ตอนที่ 4 : ༻CHAPTER 4༺

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 178
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    30 มี.ค. 62




CHAPTER 4




" กรี๊ดดด เจ๊ๆ! "

- มิซ เทียร่า เอลฟรีดา -






               คุณเคยคิดไหมว่าคนเราเกิดมาเพื่ออะไร ?
เพื่อทำความฝันให้เป็นจริง ?    
                หรือ... 
เกิดมาเพื่อรอความตายไปวันๆ ?
             ไม่...  ไม่ใช่ทั้งสอง
          แต่ เกิดมาเพื่อเป็นตุ๊กตาให้กับคนที่เรา เรียกว่า "พ่อแม่"
               ........
          ในชีวิตของฉัน ไม่มีคำว่า อบอุ่น ฉันอยู่โดดเดี่ยวตัวคนเดียวมาตั้งแต่เด็กๆ ไม่มีกระทั่งเพื่อนที่คอยให้เล่นด้วยเหมือนกับเด็กคนอื่นๆ ไม่มีแม้กระทั่งเด็กวัยเดียวกันที่พอจะเข้าใจ
          ความสุข รอยยิ้ม มิตรภาพ สิ่งเหล่านั้น ฉันในอดีตไม่เคยได้รับมัน ขังตัวอยู่แต่ในห้อง ห้องที่มืดมิดดำสนิทมีแค่ตัวฉันเพียงคนเดียว ไม่มีใครเข้ามายุ่ง และฉันก็ไม่ต้องการมันด้วยเช่นเดียวกัน
          ตามจริงแล้ว มันก็ควรจะเป็นแบบนั้นตลอดมา ถ้าฉันไม่เกิดคิดคึกคะนองอยากลองสนุกสร้างเฟสรองขึ้นเพื่อใช้คุยกับนักเขียนหลายๆท่าน
          ถ้าฉันไม่สร้างมันมา ฉันก็คงไม่ได้พบกับสิ่งที่เรียกว่า 'ครอบครัว' ครอบครัวที่ฉันรัก ครอบครัวที่มีแต่ความสนุก ครอบครัวที่สร้างรอยยิ้มให้กับฉัน
                  ครอบครัวที่ชื่อไม่เป็นมงคล....
             'นก'






          เจ๊หยก
              : พน.วันเสาร์อนุญาตให้นอนดึกได้


          เจ๊เรน
              : กรี๊ดดดด


                                                                    มิซ
                                   หู้ยยยย น้ำตาไหล  :


            คัจ
               : 0-0


             เจ๊เซย์
                : ม๊าอนุญาตให้นอนดึก?!


              เจ๊หยก
                 : -_-^ ฉันก็ไม่ได้ใจร้ายนะยะ




             "คิก"
             เสียงหัวเราะถูกเอ่ยออกมาจากร่างบางที่นั่งเท้าคางมองคนในแชทคุยกันอย่างสนุกสนาน ดวงตากลมโตหรี่ลงอย่างคนมีความสุขก่อนที่จะยกยิ้มมุมปากเบาๆ
             "เจ๊ไม่ได้ใจร้ายหรอกเจ๊หยก เพราะถึงยังไงเจ๊ไม่บอกมิซก็นอนดึกอยู่ดี"
              ถ้าขื่นพิมพ์ลงไปคงโดนบ่นหูชาแน่ เพราะงั้นเธอขอบ่นเบาๆโดยที่เจ้าตัวไม่ได้ยินละกันนะ
              หืม  23 : 45 น.?
              "ออกไปหาอะไรกินก่อนล่ะกัน"
              ไม่รอช้า มือบางยิ้มเสื้อกันหนาวตัวใหญ่มาปกปิดร่างกายเพื่อป้องกันอาการหนาวจากด้านนอกตอนกลางคืน ยิ่งบวกกับเสื้อผ้าตัวบางกับกางเกงขาสั้นเลยเข่าแล้วเธอเชื่อเลยว่าต้องมีคนมองมาบ้างแหละ
                No No No‌  เธอไม่ได้หลงตัวเองนะ เธอเอาความจริงมาพูดล้วนๆ



                                                               มิซ
              เดี๋ยวมิซมานะ ไปเซเว่นก่อน :



