ตอนที่ 7 : ༻CHAPTER 7༺

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 97
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    4 ก.ค. 62




CHAPTER 7

.

.

Colorful life make us always fun J

:Nrayway Template

.

.

.


          “เฮ้~” เสียงเชียร์ดังสนั่นไปทั่วบริเวณในสนามแข่งขันยิงปืนในประเทศอิตาลี่เมื่อเด็กสาววัย 16ปี ตัวแทนทีมชาติจากประเทศอังกฤษยิงปืนเข้ากลางเป้าทั้งสามเป้าภายในเวลาเพียงแค่ 3.50 วินาทีเท่านั้น ได้ครองแชมป์ไปอีกสมัย นับเป็นสมัยที่ 3แล้วนับตั้งแต่เธอเข้าวงการยิงปืนมา


          ‘เจ้าหญิงลูกกระสุน’ คำฉายาของเธอที่ทั่วทั้งโลกพร้อมใจกันตั้งให้เธอ


          ‘เนรย์เวย์ เทมเพลต’ ยกยิ้มขึ้นที่มุมปากเบาๆให้กับชัยชนะที่เธอได้รับ ถึงคนทั้งโลกจะคิดว่าเธอชนะมาแล้วถึง 3สมัย แต่ในความเป็นจริงแล้วนี่เป็นครั้งแรกที่เธอชนะในลีกระดับโลกเลยก็ว่าได้


          ในความจริงแล้วเธอก็แค่ดวงวิญญาณที่มาสิงร่างของเนรย์เวย์เมื่อ 5เดือนที่แล้ว เพียงเท่านั้นมิได้มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลยแม้แต่น้อย


          ‘ต่อไปขอเชิญแชมป์และรองชนะเลิศอันดับที่2 และ3 เลยคร้าบบบ’พิธีกรชายกล่าวเพื่อเรียกรวมตัวผู้ได้รับรางวัลอันดับต้นๆของโลกขึ้นรับรางวัล


          'โดยทางเราได้รับเกียรติจากคุณซาวาดะ สึนะโยชิเป็นผู้มอบรางวัลชนะเลิศ----’ เมื่อเนรย์เวย์ได้ยินชื่อนั้นก็หันขวับไปมองผู้ที่จะมอบราวัลให้กับเธอทันที


          ม...ไม่จริง นั้นมัน สึนะโยชิ บอสวองโกเล่รุ่นที่ 10


          น..นี่มันอะไรกัน เธอจ้องเขม็งไปที่ชายผมฟูสีน้ำตาล ที่ยืนอยู่บนเวที เหมือนว่าเขาจะรู้ว่าเธอจ้องมองอยู่จึงหันมายิ้มให้เธอ


          เนรย์เวย์กลับมามีสติอีกที่ตอนที่พิธีกรขานชื่อของเธอนั้นละ 'ต่อไปขอเชิญ เนรย์เวย์ เทมเพลต ขึ้นรับรางวัลพร้อมถ่ายรูปเลยครับ’


          เมื่อได้ยินดังนั้นก็รีบวิ่งขึ้นเวทีเพื่อรับรางวัลจาก'ตัวละคร’ ในการ์ตูนที่ชื่นชอบ


          “เก่งจังเลยนะครับ ทั้งๆที่เพิ่งอายุเท่านี้แท้ๆเลย ฮะฮะฮะ” เขายิ้มพร้อมกับเช็คแฮนด์และมอบถ้วยรางวัล


          “ขอบคุณค่ะ” ฉันตอบและยิ้มตามมารยาททั้งๆที่สตินั้นหลุดลอยไปกับสายลมแล้ว


          ม...มือ มือสั่นไปหมด


          เมื่อถ่ายรูปเสร็จบแล้วฉันก็เดินลงมาจากเวทีและรอถ่ายรูปรวมกับนักกีฬาคนอื่นๆ


          เมื่อถ่ายรูปรวมเสร็จฉันก็รีบวิ่งกลับไปที่ห้องพักและเปลี่ยนชุดทันทีด้วยหลายๆอย่างทำให้ฉันรู้สึกว่านี่มันคือความฝัน ใช่ต้องเป็นความฝันแน่ๆ


          เมื่อฉันเปลี่ยนชุดและเช็ดหน้าเรียบร้อยแล้วก็มัดผมขึ้นให้เรียบร้อย ชุดที่ฉันใส่ ก็ตามปกตินั้นละ เสื้อยืนแจ็กเก็ตทับ แล้วก็ยีนส์ขายาว


          และเมื่อแชมป์เดินออกมาจากห้องพักนักกีฬาเธอก็พบกับพี่ๆในทีมที่มาร่วมการแข่งขันด้วยกันจากอังกฤษ พี่โทมัส พี่โจนส์ และพี่แอนนา


