ตอนที่ 15 : ༻CHAPTER 15༺

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 65
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    15 พ.ค. 62




CHAPTER 15


0^0;) //หน้าคัจ


=*=) //หน้าโกคุเดระ


0[]0;) //หน้าสึนะ


0-0) //และหน้าตัวประกอบคนอื่นๆ


เนื่องจากเหตุการณ์อันไม่พึงประสงค์ที่เกิดขึ้นแบบกระทันหันด้วยฝีมือของม๊าเรน ทำให้ตอนนี้เขาถูกวองโกเล่ทุกคนห้อมล้อมไว้หมดแล้ว


แงงง ใครก็ได้ดึงเขาออกไปที!


"แกกับยัยนั่นเป็นใคร! แล้วรู้ได้ไงว่าพวกฉันเป็นใคร ฮะ!"


เสียงหวานในสายตาของคาสึกิตะโกนขึ้นดังสะนั่นไปทั่วบริเวณ เขาได้แต่มองไปยังชายร่างบางตรงหน้านิ่งๆแต่ข้างในใจแอบเหงื่อตกหน่อยๆเนื่องจากรู้ดีว่าตอนคนๆนี้โมโหมันก็มีโอกาสที่จะโดนระเบิดรอบสองมากแค่ไหน


หัวฟูไปแล้วรอบขอไม่มีรอบสองเถอะ… ตะกี้ยังดีที่ระเบิดไม่ได้แรงมาก…


"ตอบสิ!"


"...." เขาตอบไม่ได้ T^T ผู้พิทักษ์มันยังไม่ครบคน แฟมิลี่ยังไม่ถูกก่อตั้ง ไปบอกว่าเป็นมาเฟียมีแต่จะโดนเข้าใจว่าเป็นสปายแล้วโดนเชือด ซึ่งเขาไม่อยากให้จบแบบนั้นแน่


ตราบใดที่ยังไม่ได้แอ้มฮายะจังจะไม่ยอมตาย


อีกอย่าง จะให้บอกว่าเป็นคนจากโลกอื่นได้โดนหาว่าบ้าเป็นแน่แท้ มิปานถูกส่งเข้าโรงพยาบาล--


"เอาน่าๆโกคุเดระ ใจเย็นๆสิ"


เป็นยามาโมโตะคนเดิมที่เอ่ยขึ้นพร้อมๆกับรอยยิ้มสดใส อืม .. ไอประโยคแบบนี้เคยได้ยินมากี่รอบแล้วนะ แต่ช่างมันเถอะ ยังไงขอขอบคุณไว้ในใจที่ช่วยห้ามก่อนฮายะจังจะปาระเบิดมาแล้วกัน..


"ยามาโมโตะพูดถูกแล้ว โกคุเดระคุงใจเย็นๆก่อนนะ" แม่พระมาโปรด..


"เอ่อ เอาเป็นว่า คุณเป็นใครหรอครับ? มากับพี่สาวคนเมื่อกี้หรอ?"


ทูน่าน้อยหันมาพูดกับเขาพลางเอียงคอเล็กน้อยแสดงให้เห็นถึงความสงสัย บอกได้เลยว่าตอนนี้เขาโดนรังสีโมเอะกระแทกหน้าเต็มๆ จนแอบสงสัยไม่น้อยว่าไอพวกที่เคยบอกว่าสึนะเป็นจอมห่วยนี่ตาบอดรึไง ยังมีสิ่งที่สึนะทำได้ดีอยู่คือการแผร่ความโมเอะ!


แค่กๆ พอเถอะคัจ เดี๋ยวถ้าพี่เซย์รู้ความคิดเราได้โดนโกรธเป็นแน่--


"อ่า.. ใช่ครับ"


เขาตอบกลับไปเสียงเรียบ พลางนึกไปถึงใบหน้าของหญิงสาวผมสีม่วงที่กำลังยิ้มให้เขา ฉับพลันมือของเขาก็กำเข้าหากันแน่น


โกรธนะโว้ยย! เดี๋ยวคัจจะฟ้องพี่เซย์!


