ตอนที่ 5 : ༻CHAPTER 5༺

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 131
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    24 เม.ย. 62




CHAPTER 5


ในช่วงชีวิตนี้ ตัวเขามีความรู้สึกอย่างหนึ่งอยู่ตลอดเวลา



"น่าเบื่อชะมัด..."

เสียงบ่นปนหงุดหงิดของหญิงสาวดังออกมาเบาๆคล้ายกับเสียงกระซิบ เธอนั่งจ้องโทรศัพท์ตัวเองอยู่นานซักพักแล้ว หน้าจอมือถือไร้ซึ่งการเปิดแอปใดๆ ค่อยๆมืดลง ก่อนจะดับ และเธอก็เปิดมันขึ้นมาอีกครั้งและค้างอยู่หน้านั้นเช่นเดิม

ไม่มีอะไรทำเลย..

"เฮ้อ..."

กดเข้าแอปเด็กดีแล้วก็ออก แล้วก็เข้าใหม่ แล้วก็ออกหลายรอบแล้ว เลื่อนไปเลื่อนมาไม่เห็นจะมีเรื่องอะไรน่าสนุกเลย! ส่วนไลน์กลุ่มนกวันนี้ก็เงียบซะ--

ไลน์กลุ่มนกคืออะไรน่ะหรอ?? มันคือไลน์กลุ่มที่สร้างขึ้นมาจากกลุ่มคนซึ่งรักอนิเมะนามว่ารีบอร์นอย่างมาก เรื่องราวในกลุ่มนี้สนุกมากเลยล่ะ มีเรื่องให้ขำเยอะมากๆ แต่วันนี้ทุกคนดูท่าทางจะยุ่งๆถึงไม่ได้เข้ามาคุยในกลุ่มเลย

นิ้วเรียวเลื่อนย้อนไปดูข้อความเก่าไปที่คนในกลุ่มพิมพ์คุยกัน เหมือนมีเสียงหัวเราะดังขึ้นข้างหูยามเห็นข้อความบนแชท ทั้งๆที่มันเป็นแค่ตัวอักษรแท้ๆ      ทั้งเรื่องความซนของมิซ เรื่องความดุของพี่หยก เรื่องความป๋าของพี่เซย์ เรื่องความเคะอยากเมะของพี่เรน ล้วนสร้างสีสันให้กลุ่มได้ไม่น้อยเลย คลายความเบื่อของเธอได้อย่างง่ายดาย จนเธอแอบคิดว่าพวกเขาเป็นครอบครัวทั้งๆที่ไม่เคยเห็นตัวจริงของทุกคนเลยแม้แต่ครั้งเดียว



นิ้วเรียวกดออกแอปสีเขียว ก่อนจะปิดจอมือถือแล้วเดินมุ่งหน้าไปชาร์จแบตแต่โดยดี ทันทีที่เสียบเข้าปับปั๊กเรียบร้อยเธอวางมือถือลงบนโต๊ะอย่างเบามือก่อนจะเดินออกจากตรงนั้นโดยมีจุดหมายปลายทางคือห้องอาหาร      มือเรียวเปิดตู้เย็นบานใหญ่ออกเพื่อดูว่ามีอะไรให้เธอได้กินบ้าง หากแต่ภายในตู้เย็นกลับว่างเปล่า มีเพียงแค่น้ำและนมไม่กี่ก่องเพียงเท่านั้นซึ่งมันไม่สามารถประทังความหิวของเธอได้      เธอหันไปมองที่โต๊ะอาหาร บนนั้นช่างว่างเปล่าจนเธอหน้าซีด      ซวยล่ะ แม่ไม่ได้้ทำอาหารไว้ให้?

     โอ้ไม่นะ!

ตอนนี้เป็นเวลา 12.43นาทีแล้ว ซึ่งตอนนี้ เธอยังไม่ได้กินแม้แต่ข้าวเช้า!

