ตอนที่ 8 : ༻CHAPTER 8༺

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 117
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    4 เม.ย. 62




CHAPTER 8

บางที... เรื่องบางเรื่องที่มันไม่คาดฝันก็สามารถเกิดขึ้นได้เช่นกัน..





               "เดี๋ยวนะ เราไม่อยู่แค่สัปดาห์เดียวทุกคนเขาหายกันไปไหนหมด แชทไม่ขึ้น ถามอะไรก็ไม่พิมพ์ตอบเลย มันอะไรกันเนี่ย" หญิงสาวอายุสิบห้าปีนาม ' ยูกิ ' ปัจจุบันเป็นนักแต่งนิยายในเว็บเด็กดีสามัญชนทั่วไป พวงตำแหน่งหมอสาวแผนกผู้ป่วยครองคู่เอาไว้เช่นกัน เธอเป็นสมาชิกกลุ่มไลน์กลุ่มนึงที่ตั้งแฟมิลี่ขึ้นมา พวกเขาในกลุ่มนั้นพูดคุยเป็นกันเอง แต่ก็แฝงความเคารพภายในคำพูดเล็กน้อย ทั้งพี่ ๆ อายุมากกว่าเธอนั้นชอบจะพูดคุยหยอกล้อเรื่องธรรมดาทั่วไปหรือเรื่องไร้สาระตามปกติในกลุ่ม



          ในทุก ๆ วันจะมีไลน์เด้งขึ้นมาบนหน้าจอของเธอตลอดในเวลายามเช้าถ้าเธอไม่ปิดเสียง


          แต่พ่อกับแม่ของเธอแจ้งข่าวคราวเอาไว้ล่วงหน้าว่าจะพาเธอไปเยี่ยมญาติที่ต่างจังหวัดหนึ่งสัปดาห์ และที่นั้นไม่มีสัญญาณมือถือใด ๆ ทั้งสิ้น มันจึงกลายเป็นว่าเธอต้องใช้ชีวิตโดยไม่มีไลน์เด้งขึ้นมาเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์



          หลังจากนั้นพอเธอได้กลับมายังบ้านของตนเองเท่านั้นแหละ...





           ข้อความไม่มีสักอันเดียว! คือแบบ ตัวฉันนี่คิดเลยว่ามันเกิดอะไรขึ้น พอลองแท็คทุกคนดู มีคนอ่านสองคน..


          โอ๊ยตาย ยูกิจะเป็นลม สองคนที่อ่านคือพี่แป้งและพี่มาย แน่นอนว่าพี่เขาก็ต้องถามว่าแท็คมาทำไม ฉันก็ตอบไปตามความจริงว่าทำไมทุกคนในกลุ่มดูเงียบแปลก ๆ



               "ฮะ? พี่แป้งกับพี่มายก็ไม่รู้หรอเนี่ย หายไปไหนกันหมดคะเนี่ยทุกโค้นน!" เธอล่ะเพลียใจจริง ๆ หลังจากกลับมาจากต่างจังหวัดก็ต้องมาเรื่องปวดหัว ๆ นี่อีกตายแล้ว ๆ เฮ้อ! ปวดหัวโว้ยย!!



               เธอเลื่อนดูอ่านข้อความย้อนหลังแก้เซ็งไปในตัวก็พบว่าเธอไม่ได้ตอบข้อความอะไรของใครเลย ได้เพียงแต่นั่งมองผ่าน ๆ เท่านั้น ซึ่งเธอก็แน่ได้ว่าเวลาอ่านแชทกลุ่มนี้ ไม่คำว่า ' กาว ' ไม่ได้ กลุ่มนี้ถ้าขาดคำว่ากาวล่ะกลุ่มล้มเป็นแน่





               
               พี่มาย

              : ฮิเบิร์ด : รักนะ รักนะ *น้วยๆเบล              
               : ( • ̀ω•́  )


              พี่เรน

              : //ชูป้ายเคเอฟซีฮิเบิร์ด
              

               พี่มาย

               : อย่า กิน น้อง!!!