"แฮะๆ งั้นคุณคงซวยไม่น้อยเลยสินะครับ โดนทิ้งไว้แบบนี้"


“ถูกต้องแล้วล่ะทูน่าโยชิ!”


ซวยหนักมากเลยแหละ!


พี่เรนนะพี่เรน คอยดู ถ้ามีโอกาสคัจจะเอาคืนเป็นสองเท่า!


“ท..ทูน่าโยชิ?”


สีหน้าของสึนะดูตกใจกับคำเรียกแปลกๆจากเขา เมื่อรู้สึกตัวว่าหลุดปากพูดอะไรไปคาสึกิก็รีบเอามือขึ้นปิดปากตัวเองในทันที พลางหัวเราะแหะๆเบาๆ


"รุ่นที่สิบอย่าไปเข้าใกล้มันมากสิครับ! เราไม่รู้นะครับว่าเขาเป็นใคร!"


มาแล้วสกิลปกป้องสึนะอัตโนมัติ--


อืม…


น่ารักอะ--


ใบหน้าของโกคุเดระฉายแววไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด เจ้าตัวทำท่าทางเหมือนพยายามจะขู่เขาซึ่งไม่ยอมบอกชื่อตัวเอง แต่ไม่รู้อะไรทำให้เขาไม่ได้รู้สึกกลัวเลย ออกจะรู้สึกเหมือนอีกฝ่ายเป็นแมวตัวน้อยที่กำลังขู่ฝ่อๆมากกว่า


ก็เหมือนแมวจริงๆนี่..


อา.. กำไรแท้ๆ แม้ว่าจะเกือบโดนระเบิดหัวฟูไปรอบก็เหอะ


"แล้วคุณจะกลับยังไงครับเนี่ย.."


"ค่อยคิด.. ขอตัวนะครับ.."


เนื่องจากว่าได้กำไรน้อยๆไปแล้ว เขาก็ควรที่จะกลับบ้านโดมิได้แล้วล่ะ อยู่ไปนานๆมีสิทธิโดนเชือดสูงด้วย


เขาเดินออกไปจากคนกลุ่มนั้นในทันทีท่ามกลางความมึนงงของวองโกเล่กับการที่เขาเปลี่ยนอารมณ์ไวเหลือเกินจนตามไม่ทัน และเมื่อรู้ตัวอีกทีร่างของบุคตลก่อนหน้าก็หายไปจากสายตาของพวกวองโกเล่ซะแล้ว--



.

.

(ฮัลโหลคัจ มีอะไรรึเปล่า?)


"พี่เซย์มารับผมกลับไปที.. โดนพี่เรนทิ้งไว้กับระเบิด.. ถึงตอนนี้จะรอดปลอดภัยครบสามสิบสองแต่คัจอยากกลับไปนอนแล้วครับ.."





หลังจากตอนนั้นเขาก็กลับมาใช้ชีวิตตามปกติ.. ก็คือนอนทุกวันเช่นเคย..


โคตรง่วงเลย...

คาสึกิฟุบใบหน้าลงกับโต๊ะ พลางหาววอดๆอย่างที่ทำเป็นประจำ ดวงตาที่ใกล้จะปิดรอมร่อเลื่อนไปมองเพื่อนๆที่กำลังนั่งเล่นกันอยู่ด้วยความรู้สึกอิจฉาแอบอยากเล่นด้วย แต่... ดูเหมือนว่าร่างกายนี้มันจะไม่อำนวยให้เล่นล่ะนะ..
โอ้ย! ทำไมร่างกายนี้มันง่วงได้ตลอดเวลาแบบนี้วะ!!!


ทำให้เขาเล่นกับคนอื่นไม่ได้เลยเนี่ย!

"พี่คัจจจ ไม่ลุกมาเล่นกับน้องอ๋อววว"

เสียงของน้องน้อยประจำกลุ่มอย่างตังค์ หรือชื่อในที่นี่คือยูกินะดังขึ้นมาจากข้างๆ เชิงเชิญชวนให้เขาไปร่วมเล่นเกมกับตน ในใจของเขาแอบอยากเล่นนิดหน่อย.. หากแต่.. ความขี้เกียจมันมีเยอะกว่าที่เขาจะลุกไปเล่น..