             เจ๊หยก
                :  ไปอะไรเวลานี้



       
                                                                มิซ     
                                                            หิว :    




            กดส่งแล้วกดออกจากแอพไลน์โดยไม่ฟังคำทักท้วงของอีกฝ่าย นิ้วชี้สไลด์หน้าจอหาแอพยูทูปเพื่อกดฟังเพลงระหว่างทางไปเซเว่น
            ที่เจ๊หยกหรือพี่ดื้อชื่อที่ฉันตั้งให้ บ่นแบบนี้เพราะเคยมีครั้งหนึ่งฉันนั่งอยู่โรงเรียนคนเดียวจนฟ้ามืด แถมที่โรงเรียนก็ไม่มีคนอีกทำให้ทุกๆคนเป็นห่วงบวกกับวีรกรรมแอบออกไปเซเว่นตอนตี1แต่อีเจ๊ดันได้ยินเสียงรถพอดีเพราะตอนนั้นดันคอลกันอยู่ อืม นั้นแหละ สาเหตุหลักๆที่เจ้าตัวมักห้ามฉันเสมอ
            แต่นี่ใคร? มิซค่ะ ตัวแสบประจำกลุ่ม ไม่ขัดคำสั่งไม่ใช่มิซ(คนสวย)
            เมื่อทำอะไรเสร็จสรรพ เธอก็รีบซ้อนมอเตอร์ไซต์บิ๊กไบค์สีดำแดงคันใหญ่ก่อนจะสตาร์ทเครื่องเพื่อไปหาซื้อของกินตอนกลางคืน
            "บรรยากาศตอนกลางคืนเย็นสบายต่างจากตอนกลางวันลิบลับเลยแหะ"
            ราวกับตัวตนด้านชั่วที่มีมากกว่าด้านดีจะสั่งให้ทำอะไรพิเรนทร์ๆ มือบิดคันเร่งเร็วยิ่งขึ้นจนทำให้ลมปะทะเข้าหน้าสวยอย่างจัง แต่เหมือนความสะใจยังไม่พอ เธอเร่งความเร็วขึ้นอีกจนแทบมองข้างหน้าไม่เห็น
            ให้ตายสิ! เธอไม่น่าลืมใส่หมวกกันน็อคก่อนออกมาเลย!!
            ปรี๊ดดดดดด-ดดดด
            เสียงบีบแตรจากด้านหลัง?
               หืม?
            "กรี๊ดดดด! ทางโค้ง!! อีเ-ี้ยเอ๊ย!!! เบรกไม่ทันแล้วเว้ยยย"
               ตู้มมมมมมมมมม






                ใช่ นั้นคือเหตุการณ์ล่าสุดที่ฉันจำได้ก่อนที่สติจะหายไป
               ตามหลักแล้ว ฉันควรจะต้องตื่นขึ้นมาภายในโรงพยาบาลสิ่งที่ควรจะเห็นเป็นอย่างแรงคือเพดานสีขาวที่ภายในห้องตลบอบอ่วนไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์เซ่!!
                แล้วไหงถึงกลายมาเป็นเธอนั่งจ้องตากับหมาโง่ๆตัวหนึ่งด้วยเล่า!!!!
                "หงิก"
                "แกเป็นหมาของใครเจ้าปุย"
                "เอ๋ง"
                "ห๋า? ฉันฟังแกออกที่ไหนล่ะ?!"
                "หงิกๆ"
                โอ้โห คิ้วกระตุกรัวๆ เหมือนบ้าอ่ะมึงเข้าใจฟิลที่แบบมาถึงจุดที่ต้องคุยกับหมาแล้วป่ะ? อารมณ์แบบถามเองตอบเอง ถ้าหากเป็นอนิเมะฉันคงมีเงาสีดำสามเส้นบนหน้าเป็นแน่
                ว่าแล้วก็อยากกุมขมับแล้วนวดๆคลึงๆเบาๆ แต่ไม่เอาดีกว่า เดี๋ยวขนเจ้าปุยนี่เข้าตา
                "เดี๋ยวนะ ว่าแต่ที่นี่มันที่ไหนกัน คงไม่ใช่ว่าฉันตายแล้วมาเจอยมทูตหน้าหมา เอ่อ แปลงกายเป็นหมามาหรอกนะ"
                   ดูความเพ้อเจ้อของตัวฉันสิ-_-
                ตอนนี้ภายในห้องที่ฉันอยู่เป็นโทนสีขาวดำ เตียงสีแดงขนาดคิงไซต์แสดงได้ถึงความร่ำรวยของเจ้าของห้อง การตกแต่งแบบคุมโทนดำแดงทำให้ฉันพอใจไม่น้อย เรียกได้ว่าตรงกับสเปคและความชอบฉันเลย
                 ก็อกๆ
                 "ขออนุญาตค่ะคุณหนู"
                 "เธอ..."
                 "ดิฉันเตรียมของว่างและน้ำชาให้คุณหนูเรียบร้อยแล้วค่ะ ไม่ทราบว่าคุณหนูจะไปทานที่สวนหรือให้นำมาที่ห้องดีคะ?"
                 "ที่สวน เดี๋ยวฉันตามไป เธอออกไปได้แล้ว"
                 "เจ้าค่ะ"
                 ให้ตายสิ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะเนี่ย
                 "เอ๋งงง"
                 "ทำอะไรของแกน่ะเจ้าปุย หืม ไดอารี่?"
                 "ขอเสียมารยาทหน่อยล่ะกันนะ"