               พี่เรน

               : ไม่กิน!
              : น้องน่ารักใครจะกินลง


               พี่มาย

               : จะ KFC ไม่ได้!!


               พี่เรน

               : ก็คนจะเคเอฟซีอ่าาาา


               พี่มาย

               : ฮิเบิร์ดต้องเป็นคนส่งสารรักให้คุณฮิ-


               พี่เรน

               : มาส่งให้เรนเร็ววววววววววววววรออยู่นาจาาา


               พี่มาย

               : จนถึงตอนนี้คงไม่ส่งให้เรนๆแล้วมั้ง


               พี่เรน

               : ไมอ่ะะะะะะะะะะะ


               พี่มาย

               : เพราะฮิไม่รักเรน(?)


               พี่เรน

               : ไม่จริงงงงงง
               : ฮิรักเรนจะตายย


               พี่มาย

               : ไม่เชื่ออออออ



               อ่านถึงประโยคสุดท้ายเธอก็หัวเราะเหมือนคนบ้าไม่มองทางขาสะดุุดกับบางอย่างเข้า...






               "ว้าย!"



          ตาเถรหกตกเกือบแตก! ฉันสะดุดท่อตาย! พระเจ้าทำไมท่านจึงทำร้ายลูก! ฮือ ทำไมชีวิตของ คาสึกิ ยูกิ ถึงเป็นแบบนี้เนี่ย!? แค่อายุเพียงสิบห้าปีก็สิ้นอายุขัยแล้วหรอ ทำไมมันเร็วจัง ฉันไปทำอะไรให้ใครอาฆาตรึเปล่าคะเนี่ย ยังใช้ชีวิตไม่คุ้มเลย




               "อะ-อือ อะไรอ่ะ ที่นี่มันที่ไหน" แสงสว่างวาบจ้าสาดส่งผ่านเข้าเบ้าตาเจริดจรัดมิอาจเผลอลืมตาขึ้น เปลือกตาปรับทัศนวิสัยในการมองแล้วค่อย ๆ เปิดเปลือกตาจ้องมองด้าหน้าของหล่อน เบื้องหน้าคือชายหนุ่มผมดำสอยสั้นดวงตาคมจ้องมองแฝงลึกความอ่อนโยน มุมปากขยับยกยิ้มพึงพอใจ กระทั่งลูบหัวปลอบคล้อยตามอารมณ์เบาบางภายในจิตใจ



               "จำอะไรได้บ้างยู" เอ๊ะ นายเป็นใครทำไมถึงรู้ชื่อฉันได้เนี่ย ทำไมไม่คุ้นหน้าเลย แล้วที่นี่ที่ไหน ฉันเป็นอะไรไป ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่กัน


               "อะ-เอ๊ะ นายเป็นใคร ทำไมถึงรู้ชื่อฉันได้" เธอจำได้ลาง ๆ ว่าสะดุดท่อแล้วตื่นมาก็มาเจอใครก็ไม่รู้ตรงหน้า แถมโครตหล่อ!



               หล่อขนาดนี้ไม่จับกดก็เสียของแย่.. ยูกิคิดในใจ



               "เอ้า! ก็เพื่อนเธอนี่ไง จำไม่ได้หรอ ฉัน อาสึกิ ไซโตะ ไง" อะ-อาสึกิ อึก! คะ-ความทรงจำของเธอคนนี้มันกำลังละ-ไหลเข้ามา


               "อา.. ขอโทษทีไซ ฉันมึนไปหน่อยน่ะ" ถึงเธอจะรู้ว่าเขาคือเพื่อนของเจ้าของร่าง ' ยูกิโนะ ' ก็ตามทีเถอะ แต่ว่าเธอคนนี้ก็รู้ว่าไซโตะเพื่อนของเธอแอบชอบและรักเธออยู่ห่าง ๆ คอยช่วยเหลือในเรื่องที่พอจะทำได้ ไม่ได้มาจุ้นจ้านน่ารำคาญในสายตาเธอ แต่ยูกิโนะก็ไม่เคยจะรับรักไซโตะเลยสักครั้ง ปล่อยเขาเสียใจตามลำพัง โดยไม่มีเธอเคียงข้าง



