[Fic Reborn] Dominate Family

ตอนที่ 2 : ༻CHAPTER 2༺

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 269
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    23 มี.ค. 62




CHAPTER 2

...ในบางครั้งโลกของความจริงและความฝันมันอยู่ใกล้กันเพียงแค่เอื้อมมือ...

...แต่ทว่าเราไม่สามารถไขว่คว้าความฝันนี้ไว้ได้...


นี่มันเรื่องเชี่ยไรวะ...


ใบหน้าเนียนสวยของหญิงสาวนั่นขมวดคิ้วเข้าหากันก่อนที่จะบ่นพึมพำออกมานัยน์ตาอัญมณีสีฟ้าจ้องมองเหล่าชายปริศนาที่สวมถุงน่องคลุมหน้าพร้อมกับมัดเป็นจุกหูกระต่ายเธอเคยดูพวกหนังแนวโจรปล้นหนีตำรวจอะไรมาเยอะเหมือนกันแต่เธอไม่คิดว่าจะมีคนทำตามโจรโง่แบบในหนังโดยการใส่ถุงน่องแล้วมัดจุกหูกระต่ายออกมาปล้นแบบนี้มันค่อนข้างเอ่อ...จะเรียกยังไงดี ‘ปัญญาอ่อน’ หรือ ‘จิตผิดปกติ’ ดีสำหรับเธอ


“ใครมีของมีค่าอะไรเอาออกมากองรวมกันให้หมด!!!”เสียงคำสั่งประกาศดังก้องไปทั่วธนาคารจึงทำให้ร่างบางนั่นสะดุ้งด้วยความตกใจคนรอบตัวเธอนั่นต่างลุกขึ้นไปเอาของมีค่าของตนเองวางกองรวมกันให้เหล่าโจรยกเว้นเธอที่ยังนั่งไม่พอใจและพร้อมที่จะโวยวายออกมาแต่เธอกลับต้องนั่งเงียบอยู่เฉยพร้อมกับความง่วงที่กำลังครอบงำเธอ


ร่างบางนั่งคิดทบทวนตัวเองถ้าเป็นเวลานี้เธอทำอะไรอยู่นั่งเล่นเกม? หรือแต่งฟิคนิยายแล้วฟังเพลงกันนะแต่จะว่าไปแล้วเธอก็อยากจะทำแบบนั่นอยู่เหมือนกันตั้งแต่ที่เธออยู่ในร่างของหญิงสาวนามว่า เรแอล หรือ อลินดา  กฤตรินทร์ เธอรู้ได้เลยว่าชีวิตของผู้หญิงคนนี้ไม่มีความสุขเอาเสียเลย ไหนจะข้อความจากโรคจิตที่ชวนเธอเข้ากลุ่มอะไรไม่รู้ของเขา ไหนจะชายปริศนาที่ตามรังควานพยายามชวนเธอเข้ากลุ่มซึ่งเป็นเธอคิดว่าต้องเป็นคนๆเดียวกับเจ้าของข้อความแต่ว่าพวกคุณแม่บ้านบอกว่าเป็นเพื่อนของผู้หญิงคนนี้ก็เถอะแต่สำหรับเธอแล้วเขาก็เป็นชายโรคจิตที่ตามรังควานเธอถึงบ้านก็เท่านั่นเอง....


คิดแล้วเธอก็อดนึกถึงชีวิตที่แสนสงบสุขของเธอก่อนที่จะมาอยู่ร่างนี้ไม่ได้ชีวิตที่ไม่ต้องทำนั่งทำไรแบบนี้แค่นั่งจ้องหน้าคอมฟังเพลงแต่งฟิคนิยายวาดรูปนอนกินบ้านกินเมืองอยากกินไรก็หากินเองไม่ต้องมานั่งทำไรไม่เป็นเหมือนคนเป็นง่อยต้องมีคนคอยช่วยเหลือแบบนี้ชีวิตของผู้หญิงคนนี้จะเรียกว่าคุณหนูก็ได้แต่ขอไม่ใช่กับเธอคนนี้!



ย้อนกลับไปเมื่ออาทิตย์ก่อน


ทะลุมิติ


ทะลุมิติอีกล่ะ


นี่ก็ทะลุมิติ


“ทำไมมีแต่ทะลุมิติวะ!”เสียงของเด็กสาววัย17ที่กำลังจะย่างเข้าสู่วัย18ในปีนี้บ่นขึ้นเมื่อค้นหาฟิคที่ตนเองอยากอ่านแต่ดันเจอแนวเรื่องที่คล้ายๆกันหลายเรื่องแต่เธอไม่ยอมแพ้เธอพยายามมองอ่านชื่อเรื่องและคำโปรยเรื่องในเว็บE-Dokที่ไม่มีทะลุมิติแต่ทว่าหลายๆเรื่องที่เธอกดเข้าไปอ่านคร่าวๆมันก็ยังเป็นแนวเดียวกันจนทำให้เธอหงุดหงิด