xx, xx, xxxx
             กรี๊ดดดด วันนี้ได้เจอกับคุณโกคุเดระสามีในอนาคตแหละ! อร๊ายยย เขายังคงเท่ สมาร์ท แฮนด์ซั่มมากเลยอ่ะแกร! >//////<


                                              มิซ เทียร่า เอลฟรีดา



             เดี๋ยวนะมึง....


             พลึ่บๆ




xx, xx, xxxx
            วันนี้คุณโกคุเดระก็ยังคงมีสาวๆตามติดเพียบ! ยัยชะนีกล้าดียังไงมายุ่งกับคุณโกคุเดระของฉันกัน!! หน็อยยย ฉันจะสั่งปะป๋าเก็บมัน!


                                              มิซ เทียร่า เอลฟรีดา



                ยัยเด็กนี่มันลูกแหง่ติดพ่อชัดๆ!
            "นี่มันอะไร ชาตินี่ยังจะมีคนชื่อเหมือนในอนิเมะอีกเหรอ" แถมยังเป็นชื่อของคนที่เธอรู้จักดีซะยิ่งกว่าดีอีก!
            แน่นอนว่าเธอไม่คิดจะพูดประโยคหลังออกมา..
            "ยังไงก็ช่างเถอะ ได้มาอยู่ในโลกที่ตัวเองร่ำรวยซะที แถมนิสัยยัยนี่ยังเพ้อฝันในทุ่งลาเวนเดอร์อีกน่าจะไม่ต่างจากเธอเท่าไหร่...มั้งเพราะงั้นน่าจะพอถูๆไถๆเป็นยัยมิซได้อยู่นะ"
             แต่ว่าชื่อมิซเหรอ ชื่อเหมือนกับนามแฝงเธอจังเลยน๊า..
                 คิดถึงจัง
                 นก....