เจ้าของร่างบ้า! นิสัยอะไรจะเหลือไวัไม่ว่า แต่จำเป็นต้องความขี้เกียจนี่มั้ยฮะ!!


เขาเงยหน้าขึ้นไปสบตาน้องสาวคนเล็กประจำกลุ่ม ก่อนจะขยับปากพูดเสียงเหนื่อยหน่ายออกมาดูราบเรียบ



“ไม่เอา”


ว่าแล้วก็ฟุบหน้าลงบนโต๊ะต่อ จนคนโดนปฏิเสธมุ่ยหน้า อ่าฮะ ไม่พอใจก็ต้องทำใจ เรื่องอะไรเขาต้องสน ในเมื่อตอนนี้เขาไม่อยากขยับอวัยวะใดในร่างกายแม้แต่น้อย


เกลียดความขี้เกียจตลอดเวลาของตัวเองจริงๆ…


จะตื่นเฉพาะตอนเจอเรื่องหน้าสนใจแม่งลำบากกว่าที่คิดไว้นะ


“อ้าว เบบี้คัจยังไม่ตื่นอีกหรอ??”


เขาเงยหน้าไปมองคนมาใหม่อย่างม๊าหยก หรือ ม๊าอายะ ดวงตาของเขาทั้งคู่สบตากลับม๊าคนสวยอย่างจัง


เชื่อว่าม๊าจะต้องเข้าใจว่าเราคิดอะไรอยู่..


แค่สบตาน่าจะรู้..


รึเปล่า???


“นอนเป็นสล็อตเลยนะพี่คัจ”


เสียงเนรย์เวย์ดังขึ้นด้านหลังของชายผมขาว เขาได้แต่กรีดร้องในใจว่าจริงๆแล้วเขาก็ไม่ได้อยากเป็นแบบนี้ เพราะไม่สามารถพูดออกไปได้.. ไม่ใช่ว่าพูดไม่ได้ เรียกว่าร่างกายไม่เอื้ออำนวยแม้กระทั่งการออกเสียงง่ายๆ ..


ความผิดเราสินะที่ในโลกก่อนพูดไม่หยุด.. ตอนนี้ถึงได้ขี้เกียจจนไม่เป็นอันทำอะไรแบบนี้น่ะฮะ!!


“อะจะว่าไป พี่คัจในโลกนี้เป็นลูกเศรษฐีนี่ .. น้องขอเงินหน่อยจิ น้าๆๆ”


ดวงตาคู่คมเหลือบมองยูกินะที่กำลังทำท่าออดอ้อนเพื่อขอค่าขนมจากเขา(?)ด้วยสายตาปลงๆ เขาควรจะชินสักทีกับท่าทางการอ้อนแบบนี้จากคนรอบข้าง..



ใจอ่อนไม่ได้..


ไม่ได้เด็ดขาด ..


ได้แต่พูดห้ามตัวเองในใจเท่านั้น เพราะยิ่งเขาไม่ตอบอะไรไปอีกฝ่ายก็ยิ่งพยายามที่จะอ้อน ดวงตากลมโตสีฟ้าสดใสจดจ้องมาที่เขาอย่างคาดหวัง ซึ่งมันดูคล้ายๆแมวอยุ่นิดหน่อยในสายตาของเขา


ไอบ้าเอ้ย! เราแพ้แมว


เหมือนว่ามือของเขามันจะไปก่อนความคิดเสียแล้ว เขาเลื่อนไปล้วงกระเป๋าตัวเองตอนไหนวะ!


ไม่! อย่า


“พี่คัจจจ สรุปจะให้ไม่ให้!”


“เดี๋ยวถ้ายูกิได้แล้วเราขอต่อด้วยนะ!”


เนรย์เวย์เอ่ยขึ้นพร้อมกับหันมาจดจ้องเขาดวงตาเป็นประกาย จนเขาต้องเหงื่อตก


พอแล้วจ้า กลัวแล้วจ้า สติจ๋ากลับมาได้ล้าวว


ยังไม่อยากหมดตัวตอนนี้นะเฮ้ย!?