ครืนๆ


เสียงสั่นของโทรศัพท์เคสสีชมพูติดเพชรวิ้งๆดังขึ้นจึงทำให้เด็กสาวนั่นละสายตาจากโน๊ตบุ๊คเครื่องโปรดหันมาสนใจข้อความตรงหน้าที่ทำให้เธอยิ้มขึ้นมาทันทีโดยไม่มีสาเหตุก็แน่ล่ะคนที่สนข้อความมาไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นเพื่อนที่คุยทางเน็ตมาสามปีกว่าได้และยังเป็นคนที่เธอแอบชอบอีกด้วยจะไม่ให้ยิ้มได้ยังไงล่ะจริงมั้ย J


เง้ออออทำแบบนี้คนเค้าก็หวั่นไหวสิไอ้บ้า!!!...เด็กสาวคิดในใจและเอาใบหน้าซุกหมอลายว่าที่สามีเธอในอนาคตที่พึ่งซื้อมาได้ไม่กี่เดือนด้วยความเขินอายก่อนที่จะตอบแชทยังไม่ทันได้กดส่งก็มีข้อความจากแชทอีกคนเด้งขึ้นมาครั้งนี้เป็นเพื่อนรักทางเน็ตของเด็กสาวส่งมาจึงทำให้เด็กสาวรีบกดส่งข้อความก่อนที่จะรีบตอบแชทเพื่อนของเธอทันที


ต๊อกแต๊กๆ


เธอจะทำแบบนี้กับเราไม่ได้นะเพื่อน!...เธอพิมพ์ไปยิ้มไป


ไลน์!


ยังไม่ทันได้วางโทรศัพท์เสียงเตือนของแอพพลิเคชั่นหนึ่งดังขึ้นเธอนั่นเห็นชื่อไลน์ของเพื่อนตามด้วยชื่อกลุ่มจึงทำให้เด็กสาวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู


           หยก


               :วันนี้ห้ามทุกคนนอนเกินเที่ยงคืนโดยเฉพาะเด็กหญิงมิซ!


           มิซ


:ไรอ่ะมิซทำอะไรผิดทำไมเจ๊ถึงจับผิดมิซตลอด


หยก


:เด็กดื้อ


มิซ  


            :ใช่ซี่~มิซดื้อในสายตาเจ๊ตลอดดด


เธอทำหน้ามุ่ยทันทีกับคำสั่งจากเบื้องบนแต่ว่าคำสั่งแค่นี้ทำอะไรเธอที่ชอบนอนดึกไม่ได้หรอกหึ!


:ม๊าาาาาาวันนี้เรนมีงานค้างที่ต้องเคลียร์อ่ะใกล้สอบแล้วขอตี1-2นะ


อุ๊ยยยยขอบคุณมากค่ะม๊าหยกคนสวย>.>


เออ!แบบนี้ก็ได้ว่ะ…


ได้ไม่ได้ไม่รู้แต่เรนขอไว้ก่อน!


ว่าแล้วเธอก็ปิดเสียงการแจ้งเตือนโทรศัพท์แล้วหยิบกล่องดินสอและงานของตนเอามาวางไว้บนโต๊ะก่อนที่จะลงมือทำงานของตนเองอย่างจริงจังแต่ก็ไม่วายนั่นเธอก็ยังหันไปสนใจกับโน๊ตบุ๊คของเธอต่อแทนงานสายตาของเธอสอดส่องหารายการไวไรตี้ เพลง ซิทคอม หรือช่องไร้สาระไปเรื่อยเปื่อยแต่ก็ยังไม่มีวิดีโอไหนถูกใจเธอเลยแม้แต่น้อยเธอจึงเปิดเลือกเพลงมิกซ์ให้เล่นเองและตัวเธอนั่นก็นั่งทำงานของเธอไป


เบื่อ...น่าเบื่อชิบ


ยังไม่ถึงสิบนาทีเธอก็คิดขึ้นมาในใจและวางปากกาที่อยู่ในมือลงก่อนตัดสินใจปิดเพลงมิกซ์นั่นและกดเข้าไปในช่องค้นหาก่อนที่จะพิมพ์ชื่อเพลงที่เธอชอบฟังเป็นประจำ


‘Setsuna no kioku’


เพลงนี้เป็นเพลงของอนิเมะเรื่องหนึ่งที่เด็กสาวชอบพอๆกับอนิเมะอีกเรื่องที่เธอทั้งชอบและรักเอาเป็นว่าเป็นอนิเมะที่เธอชอบเป็นอันดับสองของชีวิตเลยก็ว่าได้เพราะเป็นเรื่องแรกที่ทำให้เธอรู้จักกับอนิเมะและYaoiพร้อมกัน…


