ตอนที่ 6 : ༻CHAPTER 6༺

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 110
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    3 เม.ย. 62




CHAPTER 6

ระหว่างความฝันกับความเป็นจริงคุณจะเลือกสิ่งใด?
ใช่แล้ว...มันเป็นคำตอบที่ง่ายมากว่าคุณคงเลือก...ความฝัน...
แต่คุณรู้อะไรไหม?...กาลเวลายังคงเดินอยู่...เข็มนาฟิกายังคงเดินไปด้านหน้า...
นั้นหมายความว่า...มันมีเวลาจำกัดยังไงล่ะ...
คุณจะ...อยู่ในความฝันนี้ได้อีกนานแค่ไหนกันเชียว?...

[Nigrl Herodes]
-----------------------

          ติ๊ก...ต๊อก...ติ๊ก...ต๊อก 

          เสียงนาฬิกาเรือนหนึ่งดังขึ้นตามการขยับของเข็มนาฬิกาที่เดินไปข้างหน้าพร้อมกับกาลเวลาที่ไม่เคยหยุดพัก นาฬิกาเรือนนี้ถูกแขวนอยู่บนกำแพงสีอ่อนอยู่ภายในห้องนอนของเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ขนาดห้องดูไม่ใหญ่มากนักแต่กลับดูพอดีไปในตัวอย่างเหลือเชื่อ

          "อืม...." 

          เสียงเบาๆถูกส่งมาจากร่างของเจ้าของห้องที่นอนอยู่บนเตียงนุ่มที่ไม่ใหญ่มากนัก มันเป็นเตียงขนาดพอดีตัวของเขาซึ่งดูเข้ากับลักษณะของห้องที่มีขนาดจำกัด ร่างบนเตียงขยับตัวเล็กน้อยเพื่อปรับท่านอนของตนให้รู้สึกสบายมากยิ่งขึ้น...แต่ว่า...

          ทำไม...รู้สึกแปลกๆ... 

          ความรู้สึกแปลกประหลาดเริ่มเข้ามาในโสตประสาททำให้ร่างของคนที่นอนอยู่กับเตียงนุ่มเด้งตัวขึ้นมามองรอบกายอย่างสงสัยกับบรรยากาศรอบกายที่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ห้องนอนโทนสีอ่อนและแสงสว่างแบบสลัวๆจากหลอดไฟที่ถูกเปิดไว้ ความงุนงงที่ก่อตัวขึ้นทำให้เขาต้องหลุดพูดคำออกมาอย่างงุนงง 

          "ที่ไหนวะเนี้ย...เฮ้ย! เสียงเราเปลี่ยน!?" 

          คนที่นั่งอยู่บนเตียงยกมือขึ้นมาจับที่ริมฝีปากของตนอย่างแผ่วเบา ก่อนที่จะเด้งตัวรีบเดินไปยังห้องน้ำที่อยู่ใกล้ๆนี้ ดวงตาคู่คมมองตัวเองในกระจกแล้วเบิกตาอย่างเหลือเชื่อ

          "โอ้...พระเจ้า...นี่เราเป็นผู้ชายหรอ?" 

          ภาพที่สะท้อนในกระจกคือภาพของเด็กผู้ชายวัยประมาณสิบเจ็ดปีได้ กรอบใบหน้าของเขานั้นเรียกได้ว่าคมสมชาย จมูกที่เรียวและโด่งรับกับใบหน้าของเขาได้เป็นอย่างดี ริมฝีปากเองก็เช่นกัน มันดูเรียวคมได้รูปเสียจนเขาคิดว่าร่างนี้แสนเฟอร์เฟ็คในเรื่องของหน้าตา 

          แต่เสียตรงที่ดวงตาคู่คมสีม่วงนั้นใต้ตามีรอยคล้ำของการนอนดึกอยู่ ถ้าตัดตรงนี้ออกไปจะดูดีขึ้นมาอีกเท่าหนึ่ง ตัวของร่างนี้นั้นมีเรือนผมสีม่วงแต่แซมสีเหลืองขี้ม้าอ่อนๆ ดวงตาคู่คมเรียวสีไวโอเลตออกแนวคนเบื่อโลกแต่ดูเข้ากับบุคลิคจนน่าเหลือเชื่อ ส่วนในเรื่องของผิวพรรณออกแนวขาวเหมือนคนที่ไม่ได้โดนแดดมานานเหลือเกิน...เรื่องรูปร่างถึงว่าไม่ผอมเกินไป...ไม่อ้วนเกินไป...มีน้ำมีนวลและพอมีกล้ามเนื้อบ้างเพียงเล็กน้อย... 

