[Fic Reborn] Dominate Family

ตอนที่ 11 : ༻CHAPTER 11༺

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 116
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    20 เม.ย. 62




CHAPTER 11

ผู้พิทักษ์คนแรกที่เซย์เดินทางมาหาก็คือว่าที่ผู้พิทักษ์พิรุณ อลินดา กฤตรินทร์ จากที่ค้นในความทรงจำเก่านั้นก็พอจะรู้ว่าเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวของเซโล่ตั้งแต่สมัยเรียนแล้ว เรียกว่าสนิทไหม...มันก็สนิทนั่นแหละ แต่ก็ไม่ได้สนิทกันขนาดที่จะเล่นหัวเล่นหางหรือสนิทถึงขั้นไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยๆได้

จากข้อมูลที่เขาหามาได้นั้น อลินดามีชื่อเล่นว่า เรแอล ครอบครัวของเธอคนนี้เป็นนักธุรกิจที่ย้ายมาตั้งถิ่นฐานรกรากอยู่ที่อิตาลี อา...สงสัยว่าที่คบด้วยกันได้นี่เพราะเห็นเป็นเพื่อนด้วยส่วนหนึ่ง เห็นเป็นผลประโยชน์ด้วยส่วนหนึ่ง รึเปล่ายะตาเซโล่

ถ้าเป็นแบบนั้นจริงนะแม่จะตบให้เหี้ยน อย่ามาทำเหมือนสาวน้อยน่ารักคนนี้เป็นเพียงผลประโยชน์นะยะ!

แต่ความคิดพวกนั้นก็ต้องลอยหายไปเมื่อมาพบว่า เรแอลก็คือ เรน เพื่อนสนิทในโซเชียลของเขานั่นเอง ทำให้การมองเรแอลเป็นสาวน้อยน่ารักบอบบางไม่เป็นดังนั้นอีกต่อไป....เมื่อกี้ถือว่าไม่ได้พูดอะไรก็แล้วกันนะทุกคน

เซย์ได้ปิดปากเบือนหน้าหนีไม่รู้ไม่ชี้กับสิ่งนี้—

ยังมีอีกหลายคนที่เป็นเป้าหมายของเขา และทุกคนล้วนอยู่กันคนละประเทศกับเขา ถ้าจะให้ไล่รายชื่อและข้อมูลที่เขาตามสืบ

คาสึกิ ยูกินะ อายุ 15 ปี เป็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ยังมีปริศนาหลายอย่างและเขากำลังตามสืบอยู่ ที่แน่ๆคือเด็กคนนี้อาศัยอยู่ที่ญี่ปุ่นและน่ารักมาก—เป็นเด็กที่มีความสามารถไม่ใช่น้อยถ้าเอามาฝึกให้ดี

ไนเจล เฮโรเดส อายุ 17 ปี เด็กหนุ่มคนนี้ก็อยู่ที่ญี่ปุ่น เป็นเด็กที่เกลียดโรงเรียนเข้าไส้และหาเงินด้วยการทำงานต่างๆ อาศัยเรียนที่บ้าน ทำงานอดิเรกของเจ้าตัว และที่สำคัญ เจ้าหนุ่มคนนี้มีความสามารถไม่น้อยเลย ในหลายๆความหมายน่ะนะ

เนรย์เวย์ เทมเพลต อายุ 16 ปี คนนี้เหมือนว่าจะเป็นคนอังกฤษ แต่เก่งมากด้านการยิงปืนแม่น ได้ไปแข่งระดับโลกมาหลายรายการตั้งแต่ยังเด็ก มีความสามารถด้านการต่อสู้เทควันโด ล่าสุดจากการตามข่าวของเธอคนนี้เหมือนว่าจะไปแข่งรายการยิงปืนระดับโลกอีกครั้งโดยครั้งนี้จัดขึ้นที่อิตาลี ที่แน่ๆ เธอคนนี้คงจะยังไม่ว่างและถูกกันตัวยาวแน่นอน