Munesasu kurushisa no naka

(ภายในอกที่ความปวดร้าวทิ่มแทงเข้ามา)


tashikana chikai wo te ni

(คำมั่นสัญญาที่อยู่ในมือคู่นี้)


Setsuna no Kioku

(ความทรงจำแค่เพียงชั่วคราว)


tobikoeteyukitai

(ที่อยากจะกระโดดข้ามไปหา)


hitori

(เพียงคนเดียว)


เธอนั่งมองMVเพลงและพิจารณาตัวการ์ตูนที่อยู่ในMVซึ่งเป็นเจ้าของเพลงนี้ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ชอบหน้าเจ้าของMVนี้ก็ตามแต่ก็อดไม่ได้ที่จะแอบสงสารถึงอดีตของตัวละครตัวนี้


อดีตที่ไม่ต่างอะไรจากเธอเลยแม้แต่น้อย...อยู่ๆเธอก็อดคิดถึงเรื่องเมื่อปีก่อนไม่ได้จึงทำให้ร่างบ้านนั่นนั่งลูบรอยข้อมือของตนเองรอยอดีตที่ไม่น่าจดจำถึงแม้มันจะจางๆแล้วก็ตามแต่ก็ยังมีรอยใหม่ๆที่มักจะปรากฎขึ้นมาอยู่เรื่อยๆเมื่อเธอคิด...อยากตาย


ถึงอย่างนั่นก็เถอะถ้าเธอคิดแบบนั่นเธอควรเอาเวลานี้มานั่งมาทำงานให้เสร็จดีกว่าแต่ก่อนอื่นอยู่ๆหนังตาของเธอก็หนักขึ้นมาดื้อๆร่างบางนั่นจึงย้ายโน๊ตบุ๊คของเธออย่างระมัดระวังกดหยุดเพลงไว้และเปิดTabใหม่นอนดูซิทคอมให้ง่วงเมื่อรู้สึกเช่นนั่นแล้วเจ้าตัวก็หันหลังให้กับโน๊ตบุ๊คพร้อมกับเข้าสู่ความฝันของตนเองอย่างช่วยไม่ได้



..


.


คิดไม่ถึงเลยว่าเพียงแค่ของีบสักเล็กน้อยก่อนที่จะทำงานนั่นมันทำให้เธอโผล่มาอยู่อีกร่างที่เธอไม่รู้จักได้ขนาดนี้


นี่มันน่าอัศจรรย์เกินไปแล้ว!


มันยิ่งกว่าฟิคหรือนิยายทะลุมิติที่เธอชอบอ่านเสียอีก


โอ๊ยยยอีเรนคนนี้อยากจะบ้าตายกับเรื่องนี้


“ยัยผู้หญิงคนนั่นคิดจะขัดคำสั่งหรือไงวะ!”


“เชี่ย!”


พลั่ก!


เสียงเรียกของโจรคนหนึ่งเรียกสติของเรแอลกลับมาพร้อมกับคำอุทานใส่คนตรงหน้าดังๆด้วยความลืมตัวพร้อมกับเท้าเล็กๆของเธอที่ถีบโจรคนนั่นหงายหลังสร้างความตกใจให้ใครหลายคนอย่างมากโดยเฉพาะพวกโจรด้วยกันเอง


คุณโจรขาาาาหนูขอโทษค่ะY^Y...เรแอลคิดในใจ


“ยัยผู้หญิงคนนี้!”เธอยังไม่ทันได้แก้ตัวกับสิ่งที่เธอทำโจรที่เธอถีบนั่นก็ลุกขึ้นมาพร้อมกับง้างมือจะตบเธอ ปากเล็กๆของเธอนั่นเริ่มเม้มเข้าหากันเธอขบริมฝีปากแรงๆด้วยความลืมตัวดวงตาทั้งสองข้างเริ่มมีน้ำไหลออกมาจากดวงตาคู่สวยนั่นต้องหลับตาทันทีในใจของเธอนั่นอยากจะร้องไห้มากเพียงใดแต่ก็ต้องฮึ๊บไว้ก่อนในใจของเธอตอนนี้ต้องการใครสักคนจับโจรพวกนี้มากถ้าจับโจรพวกนี้ได้เมื่อไรล่ะก็เธอยอมทำตามเลย!


ปัง!


โอ้พระเจ้ากล้วยตากแห้ง!


ยังไม่ทันได้เริ่มเรื่องนี่เธอจะตายแล้วเหรอทำไมพระเจ้าถึงได้กลั่นแกล้งเธอเช่นนี้นะ!


พระเจ้าใจร้ายเกินไปแล้ว!