          "ว้าว...ว่าแต่...นี่ใช่เราจริงๆหรอ?" 

          เอ่ยออกมาเหมือนไม่เชื่อสายตาตัวเอง...เขาค่อยๆถอยไปก้าวหนึ่ง...ภาพสะท้อนของคนที่อยู่ในกระจกก็ถอยตามเขา...เขาลองหมุนตัวดู...ร่างของคนในกระจกก็หมุนตามเขาเช่นกัน... 

          โอเค!! เชื่อแล้วว่านี่ร่างของเขา!! 

          แล้ว...ทำไมเขามาอยู่ในร่างของผู้ชายคนนี้ได้กัน?... เขาค่อยๆหลับตาลงเพื่อนึกย้อนเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในก่อนหน้านี้... 
.
.
          ในก่อนหน้านี้เธอมีชื่อว่า 'มาย' เป็นเพียงเด็กผู้หญิงวัยสิบสี่ที่ยังเรียนอยู่ชั้นมัธยมต้นปีที่สอง เธอนั้นชื่นชอบในอนิเมะและมังงะเรื่อง 'ครูพิเศษจอมป่วน รีบอร์น' เป็นอย่างมาก จนเธอแต่งแฟนฟิคของเรื่องนี้มาจำนวนหนึ่งออกมา แม้คนจะติดตามน้อยแต่เธอก็พยายามอัพแฟนฟิคต่างๆในยามเธอเว้นว่างจากเรื่องวุ่นวายต่างๆ 

          จนอยู่มาวันหนึ่ง...เธอก็ได้เข้าร่วมกลุ่มแชททางไลน์ เป็นกลุ่มเกี่ยวกับแฟนฟิคอนิเมะและมังงะเรื่องรีบอร์น ในนั้นมีทั้งรุ่นพี่ เพื่อนและรุ่นน้องอยู่ในนั้น กลุ่มนี้ถือว่าเป็นกลุ่มที่คอยสร้างสีสันในชีวิตให้เธอในช่วงนี้ได้อย่างดี 

          ในกลุ่มนั้นเป็นกลุ่มหญิงล้วน ประกอบไปด้วย พี่เรน พี่เซย์ พี่หยก คัจจิ มิซ โช น้องตัง พี่นัท พี่ก้อนแป้งและตัวของเธอเอง รวมทั้งหมดนั้นมีอยู่สิบคน และในวันนี้ก็เหมือนทุกๆวัน...วันนี้เป็นวันจันทร์และในตอนนี้เป็นเวลาที่เธอสมควรจะออกจากห้องเรียนได้แล้วเพราะว่ามันหมดคาบเรียนทั้งหมด แต่ว่าอาจาร์ยประจำวิชาสังคมให้ห้องของเธอนั้นอยู่ในห้องเพื่อขอคาบว่างนี้มาให้นักเรียนสอบ 

          น่าเบื่อชะมัด... 

          เมื่อคิดได้เช่นนั้นตัวของเธอก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูข้อความในกลุ่มแชทที่เด้งขึ้นมาว่าทุกๆคนกำลังคุยเล่นกันอยู่ คุยเรื่องอะไรกันนะ...ส่องดีกว่า... 

มาย 
:*นอนส่อง 

          โช 
          ://หกสูงส่อง 

          เซย์ 
          :ว่างกันใช่ไหมคนที่นอนกับหกสูงนั้นน่ะ5555 

          โช 
          :ใช่ค่ะ 

มาย 
:มาส่อง- 

          โช 
          :ไม่ไปเรียนค่ะ 555 

มาย 
:ก็- เลิกเรียนแล้วมั้ง- ถ้าอาจาร์ยไม่ขอคาบว่าง 

          เซย์ 
          :ทำไมดูสบาย 55555 

          เรน 
          :นั้นสิ555 

          เธอหัวเราะออกมาเบาๆเมื่อทุกคนคุยเล่นกันตามปกติ ก่อนที่จะหันไปมองเพื่อนในห้องที่ตะโกนบอกว่าอาจาร์ยไม่มาสอบแล้วทำให้เธอส่งเสียงร้องอย่างดีใจออกมาตามประสา แล้วเก็บของใส่กระเป๋านักเรียนของเธอเพื่อเตรียมตัวกลับบ้าน 