จุนซุยนะ คาสึกิ อายุ 17 ปี จากการสืบประวัติมา เด็กคนนี้บอกได้คำเดียวว่า รวย! รวยและคุณหนูมาก! ล่าสุดตอนนี้อยู่ที่ญี่ปุ่น เคยเรียนโรงเรียนเดียวกับไนเจลด้วย แต่ดูเหมือนว่าหลังจากที่ไนเจลลาออกจากโรงเรียนเด็กคนนี้ก็ออกเหมือนกันและอยู่ที่บ้านกลางกองเงินกองทอง พ่อแม่รักหลงเต็มที่...หมั่นไส้แฮะ อืม แต่ก็มีบ้างที่ไปเที่ยวเล่นหาไนเจลบ่อยๆ

มิซ เทียร่า เอลฟรีดา อายุ 18 ปี เธอคนนี้ดูเหมือนจะเป็นลูกครึ่ง ข้อมูลกำลังตามสืบอยู่แต่เธอคนนี้คงจะอยู่ที่ญี่ปุ่นนั่นแหละเพราะหาจากทะเบียนบ้านในอิตาลีแล้วไม่เจอ อังกฤษหรือทั่วยุโรปก็เช่นกัน แต่คนนี้ดูแล้วคงหลอกเข้าแฟมิลีได้ไม่ยากนักหรอก—

คนสุดท้ายก็ โยชิกะ อายาโนะ อายุ 22 ปี เธอคนนี้...บอกตามตรงว่ามีความสามารถพอตัว ตามข้อมูลยากไม่น้อย แต่นี่ใคร? นี่คือเซโล่! แค่ใช้เวลานานหน่อยแต่ก็ได้ข้อมูลมาไม่ใช่น้อยเลย เธอคนนี้ก็เหมือนจะอยู่ญี่ปุ่น มีงานอดิเรกเป็นดีเจตามผับบาร์เลื่องชื่อ อืม...ก็ไม่น่าจะยาก

เอาล่ะ! ไล่รายชื่อกันมาขนาดนี้ แน่นอนคนที่จะต้องย้ายลำดับการหามาไว้หลังๆเลยก็คือเนรย์เวย์กับยูกินะ เหตุผลก็ง่ายมาก เนรย์เวย์คนนี้เป็นนักกีฬา เข้าพบยากแน่นอนแม้เขาจะสามารถหาเส้นสายได้ก็ตาม แต่ก็ต้องถูกกันตัวเอาไว้เนื่องจากความกังวลในหลายๆอย่าง คนเป็นนักกีฬามันก็ต้องมีความกังวลแบบนักกีฬานั่นแหละนะ ยิ่งเป็นกีฬาแม่นปืน...อันตรายๆ ส่วนยูกินะ คนนี้ข้อมูลยังขุดได้ไม่มากเลยยังต้องเก็บไว้เป็นคนสุดท้ายแต่จากคร่าวๆ เหมือนจะเป็นเด็กกำพร้า ยังหาพิกัดแน่ชัดไม่เจอ

คนแรกที่จะไป….เอาเป็นว่าไปหารวบหมู่คณะเลยละกัน

“เรน พร้อมรึยัง?” เขาเอ่ยปากถามเพื่อนเพียงคนเดียวที่ยังอยู่ข้างกายในตอนนี้ เขาเพิ่งจะเคลียร์งานเอกสารล็อตใหญ่เสร็จเลขาจึงได้ทำการปล่อยตัวเขาจากกองงานมาได้

นี่เลขาหรือพ่อวะถามจริงๆเถอะ...หรือมันเป็นเจ้านายเขากันแน่? ใช่งานอย่างกับทาสในเรือนเบี้ย…

“พร้อมตั้งนานแล้ว รอนายนั่นแหละเซย์” หญิงสาวขนาดมาตราฐานพูดบอกขึ้นมาพร้อมทั้งเหลือบตาจากนิยายอ่านเล่นภาษาอิตาลีที่เพิ่งไปโดนมาเมื่อไม่นานมามองเขาแล้วพูดบ่นเล็กๆ “งานนายเยอะชะมัดเลยเซย์ เยอะขนาดนี้ทำไมไม่ลดๆบริษัทลงไปบ้างล่ะ?”