            "นี่ก็ผ่านมา4เดือนแล้วนะที่เรามาอยู่ที่นี่"
               น่าเบื่อ... 
            ตลอดที่อยู่ที่นี่เธอได้แต่กิน นอนและเรียน ไม่ใช่เรียนแบบวิชาการนะ  แต่เรียนการเป็นเมียที่ดีต่างหาก อาทิเช่น 
            จัดดอกไม้ ที่เกือบทำแจกันแตกอันที่300
            ทำอาหาร ที่ทำครัวระเบิดไป12ครั้ง
             เรียนเต้นรำ ที่เผลอเหยียบเท้าครูฝึกไป10คน
             เปียโนและเครื่องดนตรี ที่เกือบทำครูและคนใช้ในบ้านหูหนวกไปพักใหญ่
             และอีกมากมายที่เธอไม่สามารถเล่ามันออกมาได้เพราะแม่งน่าอับอายชิบหาย
             ถามจริง  ความเป็นกุลสตรีมึงหายไปไหนหมดวะมิซเอ๊ย
             อ่ะๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็ใช่ว่าตอนนี้เธอจะทำไม่เป็นแล้วนะ! เธอฝีมือดีขึ้นกว่า4เดือนแรกเยอะ และคาดว่าน่าจะดีขึ้นมากกว่าที่เธอคิดด้วย!
             "เจ๊ใหญ่!"
             "มีไรไอ้จ้อย"
             "พวกแก๊งไข่ดำมันมาหยามเราอ่ะเจ๊! มันบอกว่าพวกเรากาก เพราะหัวหน้าเรากาก! มีหัวหน้าเป็นผู้หญิงไม่รู้จักเจียมตัว!!อ่ะเจ๊!"
               ฉึก  ฉึก   ฉึก!
             โอ้โห มันขึ้น มันขึ้น!!
             คนบ้าไรวะตั้งชื่อกลุ่ม ไข่ดำ เลือดไปเลี้ยงเส้นผมมากกว่าสมองเหรอถึงได้คิดชื่อสิ้นคิดแบบนี้!
             ใบหน้าเล็กไร้เครื่องสำอางค์ ก้มหน้าต่ำตัวสั่นอย่างระงับอารมณ์ไม่ใหัมันปะทุขึ้นมา ก่อนที่รอยยิ้มเหี้ยมจะปรากฏขึ้นบนใบหน้าเล็กทำให้บุคคลนามไอ้จ้อยสะดุ้งโหยง
             "โหว..สงสัยจะลองดีผิดคนแล้วมั้งไอ้หนูสกปกติ นำทางไปไอ้จ้อย!"
             "ครับเจ๊ใหญ่!"
             แต่สิ่งที่เธอทำได้ดีที่สุด คือการหาเรื่องทะเลาะวิวาทต่อยตีและซิ่งรถ จนได้รับชายาและตำแหน่งหัวหน้าเด็กเวร--แฮ่ม เด็กแว้นมาครอบครองอย่างงงๆ
                  ก็ถือว่าดีอยู่...มั้งนะ?






