ตอนที่ 13 : ༻CHAPTER 13༺

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 96
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    26 เม.ย. 62




CHAPTER 13

      หลังจากที่เธอย้ายมาอยู่กับเซย์ เธอก็ยังคงดำเนินชีวิตตามปกติเช่นทุกวัน ซึ่งก็คือการทำงานยังให้ดูเหมือนบ้านเป็นหนี้นั่นเอง---แค่กๆ เอาง่ายๆคือทำอะไรเป็นก็รับแม่งหมดอ่ะค่ะ อายะจะเอาเงินไปเปย์ตัวเอง -//₩//- ดั่งคำสอนที่ว่า กิเลส...ย่อมระงับด้วยการเปย์



“ฮื่อ~”



แต่บางทีก็ทรมาณตัวเองชะมัดเลย อายะละจากเอกสารงานวิจัยที่รับจ๊อบมาจากองค์กรพัฒนาเทคโนโลยีทางชีวภาพชื่อชื่อดัง และถอดแว่นสายตาออก “ให้ตายสิปวดหัวปวดตาชะมัด...หรือเราจะไปบังคับเซย์ให้เลี้ยงไปตลอดดี?” ว่าแล้วก็ยกแก้วช็อกโกแลตร้อนที่ตอนนี้เย็นชืดหมดแล้วมาจิบ แต่เอาเถอะสงสารเจ้าตัว เดิมแค่เธอลากเขาออกไปกินข้าวหรือไปเที่ยวก็หมดไปเกือบหมื่นแล้วล่ะนะ




ติ๊ง!


“หืม?”

เมลใหม่มาแหะ


‘สวัสดี cyber doll ผมมาจากบริษัท **** บริษัทผลิตรถสปอร์ตใหญ่ติดท็อปห้าอันดับของโลก วันนี้ไม่ได้จะมาจ้างคุณไปแฮกระบบแต่อย่างใด แต่ทางเราอยากจะให้คุณมาช่วยออกแบบนวัตกรรมรถรุ่นใหม่ที่ทันสมัยที่สุดเท่าที่เคยมีมา----’



อายะได้แต่กลอกตามองบนติดท็อปห้าอันดับของโลกแล้วทำไมไม่ทำเองยะ แค่ออกแบบเนี่ยถ้าเชิญเธอมาทดสอบระบบรักษาความปลอดภัยหนือเซฟตี้ก็ว่าไปอย่าง ให้ตาย งานนี้ขอบายจ่ะ คิดแล้วก็กดลบเมลนั้นทิ้งทันที



ปัง!


“อาย๊าาา ไปเที่ยวกัน!”


เธอจะฟ้องเซย์ว่าเรนทำกลอนประตูห้องเธอพัง =_= ถีบมาไม่เกรงใจไม้ราคาหลักแสนที่ใช้ทำประตูเลยแม่คู๊ณณ


นั่นล่ะสุดท้ายเธอก็มาอยู่ดี แถมได้กำไรอีกต่างหากเพราะเซย์ฝากซื้อนิยายเธอเลยเนียนหยิบของตัวเองใส่ตระกร้าไปด้วย =₩= อย่าว่าเรานะเซย์ เธอเป็นคนสอนเราเองนะว่านักธุรกิจทำอะไรต้องหาผลประโยชน์ให้ตัวเองไม่มากก็น้อยน่ะที่รัก เค้าก็จะเป็นเด็กดีทำตามที่เธอพูดเป๊ะเลยนะ 0₩<



ตอนเย็นเธอก็มาเป็นดีเจที่ผับเหมือนเดิม


เพิ่มเติมคือไม่สบอารมณ์เลยเจ้าค่ะ นัวเนียกับหญิงไม่เกรงใจร่างสิบกว่าขวบของเธอเลยนะรีจัง แถมยังไม่ซ้ำหน้าซะด้วย ที่เหมือนๆกันคงจะเป็นหน้าอกล่ะมั้ง เห็นแล้วอยากจะร้องเพลง โอ้นั่นมันบักส้มโอ โอ้นั่นมันบักแตงโม โอ้น้ำมันบักมะพร้าวน้ำหอม! ใหญ่จนจะปิดหน้าเล็กๆของเขามิดหมดแล้วนั่น! แต่จะทำอะไรได้ล่ะ นอกจากแทะขอบแก้วโค้กระบายอารมณ์เนี่ย! อีกนิดคงแตกแล้วล่ะแก้วเนี่ย



“คุณอายาโนะครับได้เวลาขึ้นแสดงแล้วครับ”


“อื้อ”



โคตรเศร้า เลยชีวิตอายะ...ผู้อยู่ตรงหน้า แต่กินไม่ได้!


……

…..

..

.

“อ่ะ...”