เสียงท้องร้องดังขึ้นเตือนบอกถึงความหิวโหยของเธอในตอนนี้ได้ชัดเจนจนเธอหน้าขึ้นสีแดง พรางหัวของเธอเริ่มคิดหาวิธีทางทำให้ตัวเองหายหิว      เธอเปิดลิ้นชักออก ตรวจหาซองมาม่าและหวังว่ามันจะยังเหลือซักสองสามซอง หากแต่มันว่างเปล่า! ไม่มีอะไรเหลือให้เธอกินเลยซักนิด!

"ตอนนี้แม่ไม่อยู่ซะด้วย.."
เอาวะ! เธอตัดสินใจพาร่างตัวเองลุกขึ้น หยิบกระเป๋าสะพายใบเล็กก่อนจะมุ่งหน้าออกตัวเพื่อไปยังเซเว่นที่อยู่ใกล้ๆบ้้านของเธอ

แต่แล้ว... เรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น

"ว๊าก!!!"

ใครแม่งทำน้ำหกตรงนี้วะ!!?

ร่างของเธอลื่นน้ำจนตกบันไดลงไป แม้มันไม่ได้แรงมากแต่เธอก็รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวด ก่อนภาพตรงหน้าจะดับลงไปอย่างรวดเร็วโดยที่เธอไม่ทันได้เตรียมใจอะไรเลยซักอย่าง



เสียงฝีเท้าดังขึ้นเรื่อยๆตามหลังหญิงสาวผมสีดำทำให้เธอรู้สึกขนลุกขึ้นทันใดโดยที่ห้ามอะไรไม่ได้เลย เธอพยายามวิ่งให้เร็วขึ้นเพื่อหนีบางสิ่งบางอย่างที่มันกำลังคลีบคลานมาใกล้เธอช้าๆ

แต่ยิ่งเธอเดินไปได้ไกลเท่าไหร่ เสียงนั้นก็ยิ่งดังขึ้นมากกว่าเดิม ซ้ำยังเหมือนจะเข้าใกล้เธอมากด้วย ‘จะไปไหน----------’      และแล้วก็มีอะไรบางอย่างถูกวางลงบนไหล่เธออย่างแผ่วเบา โดยที่เธอรู้สึกได้เลยว่าสิ่งนั้นไม่มีความอุ่นของอุณหภูมิมนุษย์เลย มันเย็นเสียจนเธอตัวสั่นไปหมด


ร่างกายของเธอถูกกระชากให้หันไปมองสิ่งนั้น เปลือกตาบางปิดแน่นอย่างหวาดกลัวก่อนจะต้องเบิกตากว้างออกมาเมื่อรู้สึกเจ็บปวดบริเวณแขน

"พระเจ้าช่วยกล้วยทอด! ฮะ!"

เธอตะโกนขึ้นเสียงดังอย่างตกใจกับความฝัน มันเป็นอาการของคนที่สะดุ้งตื่นจากฝันชัดๆ แต่นอกจากเรื่องฝันประหลาดๆแล้วยังมีอีกอย่างให้เธอตกใจต่อจากนั้น

นี่มันไม่ใช่พื้นนี่! ไม่ดิ! นี่เราอยู่บนเตียง? แต่.. ไม่ว่าจะมองยังไงนี่ก็ไม่ใช่บ้านเราแน่!

หรูขนาดนี้!

"ว้าย!! คุณชายฟื้นแล้วค่ะนายหญิง!"

ห่ะ? เดี๋ยวๆ คุณชาย? เธอหันไปมองหญิงสาวที่คาดว่าเป็นแม่บ้านคนนั้นอย่างมึนงง ก่อนจะก้มลงมองตัวเองด้วยสีหน้าเหลอหลา

จะว่าไป เสียงเราเมื่อกี้มัน..

เธอเริ่มลูบๆคลำๆตัวเองบริเวณหน้าอกเบาๆ มือเรียวเลื่อนไปสัมผัสบริเวณขอบกางเกง ก่อนจะกลืนน้ำเหนียวๆลงคอ และพอเปิดออกมา ใบหน้าของเธอก็ต้องขึ้นสีแดงก่ำอย่างห้ามไม่ได้ และแล้วเธอก็รู้ตัวว่า  ตอนนี้เธอกลายเป็นผู้ชาย!

ไม่สิ ต้องเรียกว่าเขา!


อร๊ากกกกกกกกกกกกกกก นี่มันเรื่องบ้าห่าเหวอัลไลฟระ!