ร่างบางทำได้แต่หลับตาด้วยความหวาดกลัวภายในใจตอนนี้หัวใจของเธอเหมือนหยุดเต้นไปครั้งหนึ่งพร้อมกับเสียงที่เหมือนกับปืนแต่ทว่าเธอกลับรู้สึกถึงเหมือนมีมืออุ่นของใครสักคนจับที่ข้อพับขา


ยมบาลเหรอ...หรือจะเทวดากันนะ?...ถ้าใช่ทั้งสองมือก็ควรเย็นสิไม่น่าจะใช่งั้นตัดทิ้งไปหรือจะเป็นผีอันนี้ก็ยิ่งแล้วใหญ่เลยถ้าเจอจริงๆเธอจะรีบซิ่งก่อนคนแรกแล้วใครกันวะที่จับข้อพบขาของเธอ


หรือว่าเธอยังไม่ตายงั้นเหรอ...ก็น่าคิดเพราะตอนนี้เธอไม่รู้สกเจ็บหรืออะไรเลยแม้แต่น้อยแต่ถ้าตายไปแล้วก็ไม่มีความรู้สึกได้นิเธอเอาอะไรมาตัดสินวะเป็นไงเป็นกันลองลืมตาดูก่อนก็ได้เผื่อเธอยังไม่ตายยิ่งไม่อยากรู้สึกผิดกับเจ้าของร่างนี้ด้วย!


เรแอลนั่นพยายามลืมตาขึ้นอย่างช้าๆดวงตาทั้งสองคู่ของเธอพยายามปรับแสงให้เข้าที่เธอมองเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยกับเธอมากเหมือนเธอเคยเห็นเป็นประจำเห็นบ่อยยิ่งกว่าเห็นหน้าพ่อแม่ของเธออีกยิ่งผมสีทองสง่าเป็นประกายนี้แล้วยิ่งด้วยมันเหมือนกับตัวละครที่เธอคุ้นเคยมากคนๆนี้เหมือนกับ…


ดีโน่...ดีโน่  คาบัคโลเน่


ใช่ผู้ชายคนนี้เหมือนกับ ดีโน่ คาบัคโลเน่ หนึ่งในตัวละครสำคัญของรีบอร์นที่เธอชื่นชอบพอๆกับ ฮิบาริ เคียวยะ ว่าแต่ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงมาอยู่ตรงนี้ได้หรือว่าเธอจะทะลุมายังโลกรีบอร์นเหมือนฟิคนิยายที่เธอเคยอ่าน!


พระเจ้าช่วย!นี่มันจะเหลือล้ำจินตนาการที่เธอเคยเขียนไว้อีกนะเนี่ย!


ชาตินี้เรนใช้ชีวิตได้อย่างคุ้มค่าแล้วค่ะเรนได้ตายอย่างสงบแล้วขอบคุณพระเจ้ามากๆนะคะรักพระเจ้าที่สุด!


“ดูเหมือนจะช่วยได้ทันนะ”ร่างสูงนั่นส่งยิ้มให้กับร่างบางที่มองหน้าเขาโดยไม่กระพริบอ่า...มันช่างเป็นบุฯตาของเธอเหลือเกินที่ได้เห็นภาพนี้


แต่ดูเหมือนเธอลืมอะไรไปนะ…


อะไรสักอย่างที่เธอกลัวมากๆในตอนนี้


อ้อใช่!เธอลืมกลัวโจรแต่หันมาหลงคนตรงหน้าแทนเธอลืมโจรได้ยังไงกันทั้งที่หน้าสิ่วหน้าขวานอยู่ขนาดนี้แล้ววแท้ๆว่าแล้วเธอก็หันไปมองโจรที่โดนจับคุมตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้แต่ทว่าสายตาของเธอนั่นนจะดีเกินไปหรือว่ายังไงดีเธอนั่นมองไปเห็นแผ่นกระเบื้องของธนาคารที่แตกร้าวใต้ตัวเธอที่เขาอุ้มอยู่นั่นก็มีแส้ยาวที่เหมือนว่าชายหนุ่มนั่นจะช่วยเธอได้ทันเวลาก่อนที่โจรจะตบเธอจนหน้าเสียโฉมใส่เธอเสียก่อน


นับว่านี่เป็นโชคดีของเธอมากๆ...หรือป่าวนะ


แต่ก็ช่างเถอะรอดมาได้ถือว่าบุญมากๆแล้วล่ะเรแอลเอ่ย…

“เธอลงเดินเองได้ใช่มั้ย?”


“ค่ะ...”ดีโน่เอ่ยถามเธอก่อนที่จะวางเธอให้ยืนกับพื้นขาเล็กๆทั้งสองข้างของเรแอลสั่นไปหมดจนทรงตัวไม่อยู่เธอนั่นเซไปมาก่อนที่จะล้มและคว้าตัวของดีโน่ไว้ก่อน


“เฮ้ยๆ!”