          ทั้งสามและโคชยิ้มให้เธออย่างอบอุ่นยินดีและไปกับแชมป์ที่เธอได้รับ ทั้ง 4ผลัดกันกอดเธออย่างอบอุ่น ทั้งกอดและลูบหัว


          “ยินดีด้วยนะ เนย์” พี่โทมัสกล่าวยิ้มๆ


          “เท่านี้โคชก็ต้องเลี้ยงสเต็กพวกเราตลอดหนึ่งสัปดาห์นี้แล้วละค่ะ” พี่แอนนากล่าวและลูบหัวเธอ พลางทวนสัญญาที่ผู้ฝึกสอนสัญญาก่อนจะแข่ง


          “หึหึหึ เตรียมเงินไว้ได้เลยลุง” พี่โจนส์ยกยึ้มเจ้าเล่ห์


          “ฮะฮะฮะ ไม่เป็นไรหรอกน่าไปกันเถอะ” โคชพูดและเดินนำพวกเราไป (เจ้าพลาดแล้วละ)


          “คร้าบบบบ/ค้าาาาาา” ก็วิ่งตามสิครับรออะไร


          ทันทีที่พวกเราเดิมมาถึงหน้าประตูเท่านั้นละ นักข่าวโถมเข้ามาใส่อย่างบ้าคลั้งเลย


“ไม่ทราบว่ามีการฝึกซ้อมอย่างไรหรอคะ”

“มีอะไรจะฝากถึงทางบ้านบ้างมั้ยครับ”

“บลาๆๆๆๆๆ”

“บลาๆๆๆ”

“บลาๆ”

.

.

.

.

.

.

.

.


          ขอไปกินสเต็กก่อนได้มั้ย หิวข้าว


.

.

.

.

.

.

.

.

          ในที่สุด!!!!! พวกเราก็หนีออกมาได้ ด้วยการเบียด ย่อ หลบ อัด จนออกมาได้


          และตอนนี้พวกเราก็สวมฮู้ดปิดตัวตนกันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว และกำลังกินสเต็กเป็นจานที่2 ด้วยเงินของโคชสายเปย์(รึป่าว)


“งืม~ อาหารฟรีนี่มันดีจริงๆ”

“นั้นสิ รู้สึกว่าจะอร่อยกว่าปกติอีกนะเนี่ย”

“นั้นสิ เหนียวนุ่น ชุ่มน้ำพอดี ไม่แข็งเกินไป”

“พรุ่งนี้ก็ฝากด้วยนะโคช” เนย์พูดและยิ้มที่มุมปากเบาๆ


          (TT) ‘ไม่น่าไปสัญญากับเจ้าพวกนี้เลย’ โคชคิดและมองกระเป๋าตังค์ที่แบนฟีบ----

………………………

………………

………

….

..

.


          เวลาต่อมา


          “นี่ก็หนึ่งทุ่มแล้ว กลับกันเถอะพี่ๆ” เนย์พูดและลุกเดินออกไป


          “ถึงว่า...เริ่มอยากนอนแล้วแฮะ” พี่แอนนาพูดแล้วลุกตามไป


          เมื่อทั้งหมดลุกออกไปเหลือไว้แต่โค้ชผู้น่าสงสารที่นอนร้องไห้อยู่ที่โต๊ะอาหาร


          ...เลว คำนิยายสำหรับนักกีฬาทั้ง 4


          ณ โรงแรมที่ทางการแข่งขันได้จัดไว้ให้


          เนย์นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ที่ตนเตรียมมาจากบ้าน ในใจก็ครุ่นคิดแต่เรื่องที่ตนเจอมาในวันนี้ ทั้งหมดมันดูน่าเหลือเชื่อเกินกว่าที่เธอจะทำใจเชื่อได้ ว่าการ์ตูนที่เธอรักและชื่นชอบ จะมาปรากฎตัวขึ้นที่หน้าเธอจริงๆ


          นิ้วเรียวคีย์คำว่า ‘ซาวาดะ สึนะโยชิ’ ไปโดยไม่รู้ตัว เธอชะงักไปเสียววินาที โดยไม่รู้ตัว ก่อนที่ความอยากรู้อยากเห็นจะเอาชนะทุกอย่างในที่สุดและกด Enter ไปเพื่อหาข้อมูลของเขา


          รอสักครู่เพื่อให้ข้อมูลดาวน์โหลดให้เรียบร้อย เธอมองอยู่ซักพักราวกับทำใจในสิ่งที่กำลังจะพิสูจน์ออกมา เมื่อเธอทำใจได้แล้วเธอก็คลิกไปที่


          >รูปภาพ<


          ปรากฏร่างของสึนะและพรรคพวกของเขาขึ้นมาให้เธอเห็นตอกย้ำว่า ‘เธอหลุดเข้ามาในโลกรีบอร์น’เสียแล้วสิ


          “จะว่าไป ก็คิดถึงเหมือนกันนะโลกนั้น…” เนรย์เวย์เหม่อลอยออกไปนอกหน้าต่าง จิตใต้สำนึกฉายภาพคนรู้จักทุกคนที่อยู่โลกฝั่นโน้น


ครอบครัว….