"คา เป็นไงบ้างลูก"

ยังไม่ทันที่ความอึ้งจะหายไป เสียงเปิดประจูก็ดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏร่างของหญิงสาวคนนึง มีผมสีบลอนด์ทองยาวจนถึงกลางหลัง เธอเข้ามาหาเขาด้วยสีหน้าเป็นห่วง ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังขอบตาของเธอที่มีน้ำตาอยู่อย่างแปลกใจ หญิงสาวตอนนี้กำลังร้องไห้

"จำได้มั้ย นี่แม่ไงลูก"

        ?

สีหน้าของเขาบ่งบอกชัดเจนถึงความมึนงงและไม่เข้าใจ ก่อนความรู้สึกเจ็บปานถูกแทงจะแล่นขึ้นทาบนสมองจนเขาต้องร้องออกมาอย่างเจ็บปวดโดยที่ไม่สามารถจะอดทนได้เลย  

หญิงสาวข้างๆมีสีหน้าตกใจ เธอรีบเข้ามากอดเขาอย่างแน่นพร้อมร้องไห้ด้วยความเป็นห่วงโดยมีแม่บ้านอีกจำนวนไม่กี่คนยืนมองด้วยสีหน้าเศร้าโศรก

ภ..ภาพพวกนี้มัน..

"อึก!"

"ลูก ลูก อย่าเป็นอะไรไปเลยนะ"

ความทรงจำในสมองเขาถูกเรียบเรียงอย่างรวดเร็ว เสียงร้องอย่างเจ็บปวดมันหายไปแล้ว เหลือแค่เพียงลมหายใจที่รุนแรง ดวงตาสีเทาอมฟ้าหันไปมองใบหน้าของผู้ที่บอกว่าเป็นแม่ ก่อนจะเอ่ยปากพูดคำนึงออกไป

"คุณแม่ ออกไปก่อนนะครับ"

"ต..แต่ลูก"

"ผมอยากอยู่คนเดียว..."

"แต่.. ลูกพึ่งตกบันไดมานะ"

"ไม่เป็นไรครับ อาการผมไม่หนักมากหรอก"

เขาเอ่ยพรางยกยิ้มเบาๆต่างกับปกติ ทำให้คนเป็นแม่รู้สึกแปลกใจนิดหน่อยแต่ก็ยอมที่จะออกไปโดยไม่ลืมสั่งให้แม่บ้านอีกหลายคนออกไปด้วย ทิ้งให้ชายผมขาวอยู่ในห้องเพียงลำพัง

ร่างสูงยันตัวเองขึ้นจากเตียงก่อนจะมุ่งหน้าไปที่กระจกบานหนึ่งบนโต๊ะเครื่องแป้งที่ไม่รู้ว่ามันจำเป็นมั้ย

มือเรียวเลื่อนไปสัมผัสใบหน้าของตัวเองที่สะท้อนอยู่บนกระจก ก่อนที่ดวงตาคมจะสอดส่องไปทั่วร่างที่สะท้อนอยู่บนกระจก

ผมสีเทายาวนะต้นคอ พร้อมๆกับดวงตาสีเทาอมฟ้าที่แฝงความง่วงงันไว้ ใบหน้าหล่อคมดูมีออร่าแปลกๆให้จับจ้องอยู่เสมอ

ชายคนนี้คือ จุนซุยนะ คาสึกิ  

ลูกชายของเศรษฐีคนนึงที่มีนิสัยขี้เกียจและเอาแต่ใจ

หรือเจ้าของร่างที่เขาเข้ามาอยู่

ในความทรงจำเป็นตัวบ่งบอกได้ชัดเจนว่าอีกฝ่ายเป็นใคร มีที่มายังไง และเหตุใดเขาถึงมาอยู่ที่นี่

ก่อนที่เขาจะมาโผล่ที่ร่างนี้อีกฝ่ายเองก็สะดุดเท้าตัวเองตกบันไดบ้านเช่นเดียวกับเขา อาจเป็นเพราะเกิดเหตุการณ์คล้ายก้นในเวลาไล่เลี่ยกัน พวกเราถึงได้สลับวิญญาณกัน

คาดว่าอีกฝ่ายที่อยู่ในร่างเขาตอนนี้คงกำลังนอนเป็นผักเป็นปลาอยู่บนเตียงคนไข้ในโรงพยาบาลเป็นแน่แท้

"เฮ้อ.."