ยังไม่กลับรึไง….ผับปิดแล้วนะ เธอมองร่างเล็กของเด็กชายในชุดสูทสีดำที่ยืนนิ่งอยู่ที่ลานจอดรถ ทักดีไหมวะ? แต่เราในโลกนี้ไม่รู้จักกันอ่ะ


“เด็กน้อยมาทำอะไรตรงนี้คนเดียวคะ?”



เอาวะ ไม่รุกแล้วจะได้กินไหมล่ะอายะ ด้านเข้าไว้ตัวฉัน เธอเดินไปหารีบอร์นก่อนจะย่อตัวลงมาให้ความสูงของเราเท่ากัน “...รอคนมารับ” อ่า...ห้วนได้ใจจริงๆเลยน้ำเสียงสุดที่รักเนี่ย=^= “แล้วอีกนานไหมกว่าเขาจะมารับ ยืนตรงนี้คนเดียวนานๆมันอันตรายนะ” แหลทั้งนั้น...อย่างรีจังเนี่ยนะจะเป็นอันตราย เหอะคนที่จะมาทำร้ายเขานั่นแหละจะอันตราย!



“ไม่รู้ เดี๋ยวโทรถาม”

ว่าจบเจ้าตัวเล็กก็ยกโทรศัพท์มาต่อสายหาคนที่คาดว่าน่าจะเป็นคนขับรถ



“มาไม่ได้แล้ว...รถเสีย”อ่าว ซะงั้น




วองโกเล่! หัดเช็คเครื่องยนต์บ้างนะดูซิสุดที่รักฉันต้องมายืนบริจาคเลือดให้ยุงเลยเนี่ย! “อ้าวแล้วทำไงล่ะคะ” นอนค้างโรงแรมแถวนี้รอคนขับไหมเดี๋ยวเค้าเปิดห้องให้---แค่กๆ แหมว่าไปนั่นถ้าไม่กลัวคดีพรากผู้เยาว์นะทำไปนานแล้ว เอ๊ะ หรือจะยอมติดคุกสักวันสองวันแล้วให้เซย์เอาเงินยัดดี? =₩= ไม่ดีกว่าเนาะเดี๋ยวเด็กจิตื่นตูมไปแล้วหนีเตลิด



“ไม่รู้”

ใจคอจะตอบแต่ไม่รู้ใช่ไหมคะ!


“งั้น...ให้พี่สาวไปส่งไหมคะ บ้านอยู่ไหนเอ่ย?”

“ส่งแค่แถว *** ก็พอแล้ว”


รีจัง! หนูจะไว้ใจคนแปลกหน้าแบบนี้ง่ายๆไม่ได้นะลูกกก แต่ก็สะดวกเราดีแหะ...เฮ้ย ไม่สิ ถ้าวันนี้ไม่ใช่เรามาเจอแต่เป็นคนอื่นที่คิดร้ายล่ะจะเป็นยังไง!? ….คำตอบก็คงจะเป็นเจ้าคนที่คิดร้ายโดนกระสุนเจาะหัวนั่นเอง “ถ้างั้นตามพี่สาวมาค่ะ” เธอว่าแล้วเดินนำเจ้าตัวเล็กที่สูงเลยเอวเธอมานิดเดียว



      ในจังหวะที่ร่างเล็กหันหลังไปรีบอร์นก็มองกุญแจรถในกำมือของตัวเองเพียงแว๊บเดียว ก่อนจะยัดมันลงกระเป๋ากางเกง แสยะยิ้มเดินตามคนที่อาสาไปส่งอย่างอารมณ์ดี และแน่นอนว่าไอ้การคุยโทรศัพท์เมื่อกี้ก็ไม่ได้กดโทรหาใครจริงๆด้วย



“ป่ะขึ้นรถกัน^^”



เจ้าของรถสปอร์ตคันหรูเอ่ย เมื่อเห็นเด็กน้อยขึ้นรถเรียบร้อยแล้วก็ออกตัวด้วยความเร็วทันที บรรยากาศในรถหลังจากนั้นดูจะเงียบกริบไปหน่อยสำหรับคนลั้ลลาอย่างเธอ “เป็นดีเจประจำที่นี่หรอ”




“เอ๊ะ? อา ก็ไม่ประจำหรอกแค่มาบ่อยสุดแค่นั่นแหละ”


“แต่เดี๋ยวคงไม่ได้มาเล่นที่นี่แล้วล่ะ”

ก็ถ้าเซย์รวบรวมผู้พิทักษ์ครบเราก็ต้องย้ายไปอิตาลี่นี่นา


“ทำไม”

“อีกไม่นานพี่จะย้ายไปอิตาลี่น่ะ”

“โห….:)”




    เมื่อกี้เขายิ้มใช่ป่ะ ยิ้มจริงๆใช่ไหม! ให้ตายอยากจอดรถแล้วหันไปมองให้ชัดๆยืนยันว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาด! “อ่ะ จริงสิ พี่เห็นเราในผับด้วยนะ ไม่ดีเลยนะเป็นเด็กแล้วมาที่อโคจรแบบนี้เนี่ยแถมยังกินเหล้าอีก” ขอยาดบ่นหน่อยเหอะ ถึงแม้ตัวเขาจริงๆจะยี่สิบกว่าแล้วก็ตาม


“กะ….”