          ยูกิโนะมักจะแอบไปร้องไห้เพียงคนเดียว นึกโทษตัวเองที่ทำไซโตะเข้าใขผิดว่าเธอไม่เคยสนใจ แต่ใจลึก ๆ เธอเสียมาก เธอเป็นคนใส่ใจเพื่อนทุกคนรอบข้าง ค่อนข้างขี้กลัวในเรื่องการคบหาเพื่อนหรือทำให้คนอื่นเสียใจ นั้นทำให้เธอดูเย็นชาปิดกั้นคนจากโลกภายนอก


          แต่ถ้ายูกิคนนี้มาเข้าร่างนี้แล้วล่ะก็...รับประกันความสนุกเฮฮาอย่างเต็มที่โดยไม่ตายอย่างสงบค่ะ! เธอไม่ชอบคิดเล็กเรื่องแบบนี้มากมาย แต่ความรักของเธอก็เคยใกล้เคียงยูกิโนะอยู่ครึ่งนึง นั้นทำให้เธอไม่ขยาดจนเกินไป ออกจะสงสารซะด้วยซํ้าไป ก็นะ แน่นอนว่าเธอไม่แคร์!



               "ไซ เดี๋ยวฉันขอไปเข้าห้องนํ้าก่อนนะ อยากล้างหน้าล้างตานิดหน่อยน่ะ" เธอจ้องมองแววตาของไซโตะที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงอย่างเต็มที่ บางที่เธอก็อยากจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของความรักนะ มันจะเจ็บในตอนสุดท้ายที่เรารักเขาแต่โดนปฏิเสธนั้นแหละ เธอเลยไม่อยากยุ่งอะไรมาก กลัวจะเจ็บแทนยูกิโนะ



          ไซโตะพยักหน้ารับรู้หง่อยเหงาเดินกลับไปอ่านหนังสือที่วางอยู่บนโต๊ะ ยูกิเดินลัดเลาะไปยังสถานที่จุดหมายทันทีและเริ่มจะทบทวนเรื่องราวมากมายที่เกิดขึ้นพร้อมกันแทบจะทำเธอไมเกรนขึ้นหัว







          ก่อนจะเข้าห้องนํ้าก็มีผู้ชายสูงหล่อไฮโซกับผู้ชายข้างกายหล่อขี้เล่นน่ารักตาหยี่แทบจะเปิดล้วงกระเป๋าเล่น สวมหูฟังคล้องคอระบายยิ้มน่ารักมุมปากน้อย ๆ ใส่เพิ่มดาเมจได้เป็นอย่างดีนั้น เดินเข้ามาทักถามจากโต๊ะอ่านหนังสือที่เยื้องออกไปจากห้องนํ้าเพียงนิดเดียว เขาปล่อยยิ้มสบายเชิดเชิญเธอให้หลงรักแบบถามอ้อม แถมอีกคนก็ขี้เล่นแบบง่วง ๆ ซะจริง ยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ที่โครตจะน่าตบสุด ๆ ดูท่าเจ้าตัวจะไม่รู้เลยว่าไอ้รอยยิ้มนั้นแม่งโครตจะไม่ได้ผลกับเธอ!



               "คุณเป็นใครคะ" อา.... เดินมาถามกลับ ไม่โกงนะคะ


               "ผม เซโล่ เอ็น โนเช่ ครับ" "จุนซุยนะ คาสึกิ" ตัดบทสั้นสุด มีการอ้าปากหาวอด ๆ ไม่ปิดปากแคร์สายตาประชาชีด้วย.. โอ้มายก็อด ไร้มารยาทสุด!