ไม่สิ เรียกว่ากลัวพ่อแม่จะสงสัยมากกว่าว่าเงินในบัญชีเขาหายไปไหนหมด เพราะในช่วงเวลาปกติทุกคนจะรู้ว่าเขามักจะเอาเงินไปซื้อหนังสือเท่านั้น ไม่มีทางที่มันจะหมดเร็ว…


เดี๋ยวได้คิดกันไปไกลแน่ว่าเขามีหญิง ยิ่งคิดมากกันอยู่


อะ.. จะว่าไป ถ้าเรียกมีคนที่ชอบหรือรักก็ไม่ผิดนะ.. แต่คนๆนั้นเป็นผู้ชายไม่ใช่ผู้หญิงนี่นา--


“ไม่ล่ะ โทษที”


หลังจากโต้ตอบกับความคิดของตัวเองอยู่สักพัก เขาก็ตัดสินใจที่จะปฏิเสธออกไปเนื่องจากว่าไม่อยากให้พ่อแม่ของร่างนี้ต้องมาคิดมากจนเกินไป .. แต่จู่ๆในใจมันก็นึกถึงใบหน้าของผู้รับกรรมจากการปฏิเสธของเขาขึ้นมา


พี่เซย์น้องขอโทษ


น้องไม่สามารถลดการใช้เงินในบัญชีพี่ได้..


อย่าถือสาเลยเน้อออ


“คัจเนี่ยไม่ค่อยระวังตัวเลยนะ”


เสียงหนึ่งดังขึ้นด้านหลังในขณะที่ชายผมขาวกำลังจะหลับลงไปอีกรอบ เขาปรือตามองด้านข้างของตนถึงได้พบกับหญิงสาวผมสีบลอนด์ทองที่คุ้นเคยกำลังนั่งอยู่ข้างๆพร้อมจิ้มแก้มเขาเล่น


“ก็เป็นคนในแฟม.. จะระวังตัวทำไม”


เขาเอ่ยขึ้นพูดลอยๆ แต่บังเอิญว่าคนด้านข้างดันหูดีเกินไปถึงได้ยินสิ่งที่เขาพูด หญิงสาวที่คุ้นเคยยกยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ราวกับคิดเรื่องสนุกๆได้ ซึ่งมันทำให้เขาขนลุกได้ไม่มากก็น้อย.. ยิ้มแบบนี้เคยคิดอะไรปกติเสียที่ไหนกันเล่า! เฮ้ๆ อยู่ร่างนี้เขาไม่มีแรงไปต่อสู้ปฏิเสะซะด้วย


“โฮ่! ไม่กลัวถูกใครฉุดรึไง”


แล้วใครมันจะมาฉุดเขาล่ะ …


เขาได้แต่ส่ายหน้าเบาๆอย่างเอือมระอา


จะว่าไปวันนี้คนหายไปเยอะอยู่นะ เห็นอยู่ที่บ้านนอกจากเขาก็มีแค่ยูกินะ เนรย์เวย์ ม๊าอายะ แล้วก็มิซ ส่วนที่เหลือก็หายเข้ากลีบเมฆไปเลย เดาว่าพี่เซย์คงกำลังทำงานอยู่แน่ๆ.. แล้วพี่ก้อนแป้งหรือพี่เหยาคงจะอยู่ช่วยบอสอยู่


ไนท์กับพี่เซฟคงไม่พ้นไปสวีทวี๊ดวิ้วกันตามประสาคนรัก


แอบหมั่นไส้เล็กน้อยแฮะ -*-) เจ้าพวกคนมีแฟน!


ส่วนพี่เรนคงไปเที่ยวเล่นที่ไหนล่ะมั้ง-- พี่แกไม่ค่อยชอบอยู่นิ่งอยู่แล้วด้วย


อืม …


เบื่อว่ะ…


เติม...พลัง..


“มิซ..”


“หือ??”


เขาไม่ได้เอ่ยอะไรต่อ ดึงร่างของเพื่อนสนิทลงมากอดแน่นโดยไม่สนสีหน้าเพื่อนตนเองเลยแม้แต่น้อย


ทำไงได้ เขาขาดการสกินชิพนานแล้ว


เขาต้องการอ้อมกอดที่อบอุ่น(!?)