Ring~~~


ใครโทรมาขัดจังหวะวะ=^=

มือเล็กเอื้อมไปกดรับแล้วเปิดลำโพงคุยเนื่องจากไม่สะดวกถือโทรศัพท์


[ฮัลโหลๆ เลิกงานยังเอ่ย~]

เซย์ไหนว่าว่างกันทั้งสองคนเมื่อไหร่ค่อยมาเต๊าะกัน….ตอนนี้ฉันมีเด็กให้เต๊าะอยู่!


“เลิกแล้วค่ะ คุณเซโล่ โทรมามีอะไรรึเปล่าคะะะะ”


[อ๋อ เปล่าหรอกเห็นเลยเวลาผับปิดมานานแล้วยังไม่กลับมาน่ะ เลยโทรมาถามเฉยๆว่ามีอะไรรึเปล่า]


“พอดีมีธุระนิดหน่อยจ้าาาา แหมเป็นห่วงเค้าหรอตะเอง0₩<”


[ก็ต้องเป็นห่วงอยู่แล้วสิ คนสำคัญนี่นา(หมายถึงครอบครัวอ่ะนะ)]


“ค่าๆ จะรีบกลับค่า นายก็นอนได้แล้ว! นี่กะจะโต้รุ่งอีกแล้วใช่ไหม!?”


[ปะ ป่าวจ้าที่รัก ใจเย็นนะ^_^;;;]


“ไม่ต้องทำเสียงอ่อนเลยไปนอนได้แล้ว! เดี๋ยวจะรีบกลับ”


[ครับๆ ฝันดีล่วงหน้านะ]


“อื้อ ฝันดีล่วงหน้า”







ให้ตายสิต้องให้บ่นตลอดเลยสิน่าเรื่องนี้น่ะ หัดรักษาสุขภาพตัวเองซะบ้างโว้ยยย อ่ะ...บรรยากาศเย็นๆมันมาจากไหนละเนี่ย เธอว่าเธอก็ไม่ได้ปรับแอร์แรงนะ อุ๊ปซ์ รู้ล่ะมาจากไหน เด็กน้อยข้างตัวนี่เอง อารมณ์เสียเรื่องอะไรล่ะเนี่ย- -;;



“ปะ..เป็นอะไรไปจ๊ะ?”


“เปล่า...เมื่อกี้นี้ ใครหรอ?”



เป็นบอส เป็นเพื่อน เป็นแฟมิลี่ เป็นคนขับรถ เป็นเอที---แค่ก! เป็นทุกอย่างให้ทุกคนแล้ว นั่นแหละเซย์ “ก็อธิบายยากนะคง...คนสำคัญล่ะมั้ง” จะบอกเป็นบอสก็ไม่ได้ โดมิเนทสมาชิกยังไม่ครบเลย ก็ขอรวมๆไปเลยล่ะกัน


“อ่ะ ถึงแล้วจ้า ให้ลงไปส่งไหม”

“ไม่ต้อง”


เอ้า!? โกรธอะไรของเขากันล่ะนั่น

……..

…….

……

…..

….

..

.



    ในที่สุด! โดมิเนทก็ครบองค์ประชุมกันแล้วววว เย้~ ไม่อยากจะเอ่ยตอนเจอยัยมิซนี่โคตรป่วง=_= แล้วพวกเราก็ย้ายสำมะโนครัวมาอยู่กันที่อิตาลี่แล้วด้วย~ แดนมาเฟียยยย แล้วก็ดินแดนแห่งเจลาโต้ โง้ย อายะยั่กกิน*^* อายะจะเอาๆๆๆๆ เจา!



   ในเรื่องของชีวิตประจำวันของฉันก็ยังวนลูปไปเรื่อย ส่วนใหญ่ก็จะนั่งทำงานหรือถ้าว่างตอนช่วงกลางวันก็จะนั่งมองพวกน้องๆเล่นกัน(เอาจริงๆก็คุมไม่ให้ซนกันเกิน) ยกตัวอย่างเช่นวันก่อน



[ย้อนกลับไป~]



“อ้าว เบบี้คัจยังไม่ตื่นอีกหรอ??”