                  "แฮ่กๆ ชิส์ เลือดเลอะเสื้อจนได้ แบบนี้ผู้ชายจะมองฉันไหมยะ! เพราะพวกแกเลยอีพวกไข่ดำ!"
                  ว่าแล้วก็กระทืบเท้าลงที่หน้าอกของคนใต้ตีนรัวๆด้วยความคับแค้นใจ
                  "จ-เจ๊ใหญ่น่ากลัว TT"
                  "เราควรชินซะนะไอ้จ้อย"
                  เหล่าลูกกระจ๊อกที่เห็นภาพตรงหน้าบางคนก็ปราบปลื้ม บางคนก็หวาดกลัว บางคนก็ยิ้มทั้งน้ำตาให้กับความปลง
                  แปะ แปะ แปะ
                  "เก่งมากเลยนะ"
                  "หืม?"
                  ภาพชายหนุ่มปริศนาที่ประกบข้างด้วยหญิงสาวสองคน จนเธออดที่จะเบะปากใส่อย่างช่วยไม่ได้ ยอมรับว่าเขาหล่อมาก ตัวสูงราวๆนายแบบ การแต่งตัวที่มองดูจากดาวอังคารก็รู้ว่ารวยแน่ๆ แถมการที่ขนาบข้างมากับผู้หญิงถึงสองคนคงจะเจ้าชู้ไม่เบา 
                  แหม เจอคนหล่อในตรอก บรรยากาศน่าเป็นใจ มีซากคนนอนตายเป็นฉากหลัง โครตโรเเมนติกเหมือนในหนังฆาตกรหั่นศพอ่ะแก
                  ดูเปรียบดิ...
                  เอาเถอะ ถึงคนตรงหน้าเธอจะดูเจ้าชู้ไปหน่อย แต่หล่อ เจ๊ให้อภัย แล้วก็มาดูกันสิ ว่าเจ้าชู้ตัวพ่อ กับคาสโนว่าตัวแม่อย่างฉันใครจะชนะ:)
                  "เจอคนหล่อแม่บอกอย่าไว้ใจ เพราะงั้นขอเบอร์โทร ทวิต ไอจี ไลน์ ไว้ติดต่อหน่อยได้ไหมคะ"
                  "......"
                  อ่ะ แดกจุดวนไป
                  "อุ๊บ ฮะๆ ตลกจังนะเธอน่ะ"
                  "เขาบอกสวยมักนก ตลกมักได้"
                  ร่างเล็กหยักไหล่เบาๆเป็นการเสริมคำพูดตัวเอง เธอไม่สนว่าเขาเป็นใคร ถ้าเขาทักเราก็ตอบ ยิ่งผู้หล่อไม่ต้องหลอกตักตีแล้วลากเข้าห้องเลย
                  แรดจังกู
                  "นี่ เลิกเล่นได้แล้ว"
                  ผู้หญิงผมม่วงที่ยืนข้างๆพูดขึ้นขัดบรรยากาศโลกสีชมพูที่มีแค่เรา2คนของฉับกับคนหล่ออย่างหน้าด้านๆ
                  ฉันกรอกตามองบนเป็นรอบแรกของวัน"ไม่เห็นเหรอป้าว่าผัวเมียคุยกันอยู่ มารยาทหน่อยนะ"
                   1ดอก
                  "เอ๊ะ หรือป้าเป็นแฟนเขากัน งั้นหนูหลบให้ก็ได้ แต่ขอเป็นชู้แทนนะ พอดีอยากปีนเตียง"
                   2ดอก
                  "คิดอีกทีไม่เอาดีกว่า ขอเป็นคนธรรมดาเกาะคนหล่อกินในฐานะว่าที่ภรรยาก็ได้ เพื่อเขาเลิกกับป้าแล้วอาจหันมาสนใจหนูงี้"
                   3ดอก
                   "ฮ่าๆๆๆ!"
                   "โอ้ยย ขำอ่ะเซย์ ในแชทว่ามันหน้าด้านแล้วนะ เจอตัวเป็นๆแม่งยิ่งกว่าอีกอ่ะ ฮ่าๆ"
                   จู่ๆผู้หญิงที่ยืนข้างๆอีกคนก็หัวเราะขึ้นมา
                   "ใจเย็นน่า แต่แค่นี้ก็น่าจะรู้แล้วเนอะว่าใคร"
                   "รู้แบบที่รู้โดยไม่ต้องสงสัยเลยอ่ะ"
                   "ชัวร์มากกก"
                   แล้วพวกเขาก็หันไปคุยกันโดยทิ้งฉันมองตาปริบๆ เซย์? แชท? เอ๋... ไม่หรอกม๊าง โลกนี่มันมีคนที่ชื่อคล้ายๆกันจะตาย
                    "พวกเธอไปก่อน ฉันมีเรื่องจะคุยกับ3คนนี้"
                    "ครับเจ๊ใหญ่ ดูแลตัวเองด้วยนะครับ!"
                    ฉันรู้สึกแปลกๆกับคนตรงหน้า ยอมรับว่าหน้าตาของผู้ชายคนนี้มันคุ้นๆ แต่คุ้นแบบแค่เห็นผ่านๆ ไม่ได้รู้จักหรือสนิทสนม แต่ถึงอย่างนั้นบรรยากาศรอบๆตัวพวกเขากลับดูคุ้นเคยและอบอุ่นแปลกๆ
                       เหมือนกับ.....
                    "เธอรู้จักโดนิเนทไหม?"
                    "เธอรู้จักนกไหม?"
                    "เธอรู้จักมหาสมุทรแปซิฟิคไหม?"
                       เหมือนกับอะไรนะ..
                     "เดี๋ยวนะ พวกเธอเป็นใคร แล้วรู้จักคำพวกนั้นได้ยังไง?!"
                        อ๋อ...จำได้แล้ว เหมือนกับ
                     "แสดงว่ารู้จักสินะ กะไว้แล้ว พี่ไง เซย์ ป๊าของเรา"
                      "เรนเรนคนสวยเองจ้า"
                      "หยก แล้วเราคงจะมีเรื่องต้องเคลียร์กันเยอะนะ เด็ก-หญิง-มิซ"
                           ปีศาจ