ถือว่ายังดีก็แล้วกันที่ร่างที่เขาอยู่ไม่ได้มีนิสัยต่างจากตัวเขามากนัก ไม่งั้นเขาคงได้ลำบากแน่ แต่จะว่าไปชื่อไอหมอนี่ก็คล้ายๆชื่อมาสเขาอยู่นิดหน่อยแฮะ

ต่อจากนี้เราคงต้องเหนื่อยแน่ๆ



เวลาผ่านไป ตัวเขาก็เปลี่ยนไป ตอนนี้เขาโตขึ้นเยอะแล้ว และได้รู้ตัวแล้วว่าตอนนี้เขาอยู่ในโลกรีบอร์น ถึงอย่างงั้นเขาก็ไม่ได้เข้าไปยุ่งกับพวกตัวหลักหรือทำอะไรหรอก เพราะเขามันแค่คนธรรมดา

ส่วนเรื่องที่ทำไมถึงได้รู้ว่าโลกนี้คือโลกรีบอร์นน่ะหรอ?

ก็จากคำพูดของแม่..


ย้อนกลับไปในตอนนั้น


'อีกไม่นานแม่จะต้องไปทำงานต่างที่ คาดูและตัวเองได้ใช่มั้ย?'

'ได้ครับ..'

'ที่ๆแม่จะไปคือเมืองนามิโมริ มันอยู่ห่างจากที่นี่ไปค่อนข้างไกลอยู่นะ เพราะงั้นแม่จะไปนานหน่อย มีปัญหาอะไรโทรมาบอกแม่ได้นะลูก'

'ครับ..'

เดี๋ยวนะ??

นามิโมริ???

หรือว่า... 0[]0!!)

ร...เราอยู่ที่โลกรีบอร์น!!!(พึ่งบรรลุพอผ่านมาได้ประมาณ1เดือน)


กลับสู่ปัจจุบัน


มันช่างน่าขำเมื่อนึกถึงตอนนั้น-- เอาล่ะๆ ตอนนี้เขาควรโฟกัสกับปัจจุบันมากกว่า

ตอนนี้เขากำลังเดินห้างอยู่ เพื่อที่จะเลือกซื้อหนังสือน่าสนใจไปอ่านที่บ้านซักสองสามเล่มแก้ความเบื่อที่มันมากล้นเหลือเกินนี่ของเขา ซึ่งจริงๆนิสัยขี้เบื่อนี่มันก็มาจากชีวิตจริงของเขาด้วยแหละ... ไม่ใช่แค่ของเจ้าขอเจ้าของร่างนี้อย่างเดียว


ที่นี่น่าจะมีหนังสือที่น่าสนใจอยู่แหละน่า


ฮะอะไรนะ เสียดายเงิน?


มันคือเงินเก็บเขาเองแหละ ไม่เป็นไรหรอกมั้ง


ถึถึงแม่ว่าเราจะอ่านแค่รอบเดียวแล้วไม่แตะอีกก็เหอะ..

ขายาวๆก้าวไปเรื่อยๆอย่างเป็นจังหวะ ดวงตาคมแฝงแววความง่วงกวาดไปทั่วบริเวณร้านที่เต็มไปด้วยหนังสือ บรรยากาศคล้ายคลึงกับที่โลกเก่าของเขา หากแต่หนังสือส่วนมากนั้นเป็นภาษาญี่ปุ่นแตกต่างกับร้านหนังสือแถวบ้านเขาโดยสิ้นเชิง

แหงล่ะ ก็ที่นี่คือญี่ปุ่น ม้นจะไม่ใช่ตัวอักษรญี่ปุ่นได้ไง      แต่ก็นะ เขาอ่านมันออกทั้งหมดนั่นแหละ เพราะความสามารถของเจ้าของร่างนี้เลย!//ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ

"อ๊ะ ขอโทษที..ครับ"

เพราะเขาสนใจหนังสือมากเกินไป เลยทำให้ไม่ได้ระวังไปชนกับใครคนนึงเข้า และพอหันไปกำลังจะขอโทษ เขาถึงกับหน้าซีดเมื่อรู้ว่าเป็นใคร

แค่หน้าเขาก็รู้แล้วเพราะเห็นในทีวีหลายรอบจะตายไป นักธุรกิจหนุ่มไฟแรง เซโล่!!