อายะเอ่ยถามหลังจากเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นแล้วเห็นเด็กน้อยของเธอนอนอยู่บนโซฟา เจ้าตัวทำเพียงเงยหน้ามามองและตอบผ่านสายตาแทน สภาพอย่างงี้คงไม่แคล้วโดนความขี้เกียจของร่างนี้ครอบงำอีกล่ะสิ เธอทิ้งตัวลงนั่งอ่านนิยายอยู่ใกล้ๆ และจมอยู่กับโลกของตัวเอง



“เฮ้ย!!! พี่คัจจจ”



เงยหน้ามาอีกทีก็เห็นคัจกำลังกอดยูกินะแน่นพร้อมกับซุกไซร้เริอนผมนุ่มนิ่ม อาการแบบนี้มันพวกขาดการสกินชิพชัดๆ เธอเองก็เคยเป็น แต่จากรูปการแล้วคัจคงมีอาการขั้นโคม่าแล้วล่ะ เล่นไล่กอดทุกคนไปซะแบบนั้น พอสบตากับเจ้าเด็กน้อยของเธอ ก็รู้ทันทีว่ารายต่อไปคงไม่แคล้วจะเป็นเธอ



“คัจ อย่าเข้ามา!”



ไม่ทันแล้วTwT...ที่ห้ามน่ะไม่ใช่อะไร เธอถือหนังสืออยู่ในชีวิตนี้อายะรักหนังสือยิ่งชีพ อย่างน้อยขอวางหนังสือก่อนได้ไหมเบบี๋น้อยของอายะ กระซิก เป็นรอยยับเลย ไม่นานเจ้าเด็กขี้เซาของเธอที่ตอนนี้กำลังชาร์ตพลังก็หาเป้าหมายอื่น


แล้วก็เกิดมหกรรมวิ่งไล่จับกัน -^-;;; เดี๋ยวซิ “อย่าวิ่ง! เดี๋ยวชนของล้มหลายตังค์นะ!” แล้วถ้าเกิดล้มหัวฟาดพื้นขึ้นมาจะทำยังไงงงงง แต่ละคนวิ่งก็ดูน่าหวาดเสียวว่าใครจะเป็นฝ่ายเอาหัวไปโขกพื้นก่อนกัน “จะระวัง” ปากน่ะพูดแต่ตัวน่ะทำไหม!?


“พี่คัจจ อย่าน้าาาา” =*=


“หยุดวิ่งสิตังค์! พี่จะกอด!”=*=+


“ม่ายยยยย น้องจะไม่ยอมเสียตัวตอนนี้!(?)”=*=++


“กลับมา!”=*=+++


“กรี๊ดดดดดด”=*=++++


โว้ยยยยยย ไอ้พวกทโมนนนน ไม่ป่วนกันซักวันจะเป็นอะไรกันมากไหม ห๊ะ ต้องให้องค์ลงใช่ไหม


“บอกให้หยุดไงโว้ย! ห้ามวิ่งก็ยังวิ่ง จะเอายังไงกันแน่ฮะ”


“ไม่อยากเป็นเบบี้คัจของพี่แล้วใช่มั้ย!”


“เดี๋ยวเถอะ เดี๋ยวจะได้จับขัง”


ไม่ต้องมาทำหน้าแบบฉันโหดร้ายมากมายเลยนะ เตือนกันดีๆไม่ชอบเองนี่! พอองค์ลงก็มาหาว่าใจร้ายกัน เจ้าเด็กพวกนี้นี่! ต้องให้จับเข้าห้องสำนึกผิดกันใช่ไหม ถึงจะเข็ด



ตัดภาพกลับมาปัจจุบัน...อืม คิดแล้วยังปวดหัวกับความป่วนของเด็กๆนั้น





ส่วนเรื่องงานที่ผับโชคดีหน่อยที่ตอนนี้เธอเป็นดีเจระดับท็อปที่ใครๆก็รู้จัก การย้ายถิ่นมาแถวนี้จึงไม่ใช่ปัญหาเท่าไหร่สำหรับเธอ แถมคนที่นี่ดูจะใส่เต็มกับการเที่ยวผับและแดนซ์กระจายกว่าที่ญี่ปุ่นกันมากโข เลยยิ่งทำให้อาชีพเธอสุดเหวี่ยงขึ้นไปอีก อ่อลืมบอก นอกจากจะเป็นที่ปรึกษานอกแก๊งค์ของแฟมิลี่แล้วเธอยังขอรับหน้าที่หัวหน้าฝ่ายเทคโนโลยีและการวิจัยของโดมิเนทไปด้วย แบ่งเบาเอกสารบอสอ่ะนะ ด้วยความที่เธอบอกเขาว่าถ้าไม่จำเป็นขอไม่รับงานฆ่าด้วยแหละเลยรับงานส่วนอื่นแทน...แหมเห็นเธอผลาญเงินเซย์บ่อยแต่เธอก็ทำงานให้ตั้งเยอะน้า



