยังไม่ได้แต่งเลย

    อิบอสก็รีบแต่งเกินนำเพื่อนไป2บทล่ะ

    #35
    1
    • #35-1 DominateFamily (@DominateFamily) (จากตอนที่ 9)
      9 เมษายน 2562 / 12:28
      ด้วยความขี้เกียจเข้าไอดีตัวเองนะ โอ๋ๆนะตัวเธอ 5555555555
      //นี่สงสารนะ สงสารอยู่จริงๆ--
      #35-1
  3. #34 yokiyoky (@yokiyoky) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 01:14

    เหม็นฟวามรักกกกกกกก
    มองเมนตัวเองแล้วได้แต่ปาดน้ำตาในใจ....กระซิก!
    #34
    2
    • #34-1 DominateFamily (@DominateFamily) (จากตอนที่ 9)
      9 เมษายน 2562 / 01:41
      ด้วยความที่เราขี้เกียจเข้าไอดีตัวเองนะ--- โธ่ อายะผู้น่าสงสาร
      #34-1
  4. #33 Creator Happy Invulnerable (@Beautiful_Hair) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 23:25

    มี10คนใช่มั๊ย เรายังไม่เห็นแป้งเลย อยากให้โดมิเนทเป็นรูปเป็นร่างกว่านี้เร็วๆ
    #33
    1
    • #33-1 DominateFamily (@DominateFamily) (จากตอนที่ 9)
      9 เมษายน 2562 / 01:39
      มี 10 คนครับ ตอนนี้พี่แป้งกำลังเขียนอยู่ จะพยายามทำให้โดมิเนทเป็นรูปเป็นร่างนะครับ เอาใจช่วยพวกเราด้วยนะครับ~
      @เซโล่
      #33-1
  5. #30 aom051 (@aom051) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 21:23

    คนครบแล้ววว...ใช่มะ มี 9 คนนิ?

    #30
    1
    • #30-1 DominateFamily (@DominateFamily) (จากตอนที่ 9)
      9 เมษายน 2562 / 01:40
      มี 10 คนครับ เหลืออีกคนนึง คนสุดท้ายกำลังเขียนอยู่ครับ~
      @เซโล่
      #30-1
  6. #29 The Lost Dream (@praew0009) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 20:41

    เหม็นความรักกกกกกกก
    อ้ากกกกกกก
    มองตัวเองที่ตอกตะปูคานอยู่
    #29
    1
    • #29-1 DominateFamily (@DominateFamily) (จากตอนที่ 9)
      9 เมษายน 2562 / 01:41
      ไปซื้อสเปรย์ดับกลิ่นความรักกันเถอะโช 55555
      #29-1