               "แล้วคุณเดินมาหาดิฉันเพื่ออะไรคะ"


               "ผมอยากจะถามคุณว่าคุณรู้จักกลุ่มนกรึเปล่าครับ" นก.. นกไสวะ นก นก นก.. นกเท่านั้นที่ครองโลก!? รึเปล่า ใช่รึเปล่า




          สายตาเฉียบคมเชือดเฉือนพร้อมจะฆ่าให้ตาย พ่วงรอยยิ้มโปรยเสน่ห์อาบยาพิษชั้นดี ถ้าไม่สังเกตดี ๆ ก็ไม่รู้หรอกว่าคนที่ได้รับใกล้จะตาย  และแน่นอนว่าถ้าฉันตอบว่า "ไม่รู้จักค่ะ" โดนเจื๋อนแน่ ๆ


               "ว่าไงครับ รู้จักรึเปล่าเอ่ย?"


               "เอ่อ.. ใช่ ' นกเท่านั้นที่ครองโลก ' รึเปล่าคะ" ต้องลองถาม ๆ ไปดูก่อน ไม่ใช่ก็ว่ากันอีกทีบนสวรรค์


               "หืม รู้จักด้วย แสดงว่าเธอคือคนในกลุ่มนกสินะ งั้นจำโดมิเนทได้รึเปล่าครับ" เอ๊ะ เออะ โดมิเนทที่พี่เซย์ตั้งขึ้มาน่ะหรอ


               "โดมิเนท... ที่คนในกลุ่มนกตั้งขึ้นมารึเปล่าคะ"


               "ใช่ ถ้าจำได้แล้วรู้ตำแหน่งของตัวเองใช่ไหม ฉันจะมาชวนเธอเข้า" แหม ไม่รู้ก็แย่แล้ว ฉันนี้ตรงกับอัศนีที่สุด ใครมาแทนอัศนีคงไม่มี แถมถ้าไม่เข้าก็แปลกคนแล้ว


               "ค่ะ ผู้พิทักษ์อัศนีของโดมิเนท และแน่นอนว่าเข้าค่ะ"


               "ฮะ ฮะ ไม่ต้องสุภาพขนาดนั้นก็ได้...." 


              "ฉันว่าแล้วว่าเธอต้องจำได้ งั้นลองทายสิว่าฉันคือใครในกลุ่ม" เดี๋ยวนะ การพูดการจามันแปลก ๆ ถ้าให้ทายต้องตัดพี่มิซออก พี่เรนก็ไม่น่าจะเป็นคนนิสัยแบบนี้ พี่หยกก็น่าจะ.. เอิ่ม... ไม่น่านะ พี่นัทน่าจะขี้เล่นกว่านี้ พี่แป้ง... เอ่อ.. ขอตัดคั่น


          งั้นก็เหลือ พี่เซย์ พี่คัจ สองคนนี้ท่าทางจะดูตรงมากที่สุด แต่พี่คัจไม่น่าจะยิ้มแบบโปรยเสน่ห์,, งั้นก็พี่เซย์!



               "พี่เซย์.. รึเปล่า?" 


               "ปิ๊งป่อง! พี่เองจ้า! แล้วเธอล่ะเป็นใคร อา... คนที่ยังไม่เจอก็เหลือพี่แป้ง นัท แล้วก็.. ตังค์ สินะ" อุ๊ย! เสียวสันหลังวาบ ๆ เลยแฮะ ดูซิว่าจะทายถูกรึเปล่า อย่างเราไม่น่าจะทายถูกนะ สุภาพโครต


               "อืมมมม นัทไม่น่าจะสุภาพขนาดนี้นะ พี่แป้งก็น่าจะมีความเป็นผู้ใหญ่มากกว่านี้นิดนึง ส่วนตังค์ ถ้าจะสุภาพก็ขนลุกแปลก ๆ อยู่เหมือนกัน" ทำร้ายย ทำไมดูเหมือนขนลุกล่ะพี่เซย์! น้องไม่น่าจะสุภาพขนาดนั้นเลยหรอ



               "พี่แป้ง?"