มาย 
:เย่ จาร์ยไม่เอาคาบว่าง!! 
:*กระโดด 

          เรน 
          :เสร็จแล้ววว 
          :เหลือพิมพ์ใส่ในเว็บ ;;-;; 

          เธอมองข้อความของพี่เรนที่บอกว่าฟิคของเธอนั้นเสร็จแล้ว ก่อนที่จะสะพายกระเป๋าแล้วตรงกลับบ้านของเธอทันที เพราะวันนี้เธอก็มีสิ่งที่ต้องทำอีกเยอะเลย...แม้จริงๆตัวเธอเองอยากจะเทสิ่งที่ต้องทำพวกนั้นไปนั่งวาดรูปมากแค่ไหนก็เถอะนะ...

          เมื่อเวลาผ่านไปเลยๆ...ตัวของเธอก็กลับมาถึงบ้านและจัดการกับงานและการบ้านต่างๆจนเสร็จแล้วทำสิ่งที่เธออยากทำเช่นการวาดรูปและแต่งนิยาย ก่อนที่เธอจะเดินขึ้นห้องนอนของเธอเองเพื่อพักผ่อน เธอล้มตัวลงนอนกับเตียงก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาคุยเล่นในกลุ่มสลับกับคุยกับแฟนสาวของเธออย่างสนุกสนาน ก่อนที่จะสะดุ้งเมื่อมีคนมาเคาะประตูห้องของเธอ 

          "มายเอ้ย นอนได้แล้วลูกพรุ่งนี้มีเรียนนะ"

          "ค่าๆ นอนแล้วค่ะะะะ" 

          น่าเบื่อจังเลย...

          เธอวางโทรศัพท์ลงที่ตู้ข้างหัวนอนแล้วเสียบสายชาร์จแบตเตอร์รี่ก่อนล้มตัวลงนอนแล้วปล่อยให้แชทค่อยๆเด้งขึ้นมาเรื่อยๆ...ดวงตาคู่กลมสีเข็มเริ่มถูกเปลือกตาบดบัง...สัมปชัญญะตเริ่มเลือนรางไปเรื่อยๆ...จนในที่สุดเธอก้าวเข้าสู่ห้วงนิทราลงไปอย่างสมบูรณ์... 
          และพอรู้สึกตัวอีกที...เธอก็มาอยู่ในร่างของใครก็ไม่รู้ นี่คงเรียกว่า...การทะลุมิติ? คงใช่ มันคือการทะลุมิติเช่นหลายๆแฟนฟิคที่เธอนั้นเคยเห็นมันมาผ่านตา แต่ว่าการทะลุมิติของเธอกลับไม่ใช่การตายและมาเกิดใหม่ มันเหมือนกับว่าเธอถูกดึงเข้ามาในร่างของใครสักคนที่อาศัยอยู่ในโลกนี้เสียมากกว่า และที่สำคัญเธอไม่ได้รับพรใดๆจากพระเจ้าเลย... ในจังหวะที่เธอกำลังครุ่นคิดเรื่องต่างๆอยู่ ภาพบางอย่างก็เข้ามาในสมองของเธอ ทำให้เธอชะงัดไปชั่วคราวกับข้อมูลใหม่ที่เธอในร่างของ'เขา'ได้รับมา... 

          "ไนเจล เฮโรเดส...ชื่อของผู้ชายคนนี้งั้นหรอ?..." 

          เป็นเด็กชายวัยสิบเจ็ดที่ลาออกจากโรงเรียนเพราะปัญหาในเรื่องของมุมมองของตัวเขาที่เป็นพวกปิดกั้นโรงเรียนเลยทำให้ตัวเขานั้นลาออกจากโรงเรียนพร้อมเพื่อนของเขาอีกคนหนึ่งที่ลาออกจากโรงเรียนมาด้วยเช่นกัน และดูเหมือนจะเป็นพวกโรคฮิโคโมริอีกด้วย...

          และดูเหมือน...ตัวของเขาจะมีปัญหากับครอบครัวเลยทำให้ย้ายออกมาอยู่คนเดียว...เป็นปัญหาเหมือนกับที่เธอโดนในตอนยังอยู่ในโลกเก่า...