ตุ๊บ!


แต่ก็นะนี่คือ ดีโน่ ม้าพยศจอมซุ่มซ่ามถ้าเกิดไม่มีลูกน้องข้างกายและตอนนี้ลูกน้องของเขาก็ดันอยู่ข้างนอกกันหมดแล้วจึงทำให้จากที่เธอคิดว่าจะคว้าตัวเขาเพื่อทรงตัวสักหน่อยกลายเป็นว่าทั้งดีโน่และเรแอลนั่นล้มลงไปทั้งคู่โดยมีเรแอลอยู่ใต้ร่างดีโน่


โถ่เอ้ย!เรแอลเธอลืมคิดถึงข้อนี้ไปได้ยังไงไม่ว่าดีโน่จะอายุมากแค่ไหนแล้วถ้าไม่มีลูกน้องอยู่เขาก็เป็นแค่จอมซุ่มซ่ามพอๆกับสึนะไม่สิอาจจะมากกว่าก็ได้...เธอบ่นในใจแค่นี้ก็ทำให้เธอสบายใจได้เปราะหนึ่งล่ะนะไหนๆโจรก็ถูกจับแล้วด้วย


“ไม่เป็นไรน---”ร่างสูงรีบลุกออกมาทันทีและถามเธอขึ้นมาแต่ยังถามไม่จบก็หยุดเมื่อเห็นร่างเล็กน้ำตาคลอเล็กน้อยก่อนที่จะปล่อยโฮกออกมา


“ฮรึก...ฮรืออออแงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง”เดี๋ยวสิเขาทำไรผิดไปทำไมอยู่ๆเธอถึงร้องไห้ดีโน่พยายามปลอบเธอให้หยุดร้องแต่เธอนั่นไม่มีท่าทีที่จะหยุดง่ายๆจึงทำให้เขาต้องลุกขึ้นมาพยุงตัวเธอเดินไปนั่งใกล้ๆแถวรถพยาบาลเพื่อดูอาการบาดเจ็บของเธอ


“ธ...เธอบาดเจ็บตรงไหนหรือป่าว”เขาถามเธอขึ้นมาอีกครั้งเรแอลนั่นยังไม่หยุดร้องแต่ทำได้แค่ส่ายหัวไปมาเป็นคำตอบเธอจะจดจำไปชั่วชีวิตเลยเธอจะไม่ยอมมาธนาคารเพียงคนเดียวแน่ถ้ามันจะน่ากลัวขนาดนี้!


เดิมทีเธอก็ไม่กล้าไปไหนมาไหนคนเดียวสักเท่าไรอยู่แล้วพอเจอแบบนี้ขอบายเลยดีกกว่า


“บ้านเธออยู่แถวไหนให้ฉันไปส่งมั้ย”เสียงคำถามของร่างสูงดังขึ้นอีกครั้งจงทำให้เธอต้องกลั้นน้ำตาไว้เออ...ว่าแต่บ้านเธออยู่แถวไหนวะตอนมาเธอเดินมั่วๆใช้วิธีสุ่มหาเส้นทางจนเส้นทางที่เธอจำมานั่นหายไปกับพวกโจรเมื่อกี้แล้ว


เชี่ยแล้วไงเรแอล!


“ฮรึกมะ..ไม่รู้ค่ะ”เรแอลเช็ดน้ำตาของตัวเองและส่ายหัว


เออเจริญล่ะแม่คุณ...ในใจของดีโน่คงอยากจะบ่นคำนี้ออกมาดังๆแต่เขากับทำได้เพียงแค่ยิ้มแห้งๆให้กับเธอ


“บอสครับ”


“อ๊ะ!โรมาริโอ้มาพอดีเลย”


“มีอะไรครับบอสว่าแต่ผู้หญิงคนนี้คือ”


“ฉันก็ไม่รู้จักเหมือนกันพอดีเห็นถูกทำร้ายเลยเข้าไปช่วยแฮะๆ”ไม่ได้ถูกทำร้ายสักหน่อยแค่เกือบไปเท่านั่นเองแค่เกือบบบบ...เรแอลที่ฟังทั้งสองพูดคุยกันเธอก็เกิดอาการเถียงขึ้นมาในใจ


“ผมก็คิดว่าบอสทำผู้หญิงร้องไห้”โรมาริโอ้มองเรแอลและดีโน่สลับกันก่อนที่จะพูดออกมาตรงๆในที่ตัวเองสงสัย


“จะบ้าเหรอโรมาริโอ้!”ดีโน่โวยวายขึ้นมา


ลุงเดาถูกด้วย...แต่เรแอลนั่นก็ยังเถียงในใจถึงแม้เธอจะหยุดร้องแล้วก็ตามแต่เธอก็ยังสะอึกจากการร้องไห้อยู่