               ในช่วงหนึ่งของชีวิต คนเรามักโหยหาความยุติธรรม ความถูกต้อง และความเท่าเทียม ซึ่งฉันเองก็เป็นหนึ่งในนั้น...
               .......
                 ตอนนี้พวกเราก็ย้ายกันมาที่คาเฟ่เล็กๆแห่งหนึ่ง โดยมีมีป๋าเซย์คอยเปย์ ฉันเพิ่งนึกได้ว่าเขาคือใคร คนที่เห็นได้ตามหนังสือพิมพ์ทั่วไป เซโล่ เอ็น โนเช่ เจ้าของธุรกิจที่กำลังมาแรงแซงทางโค้ง แต่ทางโค้งพูดแล้วจี้ใจดำ งั้นเปลี่ยนใหม่เป็นมาแรงแซงบริษัทอื่น แหม มีพี่หล่อแถมรวยเป็นลาภอันประเสริฐเลยนะเนี่ย
                  แต่จริงๆน่ะเหรอ? ฮึ มีคนเปย์แล้ว--ผิด
                 อ่า  ช่างมันเถอะ ถือว่าเมื่อกี้ฉันไม่ได้พูดอะไรล่ะกันนะ...//ดูดน้ำโกโก้อย่างเนียนๆ
                 "งั้นเข้าเรื่องเลยเนอะ มิซจังสนใจมาเป็นผู้พิทักษ์สายหมอกให้กับพี่ ไม่สิ ให้กับโดมิเนทไหม?"
                 เป็นเจ๊เซย์คนแรกที่เปิดปากพูดออกมา ข้างขวามีเจ๊เรนคอยกินขนมอยู่ ข้างซ้ายมีเจ๊หยกที่เพิ่งกลับมาจากสั่งน้ำ
                 "อืม..ว่าไงดีล่ะ มิซว่ามันน่าจะมี...ของสักเล็กๆน้อยนะ" //เหล่ตามองแบบคนเจ้าแผนการ
                "ยัยเด็กนี่"
                "ใจเย็นน่าม๊า;;"
                "แหม งั้นกระต่ายสักตัวมั้ยมิซจัง^^"
                หูเริ่มกระดิกล่ะ
                "10"
                "9^^"   
                "11"
                "8ขาดตัวจ๊ะ"
                "1ฟาร์มขาดตัวเช่นกันเจ๊เซย์"
                "1ฟาร์มก็1ฟาร์มจ๊ะ"
               ในใจยิ้มกรุ่มกริ่มเบาๆแอบชูมือร้อง เยส! ด้วยความดี้ด้าแต่ยังไงก็ต้องรักษาภาพพจน์ของกุลสตรีไทยที่พึงมี แม้มันจะไม่มีแล้วก็เหอะ
                "งั้นตามนี้นะจ๊ะ ฝากด้วยนะมิซจัง"
                ร่างเล็กไม่ตอบแต่ลุกเดินไปหาร่างสูงช้าๆสร้างความสงสัยให้กับทั้ง3เป็นอย่างมากก่อนที่ทั้ง3จะเบิกตากว้างและเป็นเซย์ที่สติแทบหลุด
                "จุ๊บ ฝากตัวด้วยค่ะป๋าขา^[+++]^"
                .........
                 หลังจากที่แยกจากพวกเจ๊ๆ ร่างบางก็เริ่มฉุดคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
                 เดี๋ยวนะ เจ๊เซย์บอกว่าโดมิเนทงั้นเหรอ? งั้นแสดงว่าเธอเข้ามาอยู่ในต่างโลกน่ะสิ แถมจากที่ฟังรายละเอียดมาดูท่าเธอจะหลุดเข้ามาในอนิเมะชื่อดังนามรีบอร์นซะแล้ว...
                 เอ๊ะ? เธอมาอยู่โลกรีบอร์นเหรอ?//ชี้มือเข้าหาตัวเองก่อนจะกระพริบตาปริบๆ
                "เออออออออออออ๋!!!!!???"





                     #4เดือนตรัสรู้








Talk With Miz. 