          เหมือนกันหลายอย่างเสียจน...เธอเผลอคิดว่านี่คือตัวตนของเธอในโลกนี้...

          และตัวของไนเจลมีทักษะในเรื่องของการวาดรูปอยู่ในระดับยอดเยี่ยม การแต่งหน้าที่อยู่ในระดับมืออาชีพ การร้องเพลงอยู่ในระดับปานกลาง การทำอาหารอยู่ในระดับปานกลางและทักษะการต่อสู้อยู่ในระดับพื้นฐาน ถือว่าครบอยู่ในความสามารถที่เธอต้องการอยู่ 

          แสดงว่า...หลังจากนี้เธอต้องใช้ชีวิตในนาม 'นเจล เฮโรเดส' ไม่ใช่ 'มาย'  อีกต่อไปแล้ว...

          มันดูเหมือนเป็นการเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ตัวของเขาในโลกที่แล้วนั้นใฝ่หา...อีกทั้งความสามารถที่รอบด้านตามที่เธอต้องการตั้งแต่ในโลกเก่า...มันทำให้เขานั้นรู้สึกอยากทำเป้าหมายต่างๆในชีวิตให้เสร็จ… 

          แต่ถึงแบบนั้น...เขาก็ยังอดคิดถึงแฟนสาวในโลกก่อนไม่ได้เลย...

          คนที่คอยอยู่อยู่เคียงข้างเขาตลอดมา… 

          หวังว่า...โลกนั้นมันจะยังคงปกติดีนะ... 

          "อ่าาา...จะว่าไปเริ่มหิวแล้วสิ..."
 
          เขาเอ่ยออกมาเมื่อรับรู้ได้ถึงความหิวที่เขาแทรกเข้ามาในกระเพาะอาหารจึงเลิกใส่ใจเรื่องของร่างกายและประวัติความเป็นมาของเขาในโลกนี้ ขายาวพาตัวเขาให้เดินไปเปิดตู้เย็นเพื่อดูสิ่งที่ทานได้เพื่อประทังชีวิต… เรื่องพวกนั้น...เอาไว้คิดที่หลังแล้วกันนะ... 

          "ไม่มีอะไรน่ากินเลยแหะ...งั้นไรกินด้านนอกดีกว่า..." 

          เมื่อคิดได้เช่นนั้นก็เดินไปคว้าเสื้อฮูดและหูฟังสีขาวประจำตัวขึ้นมาสวมแล้วเดินลงไปชั้นล่างแล้วเดินออกไปจากบ้านเช่าสองชั้นธรรมดาๆหลังนี้แล้วเดินไปตามทางในความทรงจำแล้วมองร้านขายซูชิร้านหนึ่งที่เขานั้นจำได้ว่าเป็นร้านโปรดของตัวไนเจล 

'ร้านทาเคซูชิ' 

          ร้านซูชิที่ดูคุ้นตาราวกับหลุดมาจากอนิเมะและมังงะเรื่องโปรดของเขาในโลกที่แล้ว เขาจึงค่อยๆก้าวเข้าไปในร้านซูชิแห่งนี้โดยที่ในความคิดของเขาก็เต็มไปด้วยความสงสัยปนความอยากรู้อยากเห็นด้วยเช่นกัน 

          "ยินดีต้อนรับครับ~" 

          เสียงของชายวัยกลางคนเอ่ยออกมา ดวงตาสีม่วงของไนเจลเลื่อนไปตามเสียงก็แอบตกใจแต่ก็เก็บความตกใจเอาไว้ในใจ เพราะคนที่เอ่ยออกมานั้นคือ 'ยามาโมโตะ สึโยชิ' พ่อของ 'ยามาโมโตะ ทาเคชิ' ตัวละครหลักจากเรื่องโปรดของเขาในโลกที่แล้ว... 