ปะป๊า, มะม๊า, น้องสาว, น้องชาย


เพื่อนที่โรงเรียน…

มิยูกิ, ปลื้ม, น้ำหวาน


และสุดท้าย เพื่อนำในไลน์

กลุ่ม นก


.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.


          ฮันแน่~~~~~~~ ไม่มาม่าหรอกน่า ตามสโลแกน #กาวให้สุดแล้วหยุดที่ผู้ชาย---แค่กๆๆๆ


          กลุ่มนกคืออะไร?

          คิดว่านักอ่านคงไม่สงสัยหรอเนอะ เพราะก่อนหน้านี้ทุกตอนมันอธิบายไปหมดแล้ว! เพราะงั้นแค่อธิบายเพื่อหน้ากระดาษที่จะยาวขึ้นแล้วกันเนอะ//หลบฝ่าเท้าพรี่ๆที่เคารพ


          กลุ่มนกคือกลุ่มไลน์ที่รวบรวมคนชอบอนิเมะเรื่องรีบอร์นเอาไว้ด้วยกัน ถึงทุกคนจะอายุต่างกัน ที่อยู่ต่างกัน สามีต่างกัน(หลบฝ่าเท้าอีกครั้ง) แต่สิ่งที่เหมือนกันคือ ทุกคน กาวเหมือนกัน


          กลุ่มนกนี้ประกอบด้วย พี่ก้อนแป้ง พี่เซย์ พี่หยก(อายะ แต่ทุกคนไม่เรียกชื่อนี้ รวมถึงเราด้วย//ปิดข้อความนี้ไม่ให้ท่านพี่หยกเห็น) พี่เรน พี่มิซ พี่มาย พี่นัท พี่ดา คัจจิ โช(อิฉันเอง อริอริ~) และคนสุดท้ายคือน้องตังค์~


          แล้วมันกาวยังไง?


          อยากรู้จริงหรอ?


          ถ้ารีดทุกคนอยากรู้จักความกาวละก็ หึหึหึ เชิญอ่านได้เลยค่ะ


          -ย้อนกลับไปตอนที่เนรย์เวย์ยังอยู่โลกเก่า-


          “พราวววว~~~ เจ้อาบน้ำเสร็จแล้ว มาอาบต่อเลย” เสียงยานคางของสาวแว่นเรียกน้องสาวที่กำลังวาดรูปอยู่ให้ไปอาบน้ำ


          “โห่ เจ้หนูกำลังวาดรูปอยู่เลย ชิส์” พราวพูดอย่างไม่ใส่ใจนักและเดินเข้าห้องน้ำไป


          โชไหวไหล่ ไม่คิดจะใส่ใจในคำพูดของน้องสาว เพราะเป็นเธอเองที่ถ่ายทอดนิสัยไม่ดีเหล่านี้ให้น้องสาวคนดีย์(อ่าว อินี่)


          โชเดินมาหาโทรศัพท์สุดที่รักที่เสียบชาร์จอยู่ และปลดล็อคหน้าจอออกด้วยลายนิ้วมือ เธออ่านแจ้งเตือนทั้งหมดและก็สดุดกับแจ้งเตือนหนึ่งเข้า


          “โอ้เยสสสสสสสส นิยายนารูโตะ xxxx อัพแล้วโว้ยยยยย” โชกรีดร้อง(?) และคลิกเข้าไปในแจ้งเตือนนั้นทันทีแต่ก็ต้องผิดหวังเมื่อพบว่า…..


          “เชรี้ยยยยยยยย แจ้งหยุดอัพพพพพ ตูก็อุตส่าห์ดีจัย” โชงึมงำราวกับคนบ้า(ก็บ้าจริงนั้นแหละ)


          แล้วโชก็นั่งไล่อ่านนิยายที่อัพเดตทั้งหมด 21เรื่อง


          ตาเสียไม่เสียก็ให้มันรู้ไป!!!!


          เมื่ออ่านจบเธอจึงย้ายตัวเองจากเว็บเด็กดีไป แอปฯยูทูปแทน โชเลื่อนดูคลิปต่างๆอย่างบันเทิงไปเรื่อยๆจนสะดุดตากลับคลิปหนึ่งเข้า หน้าปกเป็นรูปวินมอเตอร์ไซค์ที่มีสาวกอดจากด้านหลัง เธอคลิกเข้าไปด้วยความสนใจและฟังเพลงไปเรื่อยๆ


          ~ฉันผิดเองที่หล่อเกินห้ามใจ~

          ~ฉันผิดเองที่ทำให้เธอคลั่งไคล้~


          ท่อนของเพลงนี้ทำให้โชนึกบางสิ่งออก เธอรีบกดออกจากยูทูปและเข้าไลน์ทันที รอโหลดไม่นานก็ปรากฏห้องแชตต่างๆขึ้นบนหน้าจอสีดำ โชกดเข้าห้องแชตที่ตั้งชื่อว่า นกเท่านั้นที่ครองโลก!!