               "บู่ว ๆ ไม่ใช่สิพี่เซย์ จำน้องไม่ได้หรอ!" ถึงกับต้องใบ้ให้ ฉันต้องเรียกตัวเองว่าน้อง ต้องพูดน่ารัก ๆ เหมือนเด็ก ถ้าขนาดนี้ไม่ถูกก็อย่าเป็นบอสเลยค่ะ!


               "เอ๊ะ! ตังค์หรอ! ทำไมดูสุภาพ!"


               "ถึงขนาดจำน้องตัวเองไม่ได้เลยหรอพี่เซย์! น้องน้อยใจนะ!" กระซิก ๆ ขนาดบอสยังจำไม่ได้เลย.. ฮือออออ


               "โอ๋ ๆ ไม่ร้องน้า พี่ขอโทษ ก็ไม่นึกว่าตังค์จะสุภาพขนาดนี้นี่น่า" พี่เซย์ลูบหัวปลอบดึงตัวเข้าซุกกอดโอ๋น้องสาวเต็มที่


               "โถ่! ไม่ร้องก็ได้ พี่เซย์ขา... ทำไมดูป๋าขึ้น หล่อแมนสุด ๆ" 


               "บอกกันทุกคนเลยว่าดูหล่อขึ้น แมนขึ้น แต่จริง ๆ แล้วจิตใจพี่ยังสาวน้อยนะ" ฉันหัวเราะกับประโยครั้งท้ายสุดฮาที่โครตไม่เข้ากับลุคใหม่ของพี่สาวคนนี้





               บางทีเธอก็สับสนว่าพี่สาวคนนี้มันหญิงหรือชายกันแน่...




               "แล้วพี่ล่ะ ลองทายดูสิว่าเป็นใคร" ดวงตาทอประกายแวววับผุดลุกขึ้นตื่นจากภวังค์ยกมือกุมคางหัวเราะเย้าหยอก คนข้างกายบอสสาว(?)สวมหูฟังขี้เซาลืมตาตื่นถามด้วยความตื่นเต้น


               "พี่.. เออ ก็พี่ทุกคนนี่หว่า คิดไรมากเนี่ย" ไอคนท่าทางง่วง ๆ มันจะเป็นใครไปได้เนี่ย งง และงงมากค่ะตอนนี้ เพลียใจ


               "ม๊า.. คัจจิคนสวย?" ลังเลสุด ๆ ระหว่างม๊าหยกคนน่ารักกับม๊าคัจจิคนสวย


               "หว้า! จำพี่ได้ด้วยเหรอเนี่ย ว่าแต่... ทำไมต้องม๊า!" อ่ะ ๆ ลืมไปเลยว่าม๊าไม่ชอบให้เรียกทำนองคล้าย ๆ คำว่า ' แม่ ' สักเท่าไหร่


               "ฮึ ๆ ม๊าคือคำใช่เรียกคนที่สนิท และคุยกันบ่อย ๆ มันเข้ากันดีเลยเติมให้ นี่น้องหวังดีจริง ๆ นะคะ ไม่มีอะไรในเตียงพี่เซย์-- แค่ก!"


               "เอาใหม่ ๆ"


               "ไม่มีอะไรในสต็อกสาวคนหลัวของกลุ่ม-- แค่ก! อุ๊ย ๆ อย่ามองกันอย่างนั้นสิคะพี่เซย์ สายตาร้อนแรงจังเลย แบบนี้น้องก็เขินแย่สิคะ แหม เป็นผู้ชายทั้งทีก็อย่านอกใจพี่แป้งนะคะ-- แค่กๆ!"


               "เมื่อกี้ยูกิโนะบอกให้พูด น้องไม่เกี่ยวน้า" พี่เซย์และม๊ามองดูด้วยสายตาเอือม ๆ กับบุคลิคประจำตัวที่โดนมาหลายข้อหา ทั้งคู่ถอนหายใจพร้อมกันมองดูน้องสาวคนสุดท้องของกลุ่มที่ดูจะลั้ลล้าเกินเหตุ


               "หุหุ เอาเถอะ น้องจะไม่กวนสักวันสองวันก็แล้วกัน ถือเป็นของขวัญเปิดฤกษ์ใหม่ที่เจอกัน"


               "อืม! ตังค์.."