“เอาเถอะว่าแต่เธอชื่ออะไรล่ะเดี๋ยวฉันไปส่งเธอถึงบ้าน”ดีโน่หันมาถามเธอ


“คะ…”เธอนั่นเอียงคอมองเขาอย่างสงสัยเขาจะถามชื่อของเธอไปทำไมนะ


“ชื่อหน่ะเธอชื่ออะไร”


“เอ่อ...อลินดา”เธอรู้ว่าเขาถามชื่อแต่จะให้เธอตอบชื่อจริงหรือชื่อเล่นล่ะเพราะที่โลกเดิมนั่นเวลาถามชื่อเขาจะตอบชื่อเล่นกันแต่ที่นี่ไม่เหมือนจะไม่ใช่เธอเลยตอบเขาไม่ถูกแต่สุดท้ายเธอก็เลือกเอาชื่อจริงมาตอบเขาแต่ยังไม่ทันได้ตอบจนหมดนั่นก็มีเสียงปริศนามาเรียกเธอเหมือนกัน


“เรน!เรนเรน”เหมือนจะรู้จักชื่อเล่น


เธอเสียด้วยเธอหันไปตามเสียงเรียกนั่นมีผู้ชายผมสีบลอนด์ส้มวิ่งมาด้วยความหน้าตั้งเสื้อคลุมไหล่ที่เธอเคยเห็นคลุมไหล่เป็นประจำนั่นเขากลับถือมันไว้แล้วรีบวิ่งมาหาเธอแต่ไม่รู้ว่าทำไมกนเธอถึงเห็นเขามีหูโผล่มา...เหมือนหมาแตกตื่นกลัวโดนเจ้าของทิ้ง


เออเนอะเธอก็กล้าเปรียบเทียบเขาเหลือเกิน


“เรนเป็นไรมั้ยอ่ะ...ไม่บาดเจ็บตรงไหนใช่มั้ย...อยากไปหาหมอมั้ยเดี๋ยวเราพาไป...ไม่ร้องนะโอ๋ๆ”เดี๋ยวใจเย็นๆนะพ่อคุณยังไม่ทันได้ตอบคำถามแรกคนตรงหน้าก็รัวคำถามมาเป็นชุดๆเลยนะ


“ฮรึก…”หลังจากที่หยุดร้องได้แต่ว่าคนตรงหน้ากลับทำให้เธอต้องร้องอีกครั้งแต่เธอก็ต้องกลั้นน้ำตาไว้มันน่าตีให้ตายมั้ยล่ะ…


“โอ๋ๆนะเรนไม่ร้องๆโอ๋เอ๋ๆ”ชายหนุ่มหยิบผ้าเช็ดหน้าของตนเองมาเช็ดคราบน้ำตาของเธออย่างเบามือและลูบหัวคนตัวเล็กเหมือนกับว่าตอนนี้มีเพียงแค่พวกเธอสองคน


“เอ่อขอโทษนะนายรู้จักผู้หญิงคนนี้เหรอ”


“อ่า...ครับหืม..ดะ....ดีโน่!”เสียงเรียกชื่อของชายหนุ่มดังขึ้นหลังจากเขาหันหน้าไปมองคนข้างๆที่ถามตัวเองเมื่อได้เห็นหน้าเขาถึงกับตกใจอย่างแรง


“นายรู้จักฉันด้วยแต่ว่าฉันรู้สึกเหมือนคุ้นๆหน้านายจัง”


“เอ่อ...ฉันเคยเห็นนายตามหน้าเขาหนังสือพิมพ์หน่ะเราสองคนไม่เคยเจอกันหรอก”เรแอลที่นั่งมองทั้งสองพูดคุยกันไม่รู้ว่าเธอคิดไปเองหรือเปล่าตอนที่ชายหนุ่มเข้ามาปลอบเธอมองเห็นเหมือนเป็นตัวหนังสือของคนๆหนึ่งที่คุ้นเคยมากเวลาเธอจะงอแงอะไรก็จะโดนคนนั่นโอ๋ตลอดเวลา


มันรู้สึกคุ้นๆอย่างบอกไม่ถูกจริงๆ…


ยิ่งตอนที่ชายหนุ่มตกใจกับตัวละครตรงหน้าเหมือนกับเธอแล้วด้วยเหมือนกับว่าเขาไม่ใช่คนของโลกนี้เหมือนกับเธอจะว่าไปแล้วตอนเจอกันแรกที่โดนตามตื้อเหมือนเขาจะพูดอะไรสักอย่างเหมือนเป็นครอบครัวแฟมิลี่


แฟมิลี่อะไรนะ...เรนแอลพยายามนึกตอนเจอคนหนึ่งหน้าใหม่ๆที่ถูกชักชวนเข้าแฟมิลี่


“เรนเรนไม่เป็นอะไรนะ”เรนเรน?