          โชรีบพิมพ์ด้วยความไวแสง รอไม่นานนักก็มีคนเข้ามาอ่าน และจำนวนก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ


โช:

ทุกคนนนนนนนน เราได้อีกมุขนึงหละะะ

เอาไว้แต่งในโดมิเนตตตตต


คัจ:

ว่ามาาาาา

โช:

เป็นไปงานเลี้ยงอะไรก็ได้อะที่สูงๆหน่อยนะ

แล้วมันต้องมีการแสดงอวยพรอะไรพวกนี้หน่อยใช่มะ

เราก็ตามสไตล์เลย ร้องเพลงฉันผิดเองอะ

คิดแล้วก็ กร้ากกกกกกกกก


พี่เซย์:

เสียงเพลงมันลอยมาเลย 55555


โช:

คือหนูคิดแล้วขำอะแต่ไม่รู้ว่าจะขำกันรึป่าว


พี่หยก:

โช หรือจริงๆแล้วเป็นเราที่กาวสุดน่ะ!?????


โช:

ใครกาว ไม่มี๊~~~~


พี่เซย์:

ภาพmvเพลงลอยมา 555555


พี่หยก:

//ฉีกเสื้อเต้นเวฟ



          “เชรดดด 555555555555” โชหัวเราะไม่หยุดเมื่อพี่หยกส่งข้อความมาว่า ‘//ฉีกเสื้อเต้นเวฟ’ โชหัวเราะไม่หยุดจนกระทั่ง


          โป้ก!!


          “ฮู้ย~” หัวเธอโขกเข้ากำแพงอย่างจังจนโทรศัพท์ร่วงออกจากมือ


          โชไม่เสียเวลาคร่ำครวญนานนักเธอรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอ่านต่อทันที


คัจ:

โชววววววว

เธอเปลี่ยนไปปปปปปป

????????


โช:

กร้ากกกกกกกกก


พี่หยก:

พี่ผิดเองที่โชมองผิดไป


โช:

ผิดอายายหยอ •^•


พี่หยก:

ผิดที่คิดว่าโชปกติสุดในกลุ่ม ????


โช:

อุอิ อุอิ ตะมุตะมิ คิคิคุคุ อะรุอุอิ :-p



          “5555 พี่เค้าคงคิดจะงับหัวเราแน่เลย ก้ากกก ใครบอกว่าเราปกติเล่าา” โชหัวเราะออกมา นิ้วเรียวกดปุ่มห้ามรบกวนและวางโทรศัพท์ลงเตรียมพร้อมที่จะนอน หลังจากนั้นเธอก็ลืมตาขึ้นมาในนามของ เนรย์เวย์ เทมเพลต






          วันต่อมา


          วันนี้คือวันฟรี อิสระมีอยู่จริงในวันนี้ นักกีฬาทั้งหลายต่างเที่ยว ช็อป ชิมกันในประเทศอิตาลี่กันอย่างสนุกสนาน และเนรย์เวย์ก็เป็นหนึ่งในนั้นเช่นกัน


          หลังจากเจอเรื่องช็อกสุดขีดอย่างการที่ต้องหลุดมาในโลกอนิเมะ เธอก็ทำใจและก้าวต่อไป(เดินไปซื้อขนม) เขาอยู่ส่วนมาเฟีย ฉันอยู่ส่วนนักกีฬา ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน เธอปลอดภัยแน่นอน(กดไลค์)


          เนรย์เวย์คิดปากก็เอาแต่แทะเครปในมืออย่างเมามันส์(?) และมองหาร้านขนมรายต่อไป พลับสายตาก็ไปสดุดกับร้านเค้กร้านหนึ่ง ดูไม่หวานจนเกินไป ตกแต่งอย่างชิคๆ คูลๆ คล้ายไปร้านสตาร์บัคส์ในโลกเก่าของเธอ


          เนรย์เวย์ก้าวขายาวๆเข้าร้านนั้นทันทีที่เห็น เธอเดินเข้าไปหาพนักงานที่เคาเตอร์ทันที


          “ขอโกโก้ร้อนใส่วิปครีมเยอะๆหนึ่งแก้ว และสตรอเบอรี่ชีสเค้กหนึ่งค่ะ” เนรย์เวย์พูดกับพนักงาน เมินสายตาที่มองมาราวกับเธอเป็นตัวประหลาดของเขาไป