“เบื่อ ..”


คนโดนกอดเมื่อได้ยินเขาเอ่ยออกมาเสียงแผ่วเบาแบบนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจเสียงดัง นั่นสินะ อีกฝ่ายเอาแต่นอนอย่างเดียวเลย จะไม่ให้เบื่อได้ไง มือเรียวเล็กตามประสาผู้หญิงเลื่อนมาดีดกระโหลกเขาเบาๆ



“ปล่อยก่อน..”


“ไม่..”


ให้เติมพลังสักแปปดิ!


“ฟินจังเจ้าค่า”


ในขณะที่กำลังกอดหญิงสาวผมสีบลอนด์ทองเนรย์เวย์และยูกินะผู้เห็นเหตุการณ์ก็พูดออกมาพร้อมกัน


เขาเหลือบมองหญิงสาวทั้งคู่ ยกยิ้มในใจขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆคลายกอดเจ้ามิซแล้วมุ่งเป้าหมายไปที่ยูกินะผู้กำลังทำหน้าฟินแทน


“เฮ้ย!!! พี่คัจจจ”


อีกฝ่ายร้องออกมาอย่างตกใจเมื่อรู้สึกได้ว่าตอนนี้ทั้งร่างตัวเองถูกโอบกอดด้วยพี่ชายคนนึงในกลุ่ม เขาซุกหน้าลงไปที่กลุ่มผมนุ่มนิ่ม สูดดมเล็กน้อยตามความเคยชินตั้งแต่สมัยอยู่โลกเก่า


หอมดี


“เรือใหม่ =,.=”


เสียงเนรย์เวย์ดังมาแผ่วเบา เจ้าตัวไม่ได้รู้เลยว่าตัวเองคือเป้าหมายต่อไป(?)


เขาปล่อยร่างเล็กๆของยูกินะ แล้วเดินมุ่งหน้าไปหาเนรย์เวย์ที่ทำหน้าฟินค้าง


“กอด”


ไม่ได้พูดอะไรมากกว่านั้น เขาดึงร่างอีกฝ่ายเข้ามากอดรัดซะแล้ว อีกสองคนที่เคยโดนได้แต่มองปลงๆ


“อ๊ะฮะๆ พี่คัจจ จักจี้  ฮ่าๆๆ”


เนรย์เวย์เอ่ยพลางพยายาผลักเขาออก


แต่เรื่องอะไรจะยอม!


เขารัดตัวอีกคนแน่นขึ้นจนอีกฝ่ายมุ่ยหน้า


ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ขอของแถมสักนิด(?)



“ว้าย!”



เนรย์เวย์ร้องออกมาอย่างตกใจ เพราะตอนนี้บนท้องของเธอมีมือของใครบางคนวางอยู่ ด้วยความไม่ชินถึงได้เผลอตะโกนออกมาเสียงดัง


มือของเขาขยำพุงน้อยเล่นอย่างมันส์มือ ฮุๆๆ นานๆทีขอหน่อยเถอะ แค่กๆ


พี่อายะเองก็เริ่มจะรู้ตัวแล้วว่าจริงๆแล้วเขาต้องการจะทำอะไรกันแน่


“คัจ อย่าเข้ามา!”


พอเขาปล่อยร่างของรุ่นน้องอีกคนสาวเจ้าก็เอ่ยออกมาขัดอย่างรวดเร็ว แต่เหมือนท่านพี่จะคำนวณอะไรพลาดไปนึดนึงนะครับบ~


ไม่เคยได้ยินหรอ ยิ่งห้ามยิ่งยุ


เขาวิ่งเข้าไปกอดร่างผู้เป็นพี่เต็มแขน!


“เย้ย! “


คนที่เหลือเริ่มเห็นท่าไม่ดีเมื่อเขาเริ่มจะเขยิบตัวปล่อยร่างพี่อีกคน ดวงตาของเขาหันไปสอดส่องมองไปรอบๆเพื่อล็อกเป้าหมาย(?)