เขาคงจะไม่โดนฆ่าหมกป่าใช่มั้ย!

"ไม่เป็นไรครับ.."

ดีที่เขาไม่ได้คิดอะไรมาก เจ้าตัวเองก็หันไปสนใจหนังสือในขั้นต่อ คลายความเกร็งให้เขาเล็กน้อย ย้ำ แค่เล็กน้อย เพราะมันไม่ได้ทำให้เขาหายตัวสั่นงกๆ

"ใครอีกนะ.."

เสียงดังเบาๆที่ดังขึ้นจากคนข้างกายทำให้เขาเผลอสะดุ้งตัวสุดกู่ด้วยความตกใจ

ตัวเขาพยายามทำเป็นไม่มีปฏิกิริยากับอีกฝ่าย ก่อนจะก้มหน้าก้มตาดูหนังสือต่ออย่างตั้งอกตั้งใจ แต่ถึงอย่างงั้นอาจเป็นเพราะสายตาเขาดีเกินไปหรือยังไงถึงได้เห็นว่าเจ้าตัวเก็บหนังสือใส่ชั้นแล้วหันมายิ้มให้เขา แล้วเดินออกจากร้านไปอย่างกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

เหมือนสัญชาตญาณความเผือกของเขาถูกจุดขึ้นมา(?)

มือเรียวเลื่อนไปหยิบหนังสือเล่มเดียวกับอีกฝ่าย ก่อนจะพบกับโน๊ตใบเล็กๆซ่อนอยู่ในนั้น นั่นทำให้เขาแปลกใจ เขาหันซ้ายหันขวาดูรอบๆ ก่อนจะเก็บหนังสือนั่นกลับเข้ามาโดยเอาโน๊ตออกมาเก็บไว้กับตัวอย่างแนบเนียน

เขาย้ายร่างของตัวเองออกจากร้านหนังสือ ก่อนจะมุ่งหน้าไปห้องน้ำ โดยที่ไม่เข้าใจตัวเองเลยเหมือนกันว่าทำไมต้องทำตัวลับๆล่อๆ

ไม่สิ เขาว่าเขาเข้าใจ

อีกฝ่ายเป็นนักธุรกิจชื่อดังเลยนะ!!!

ทันทีที่ร่างของเขามาอยู่ในห้องน้ำเรียบร้อย โน๊ตใบเล็กๆนั่นก็ถูกเปิดอ่านอย่างรวดเร็วซึ่งนั่นทำให้เขาแปลกใจไม่น้อยกับเนื้อความที่อยู่ด้านในนั่น


--Dominate family--
หากคุณรู้จักคำนี้ มาพบผม ที่ร้านนี้อีกครั้ง ในวันพรุ่งนี้ เวลานี้


ไอประโยคสั้นๆที่ดูไม่มีความปลอดภัยนี่มันอะไรกัน!

น้ำเหนียวๆถูกกลืนลงคอไปเบาๆ เขาจำคำนี้ได้ดีเลยล่ะ มันคือชื่อแฟมิลี่ที่พวกเรากลุ่มนกร่วมกันสร้างขึ้นในตอนก่อนที่เขาจะหลุดมาโลกนี้นี่นา

เป็นไปได้หรือเปล่าว่าคนอื่นจะมาที่โลกนี้ด้วย?

เป็นไปได้สิ..ก็ตัวเขายังมาอยู่ที่นี่เลย

เพียงแค่นั้นตัวเขาก็ตัดสินใจแล้วอย่างแน่ชัด ว่าในวันพรุ่งนี้ตัวเขาจะมาที่นี่ อีกครั้ง

ภาพทุกคนในสภาพมาสคอตลอยขึ้นมาในหัวเลยแฮะ จะเป็นอย่างงั้นรึเปล่า?? แต่จะว่าไปตัวเขาก็เปลี่ยนจากมาสคอตไปเยอะอยู่นะ..