          “อ...เอ่อ ค...คุณเนรย์เวย์ เทมเพลตใช่มั้ยครับ” พนักงานชายถาม น้ำเสียงตะกุกตะกัก


          “ใช่ค่ะ” เธอตอบ รอยยิ้มการค้าถูกน้ำมาใช้อีกครั้ง


          FC อีกแล้วแน่เบย~ ช่วยไม่ได้ก็คนมันดังอะนะ คริคริ//ยักไหล่


          “ข..ขอถ่ายรูปได้มั้ยครับ” เขาถาม สีหน้าคาดหวังเต็มเปี่ยม


          “ค่ะ เชิญค่ะ” เธอตอบ พนักงานหนุ่มรีบถอดเสื้อคลุมพนักงานออกแล้ววิ่งมาถ่ายรูปคู่กับเธอทันที


แชะ แชะ แชะ แชะ คุณเมิงเอา4 รูปเลยหรอ...


          “ขอบคุณมากนะครับ!!!” เขามองภาพในโทรศัพท์ของเขาแล้วรีบหยิบเค้กให้เธอ


          “ไม่เป็นไรค่ะ” เธอยิ้มน้อยๆให้กับชายตรงหน้า คล้ายกับกระต่ายเลยแฮะ เธอคิดในใจ


          เธอรับโกโก้ร้อนมาจากพนักงานอีกคนและเดินไปที่โต๊ะสำหรับนั่งสามคน และทิ้งตัวลงไปนั่ง(นอนเอกเขนก)อยู่บนโซฟาสำรับนั่งคนเดียว


          เนรย์เวย์คลิกเข้าเว็บอ่านนิยายของชาวต่างชาติที่เป็นที่นิยมกันในขณะนี้ เธออ่านนิยายที่อ่านค้างอยู่ทันที มันเป็นนิยายแนว 18+นิดๆ ไม่ได้อะไรมากเพราะงั้นเธอจะอ่าน!!!


          ซะเมื่อไหร่ เลือดพุ่งจะทั่วจออยู่แล้วนะ!!!!! เฮ้ยอย่าเพิ่งตายยยยยยย กลับมาก่อนนนนนนนนนนนนนนนนน


          หลังจากที่ผ่านช่วงเวลาเฉียดเส้นตายไปอย่างหมาดๆเนรย์เวย์ก็เอาทิชชู่อุดจมูกและเปลี่ยนมาดูอนิเมะเรื่องนารูโตะแทน เพื่อความปลอดภัยของตัวเธอเอง


          'แม่มเอ้ย ได้หลุดมาที่นี่ก็ดีแต่ตูก็อยากไปที่โน้นบ้างแฮะ น้องเป็ดน้อย น้องตาขาวสุดหล่อ ขุ่นพี่อิทาจิหลัวตลอดกาล คาคาชิเซนเซย์ผู้แสนดี กาอาระแพนด้าน้อยที่แสนจะน่ากิน---’ เนรย์เวย์คิดก่อนจะจินตนาการภาพตาม กาอาระนอนครวนครางอยู่ใต้ร่างของเธอ ใบหน้าแดง หอบกระเส่าไม่เป็นจังหวะ…. แค่คิดก็----


          เดจาวูจริงๆ ราวกับเทปที่ฉายซ้ำ


          กระดาษทิชชู่กระเด็นออกมาจากจมูก เลือดพุ่งออกมาราวกับสายน้ำและ สลบไปในที่สุด ในวันนี้เองใบหน้าของเธอก็ขึ้นข่าวหน้าหนึ่ง


ข่าวด่วน!!!

นักกีฬาสาวดีกรีแชมป์ยิงปืน

นอนสลบเลือดท่วมตัว พนักงานยืนยันไม่มีการทำร้ายร่างกายใดๆทั้งสิ้น

ตำรวจกำลังตามหาสาเหตุ

อ่านต่อหน้า 6

[แปะภาพเนรย์เวย์นอนยิ้มราวกับคนบ้าพร้อมกับเลือดเต็มตัว]




          วันต่อมา(อินี่ก็ขยันใช้ใบวาปจังเนอะ)


          “อ...อืม~~” เนรย์เวย์ขยับตัวนิดๆ ก่อนจะลืมตาขึ้นและมองไปรอบๆ


          'ที่นี่มันที่ไหนกันฟระ’ เธอคิดในใจ(ดูระดับความสุภาพของช่วงแรกและตอนนี้!!!!!)


