ตอนที่ 16 : ༻CHAPTER 16༺

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 58
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    23 พ.ค. 62




CHAPTER 16

บางทีบางครั้ง....
ชีวิตของมนุษย์ก็ไม่ต่างจากดอกไม้...
สวยงาม...สง่างาม...
แต่กลับ...ง่ายดายต่อการทำลายมันให้สิ้นซาก...
แต่เรื่องนั้น...ช่างมันไปก่อน...
เรามาเต้นรำกันเถอะทูลหัว คืนนี้จะมีแค่เราสองคนเท่านั้น :)

[Nigrl Herodes]
-----------------------

          กลิ่นหอมอ่อนหวานของน้ำหอมเข้ามาในโสทประสาทของเขา ดวงตานัยน์ตาคู่คมสีม่วงสดใสจับจ้องร่างของคนรักที่นอนอยู่ข้างกายของเขา ในตอนนี้ผู้เป็นนภาของโดมิเนทได้มารับพวกเขามายังที่พักของแฟมิลี่ และแน่นอนว่าตัวของเขากับเซฟไฟรัสนั้นนอนห้องเดียวกันเป็นเรื่องปกติ ไนเจลถอนหายใจออกมาอย่างแผ่วเบาแล้วพยายามยันตัวลุกออกจากเตียงไปทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะคอม

          มือแกร่งขยับเปิดหน้าจอคอมและพยายามไม่ให้มันมีส่องแสงสว่างมากเกินไปจนทำให้คนรักของเขาต้องตื่นจากห้วงแห่งความฝัน หูฟังสีนวลถูกสวมใส่ในที่ของมัน บทเพลงภาษาญี่ปุ่นเริ่มบรรเลงตามที่มันถูกกำหนดเอาไว้ เมาส์ปากกาในมือเริ่มขยับสร้างสรรค์ผลงานภาพวาดอิเล็กทรอนิกส์อย่างเชิงช้าและพยายามทำให้ผลงานออกมาตามที่ตนต้องการ

          ดวงตาสีไวโอเล็ตจับจ้องภาพของเจ้าชายนักเชือดในชุดสูทสีสวยโดดเด่นกำลังเต้นรำกับตัวของเขาเองใต้แสงสปอร์ตไลท์เด่นสง่า ริมฝีปากคมระบายรอยยิ้มบางเบาออกมาแล้วเอนกายพิงเบาะนุ่มอย่างเหมื่อยล้า ในเวลานี้นั้นเป็นเวลาดึกพอสมควร นั้นจึงเป็นเหตุผลที่ในยามนี้ไร้เสียงวุ่นวายเลยทำให้เขารู้สึกได้ถึงความผ่อนคลายที่เกิดขึ้นมาในความเงียบสงบแม้ว่าในหูฟังสีนวลของเขาจะส่งเสียงดนตรีออกมาก็ตามที...

          ไนเจลเบนสายตาไปมองยังดวงจันทราสีนวลเต็มดวงบนท้องนภาสีนิล มือแกร่งยกขึ้นมาหรี่เสียงดนตรีในหูฟังลงจนไร้เสียงใดๆก่อนที่จะถอดหูฟังออกและวางมันไว้บนโต๊ะคอมพิวเตอร์หรูที่ผู้เป็นบอสได้จัดเตรียมเอาไว้ ไนเจลคว้าปืนพกมาใส่ไว้ที่เข็มขัดเก็บปืนข้างเอวและปกปิดมันด้วยเสื้อฮู้ดที่เขามักสวมใสประจำก่อนที่ขายาวจะพาร่างของเขากระโดดลงออกจากหน้าตาลงมายังพื้นดิน ด้วยร่างกายที่ผ่านการฝึกฝนเลยทำให้ตัวของเขามีความคล่องตัวสูงราวกับสายลมโหมกระหน่ำ 

          "หืม?..."

          "ขอไปเดินเล่นนะครับพี่..."

          ริมฝีปากคมระบายรอยยิ้มออกมาเมื่อรับรู้ได้ถึงเงาของผู้เป็นนายเหนือหัวหรือพี่ชายของเขาที่จับจ้องเขาอยู่ในห้องทำงาน แน่นอนว่าผู้เป็นพี่ของเขางานเยอะ ในเวลานี้ก็คงยังไม่หลับไปหรอกนะ... ดวงตาสีไวโอเล็ตประกายสะท้อนแสงจันทราแสดงถึงความขี้เล่นและแสบสันไม่ต่างจากแมวที่หนีเจ้าของเที่ยวกลางคืนก่อนที่ขายาวจะพาร่างของเขาออกจากจากบริเวณนี้และตรงไปยังภายในเมืองที่ตอนนี้นั้นร้างผู้คน

          อ่า...ในช่วงเวลาเช่นนี้นั้น...ก็ไม่ควรออกมาเดินเที่ยวเล่นตั้งแต่แรกแล้วเสียกระมั้ง?