ตั้งแต่เพศเลย..



"คุณมาจริงๆด้วยนะครับ”

"ครับ--"

"ก่อนอื่นเราไปหาที่เงียบๆคุยกันดีกว่าครับ"

"ครับ--"

"จะไม่ตอบอย่างอื่นหน่อยหรอครับ"

"ครับ..."

คำพูดดูอารมณ์เหมือนกำลังเล่นมุขแต่บรรยากาศของจริงนี่แสดงถึงความอึดอัดชัดเจนมากครับ!

พวกเราทั้งคู่ย้ายที่พูดคุยกันเปลี่ยนไปเป็นร้านกาแฟแห่งหนึ่งที่ดูจะมีความปลอดภัยมาก ทันทีที่ก้นของเขาแตะลงบนเบาะ สีหน้าของอีกฝ่ายก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าจริงจังขึ้นทันใดจนเขาเองก็อดรู้สึกขนลุกไม่ได้กับท่าทางที่เปลี่ยนไปเยอะของอีกฝ่านย

"คุณรู้จักคำว่าโดมิเนทแฟมิลี่ได้ยังไงครับ?"

ถามกันโต้งๆงี้แล้วเขาจะไปตอบไงฟระ

"ข้าม"

รู้สึกง่วงๆแฮะ

"รู้มั้ยว่าโดมิเนทแฟมิลี่คืออะไร"

"มาเฟียรึเปล่า"

เขาเอ่ยพลางเอามือขึ้นมาขยี้ตาเบาๆเนื่องจากรู้สึกง่วง ก่อนจะหาวออกมาเบาๆ

"ถูกต้องครับ"

"ต่อไป คำถามชี้ชะตา"

         ?

"หากคุณตอบไม่ดี ผมคงปล่อยคุณไปไม่ได้ครับ"

"ครับ.."

"คุณรู้จักกลุ่มนกรึเปล่า?"

ประโยคนี้เรียกความสนใจจากชายที่กำลังง่วงในตอนแรกได้อย่างชัดเจน ดวงตาของเขาเบิกกว้างอย่างตกใจก่อนจะหัสนปมองเขาด้วยใบหน้าอ้าปากหวอจนหมดสภาพความง่วงที่กำลังเป็นอยู่เมื่อกี้

"ค..คุณ"

"รู้จักสินะครับ"

รอยยิ้มบางที่ดูไม่น่าไว้ใจปรากฏขึ้นบนหน้าอีกฝ่ายก่อนเขาจะพยายามเรียบเรียงรายชื่อผู้ที่เข้าข่ายว่าจะเป็นอีกฝ่ายอย่างเร่งรีบ

มายตัดออกคนแรก โช? ไม่! ตังค์ยิ่งแล้วใหญ่

"พ..พี่หยก??"

ถูกไม่ถูกลุ้นเอาเหมือนกับเสี่ยงโชคเลยวุ้ย!!!

"อุ๊บส์!! 5555 คิดได้ไงเนี่ย 55"

"ง..งั้น ใครอ่ะ!"

"ดูดีๆก่อน"

อีกฝ่ายว่าก่อนจะยิ้มออกมา ซึ่งเป็นยิ้มที่มันสร้างบรรยากาศคุ้นตาขึ้นมา

        หืม? หืม? หืม!?

"พี่เซย์?"

"ถูก--"

จากสีหน้าที่ดูเอ๋อๆและมึนๆเปลี่ยนไปเป็นรอยยิ้มกว้าง เขาตาแวววาวขึ้นทันใด

"ตอนพี่เป็นผู้หญิงก็แมนอยู่แล้ว พอเป็นชายก็ หล่อซะ.."

"พี่แมนตรงไหนเนี่ย555"

โล่งหน่อย ไม่ได้มีเราคนเดียวที่กลายเป็นผู้ชาย

"แล้วเราเป็นใครล่ะ?"