          "อ่าว ไนเจล ยินดีต้อนรับนะ ฮ่าๆ" 

          ยามาโมโตะเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มในขณะที่ตัวเขานั้นกำลังช่วยพ่อแล่ปลาอยู่ ริมฝีปากคมของไนเจลค่อยๆกระตุกยิ้มออกมาอย่างคุ้นเคยตามประสาของคนที่เป็นลูกค้าขาประจำของร้านทาเคซูชิแห่งนี้

          "สวัสดีครับคุณลุง สวัสดีนะพี่ทาเคชิ" 

          เขาเอ่ยตอบอย่างยิ้มๆแสร้งทำเป็นทุกสิ่งทุกอย่างดูปกติดี โดยไม่มีใครรู้ว่าถายในใจของเขานั้นกำลังดี้ด้าดีใจที่ตัวเขานั้นได้เข้ามาในโลกของอนิเมะและมังงะที่เขานั้นชื่นชอบ หัวใจในทรวงอกของเขากำลังกู่ร้องออกมาด้วยความดีใจเป็นที่สุด

          เยส! พระเจ้า!! นี่มันโลกรีบอร์น!!! คำขอทั้งชีวิตฉันเป็นจริงแล้วโว้ยยยย!!!! 

          เขาคิดในใจก่อนที่จะเดินไปนั่งที่เคาท์เตอร์ตรงหน้าสองพ่อลูกที่กำลังทำซูชิอยู่ ก่อนที่จะคลี่ยิ้มกว้างเมื่อซูชิหน้าปลาแซลม่อนของโปรดถูกเสริฟมาให้เขา 

          "ขอบคุณมากนะพี่ทาเคชิ" 

          "ฮ่าๆไม่เป็นไรหรอก มันเป็นของชอบนายนี่หนา" 

          มือแกร่งของไนเจลค่อยๆหยิบตะเกียบคีบซูชิตรงหน้ามาทานเช่นดั่งทุกครั้งก่อนหยิบหูฟังมาสวมแล้วเปิดเพลงเสียงดังอัดหูของเขาเองทำนองเพลงภาษาญี่ปุ่นดังก้องอยู่ในหูฟังที่ครอบใบหู ก่อนที่จะหันไปมองเมื่อมีคนเดินเข้ามาในร้านแล้วมานั่งข้างๆเขา 

          หืม?... 

          ดวงตาสีไวโอเล็ตไล่มองคนข้างกายอย่างครุ่นคิด ก่อนที่จะตกใจแล้วแต่กลับพยายามไม่แสดงอาการตกใจโดยการก้มลงทานซูชิของโปรดต่อ 

          โอ้!! พระเจ้าเข้าข้าง!! เบลเฟกอลมานั่งข้างๆเราาา!! ให้ตายเถอะฉันตายตรงนี้ได้เลยนะเนี้ยยย!!! 

          คิดไปแบบนั้นแต่ท่าทีนิ่งๆก่อนหยิบชาขึ้นมาดื่มก่อนที่จะเงยหน้ามองเมื่อมีสมุดสำหรับวาดรูปและปากกาวาดรูปถูกยื่นมาให้เขา 

          "ฉันให้นะ เห็นชอบวาดรูปนี่หนา" 

          "อะ...ขอบคุณนะพี่ทาเคชิ" 

          เขาคลี่ยิ้มก่อนที่จะรับมาเปิดดูพอเห็นว่าไม่มีรูปภาพใดๆถูกวาด เขาก็ประเดิมวาดรูปแรกเป็นรูปคนข้างกายของตนที่นั่งทานซูชิพร้อมเสียงหัวเราะประจำตัว 

          ชายวัยสิบเก้าปีในชุดเครื่องแบบหน่วยลอลสังหารวาเรีย ใบหน้าเรียวหันด้านข้างดวงตาถูกปกปิดด้วยม่านเรือนผมสีทองสวย ริมฝีปากเรียวสวยได้รูป เขากำลังอยู่ในร้านซูชิของญี่ปุ่นที่บรรยากาศรอบกายบ่งบอกได้ถึงความเป็นญี่ปุ่น 

          ให้ตายสิ! เขาจะคลั่งตายแล้วนะ!! 

          เพราะว่าโลกที่แล้วเขานั้นหลงไหลในตัวของเบลเฟกอลหรือเจ้าชายนักเชือดของวาเรียมากกว่าใครๆ ไม่ว่าจะเป็นความลึกลับที่ตัวของเบลเฟกอลนั้นไม่เคยเปิดเผยดวงตา หรือแม้แต่ความโรคจิตของตัวเบลเฟกอลเอง เขาชอบมันในทุกๆอย่าง... และเขาชอบทุกอย่างที่เป็นเบลเฟกอล... 