และบางวันก็ยังมีการดูแลการฝึกฝนของสมาชิกแต่ละคนอีกด้วยอย่างเมื่อวานจะเป็น มิซ กับตังค์


“เจ๊~ ปล่อยพวกเราไปเถ๊อะะะ”

“ไม่ไหวแล้วโว้ยยยค่ะ”



ถามว่าเสียงอะไร?  เสียงน้องๆของเธอเองล่ะ มิซกับยูกินะที่ตอนนี้กำลังหลบการโจมตีของหุ่นยนต์ที่เธอสร้างซึ่งมีต้นแบบมาจากมอสก้า...แต่โหดกว่ากันเยอะ “ไม่ได้พวกเธอต้องอยู่ให้นานที่สุดอีกนิดจะทำลายสถิติเก่าได้แล้วนะ” อย่าหาว่าเธอใจร้ายน้า~ ก็หน้าที่เก็บสถิติและแบบฝึกซ้อมน่ะมันเป็นของเธอนี่นา




Ringgg~~~

“ฮัลโหล มีไรเซย์?”


[อายะ ว่างอยู่รึเปล่า? นี่กำลังทำอะไรกันทำไมเสียงดัง?]

ทรมาณคนอยู่ค่ะ---แค่กๆ เราขอย้ำเราเป็นคนดีนะ สุดท้ายก็ตอบไปตามความจริงคุยกันนิดหน่อยก็สรุปได้ว่า คุณบอสสุดที่รักจะให้เธอไปช่วยดูงานทดลองอาวุธและสัตว์กล่องน่ะสิ และแน่นอนว่าเธอต้องไปช่วยอยู่แล้ว แลกกับการมัดมือชกขอค่าตอบแทนเป็นผับสักที่ก็เท่านั้นเอ๊ง ไม่เยอะเลยเนาะ เอ๊ะ ว่าแต่อยู่มาหลายวันทำไมพึ่งมารู้ว่าโดมิเนทมีวิจัยอะไรแบบนี้ด้วยล่ะเนี่ย สงสัยคงเป็นงานวิจัยลับที่มีแค่เซย์กับคุณเลขาที่รู้ล่ะมั้ง ก็แหมของอันตรายทั้งนั้นเลยนี่


“พอเลิกฝึกได้!”


“กรี๊ดดดด รอดแล้ว!”

“ฮือออ น้องยังมีชีวิตอยู่ ปาฏิหาริย์สุดๆT^T”


เรื่องเล่นใหญ่ไว้ใจสองคนนี้จริงๆเลย =_= เธอส่ายหัวอย่างเอือมๆ “ไปกินข้าวกันป่านนี้ทุกคนนั่งรอนานแล้ว” และก็ตามที่เธอพูด นั่งมองอาหารตาละห้อยเชียวแต่ละคน สงสาร


“เดี๋ยวกินข้าวเสร็จพี่จะไปช่วยงานทดลองอาวุธกับสัตว์กล่องพวกเราอยากได้อาวุธกับสัตว์แบบไหนบอกพี่มาเลยนะ” เท่านั้นล่ะข้าวไม่กินกันเลย มัวแต่นั่งคิดอาวุธกับสัตว์กัน


“เรนอยากได้จิ้งจอก ขนฟูๆ*^*”  ขนไม่ฟูไม่เอาใช่ม่ะเรน


“ไนท์ๆจะเอาหมาป่า” หมาป่ามันหายากหมาบ้านแทนได้ไหมไนท์---ขอโทษที


ติ๊ง!

ใครส่งข้อความมาล่ะเนี่ย

[อยากได้สิงโตอ่า] =_= ค่ะบอส

‘เล่นของยากอีกล่ะ’

[น้าาา*-*]

‘ก็ได้’


“น้องขอลูกแมวววว” แมวดีๆไม่ได้ต้องลูกแมวด้วย?

“มิซอยากได้นกฮูก” รายนี้ผิดคาดแหะนึกว่าจะขอน้องต่าย แต่เอาเถอะมีของตัวเองเป็นฝูงแล้ว ถ้าขออีกจะงับให้



ติ๊ง!

อะไรอีกเนี่ย!!!!?


[อยากได้งูด้วยอ่าที่รัก^_^;;] อิบอสคะ!!!! เอาสวนสัตว์ด้วยเลยไหม

‘-_- คัจกลัวงู’

[สัญญาจะเก็บไว้ให้ไม่ให้เห็น]

‘......-^-’ ไม่เชื่อจ่ะ นายเด๋อจะตายต้องมีหลุดมาบ้างล่ะ

[นะ...เดี๋ยวเลี้ยงติม;^;] ไม่ได้เห็นแก่กินโว้ยยย

[ช็อกโกแลตกับช็อกช็อกชิพราดนมข้นโรยโอริโอ้เลยนะ]....