พอคำถามนี้โผล่มาตัวเขาก็ต้องนิ่งค้างไปอย่างตกใจ อีกฝ่ายเรียกเขามาทั้งๆที่ไม่มั่นใจว่าเขาเป็นใครงั้นหรอ?? อย่างงี้มันเสี่ยงชัดๆไปเลยนี่หว่า

"อืม.. ตอนนี้ ดูไม่ออกใช่มั้ยครับ?"

เขาชี้นิ้วเข้าหาตัวเองพลางเอ่ยถามอีกฝ่าย

"ใช่"

"งั้นลองทายมาก่อนดีมั้ยครับ :)"

ว่าแล้วก็เผลอยิ้มออกมาอย่างเป็นนิสัย ซึ่งก็ทำให้อีกฝ่ายชะงัก

"คัจจิ?"

"ไหนเมื่อกี้บอกว่าไม่รู้?"

"ก็เพราะยิ้มเจ้าเล่ห์แบบนั้นนั่นล่ะ"

นี่เราโป๊ะแตกเพราะยิ้มนี่อะนะ? "คัจจิเป็นคนเดียวที่ชอบยิ้มแบบนี้ ยิ้มแบบที่แค่ดูก็รู้ว่าคิดอกุศล จะไม่ให้รู้ได้ไงล่ะ"      สาบานได้มั้ยพี่ว่าไม่ได้หลอกด่าน้องชาย(สาว?)ที่น่ารักคนนี้(?) "ถ้าเป็นมายก็ไม่น่าพูดว่าพี่หล่อตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันหรอก"      มีเหตุผลๆ

"งั้นเอง.."

"เอาล่ะ พี่ว่าเราควรเข้าเรื่อง"

"ครับ"

"จะมาอยู่โดมิเนทแฟมิลี่มั้ย?"

ชักชวนมาขนาดนี้แล้ว

ตอบปฏิเสธก็คงน่าเสียดายแย่สิ

"ตกลงครับ" "คัจจิใช้ครับแล้วขนลุกแปลกๆแฮะ"














-------------------------------------

Talk with kat 

     ฮะโหลๆ อะ1 2 3 4 สวัสดีครับบบบบบบบบบ เรามาอัพให้แล้วน้าา ตอนนี้เป็นยังไงใครมีความเห็นเช่นไรบอกได้เลยงับ! ฮี่ๆ ส่วนเรื่องว่าเราเป็นใคร ขอเป็นความลับไว้ก่อนน้า (จริงๆน่าจะรู้ตั้งแต่ชื่อแล้วล่ะถ้ารู้จักเรา---) งึกๆ การเขียนอาจจะยังสู้คนอื่นๆด้านหน้าไม่ได้แต่ยังไงก็หวังว่าจะชอบกันค่ะ ไปล้าวว 

อะๆ แปะรูปงับ 





     
Z y c l o n
     
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

74 ความคิดเห็น

  1. #53 malefactor (@malefactor9029) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 09:29
    ...อาจจะขอมากไปแต่ตอนของใครช่วยแปะภาพคนนั้นให้หน่อยได้มั้ยค่ะ?
    #53
    2
  2. #32 Creator Happy Invulnerable (@Beautiful_Hair) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 22:11

    oc ทุกคนน่าติดตามมาก
    #32
    1
    • #32-1 DominateFamily (@DominateFamily) (จากตอนที่ 5)
      9 เมษายน 2562 / 01:38
      ดีใจแทนทุกคนจังครับ 55555 รอติดตามกันต่อไปเนอะ
      @เซโล่
      #32-1
  3. #21 aom051 (@aom051) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 11:31

    มาต่อไวๆน้าาาา

    #21
    1
    • #21-1 DominateFamily (@DominateFamily) (จากตอนที่ 5)
      9 เมษายน 2562 / 01:47
      จะพยายามมาให้ไวที่สุดนะครับ 55555
      @เซโล่
      #21-1
  4. วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 18:29
    ใช้ครับแล้วขนลุก...ไม่เถียง---
    #20
    0
  5. #19 The Lost Dream (@praew0009) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 15:42
    พี่เรนที่เคะเข้าสายเลือดแต่อยากเมะ.....//ปิดข้อความไม่ให้พี่เรนดู
    #19
    0