          ไนเจลคิดในใจเมื่อเห็นสองข้างทางไร้ผู้คน คิ้วคู่คมจะขมวดเข้าหากันเมื่อเขาได้กลิ่นคาวของหยาดโลหิต ด้วยความอยากรู้อยากเห็นที่เขามาในโสตประสาททำให้ขายาวตัดสินใจพาร่างของเขานั้นไปยั่งต้นทางของกลิ่นนั้น ดวงตาคู่คมสีไวโอเล็ตหรี่ลงไปเล็กน้อยเมื่อเห็นมีดสีเงินรูปร่างประหลาดแต่กลับคุ้นตาลอยล่องอยู่บนอากาศธาตุ เขาขยับร่างกายเล็กน้อยเมื่อมีดพวกนั้นพุ่งเข้ามาโจมตีเขา แต่มันกลับเปิดช่องหว่างเกินกว่าที่จะเป็นการโจมตีโดยหมายเอาชีวิต มือแกร่งหยิบปืนพกคู่กายและเล็งยิงไปตรงมุมมืดอย่างแม่นยำ เสียงหัวเราะแหลมสูงอันคุ้นเคยดีังขึ้นมาเบาๆพร้อมเสียงปรบมืออย่างแผ่วเบาราวกับชื่นชมในสัญชาตญาณนักฆ่าที่ซุกซ้อนอยู่ภายในร่างกายของไนเจล

          "ชิชิชิ นายก็เก่งดีเหมือนกันนะเนี้ยไนท์ ไม่คิดเลยนะว่าจะเป็นคนที่มีจิตสังหารรุนแรงขนาดนี้..."

          "เบลงั้นหรอ?...นายคงมาจัดการนักฆ่าท้องถิ่นสินะ?..."

          ไนเจลเอ่ยออกมาเมื่อเห็นซากศพกองอยู่บนพื้นปูนเย็นเยือก เบลเฟกอลหัวเราะออกมาอย่างชอบอกชอบใจราวถูกใจในตัวของนักฆ่ามือใหม่ตรงหน้าตนที่กลับมีฝีมือที่ร้ายกาจถ้าหากเขาได้รับการฝึกฝนที่มากกว่านี้ เพราะว่า... กระสุนที่ถูกยิงออกมาจากปืนพกกระบอกนั้นกลับเล็งที่จุดตายของตัวเขาอย่างแม่นยำ แต่ว่า...ความเร็วของเบลเฟกอลกลับสามารถหลบกระสุนนั้นไปได้เลยไม่ทำให้เกิดอันตรายใดๆ...

          เหมือนกับว่ารู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเขานั้นสามารถหลบกระสุนนัดนี้ได้อย่างสบายๆ...

          "แน่นอน~ เพราะเจ้าชายอย่างฉันน่ะชื่นชอบในการสังหารนักฆ่าท้องถิ่นเป็นที่สุดยังไงล่ะ~"

          "นายนี่~ รู้เรื่องของฉันเยอะกว่าที่ฉันรู้อีกนะเนี้ย?~ ทั้งเรื่องที่รู้ว่าฉันนั้นเป็นนักฆ่า และเรื่องของวงการมาเฟียต่างๆ ราวกับนายเองเป็นหนึ่งในแฟมมิลี่ที่ยังซุกซ้อนตัวอยู่ในเงามืดรอวันที่จะเด่นสง่าในวงการมาเฟียยังไงยังงั้น~ เจ้าชายอัจฉริยะคนนี้เดาถูกไหมล่ะ?~ ชิชิชิ~"

          ไนเจลได้แต่เพียงยิ้มบางๆออกมาราวกลับไม่อยากจะพูดเรื่องนี้กันในตอนนี้ แต่ว่าสัญชาตญาณบางอย่างกลับร้องเตือนให้ตัวของเขาลั่นไกปืนพกไปยังด้านหลังของเจ้าชายนักเชือด กระสุนสีเงินถูกส่งไปยังความมืดด้านหลังของคนตรงหน้าและตัดผ่านทะลุหลอดลมของบุคคลที่หมายทำร้ายเบลเฟกอล ดวงตาสีไวโอเล็ตขยับกรอกตาเป็นรวงกลมเมื่อเขาพอเดาออกว่าที่เบลเฟกอลไม่ยอมปลิดชีวิตคนที่ซ้อนอยู่นั้นเพราะต้องการทดสอบเขา

          แต่ว่า...

          นี่เป็นการฆ่าคนครั้งแรกของเขา...แต่เขากลับไม่รู้สึกผิดหรือรู้สึกกลัวในสิ่งที่ตนทำลงไป...