[แถมโกโก้โอริโอ้ปั่นเพิ่มวิปราดซอสช็อกโกแลตด้วยอ่ะ].........

‘ของคาวขอเป็นโซบะเย็น’

[ได้เลยครับ!]เธอไม่ได้เห็นแก่กินจริงๆ...เห็นแก่ของอร่อยต่างหาก---



“อยากได้อินทีรย์หัวขาว!” หัวดำได้ป่ะโช


“ผมขอเป็นจิ้งจอกไม่ก็หมาป่าก็ได้ครับ!” ส่องกระจกสิเซฟเดี๋ยวก็ได้เองล่ะ หมาฟูวววว(อายะขอยาดมองบน)----ซอรี่ค่ะไนท์ไนท์ ไว้จะเอาหูฟังรุ่นใหม่ไปถวายนะ


“แหะๆ ขอโทษนะ แต่ยังคิดไม่ออกเลยอ่าา” เหยาเหยาคนงามไม่เป็นไรจ้าา


“แล้วคัจล----”


อ่า...หลับไปแล้วล่ะค่ะ คาโต๊ะกินข้าวเลย=_= เบบี้คัจของแม่หนูลูกกกก “เอิ่ม….เอาเป็นว่าอาวุธกับสัตว์ที่ยังคิดไม่ได้ค่อยรวบรวมแล้วส่งเมลมาให้แล้วกันนะ อ่อ ปลุกคัจมากินข้าวด้วย ไปล่ะ” เธอสั่งรัวๆ แล้วกวาดของกินทั้งหมดเท่าที่หยิบได้ไป กินไม่ทันแล้วค่ะ ขอเสียมารยาทในการเดินไปกินไปแล้วกันนะ


สโกแกนทำงานยังไงให้เหมือนบ้านเป็นหนี้มันไม่ใช่เรื่องที่เธอมโนเอาเองเลยเจ้าค่ะ ;^; ภาพอายะเดินถือจานเข้า มือก็ตักเข้าปากเป็นระวิงคงเป็นที่คุ้นชินของทุกคนแล้วล่ะ ท่องไว้ เงิน! เงิน! เงินนนน! บอสขอโบนัสเพิ่มมมม!




“คุณอายาโนะครับเชิญทางนี้เลย”


จ้าๆ ทางนี้ก็ทางนี้ ได้แต่เดินตามเขาไปในห้องปฏิบัติการซึ่งมีผู้คนในชุดกาวน์เดินวิ่งวุ่นกันไปหมด เอ้าๆ ระวังสะดุดสายไฟค่ะคุณน้องแว่นคนนนั้นน่ะ


โครม!


ไม่ทันขาดคำเลยค่ะ อายะปวดหัว อายะจะเป็นลม เซย์! เธอได้มาดูความเรียบร้อยของที่นี่บ้างไหมเนี่ย ไม่ใช่ว่านั่งทำแต่เอกสารหรอกนะ


เพล้ง!



ค่ะ หลอดทดลองแตกไปอีกหนึ่ง =^=*** “โว้ยยยย ไอ้พวกงี่เง่าพวกแกทำงานได้จริงกันรึเปล่าเนี่ย! นั่นยัยหัวฟูตรงนั่นน่ะใครให้กินน้ำในห้องแลปกันที่นี่มีแต่สารเคมีนะ! ถ้ามันปนเปื้อนแล้วกินเดี๋ยวก็ตายไม่รู้ตัวหรอก! นั่นอีก! น้องตัวซีดมุมห้องตรงนั่นน่ะ มือเปียกอยู่แล้วจะไปจับปลั๊กไฟอีกหรอ!” ขอเวลาสวมวิญญาณสควอโล่จัดระเบียบสังคมสักแป๊ปนะคะ




สรุปแล้วเมื่อวานเธอนอนในห้องปฎิบัติการค่ะ ไม่ได้ไหนเลย



เพราะงั้น! วันนี้เธอขอลามาสลัดสมการออกจากร่างกาย โดยมาเปิดเพลงแดนซ์ EDM ในผับของตัวเองที่เซย์ให้มาก็แล้วกัน…..แต่ว่านะ โลกมันกลมไปรึเปล่านะ เอ๊ะ หรือจะเป็นพรหมลิขิตบันดาลชักพา ดลให้เราพบกันทันใดกันคะเนี่ยสุดที่ร๊าก



แต่เธอก็ยังคงนัวเนียกับยัยป้านมโตอยู่เหมือนเดิม

ขาดไม่ได้เลยใช่ไหมคะที่รัก T^T จะร้องไห้แล้วนะ



เอ้า! เพลงมา...ให้เธอได้กับเขา และจงโชคดี~ อย่ามีอะไรให้เสียใจ ส่วนตัวฉันจะลืมมมม ชีวิตมันเศร้า ขอโค้กกระป๋องนึง