และเพียงแค่ก้าวเท้าเข้าไปใกล้เหยื่อนิดหน่อย อีกคนก็วิ่งหนีเขาซะแล้ว


น่าสนุกจังงง


โอเค เขาหายง่วงแล้ว--


“ว๊ากกก พี่คัจจจ อย่าตามมาาา”


ยูกินะเอ่ยเสียงหลงพร้อมๆกับที่วิ่งหนีเขาไปรอบๆห้อง ด้วยความที่เขาตื่นเต็มตัวแล้วมันเลยทำให้เขาวิ่งเร็วได้กว่าเดิม!


“อย่าวิ่ง! เดี๋ยวชนของล้มหลายตังค์นะ!”



พี่อายะเอ่ยขึ้นเป็นแบคกราว


“จะระวัง”


“จะ..”


“พี่คัจจ อย่าน้าาาา”


“หยุดวิ่งสิตังค์! พี่จะกอด!”


“ม่ายยยยย น้องจะไม่ยอมเสียตัวตอนนี้!(?)”


“กลับมา!”


“กรี๊ดดดดดด”


มิซกับเนรย์เวย์ได้แต่มองไปยังสองคนที่กำลังเล่นกับหนึ่งคนที่กำลังเริ่มร้อนอย่างหวาดๆ ดวงตาคู่สวยสีฟ้าทะเลของมิซจับจ้องไปที่พี่สาวผู้มีฐานะเป็นแม่ประจำกลุ่มแล้วแอบเหงื่อตก


คัจจจ หยุดเล่น พี่หยก(อายะ)เริ่มอารมณ์เสียแล้วนะเฮ้ย!


หากสองตนสังเกตหญิงสาวนามอายะสักหน่อยจะรู้ได้ว่าเจ้าของชื่อเริ่มจะปล่อยออร่าสีหม่นๆออกมาแล้ว ทุกท่านรู้มั้ยอะไรจะเกิดต่อไปนี้??


“บอกให้หยุดไงโว้ย! ห้ามวิ่งก็ยังวิ่ง จะเอายังไงกันแน่ฮะ”


“ไม่อยากเป็นเบบี้คัจของพี่แล้วใช่มั้ย!”


“เดี๋ยวเถอะ เดี๋ยวจะได้จับขัง”


พี่หยก(อายะ)โหดร้าย..!




หลังจากที่โดนพี่หยกตื้บเสร็จแล้วก็กลับมานอนอืดต่อ แต่ดูท่าแล้วเขาจะมีเรื่องให้เป็นอุปสรรคการนอนอีกเยอะแยะเลยล่ะ..


"งาน.. เพียบเลย.."


ได้แต่เอ่ยเสียงแผ่วเบา เขาถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะทำใจนั่งจ้องรายละเอียดในกระดาษแผ่นขาวที่ถูกส่งมาจากผู้เป็นครอบครัวอย่างขมักเขม้น


ก่อนหน้านี้ได้สักไม่กี่นาที มีพัสดุถูกส่งมาหาเขา ตอนแรกก็โคตรจะงงเลยว่าอะไร พอเปิดมาถึงได้เข้าใจ ข้างในนั้นมีพวกชุดสูท เสื้อผ้า ของใช้ส่วนตัวของเขาตอนอยู่บ้านหลัก หนังสือส่วนหนึ่ง และเอกสารกองใหญ่ๆกองหนึ่ง



แค่ดูก็รู้แล้วว่าถูกส่งมาจากครอบครัวจริงๆของคาสึกิเขา สมกับเป็นลูกเศรษฐีเลย..



แต่เอกสาร.. ตามที่คิดไว้ ไม่พ่อนั่งทำเอกสารจนป่วยก็ทำไม่ทันนั่นแหละเลยถูกส่งมาให้เขา ตอนอยู่ที่นู้นก็คอยช่วยงานพวกเขาอยู่บ่อยๆ เรื่องเนื้อหาเศรษฐกิจ ฯลฯ เลยพอจะรู้บ้าง



ย้ำ แค่พอจะรู้เท่านั้นแหละ



อืม.. คัจ นี่ไม่ใช่เวลามานอนเล่นแล้ว งานน่ะงาน!



ฮึบ!