          ครืด เสียงประตูของห้องนี้ถูกเปิดออก มีชาย 2คนเดินเข้ามาในห้อง คนหนึ่งมีผมสีเกือบแดง อีกคนมีผมสีเทาเกือบขาว


          “อ่าว ฟื้นแล้วหรอเนรย์เวย์ เทมเพลต” เสียงของชายหนึ่งในนั้นดังขึ้น


          เนรย์เวย์หันไปมองทางต้นเสียง เขาคือคนที่มีสีผมบลอนด์แดง


          ‘น..นั้นมันนักธุรกิจที่โคตรรวย เซโล่นี่นา!!!!’ เนรย์เวย์คิดและมองอย่างตกตะลึง และหันไปมองอีกคนว่าเขาเป็นใคร แต่ก็ต้องผิดหวัง


          ‘ใครหว่าตูไม่รู้จัก’ เธอคิด สงสัยจะแสดงออกมากเกินไปจนชายผมสีเทาเริ่มจะชักสีหน้า


          “เอาหละผมขอแนะนำตัวก่อนเลยนะ ผมชื่อ เซโล่ เอ็น โนเช่ครับส่วนคนนี้คือ อลินดา กฤตรินทร์ เรียกเรแอลก็ได้ครับ เป็นผู้ช่วยของผม” เขาแนะนำตัวอย่างมีมารยาท


          “ค่ะ เนรย์เวย์ เทมเพลตค่ะ” เธอตอบและลุกขึ้นนั่ง มองชายทั้งสองคนไม่วางตา


          “ไม่ต้องมองขนาดนั้นก็ได้นะครับ ผมรู้ตัวว่าหล่อ” เซโล่พูดแล้วขยิบตาหนึ่งครั้งให้กับเนรย์เวย์


          ความประทับใจ: -5 (Down)


          “จะพูดอะไรก็รีบพูดเหอะ” เป็นคราวของหญิงใส่แว่นที่พูดบ้าง ใบหน้านั้นดูเหมือนกับว่า พร้อมจะเอาหัวเซโล่โขกกำแพงอยู่เสมอ


          “โอะ จะรีบพูดเดี๋ยวนี้ละครับ เรแอล” เซโล่พูดยิ้มๆ


          “ให้ไวเลยเซโล่” เรแอลอย่างหงุดหงิด


          “คร้าบๆๆ”


          ‘เค้าดูหงิดหงิดแฮะ…’ เนรย์เวย์คิดในใจและมองคนสองคนตรงหน้า


          ‘อ้อ เค้าคงเป็นแฟนกันมั้ง’ เนยร์เวย์คิดเองเออเองในใจ


          “เอ่อ คุณเรแอลคะฉันไม่คิดจะแย่งแฟนคุณหรอกค่ะ” เนรย์เวย์พูดกล้าๆ กลัวๆกับท่าทีของสาวแว่นตรงหน้า


          “หะ!”


          โครม! พลันประตูห้องพยาบาลถูกเปิดออก


          “อุปส์” ปรากฏสองร่างนอนหมอบอยู่บนพื้น หนึ่งคือผู้หญิงผมสีเหลือง อีกคนคือผู้หญิงผมสีฮันนี่บัตเตอร์บลอนด์ ทั้งสองนอนหัวเราะก็จากกันอยู่บนพื้นอย่างไม่แคร์สายตาใคร


          “เค้าเป็นแฟนกันแหละ” ผู้หญิงผมเหลืองตาฟ้าพูดกลั่วหัวเราะ หญิงทั้งสองลุกขึ้นยืน


          “เป็นแฟนกันตอนไหนเนี่ย ไม่เห็นบอกกันเลย~” เป็นผู้หญิงผมบลอนด์ที่กล่าวบ้าง


          “นั้นสิ แต่งตอนไหนบอกเค้าด้วยน้า”


          “ซึ้งใจจริงๆเพื่นเราลงจากคานแล้ว ซับน้ำตาแปป” คนผมสีบลอนด์เอามือขึ้นมาปาดน้ำตาอย่างซึ้งใจ(?)


          “มิซ อายะ….” เรแอลพูด รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาทั่วร่างกาย


          “ตายยยยยยยยยย” แล้วทั้งสามก็วิ่งเล่น(?)กันอย่างสนุกสนานทั่วห้องโดยทิ้งให้เนรย์เวย์ยืนงงว่า


          'ตูพูดอะไรผิดหรอ?!’


          “แฮะ แฮะ แฮะ” เซโล่หัวเราะแห้งๆกับเพื่อนๆของเขาที่วิ่งเล่นต่อหน้าแขกเช่นนี้


          “เฮ้ ฉันขอคุยงานแปปนึงนะ เรแอล อายะ มิซ” เซโล่ตะโกนลงไปกลางวงวิ่งเล่นของสาวๆ ทำให้ทุกคนหยุดวิ่งและหันมามองก่อนที่หญิงผมสีเหลืองจะเอามือขึ้นมาปิดปากอย่างมีจริตและหัวเราะ หุหุ เบาๆ


          “แหม เรียกชื่อเรแอลคนแรกเลยน้าเซโล่คุง~” เธอพูดและรีบวิ่งออกไปจากห้องคนแรก


          “ก็พวกเขาเป็นคนสำคัญของกันและกันนี่นา” ผู้หญิงตัวเล็กผมสีบลอนด์พูดขึ้นอีกคนอย่างเข้าขาและรีบวิ่งออกไปเช่นกัน