               "คะ?"


               "ไม่ว่าน้องจะเป็นใคร... พี่ก็ขอต้อนรับน้องเข้าสู่โดมิเนทแฟมิลี่นะตังค์ :)" 




                การเดินทางครั้งใหม่ของเธอได้เริ่มขึ้นแล้ว!






สมาชิกคนใหม่ของโดมิเนทถือกำเนิดแล้ว...

อัศนีปราการด่านแรกของแฟมิลี่ผู้ต่อต้านกำลังศึกสงคราม

เปรียบดั่งโล่ที่คอยปกป้องแฟมิลี่ในยามคับขัน

ผ่ากลางทะลุศัตรูอย่างไม่แยแส ทะลวงกำจัดทุกสิ่งที่ขว้างหน้าให้พ้นหูพ้นตาบอสและเพื่อนพ้องในแฟมมิลี่



มันถือกำเนิดเริ่มดำเนินทุกอย่างที่.. ' Dominate Family ' !








| Talk With |


               สวัสดีชาวโลกทั้งหลาย ข้าคือ... น่าจะเดากันไม่ยากกับการบรรยาสไตล์นี้ แน่นอนว่าฉันไม่แนะนำตัว เก็บปิดให้ทายกันเอาเอง อะแอ่ม ๆ เอาล่ะ ๆ วันนี้ไรท์ได้ลงตอนแรกที่คิดว่ายาวที่สุดที่เคยแต่ง (อินี่เคยแต่งแต่สั้น ๆ) และเราก็ขอจบการแนะนำตัวแค่นี้ค่ะ.. //ลาก่อน


แปะๆ

#ยูกิโนะบุคคลปริศนาคนน่ารัก
#เซโล่คนหล่อน่าก--สัญญาณขาด
#เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ
#เซย์คัจ
#บอสเซย์ผู้เป็นสาวน้อย
#ฮิเบิร์ดผู้น่าสงสาร


     
Z y c l o n
     
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

74 ความคิดเห็น

  1. #56 malefactor (@malefactor9029) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 10:33
    5555 ย้องเค้าร่าเริ้งดีเนอะ
    #56
    1
    • #56-1 DominateFamily (@DominateFamily) (จากตอนที่ 8)
      24 เมษายน 2562 / 12:38
      ยูกินะเด็กสุดน่ะครับ พลังงานเลยเหลือล้นมาก สร้างความบันเทิงให้พี่ๆอย่างพวกเราได้เป็นกระบุงเลย 55555
      @เซโล่
      #56-1
  2. #45 เพื่อนสนิตคิดไม่ซื่อ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 12:08

    อ่านหลายรอบละเบื่อจุง

    #45
    1
    • #45-1 DominateFamily (@DominateFamily) (จากตอนที่ 8)
      20 เมษายน 2562 / 13:22
      เดี๋ยวตอนต่อไปของยูกิโนะเดี๋ยวก็มาคร้าบบบ ตอนนี้คนอื่นๆกำลังเขียนส่วนของตัวเองอยู่
      //อีกแค่ 7 ตอนเอง อดทนหน่อยนะคร้าบ
      @เซโล่
      #45-1
  3. #41 เพื่อรสนิตคิดไม่ซื่อ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 19:41

    ทำได้เยี่ยมมากครับ


    #41
    1
    • #41-1 DominateFamily (@DominateFamily) (จากตอนที่ 8)
      20 เมษายน 2562 / 01:40
      ยูกินะทำได้เยี่ยมจริงๆแหละครับ 5555
      @เซโล่
      #41-1
  4. #27 aom051 (@aom051) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 20:53

    คนครบเมื่อไรมีเฮ

    #27
    1
    • #27-1 DominateFamily (@DominateFamily) (จากตอนที่ 8)
      9 เมษายน 2562 / 01:43
      ใกล้ครบแล้วล่ะครับ อีกนิดเดียว~
      @เซโล่
      #27-1