“เอ่อ...อืม”ไมเขารู้ชื่อนี้ได้นะคนที่จะเรียกเธอด้วยชื่อนี้จะมีแค่เพื่อนทางโลกเก่าอย่างเจ้าปริมปริมและเจ้าเซย์และอีกไม่กี่คนเท่านั่นบังเอิญเหรอ?


“อ๊ะ!หรือว่านายคือ เซโล่ เอ็น โนเช่ มาเฟียแห่งวงการธุรกิจที่กำลังมาแรง”เซโล่?...ใครวะไม่คุ้นชื่อ


“ครับแต่ว่าฉันขอตัวก่อนนะ^-^”เมื่อชายนามว่า เซโล่ นั่นได้พยุงเรแอลเดินออกไปจากดีโน่จึงทำให้เธอได้แต่ตามน้ำไปด้วยความงงและยังนึกชื่อแฟมิลี่เธอชายหนุ่มชวนเธอเข้าอย่างสงสัย


มันเหมือนติดอยู่ที่ปลายลิ้นแต่นึกเท่าไรก็นึกไม่ออกโดจินแฟมิลี่เหรอไม่น่าจะใช่ใครที่ไหนจะตั้งชื่อแบบนี้กัน...แต่ถ้าใช้แต่งฟิคคนอย่างเธออาจจะตั้งก็ชื่อนี้ก็เป็นได้ถ้านึกชื่อไม่ออกขึ้น


โว้ยยยยยคิดยังไงก็คิดไม่ออก!


“ครอบงำทุกอย่าง”ในระหว่างที่เธอหัวหมุนกับชื่อแฟมิลี่อยู่นั่นเซโล่ก็พูดขึ้นมาจึงทำให้เธอขมวดคิ้วผู้ชายคนนี้น่าสงสัยเกินไปแล้วไหนเหมือนรู้จักเธอเป็นอย่างดี


“ครอบครองทุกสิ่ง”แต่จะว่าไปเธอก็คุ้นกับคำพวกนี้เหมือนกันมันเหมือนกับนิยามของกลุ่มเธอโดยเฉพาะกลุ่ม นก


“อยู่เหนือทุกคน”


“มีอำนาจเหนือทุกแฟมิลี”


“นี่แหล่ะคือพวกเราโดมิเนท!”ด้วยความลืมตัวจึงทำให้เธอเผลอพูดออกไป


ใช่...โดมิเนทแฟมิลี่!หรือว่า…คงไม่ใช่มั้ัง


“นายเป็นใครถึงรู้นิยามของโดมิเนทได้ล่ะ”เรแอลขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัย


“นี่เธอลืมฉันไปแล้วหรือไงเรนเรนใจร้ายอ่ะ!”ไม่ได้ลืมก็แค่จำไม่ได้ต่างหาก...เธอแอบเถียงในใจ


“ก็มีคนเดียวอยู่ในกลุ่มที่เธอเรียกว่าป๊า”ป๊า...ก็มีคนเดียวที่เธอเรียก “ป๊าเซย์?”


“ปิ๊งป่องงงงถูกต้องแล้วคร้าบบบในที่สุดเรนก็จำเราได้แล้ววว”


“กรี๊ดดด!”เรแอลตกใจที่อยู่ๆเซโล่หรือเซย์นั่นกอดเธอด้วยความดีใจจนเธอเกือบจะถีบชายหนุ่มแต่สุดท้ายเธอก็ตบเซย์ด้วยความลืมตัว


“เรนเราเจ็บนะเธอตบหน้าเราแบบนี้ได้ยังไงกัน!”ร่างสูงโวยวายด้วยความเจ็บปวดเมื่อเพื่อนสาวของเขาตบหน้าตัวเอง


“สมน้ำหน้า”แค่นี้มันยังน้อยไปสำหรับเธอที่จริงเขาน่าจะโดนเธอถีบมากกว่าถ้าไม่ติดว่าเป็นเพื่อนกันล่ะก็เธอคงทำไปนานแล้ว


“ว่าแต่มีอะไรล่ะถึงชอบทำตัวเป็นสตอล์กเกอร์ตามคนอื่นแบบนี้”


“ใครเป็นสตอล์กเกอร์ก็ตอนนั่นเราไม่รู้ว่าอลินดาหรือเแอลคือเรนเรนเราเลยได้แต่แอบตามแล้วเรนก็ชอบหนีเราด้วย”จะว่าไปเซย์ก็พูดมีเหตุผล...ตอนนั่นเธอเองก็ไม่รู้ว่าผู้ชายตรงหน้าก็คือเซย์เพื่อนทางเน็ตที่เธอรู้จักเธอเลยหนีเขาอย่างเดียวแต่พอรู้ว่าชายคนนี้คือเซย์เธอก็รู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ก็หล่อใช่ได้เลยตรงสเปคเธอด้วย---#เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ


ไม่ๆเรนถึงแม้คนตรงหน้าจะเป็นผู้ที่หล่อเหลาตรงเปคเธอมากแค่ไหนแต่นั่นเซย์นะเซย์คนโรคจิตคนนั่น!...เธอเตือนสติตนเองในใจ


แต่จะว่าไปในกลุ่มนกเซย์ก็ถูกยกย่องว่าเป็นหลัวของกลุ่มนิหน่า…#เซย์คนหลัว


ไม่ได้ๆถ้าเซย์เป็นหลัวเธอก็ต้องเป็นหลัวด้วยเพราะเธอจะเป็นเมะให้ได้!ไหนๆก็เข้ามาใช้ชีวิตใหม่ในโลกที่เธอเคยใฝ่ฝันแล้วทำไมเธอไม่ลองเปลี่ยนแปลงตัวเองดูล่ะลบคำว่า เคะ ออกไปแล้วใส่ เมะ เข้าไปในสายเลือดมันจะเป็นชีวิตที่เธอต้องการมาเลยทีเดียว!


ทีนี้เธอก็ลบคำสบประมาทของคนในกลุ่มได้แล้วค่อยจับผู้ดีๆมาลวนลาม---ผิดๆ


เธอก็แค่อยากลบคำสบประมาทที่คนในกลุ่มได้ให้เธอไว้เท่านั่นเอง


“เซย์…”เธอนึกเช่นนั่นได้ก็หันไปเรียกเพื่อน


“ว่า”


“โดมิเนทหน่ะ...ที่นายชวนเข้าเรนตกลงนะ”เรแอบเธอยิ้มให้อีกฝ่ายก่อนที่จะวิ่งเข้าไปท่ามกลางฝูงชนปล่อยให้อีกฝ่ายยืนงงกับรอยยิ้มของเธอ


เริ่มปฏิบัติการเรนคนเมะได้!


Talk ชูวิ้งชูวับชาลาล่า~


สวีดัดสวัสดีค่ะเรนเองค่ะ!วี๊ดดด//ขอเล่นใหญ่ที---

ก็ไม่มีไรมากก็แค่ดองฟิคเอ้ย!สมองไม่ไปเลยมาร่วมเขียนฟิคกับพี่น้องชาว นก

ทุกคนเคยคิดกันไม่คะถ้าเราสามารถเข้าไปในโลกอนิเมะที่ชอบทุกคนจะทำอะไร

สำหรับเรนแล้วมีแค่อย่างเดียวคือ เต๊าะตัวละครที่หล่อค่---//โดนปืน

ก็ไม่มีไรมากเรนก็มาทักทายแค่นี้ค่ะ55555






     
Z y c l o n
     
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

74 ความคิดเห็น

  1. #11 malefactor (@malefactor9029) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 00:39

    ตอนแรกเห็นตัวละคนเยอะเลยไม่อยากอ่านแต่พอเข้ามาอ่านจริงกลับสนุกมากเลยคะแถมการเปิดตัวละครแต่ละตัวยังค่อยเป็นค่อยไปเข้าใจง่ายมากด้วย สนุกมากเลยค่ะ
    #11
    2
    • #11-1 DominateFamily (@DominateFamily) (จากตอนที่ 2)
      24 มีนาคม 2562 / 13:31
      แงงงงงงงงขอบคุณมากนะคะอาทิตย์หรือไม่ก็ภายในเดือนหน้าจะมีต่อใหม่แล้วค่ะ/////-/////
      @เรแอล
      #11-1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  2. #10 The Lost Dream (@praew0009) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 11:18

    มองคนพยายามเมะ 555
    #10
    0
  3. #9 บ ลู เ บ ล ; (@RiN_N) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 00:57
    หู้ยยย คิดจะลบคำสบประมาทไม่ง่ายนะคะ5555555
    #9
    0
  4. #8 yokiyoky (@yokiyoky) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 00:17

    หวี๊ดว๊ายยย ในที่สุดก็มาครบ อยากอ่านต่อแล้ว มาต่อเร็วๆน้าา
    #8
    1
    • #8-1 KAsu_w (@w2345) (จากตอนที่ 2)
      23 มีนาคม 2562 / 10:51
      คิวต่อไปมันพี่เองนี่--
      #8-1
  5. #5 The Lost Dream (@praew0009) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:23
    เจ๊มาต่อไวๆน้า เค้ารออ่านอยู่ m (^w^) m
    #5
    0