          คงเป็นเพราะ...ในโลกนี้นั้นทำให้เขาปรับตัวเข้ากับสภาพสังคมความเป็นอยู่ของโลกมาเฟียจนทำให้คิดว่าการฆ่าคนหรือความตายนั้นเป็นเรื่องปกติ...

          "โอ้ว~ ฆ่าคนด้วยใบหน้านิ่งจังเลยนะเนี้ย~ แสดงว่านายก็เริ่มก้าวเข้าสู่เส้นทางของนักฆ่าจริงๆแล้วสินะ~ ชิชิชิ~"

          เบลเฟกอลเอ่ยออกมาอย่างร่าเริงเมื่อเห็นใบหน้าคมยังคงฉายแววเรียบนิ่งอยู่ ก่อนที่ใบหน้าเรียวสวยจะหันไปมองเสงจันทราที่เริ่มสาดส่องมายังร่างของพวกเขาสองคนที่ยืนอยู่ในตรอกลึก มือเรียวเปื้อนหยาดโลหิตสีแดงฉานยื่นมาให้ไนเจลเล็กน้อย ริมฝีปากเรียวกระตุกรอยยิ้มเป็นนัยเหมือนบอกว่าให้เต้นรำกับเขาซะเพราะโอกาศแบบนี้ไม่ได้มีมาง่ายๆหรอกนะ

          ดวงนัยน์ตาคู่คมสีไวโอเล็ตจับจ้องมือเรียวสวยเปื้อนหยาดโลหิตพลางเก็บปืนพกเข้าไปในที่เก็บ มือแกร่งขยับไปกอบกุมมือเรียวและพากันเต้นรำภายใต้แสงจันทราโดยที่รอบกายของเขาทั้งสองกลับเต็มไปด้วยหยาดโลหิตและซากศพที่ไม่เหลือโครงเดิมเสียจนจำแทบไม่ได้ว่าเคยเป็นใครมาก่อน 

          เสียงลมหายใจจากร่างกายของเขาทั้งสองคนดังขึ้นเป็นจังหวะที่พร้อมกันราวกับตัวองไนเจลและเบลเฟกอลนั้นเป็นหนึ่งดียวกันภายใต้เสียงจันทราที่งามสง่า ดวงนัยน์ตาสีไวโอเล็ตมองทุกท่าทางของเจ้าชายนักเชือดที่เป็นคู่เต้นรำให้กับเขา ความสง่างามราวกับชนชั้นสูงที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดีนั้นซุกซ้อนในความร่าเริงและขี้เล่นของนักฆ่าคนนี้เสียจนไม่สามารถมองเห็นมันได้ในยามปกติ

          อยากได้มาไว้ในครอบครอง...

          นั้นคือสิ่งเดียวที่เขาคงสามารถพูดออกมาได้ในตอนนี้...

          กลิ่นหอมเริ่มเข้ามาในโสตประสาทของเขาเมื่อร่างกายของเบลเฟกอลขยับเข้ามาชิดใกล้ กลิ่นของเลม่อนและลิลลี่เด่นชัดเข้ามา มันเป็นกลิ่นที่ทำให้เขานั้นนึกถึงมงกุฎสีเงินประกายบนเรือนผมสีสว่างนั้น แต่กลิ่นนั้นกลับทำให้เขารับรู้ได้ถึงความไร้เดียงสาที่ซุกซ่อนในร่างของเจ้าชายนักเชือดคนนี้...

          มันเป็นกลิ่นที่เป็นประกาย...แต่กลับอันตรายในเวลาเดียวกัน...

          แต่มันกลับ...เข้ากับคนตรงหน้าอย่างไม่น่าเชื่อ...

          ในจังหวะที่ไนเจลนั้นยังคงอยู่ในห้วงความคิด เบลเฟกอลขยับรอยยิ้มออกมาเช่นดั่งทุกครั้ง ปลายมีดแหลมคมจ่อที่บริเวณลูกกระเดือกบริเวณลำคอแกร่ง ความเย็นเยือกของมีโลหะชั้นดีทำให้ไนเจลรู้สึกตัวออกมาจากห้วงความคิดของตน แต่เขากลับไม่ได้ต่อต้านหากคนตรงหน้านั้นจะมอบความตายให้แก่เขา นั้นทำให้เบลเฟกอลค่อยๆหยุบรอยยิ้มไปเมื่อเห็นท่าทีของอีกคนที่ดูไม่เกรงกลัวต่อความตายที่เขาจะมอบให้

          "อะไรเนี้ย? นายดูไม่กลัวความตายเลยนะ ชิชิชิ~"

          "ถ้าเป็นความตายที่นายมอบให้...ฉันไม่เคยกลัว...ออกจะรู้สึกดีด้วยซ้ำ..."