          “พวกเธอ----ตายยยยยยยยยยย” เรแอลวิ่งออกไปแทบจะทันทีที่หญิงตัวเล็กวิ่งออกไป


          เมื่อทุกคนออกไปหมดแล้ว เนรย์เวย์จึงหันหน้ามาหานักธุรกิจหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ และถามคำถามที่ค้างคาใจออกไป


          “คุณเซโล่ มีอะไรรึป่าวคะ” เนรย์เวย์ถามอย่างสุภาพกับคนหล่อตรงหน้า ถึงแม้จะกระดากปากที่ต้องใช้คำสุภาพเรียกชายตรงหน้าว่า คุณ ก็ตาม เพราะตั้งแต่เกิดมาเธอไม่เคยต้องใช้คำว่าคุณนำหน้าชื่อใครมาก่อน


          “หืม? ทำไมถึงคิดว่ามีละครับ” เซโล่หันมายิ้มเจ้าเล่ห์กับเนรย์เวย์


          “อ๋อ ถ้าคิดว่าไม่มีก็คงโง่เต็มที เพราะอะไรคือการตื่นขึ้นมาแล้วเจอนักธุรกิจชื่อดังกับสาวสวยอีก 3คน แล้วเมื่อกี้คุณยังใช้คำว่า ‘ฉันขอคุยงานแปปนึงนะ’ อีก หรือคุณแค่พูดไปงั้นๆ” เนรย์เวย์พูดออกไป พลันใบหน้ายิ้มๆของเซโล่ก็ค่อยๆจางลง เหลือเพียงแต่ความจริงจังเท่านั้น ถึงจะมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้าก็ตาม มันก็แค่ 'รอยยิ้มการค้า’


          “เอาละผมขอถามแบบตรงๆเลยแล้วกันนะ คุณรู้จัก Dominate Family รึปล่าว” ชายตรงหน้าเอ่ยชื่อของแฟมิลี่ตนออกมาถามคนตรงหน้า หวังว่าเธอตรงหน้าจะรู้จัก เพราะเหลืออีกสามคนเท่านั้นก็จะครบแล้ว---


          “โด--มิเนต?” เนรย์เวย์มองคนตรงหน้าทึ่งๆ ไม่คิดว่าแฟมิลี่ที่ตนและเพื่อนๆในกลุ่มช่วยกันคิดขึ้นจะมีอยู่จริงในโลกใบนี้


          “ครับ จากไหนก็ได้” เซโล่พยายามคาดคั้นคำตอบจากเนรย์เวย์ ทำให้เธอฉุกคิดได้ว่า เพื่อนๆในกลุ่มนก อาจจะมาที่นี่ด้วยก็ได้!


          “เคย” สิ้นคำของหญิงสาว เซโล่ก็รีบถามต่อทันที


          “ที่ไหน!!!!” เนยร์เวย์สะดุ้งเล็กน้อย พยายามคิดหาคีย์เวิร์ดที่จะสื่อออกไป เธอไม่สิ้นคิดขนาดจะตอบว่า


          ‘ในไลน์!’ หรอกนะ


          “Only bird that dominate the World” เนรย์เวย์พูดชื่อเต็มของโดมิเนตออกไป ซึ่งเป็นชื่อที่แปลจากชื่อกลุ่มไลน์ไปเป็นภาษาอังกฤษ ถ้าชายตรงหน้าไม่รู้จักเธอก็พร้อมที่จะเตะผ่าหมากแล้ววิ่งออกไป


          (โหดร้าย TT//เซโล่)


          สิ้นชื่อเต็มนั้นชายตรงหน้าก็กระโดดขึ้นฟ้าและชูมือสองข้างขึ้นอย่างดีใจ


          “เยส!!!!” ชายหนุ่มพูดอย่างเริ่งร่า


          “มีอะไรกับชื่อนี้รึป่าว” เนรย์เวย์ถามอย่างไม่วางใจกับท่าทีของชายตรงหน้า


          “ไม่มีอะไร เพียงแต่….ครอบงำทุกอย่าง ครอบครองทุกสิ่ง อยู่เหนือทุกคน มีอำนาจเหนือทุกแฟมมิลี่ นั้นหละพวกเราโดมิเนต!” เซโล่พูดบางสิ่งออกมา มันคือสโลแกนลับสุดยอดของพวกเราชาวนก!!!!!