            งุ้ยย มาเสิร์ฟตอนที่4แล้วนะคร๊าบบ ขอโทษรีดทุกๆคนด้วยนะคะที่ปล่อยให้รอนาน พอดีมิซติดเรียนและเหตุผลหลายๆอย่าง แต่ก็พยายามหาทางมาแต่งจนเสร็จแล้วนะคะ >_<

             และไม่ต้องห่วงสำหรับตอนต่อไปค่ะ! เชื่อว่าอีกตอนจะตามมาติดๆแน่นอน(ก็ทุกคนเขียนเสร็จแล้วง่ะ งื้ออTwT)  ส่วนวันนี้ก็ลาล่ะค่ะ! ขอบคุณที่ติดตามกันมาและรอเรื่องกาวๆจนถึงตอนนี้นะคะ!  .จุ๊บเหม่งรีด
 
                      

               #30.03.62
          แงงง๊ มิซอัพนิยายแต่เนื้อหาตอนมันไม่ขึ้น! เพราะงั้นอาจมีหลายๆคนงงแต่ทางเราจะรีบหาทางแก้ใครค่ะ! แต่สามารถอ่านได้ในเว็บได้ตามเดิมนะคะTwT;;;





     
Z y c l o n










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

74 ความคิดเห็น

  1. #52 malefactor (@malefactor9029) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 09:19
    5555 ตอนนี้ตลกจริงคือแบบด่านมากคะมิซ~ ถถถถถถถถถถ

    การสารภาพครั้งที่หนึ่งคือสับสนหน้าต่าตัวละครหญิง(ไม่)นิดนึงคือสมองเราจะเบลอๆเวลาจับคู่ชื่อในแชทกับชื่อจริงอะ &#8226;&#8226;|||

    การสารภาพที่สองคือ หายไปนานมากกกกกกกกกกกดกกกกก ทั้ฃที่เรานี้สนุกแต่เราขี้เกียจไปตามกาอ่านในเว็บเพราะมือถือไวรัสเข้ามีปัณหากับแป้นพิมม์และการใช้อากูมากกกกกกกกกกกกกกกกกกก

    แต่กลับมาติดตามจะเกาะติดทุกสถานะการเลย~
    #52
    5
    • #52-2 DominateFamily (@DominateFamily) (จากตอนที่ 4)
      24 เมษายน 2562 / 12:36
      ไม่เป็นไรครับพวกเราไม่โกรธ เพราะขนาดพวกเราก็ยังสับสนกันเองเลย 55555
      //แอบกระซิบเบาๆ ว่าตอนบอสเขียนตอนของตัวเองก็ยังลืมผู้พิทักษ์ตัวเองเลยครับว่ามีใครบ้าง
      //แทบจะโดนฆ่าปาดคอ ณ เดี๋ยวนั้น 55555
      @เซโล่
      #52-2
    • #52-4 DominateFamily (@DominateFamily) (จากตอนที่ 4)
      24 เมษายน 2562 / 13:44
      ว้าว! ถ้านิยายของพวกเราทำให้นักอ่านหัวแล่น เราก็ดีใจนะครับ ไม่คิดว่านิยายกาวๆของพวกเราจะมีประโยชน์มากกว่าทำให้กาว 555555555 ดีใจจังครับบบบ
      //ขอบคุณที่มาอ่านและติดตามนิยายของพวกเราชาวนกนะครับบบ
      @เซโล่
      #52-4
  2. #18 The Lost Dream (@praew0009) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 22:04

    ความ 3ดอกนี้....

    #กาวให้สุดแล้วหยุดที่ปู้จายยยยย

    #18
    0
  3. #17 malefactor (@malefactor9029) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 02:19
    ?????????
    #17
    3
    • #17-2 malefactor (@malefactor9029) (จากตอนที่ 4)
      30 มีนาคม 2562 / 09:49

      อ้อ เป็นปัญหาที่เกิดขึ้นเฉพาะกับคนที่อ่านในเว็บสินะคะ
      ไม่ใช้เรื่องแปลกอะไร ขอบคุณที่แจ้งให้ทราบนะคะ^^
      #17-2
    • #17-3 phufar2 (@phufar) (จากตอนที่ 4)
      1 เมษายน 2562 / 00:20
      ???อ่านในแอปไม่ขึ้นนะคะ
      #17-3
  4. #16 milenlenmi (@milenlenmi) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 00:04

    3ดอกสินะ...หึหึหึ

    #16
    1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  5. #15 Karasaki Ukino (@Satangandomsin) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 23:54
    ของใครมันตอนที่สี่วะคะเนี่ย! อัพมากวนหรืออะไร... โอ๊ยอย่าให้ถึงตอนของน้องนะ เดี๋ยวจะกวนกว่านี้อีกกก//ขัดอารมณ์คนกำลังฟิน
    #15
    0