เขาตัดสินใจขนเอกสารทั้งหมดขึ้นมาบนอ้อมแขนตัวเอง ก่อนจะมุ่งหน้าเดินไปที่ห้องนอนของตัวเองที่พี่เซย์จัดเอาไว้ให้ในที่พักแห่งนี้



ก็ถ้าไม่อยากให้ใครมารบกวนตอนใช้สมาธิก็ต้องไปที่ห้องนั่นแหละนะ ..



"หือ? คัจจะไปไหนหรอ?"



บังเอิญเจอใครอีกงั้นหรอ อืม.. ไม่ใช่ใครอื่นหรอก บอสของเราชาวนก(?) พี่เซย์--



"ทำงานครับ.."


เขาตอบพี่ชายตัวเองเสียงเรียบ ดวงตาสีเทาอมฟ้ากำลังมองทางอย่างระมัดระวังจึงไม่ได้หันไปสบตาอีกฝ่าย ก็นะ เขาเป็นคนซุ่มซ่าม(มาก) เลยต้องระมัดระวังเอาไว้ให้มากๆ ถ้าสะดุดเท้าตัวเองล้มล่ะก็ซวยน่ะสิ



"อ้อ.."



"หืม? เดี๋ยวนะ งาน???"



พี่เซย์หันมามองเขาพลางเลิกคิ้วขึ้น น้ำเสียงฉายแววความสงสัย เขาวางกองเอกสารลงพื้นช้าๆ ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้พี่ชาย



"ใช่ครับ.. งาน.."



"โฮ้ พี่นึกว่าลูกรักแบบคัจไม่ต้องทำอะไรซะอีก"



"เปลี่ยนความคิดซะครับพี่เซย์.."



ลูกรักก็จริง แต่พ่อแม่ของเจ้าของร่างไม่ใช่จำพวกตามใจลูกจนเกินไป พวกเขามีขอบเขตการตามใจอยู่ เป็นพ่อแม่ที่ดีมากๆเลย พวกเขาจับคาสึกิเรียนนู่นนี่เพื่อให้เจ้าตัวปรับตัวได้กับอะไรหลายๆอย่าง มันส่งผลให้คัจที่หลงมาอยู่ในร่างนี้มีทั้งความรู้ ภูมิคุ้มกัน และการป้องกันตัวที่ดี



"อย่างงี้คัจก็ไม่ค่อยต่างกับพี่ล่ะสินะ"



"ถูกต้องแล้วครับ"



"55 งั้นพี่ไปก่อนนะ คัจก็รีบทำงานรีบนอนเถอะ ท่าทางดูจะง่วงมากแล้ว"



เขาพยักหน้าตอบกลับพี่ชายตนเบาๆ ก่อนจะพยายามยกกองเอกสารขึ้นอีกครั้ง และก็มุ่งหน้าไปยังห้องของตนเช่นเดิมตามที่ตั้งใจไว้ในตอนแรก แต่ยังไม่ทันที่จะเดินออกไปจากจุดเดิมแม้แต่ก้าวเดียว กองเอกสารตรงหน้าที่มันไม่ได้เยอะมากก็ถูกยกออกไปบางส่วน เขาหันไปมองเจ้าของมือที่ยกเอกสารส่วนหนึ่งออกไป ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเรียบอย่างงงๆ



“ไนท์? ไม่ใช่ว่าอยู่กับพี่เซฟหรอ?”



“ก็พึ่งแยกกันเมื่อกี้น่ะ” ไนท์เอ่ยตอบเขา “นี่คิดว่าผมจะอยู่กับหมาฟูวตลอดเวลารึไงกัน”



ใช่ คิดแบบนั้นล่ะ



เขาคิดแบบนั้นล่ะถูกต้องเลย..



“แล้วเอกสารพวกนี้ คุณป้าส่งมา?”