          “เชรดดดดดดดดดด” เนรย์เวย์ดีใจลั่น เผลอพูดภาษาบ้านเกิดตนออกไป


          “ในที่สุดก็เจออีกคนนึงแล้ว” เซโล่พูดออกมาอย่างยินดี


          “เอ่อ เซโล่เป็นใครในโด”


          “ให้ทายครับผม” เซโล่เอานิ้วชี้มาแนบกับริมฝีปากของตน ดูเจ้าเล่ห์ไม่น้อยเลยทีเดียว


          “ยิ้มเจ้าเลห์แบบนี้ พี่หยก?” เนรย์เวย์สุ่มชื่อรุ่นพี่ในกลุ่มขึ้นมาหนึ่งคน


          “ไม่ๆๆ พี่ไม่ใช่ม๊า” เซโล่หัวเราะขำๆ


          “ถ้างั้น...ความหลัวแบบนี้ พี่เซย์ ผู้มีฉายาว่าหลัวประจำกลุ่มใช่มั้ยยยยย” เนรย์เวย์ทำหน้าราวกับบรรลุบางอย่างเมื่อนึงถึงตอนที่เธอเพิ่งตื่นขึ้นมา


          “ถูก พี่ควรดีใจใช่มั้ย 5555” เซโล่หัวเราะ


          “แน่นอน พี่เซย์หนะเปรียบได้กับสามีของกลุ่มเลยนะ!!!!”


          “จ้าๆๆ ว่าแต่โชจะเข้าร่วมโดมิเนตมั้ย” เซโล่ถาม


          “แน่นวล~ ว่าแต่พี่รู้ได้ไงว่าหนูคือโช?” เนรย์เวย์ถาม


          “เพราะนิสัยไง ตอนแรกสุภาพมาก พอสนิทกันก็กาวทันทีเลย” เซย์หรือเซโล่กล่าวออกมาและลูบหัวเนรย์เวย์เบาๆ


          “เหอๆๆๆ ค่ะ!!!!”


          “ตั้งแต่นี้ไป โชคือผู้พิทักษ์เมฆาของโดมิเนตแฟมิลี่!”


จากนั้นเธอก็ไม่ได้เป็นเพียงแค่นักกีฬาธรรมดาอีกต่อไป

เพราะเธอคือหนึ่งใน ขบวนการโดมิเนตเจอร์----แค่กๆๆๆ

เอาใหม่ๆ อะแฮ่มๆ

.

.

จากนั้นเธอก็ไม่ได้เป็นเพียงแค่นักกีฬาธรรมดาอีกต่อไป

เพราะเธอคือหนึ่งใน ผู้พิทักษ์ของโดมิเนตแฟมิลี่~//เอคโค่



#เซย์คนหลัว

#เซย์เรน

#ท่านบอสสายเปย์

#นกเท่านั้นที่ครองโลก

#OnlyBirdThatDominateTheWorld


Talk With Writer.


ดีจ้าพบกับไรต์ผู้รักการดองเป็นจิตใจ

สำหรับนิยายที่ดองไว้หรอ?

ก็ดองต่อไปนั้นหละ แอร๊ฟ--//โดนถีบ

สำหรับนิยายเรื่องนี้นั้น จะเป็นการปลดปล่อยความกาวในตัวไรต์นะคะ ในตอนนี้ก็น่าจะรู้แล้วอะเนอะ •w•

ถามว่าไรต์คือใคร? นามปากกาสั้นๆคือ โช นามปากกาเต็มคือ____(โปรดเติมคำในช่องว่าง)


สุดท้ายนี้ ขอฝากนิยายเรื่อง DominateFamily นี้ไว้ในอ้อมกอดรีดที่น่ารักทั้งหลายด้วยนะค้าาาาาา//โบกมือ




     
Z y c l o n
     
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

74 ความคิดเห็น

  1. #55 malefactor (@malefactor9029) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 09:56
    55555555555555555555
    #55
    2
    • #55-1 DominateFamily (@DominateFamily) (จากตอนที่ 7)
      24 เมษายน 2562 / 12:37
      โชคือดับอนาถมากครับ 555555//ลูบหน้า
      @เซโล่
      #55-1
    • #55-2 DominateFamily (@DominateFamily) (จากตอนที่ 7)
      24 เมษายน 2562 / 13:00
      ใครดับอนาถคะพี่เซย์!!!!!!
      @โช
      #55-2
  2. #25 hoshi4641534149 (@sas747868) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 15:21
    กาวมากไม่ดีน่ะ~~#เดี๋ยวผิดประเด็นแล้ว
    เชียร์อยู่น้า~~~ขอให้คนหล่อมาสอยลงจากคานจริงๆอยู่น้า~~เรเอล
    #25
    2
    • #25-1 DominateFamily (@DominateFamily) (จากตอนที่ 7)
      9 เมษายน 2562 / 01:45
      55555 จะพยายามผสมกาวที่มีมาตรฐาน(?)นะครับ 55555
      //ขอบคุณมากๆเลยครับ เราก็หวังให้มีคนมาสอยเพื่อนสอยน้องเราลงจากคานเหมือนกันครับ 55555
      //แต่บางคน เราว่าไม่ต้องรอก็โดดลงจากคานเองซะแล้วนะครับ....
      @เซโล่
      #25-1