          มือแกร่งยังคงขยับสร้างสรรค์ผลงานวาดรูปในกระดาษสีนวล ก่อนที่ไนเจลจะสะดุ้งสุดตัวเมื่อคนข้างกายชะโงกหน้าเข้ามาดูภาพวาดของเขาเลยทำให้ถอยตัวออกมาแล้วดึงหูฟังลงให้เขาได้ยินสิ่งทีอีกฝ่ายนั้นพูดมา 

          "นี่นายวาดฉันนี่หนา? ขอดูไม่ได้หรือไง? ชิชิชิ" 

          เบลเฟกอลเอ่ยออกมาแล้วพยายามเข้ามาใกล้ร่างของไนเจล แต่ไนเจลพยายามให้อีกคนกลับไปนั่งที่ดีๆ พอเบลเฟกอลยอมกลับไปนั่ง ไนเจลจึงขยับไปนั่งดีๆแล้วส่งสมุดวาดรูปให้อีกคนได้ดู 

          "เห~ วาดสวยดีนิ วาดดูดีเหมือนเจ้าชายเลยจริงๆ" 

          "อะ เจ้าชายชื่อ เบลเฟกอล ยินดีที่ได้รู้จักแล้วกันนะ ชิชิชิ" 

          มือเรียวข้างหนึ่งของเบลเฟกอลถูกยื่นมาให้เขานั้นจับ ไนเจลลังเลเล็กน้อยก่อนที่จะเอื้อมมือไปจับกับมือเรียวแล้วเขย่าเบาๆในเชิงทักทายแล้วคลี่ยิ้มให้อีกคนในขณะที่เอ่ยแนะนำตัวเองบ้าง 

          "ไนเจล เฮโรเดส เรียกไนท์ก็ได้ ยินดีที่ได้รู้จัก" 

          เมื่อแนะนำตัวเสร็จก็เกิดการพูดคุยกันขณะนั่งทานซูชิที่ถูกยามาโมโตะทั้งพ่อและลูกเสริฟมา ยามาโมโตะคนลูกอดสงสัยไม่ได้ว่าสองคนนี้พึ่งเคยเจอกันแต่เข้ากันอย่างน่าเหลือเชื่อไปเลย ที่เข้ากันได้...คงเป็นเพราะตัวของไนเจลนั้นรู้นิสัยของเบลเฟกอลดีกว่าใครๆ... 

          คงเป็นเพราะความเข้าใจนี่ล่ะมั้งถึงทำให้เขานั้นเข้ากับเบลเฟกอลได้เพียงระยะสั้นๆ... 

          เวลาผ่านไปสักพักหนึ่ง เขารู้สึกว่ามันเริ่มดึกพอควรที่เขาจะต้องกลับไปยังบ้านของเขา จึงขอตัวกลับก่อนแล้วจ่ายเงินในส่วนของเขาเองพลางเดินออกไป 

          "ไว้เจอกันใหม่นะเบลเฟกอล..." 

          เขาเอ่ยทิ้งท้ายก่อนเดินออกจากร้านแล้วกลับไปยังบ้านของตน แล้วค่อยๆล้มตัวลงนอนกับเตียงนุ่มเมื่อเขามาถึงห้องนอนของเขาแล้ว 

          ตามจริง...เขาคิดถึงแฟนสาวของเขานะ… 

          แต่ในโลกนี้เธอเป็นเพียงสิ่งที่ไม่มีตัวตนอยู่จริง... 

          และ...ตัวเขาเอง...ก็รู้สึก...อยากเป็นมากกว่าคนรู้จักหรือเพื่อนของเบลเฟกอล...เขาอยากเป็นคนรักของเบลเฟกอล...แต่มันคง...ไม่มีทางหรอกมั้งถ้าเขานั้นเป็นเพียงคนธรรมดาๆคนหนึ่ง... 

          เมื่อคิดได้เช่นนั้นตัวของไนเจลจึงยันตัวลุกจากเตียงนุ่มแล้วเดินไปยังคอมพิวเตอร์ของเขาก่อนที่เขาจะลองแฮ็กระบบข้อมูลของโลกมาเฟียแบบความรู้ในระดับมือใหม่หัดแฮ็ก ก่อนที่จะสะดุ้งเมื่อเขาแฮ็กแล้วดันมีข้อความเชิญชวนเด้งขึ้นมาแบบไม่มีสัญญาณเตือนกันก่อน 

[คุณจะตกลงเข้าร่วม 'โดมิเนท แฟมมิลี่' หรือไม่?] 