“อ่ะ ท่านอายาโนะ เหมือนเดิมสินะครับ”


ใช่จ่ะ พ่อหนุ่มบาร์หน้าหล่อ แหม่สมแล้วที่อุตส่าห์คัดเองกับมือ มองแล้วฮีลจิตฮีลใจดีจริงๆเลย “นี่ครับ” ขอบใจจ้า...เดี๋ยวนี่มันไม่ใช่โค้กนี่ “ไม่ต้องห่วงครับ ไม่มีแอลกอฮอล์หรอก มันเป็นเลม่อนไลม์ครับ ช่วยให้สดชื่นขึ้นน่ะครับ พอดี...เห็นท่านอายาโนะดูเศร้าๆ” โอปป้าาาาาาา เอาใจน้องไปเลยค่ะพรี่!




“อ๊ะ...แต่ถ้าไม่ชอบก็ขออภัยด้วยนะครับ”


“ไม่เป็นไรๆ ไหนลองชิมดูสิ...หืมมม เก่งนิสดชื่นมากเลยล่ะ อร่อยด้วย ขอบใจนะ” มาเดี๋ยวให้รางวัล เป็นหอมหัวสักฟอดดีม่ะ -.,- ล้อเล่นใครจะกล้ากัน “คะ...แค่ท่านชอบก็ดีใจแล้วล่ะครับ^///^” ป่ะ! กลับบ้านเรากัน ไม่เอาแล้วรีบงรีบอร์นคนนั้นมีแต่ทำให้ช้ำใจ เอาโอปป้าดีกว่า ดีต่อใจกว่ากันเย๊อะ



ได้แต่เต๊าะ ในใจไปงั้นแหละค่ะ จริงๆก็ได้แต่ยิ้มกว้างๆส่งไปให้แทน และก็ยังนั่งมองเขานัวเนียกับยัยป้านั่นตาละห้อยเป็นพักๆ ก็เราไม่ได้เป็นไรกันนี่เนอะ….ดึงดราม่าเฉย


“เฮ้อ เศร้าอ่ะคุณบาร์เทนเดอร์ ._.”


“อะ...เอ่อ”


จะลนลานทำไมล่ะนั่น แค่บอกว่าเศร้า อยากหาคนปรับทุกข์เฉยๆโว้ย ไม่ได้บอกเรื่องอะไรที่มันคอขาดบาดตายสักหน่อย


แปะ…


หืม?


เธอเงยหน้ามองเจ้าของมือที่แปะบนหัวเธอและลูบเบาๆ “อ๊ะ ขะโทษที่เสียมารยาทครับ!” ฮืออออ คุณบาร์เทนเดอร์อ่าาาาา น้ำตาไหลเลยย เหมือนได้ปลดปล่อยอารมณ์ที่รู้สึกว่าดูงี่เง่าเกินกว่าจะไปบ่นให้ใครฟังได้เลยอ่า ก็แบบเหนื่อยเรื่องงานมากะจะมานี่เพื่อคลายเครียดแต่ต้องเครียดกว่าเดิมเพราะมาเจอคนที่ชอบอยู่กับสาว! โคตรเฟล



“ทะท่านอายาโนะ! ร้องไห้ทำไมครับ!? ถ้ารังเกียจผมขนา---”


อายะจับมือที่กำลังจะละจากหัวเธอมาวางแหมะไว้ที่เดิม ขอฮีลใจหน่อยเถอะ ฮีลกับเซย์แล้วมันไม่เต็มร้อย เพราะมันเจ้าชู้ หม้อไปเรื่อยมีฮาเร็มเป็นสิบ จะไปฮีลกับคุณเลขาก็ตัวขัดขวางเยอะ โดยเฉพาะเซย์(อีกแล้ว) หวงเก่ง! คุณเลขาเป็นของทุกคนแท้ๆเชียว!


“ไม่ได้รังเกียจ...”


    

พูดจบก็ฟุบหน้าลงกับโต๊ะปล่อยให้อีกคนลูบหัวไปเรื่อยๆ ฮื่อ! จองคุณบาร์เทนเดอร์ พ่อพระของเค้า ซื้อตัวไปอยู่ที่บ้านเลยดีไหม...ไม่ได้หรอ อย่างน้อยก็ขอเก็บไว้ใน friend zone ไม่สิ brother zone ก็ได้



“เอา Crème de Cacao”

“เอ่อ...”