“ใช่.. “


“คุณลุงเป็นไข้อีกแล้วล่ะสิ”



ก็น่าจะแบบนั้น =*=



พวกเขาคุยกันไปเรื่อยๆระหว่างที่กำลังเดินทางมุ่งหน้าไปยังห้องของคาสึกิ เนื่องจากว่าก่อนที่ทั้งคัจและมายจะเข้ามาสิงร่าง เจ้าของร่างทั้งคู่เป็นเพื่อนสนิทกันอยู่ก่อนแล้ว เลยมีอะไรให้พูดคุยเยอะหน่อย ถามนู่นนี่กันไปเรื่อย เรื่องสัพเพเหระก็ไม่เว้น



“อะ ถึงแล้ว เดี๋ยวผมไปก่อนนะ จะไปหาหมาฟูว”



“อื้อ ขอบคุณมากที่ช่วย แล้วก็ไนท์  อย่าหวานกันมากล่ะ มดขึ้นเยอะเกิน”



“ฮึๆ”


เสียงขำน้อยๆดังขึ้นก่อนไนเจลจะเดินแยกออกไปเมื่อจบประโยคสนทนา คาสึกิเปิดประตูห้องตัวเองออก ก่อนจะจัดการเอากองเอกสารกองใหญ่ที่อยู่บนอ้อมกอดตัวเองไปวางไว้บนโต๊ะก่อน และหันกลับไปยกกองเอกสารอีกกองที่อยู่บนพื้นเข้ามาวางไว้ในห้องต่อ



ก่อนนอนก็ต้องทำงาน  นั่นแหละ..



หากทำงานเสร็จ เขาก็จะหลับยาวๆเลย  



เพราะฉะนั้นตอนนี้ขอตัวไปทำงานก่อนแล้วกัน เขาอยากรีบนอนแล้ว….





-------------------------------------

Talk with kat 

     สวัสดี คัจเอามาอัพแล้วน้าา รอกันนานสักหน่อยด้วยความที่คัจแก้ตอนนี้ไปมา จริงๆแล้วที่ตอนที่แล้วอัพช้าก็เพราะคัจอีกนั่นล่ะ//กระซิบ เฮ้ยๆ อย่าปารองเท้ามานะ! จะว่าไปไม่รู้ว่าสั้นไปมั้ย.. คือคัจไม่ได้มีพล็อตอยู่ในสมองเยอะเท่าไหร่ แล้วก็บรรยายไม่เก่งเท่าบอส//หันมองพี่เซย์ เลยทำได้แค่นี้เด้อออ จะว่าไป ทำไมไม่รู้แต่งไปแต่งมาเหมือนคัจจะสร้างเรือเพิ่มให้ตัวเองกันล่ะเนี่ย คัจแค่อยากกอดทุกคนเท่านั้นเองนะ 0w0 ฟุฟุ ไม่สิ จริงๆคือนอกจากจะสร้างเรือแล้วยังโดนรังแกด้วย ดูเด้! อนาคต(สักตอนแหละ!)ต้องเอาคืนให้จนได้!! 

     
Z y c l o n
     
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

74 ความคิดเห็น

  1. #72 hoshi4641534149 (@sas747868) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 21:53

    มิ้ว? บอสของเราชาวนก พี่เซย์!!!พี่นกมากี่รอบค่ะเนี่ย-[ ]-
    #72
    2
    • #72-1 DominateFamily (@DominateFamily) (จากตอนที่ 15)
      22 พฤษภาคม 2562 / 21:17
      นกมาหลายรอบอยู่ครับ 55555
      @เซโล่
      #72-1
    • #72-2 The Lost Dream (@praew0009) (จากตอนที่ 15)
      23 พฤษภาคม 2562 / 12:41
      แอบกระซิบว่าบอสของชาวนกย้อมต้องเป็นพญานกอยู่แล้วค่ะ 😂
      #72-2
  2. #71 ♣ S~er Ti~A♠ (@got7oppa) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 18:29
    ความรุ้สึกเหมือนเหนคัจจิเป็นตัวเอง... ชิบเลื้อยเพื่อนจนมีคุ่จิ้นทั่วห้องแล้วค่ะ>w<^
    #71
    2
  3. #70 The Lost Dream (@praew0009) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 15:27
    ทำไมคัจจิดูโรคจิตจังคะ??
    #70
    2
    • #70-1 คัจจิเองไม่ใช่ใครอื่น (จากตอนที่ 15)
      15 พฤษภาคม 2562 / 15:32
      คัจเปล่าโรคจิตนะ! โชวชี่คิดไปเองทั้งนั้นล่ะ!
      #70-1