          คำพูดที่ออกมาจากริมฝีปากคมนั้นทำให้เบลเฟกอลรู้สึกแปลกประหลาด ใบหน้าเรียวเริ่มขึ้นสีแดงระรื่นเมื่อมือแกร่งดึงมือเรียวสวยที่ถือมีดสีเงินรูปร่างประหลาดที่ทำจากโลหะชั้นดีไปจุมพิตอย่างแผ่วเบาที่บริเวณหลังมือนวล ร่างของเบลเฟกอลเริ่มขยับแยกตัวออกห่างจากร่างของไนเจลทันที ขาเรียวยาวกระโดดพาร่างของตนขึ้นไปบนดาดฟ้าของตึกสูงก่อนที่จะมองลงมายังร่างของไนเจลที่อยู่ด้านล่างบริเวณพื้น

          "ชิชิชิ~ เจ้าชายพึ่งนึกได้ว่ามีธุระ~"

          "งั้น บายบี๋~~"

          ขาเรียวยาวเริ่มออกวิ่งพาร่างของเจ้าชายนักเชือดกระโดดข้ามดาดฟ้าตึกไปเพราะร่างกายที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดี เบลเฟกอลกำลังพยายามหนีออกให้ห่างจากตัวขิงไนเจลให้ได้ไกลที่สุดเพราะเสียงที่ดังอยู่ในทรวงอกนั้นทำให้รู้สึกรำคาญเสียจนอยากใช้มีดแท่งหัวใจของตนให้หยุดเต้นไปเสีย

          อะไรกันเนี้ย...เจ้านั้นแปลกคนชะมัด! ประหลาดสุดๆไปเลย!

          ดวงตาสีไวโอเล็ตมองแผ่นหลังบางที่ลับสายตาของเขาไปแล้ว ก่อนที่จะเบนสายตามาจับจ้องมองเหล่าซากศพที่กองอยู่บนพื้นปูนเย็นเยือก พลางพ้นลมหายใจออกมาอย่างแผ่วเบาแล้วจุดไฟที่แหวนบนนิ้วและปล่อยเพลิงวายถสีฉานค่อยๆเผาทำลายซากศพนั้นทิ้งไป ขายาวเริ่มพาร่างของเขาออกจากบริเวณนั้นไป

          "อ่า..."

          "เป็นไปตามที่คิดเลยนะ...เจ้าชายนี่น่ารักจริงๆเลยนะ~ เมื่อไหร่นะจะได้มาครอบครองกัน?~"

          ริมฝีปากคมระบายรอยยิ้มออกมาก่อนที่จะเงยหน้ามองดวงจันทราสีสวยที่เด่นสง่าแล้วปล่อยให้สายลมยามราตรีพัดผ่านร่างของเขาไป ดวงนั้ยน์ตาสีไวโอเล็ตส่องประกายเหมือนนักล่าที่ชื่อชอบในยามราตรีกาลสีนิลนี้มากกว่าใครๆ พลางก้มลงมองลูกแมวตัวน้อยที่เดินมาหาตน มือแกร่งช้อนตัวเจ้าลูกแมวน้อยขึ้นมาแล้วเล่นกับมันอย่างนึกเอ็นดู

          อีกไม่นานเกินรอ...

          โดมิเนท แฟมมิลี่จะยิ่งใหญ่กว่าวองโกเล่ แฟมมิลี่ให้ดู :)

------------------
TALK WITH

สวัสดีทุกๆคนด้วยนะคะ ฮู้ววว มาอีกแล้วค่ะ มาแบบสั้นนิดหนึ่งเพราะความตันส่วนบุคคลเพราะช่วงนี้งานเยอะมากๆค่ะ ทั้งงานผลิตของขายหาเงินเปย์กู๊ดเจ้าชาย ทั้งงานแต่งฟิคสำหรับไว้ขายในงานแฟนมี้ต...รุมหมดแล้วค่ะ- ไม่ไหวแล้ววว-  แต่ก็ยังมาแต่งโดมิเนทของไนท์เสร็จจนได้-- *ตาย


     
Z y c l o n
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

74 ความคิดเห็น

  1. #74 hoshi4641534149 (@sas747868) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 10:01

    ทำไมกัน....ทำไมถึงรู้สึกชอบคู่นี้มากที่สุด ทั้งที่แต่ก่อนเชียร์เจ๊หยกกับรีบอร์นมากที่สุดแท้ๆคู่ไนท์กับเบลคงมีอิทธิต่อจิตใจเราตอนนี้แน่ๆ เชียร์อยู่นะจ๊ะ
    #74
    0
  2. #73 S2O3 (@sornsawanean) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 21:23
    มองคนยันละ
    #73
    0