เสียงสั่งเครื่องดื่มจากเก้าอี้ข้างๆ ทำให้ฉันเงยหน้าขึ้นไปมอง รีบอร์น? เมื่อกี้นี้เขายังอยู่ที่โต๊ะวีไอพีอยู่เลยนี่ แล้วยัยป้านั่นไปไหนแล้วล่ะ “เด็กน้อย..ไม่ใช่พี่บอกแล้วหรอว่ากินแอลกอฮอล์มันไม่ดีน่ะ” เงียบ...ไม่หือ ไม่อือ ไม่ตอบ ด้ายยยยคนยิ่งนอยด์ๆอยู่ เชอะ! ไว้พักใจเสร็จจะสนใจแล้วกัน ตอนนี้ขอไม่พูด!


“เธอน่ะ”


“ครับ!?”


“ทำแทนเขาที”


“ดะได้ครับ!”


หึ ไม่คุยก็ไม่คุย และก็ถ้าคิดจะขวางการฮีลใจของเค้านะรีจัง  บอกได้เลยว่าฝันไปเถอะ ฉันหันไปสั่งการบาร์เทนเดอร์อีกคนแทน ผับนี้ของฉัน! ฉันจะทำอะไรก็ได้!!!


“ท่านอายาโนะตาแดงหมดแล้วนะครับ ใจร้ายจริงๆคนที่ทำให้คุณร้องไห้แบบนี้”

“อือ...ใจร้าย”

“นึกอยากจะสนใจก็มาคุย นึกอยากจะเมินก็เมิน”

“รักมากรักมานานแท้ๆ แต่ต้องมาเจอเขากอดจูบกับหญิงอื่น”

“โคตรใจร้ายเลยคุณบาร์เทนเดอร์ ฮึก..”

“ร้าย...ร้ายมากๆเลยครับ ท่านอายาโนะไม่ควรไปยุ่งกับเขาเลย”

“ทำไงได้อ่ะ ก็รักมานานนี่นา ฮือ..”


ขอเวลาระบายอารมณ์ให้คุณบาร์เทนเดอร์ฟังแล้วค่อยกลับไปป่วนทุกๆต่อนะ “คุณบาร์เทนเดอร์...” เธอเอ่ยเรียกเบาๆ “ครับ?”


“ขอดีเจเปิดเพลงเค้าก่อนให้ที”


“.....ครับ”


เอาเว้ยยยย เดินตามรอยวิถีคนเจ็บปวดกับความรัก ให้เพลงมันตอกย้ำ แล้วเมาให้แม่งลืมมมม!


เอ้าเพลงมา!


อยากให้เธอไปคุย  เธอไป-----เอาไปแค่นี้เดี๋ยวเกินเจ็ดโน๊ตเธอจะเสียค่าลิขสิทธิ์เพลง



--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

TALK 702


ได้ข่าวเธอดื่มเลม่อนไลม์ 0% แอลกอฮอล์นะอายะ=_=

สวัสดีค่ะเจอกันอีกแล้ว อยากจิบอกว่างงไทม์ไลน์มั่กๆ ถ้าบรรยายงงก็ต้องขอโทษด้วยน้า TwT สุดท้ายนี้ก็ขอลาไปด้วยเพลงเค้าก่อนเลยล่ะกันค่ะ!


ปล. อายะคุยเล่นกับเซย์แบบนี้อยู่แล้วเด้อออ อย่าได้แปลกใจ~









     
Z y c l o n
     
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

74 ความคิดเห็น

  1. #65 Creator Happy Invulnerable (@Beautiful_Hair) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 08:23
    ไม่มีใครรั่วได้หนักกว่านี้แล้วหละ เซย์ทำไมเป็นคนแบบนี้
    สุดท้ายนี้อายะขอเมาดิบจ้าาาา
    #65
    1
    • #65-1 DominateFamily (@DominateFamily) (จากตอนที่ 13)
      27 เมษายน 2562 / 08:53
      ไม่เมาอายะจะไม่เลิกกกกก @อายะ
      #65-1
  2. #64 ♣ S~er Ti~A♠ (@got7oppa) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 22:08
    น้องรั่วได้น่ารักมากกกT///T//เซย์หน้าม่อ!!!
    #64
    6
    • #64-4 hoshi4641534149 (@sas747868) (จากตอนที่ 13)
      27 เมษายน 2562 / 06:46
      พี่อายะไม่ใช่ว่ารีคุงเขาอเ่านใจได้รึ คุณพี่เล่นคิดในใจแบบนั้น เขาไม่รู้ให้มันตายกันไปข้างหนึ่งเลยน่ะเนี่ย
      #64-4
    • #64-5 DominateFamily (@DominateFamily) (จากตอนที่ 13)
      27 เมษายน 2562 / 08:53
      ไม่ใช่คิดในใจหรอก ที่อายะพูดพร่ำเพ้ออยู่คือคล้ายๆการบรรยายน่ะค่ะ อารมณ์คุยกับคนอ่าน @อายะ
      #64-5
  3. #63 The Lost Dream (@praew0009) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 21:55
    แรกกกกกกก
    #63
    1