[>เข้าร่วม] [ไม่เข้าร่วม] 

          โดมิเนท แฟมมิลี่?...นี่มันชื่อของแฟมมิลี่ที่คนในกลุ่มแชทของเธอตั้งกันเองในกลุ่มแชทนี่หนา...มันมีจริงๆในโลกนี้ด้วยหรอ?... 

          แต่ว่า...ถ้าขนาดเขายังสามารถมายังโลกนี้ได้...อาจมีคนอื่นๆในกลุ่มออกมาก็ได้นะ...เช่น...พี่เซย์? พี่เขาเป็นถึงท้องนภาแห่งโดมิเนท แฟมมิลี่...แบบนี้...อาจจะเป็นพี่เขาก็ได้... 

          เมื่อคิดได้เช่นนั้นเขาก็กด [>เข้าร่วม] อย่างไม่ลังเล ก่อนที่จะหรี่ตามองเมื่อเห็นเหมือนกับแผนที่อะไรสักอย่าง ซึ่งอาจจะเป็นแผนที่ไปยังประสาทแฟมมิลี่ที่อยู่ในประเทศอิตาลี... 

          เหมือนว่า...ที่เขาแฮ็กไปเจอข้อมูลส่วนนี่... 

          มันอาจไม่ใช่เรื่องบังเอิญ... 

          แต่เป็นโชคชะตา...

          รอก่อนนะ...เบลเฟกอล... 

          รอก่อนนะ...โดมิเนท แฟมมิลี่... 

          ผู้พิทักษ์วายุแห่งโดมิเนท แฟมมิลี่คนนี้กำลังจะไปหาโดยไม่ช้าแล้ว :)

------------------
TALK WITH

สวัสดีทุกๆคนด้วยนะคะ ฮู้ววว เป็นการแต่งที่กินพลังชีวิตเหมือนฟิคอื่นๆเลยค่ะ หวังว่าทุกๆคนจะชอบตัวของไนท์กันนะคะ เรามาร่วมด้วยช่วยกันให้กำลังใจไนท์ๆจีบเจ้าชายเบลด้วยนะคะ เอ๊ะ เราคือใครงั้นหรอคะ? ไม่บอกหรอกค่ะ แบร่ๆ


     
Z y c l o n
     
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

74 ความคิดเห็น

  1. #54 malefactor (@malefactor9029) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 09:42

    ชอบบบบบบบบบบบบบบบ
    #54
    1
  2. #24 hoshi4641534149 (@sas747868) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 14:30

    แต่รักเรื่องนี้จริงๆ. รู้สึกชอบเนื้อหาเรื่องมากค่ะ เป็นกำลังใจให้ต่อไปนะคะ
    #24
    1
    • #24-1 DominateFamily (@DominateFamily) (จากตอนที่ 6)
      9 เมษายน 2562 / 01:46
      ขอบคุณมากๆเลยครับที่ชอบ ดีใจมากๆเลย จะพยายามให้ดีขึ้นเรื่อยๆนะครับ ^^
      @เซโล่
      #24-1
  3. #23 hoshi4641534149 (@sas747868) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 14:29
    BLแน่เลยอ่า
    #23
    2
    • #23-1 DominateFamily (@DominateFamily) (จากตอนที่ 6)
      4 เมษายน 2562 / 15:16
      มีทั้ง BL และก็ Normal ค่ะ
      @โช
      #23-1
  4. #22 Karasaki Ukino (@Satangandomsin) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 13:56
    อือฮือ มาแรงแซงทางโค้งจริงๆ พี่มาย ครั้งนี้น้องไม่ละเมอเม้นแล้วนะ 5555+ (สติครบ พร้อมแต่งโดทุกเมื่อ-- แค่ก!) แล้วครั้งนี้โผล่มาพร้อมขุ่นพี่เบลสังกัดวาเรีย แหม ถ้าว่างอยากไปหาเบลก็ชวนน้องไปหาป๋าซันด้วยนะ-- แค่ก!
    #22
    1
    • #22-1 DominateFamily (@DominateFamily) (จากตอนที่ 6)
      9 เมษายน 2562 / 01:46
      ระวังโดนเพลิงพิโรธนะน้องเอ๊ย 55555
      #22-1