เขายิ้มบางออกมา “นี่ก็ลดไปเยอะแล้ว…” ลดบริษัทแล้วเปลี่ยนเป็นฐานทัพลับกับสถานที่สำหรับการทดลองและอะไรหลายๆอย่าง...รวมไปถึงแหล่งสำหรับผลิตของส่งออกไปขายกับแฟมิลีอื่นด้วย

“แค่นี้ฉันว่านายก็รวยเป็นพันล้านไปแล้วนะ” เรแอลถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะลุกขึ้นมาจากโซฟากลางห้องซึ่งเอาไว้สำหรับรับแขกตรงมาตรงหน้าเขา เท้าแขนไว้กับโต๊ะพลางโน้มตัวพาดโต๊ะมาปัดผมหน้าม้าสีบลอนด์ส้มของเขาเบาๆ ใช้ปลายนิ้วจิ้มที่ผิวเนื้อตรงใต้ตาสีไพลิน “นี่ ขอบตานายมันคล้ำมากเลยรู้ตัวรึเปล่า”

เขานิ่งเงียบไปแล้วพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ ปัดมือเพื่อนสาวออกไป “รู้สิ ตื่นมาก็เจอตัวเองในกระจกก็ตกใจอยู่ แต่ทำยังไงได้” ว่าแล้วก็ไหวไหล่

“ปะ เดี๋ยวพวกเราจะไปญี่ปุ่นกัน” พูดพลางลุกจากเก้าอี้ หยิบเสื้อคลุมมาคลุมไหล่พร้อมทั้งกดโทรศัพท์เพื่อจะมอบหมายงานให้ลูกน้อง

เรแอลมุ่นหัวคิ้วเล็กน้อย “ไปวันไหน ตอนนี้?”

“ใช่ ให้เวลาครึ่งชั่วโมงกลับไปเตรียมของกับเสื้อผ้า เดี๋ยวเราไปรับ” เรแอลตาโต

“นี่เอาจริง?”

“จริงจ้ะเรแอลจัง เพราะงั้น ไปเร็วๆนะจ๊ะ”

“อีตาบ้า!!” ถลึงตาใส่แล้วรีบพุ่งตัวออกไปจากห้องอย่างเร็ว ไม่วายก็ยังโผล่มือเข้ามาในห้องและเขาก็ได้รับฟัคยูกลับมาก่อนที่เจ้าตัวจะรีบกลับบ้านไปเตรียมตัว เซย์เองก็ยืนกลั้นขำอยู่นานเลย สุดท้ายก็โทรบอกเลขาให้เตรียมตั๋วเครื่องบินสองใบ พาสปอร์ตของเซย์และเรน และฝากเลขาไปสั่งลูกน้องเตรียมเสื้อผ้าและข้าวของเพื่อจะไปญี่ปุ่น

ของของเขาไม่ต้องใช้เวลามากอะไรก็เตรียมเสร็จอย่างรวดเร็ว ลูกน้องเขาเยอะออกจะตายไป ไม่ต้องเสียเวลากลับไปเตรียมเก็บใส่กระเป๋าที่บ้านหรอก ซื้อใหม่ยกเซตพร้อมกระเป๋าเดินทางใบใหม่ไปเลย ของอะไรที่จำเป็น แน่นอน ซื้อใหม่!

ก็ไม่ได้อยากจะอวดรวยอะไรเท่าไหร่น่ะนะ

เซย์ได้ทำการคลี่เงินและพัดหน้าเบาๆ ไม่ได้อวดจริงๆนะ จริงจริ๊ง—

พอสั่งการเสร็จได้ข้าวของสำหรับการเดินทางเขาก็นั่งเล่นหุ้นไปพลางๆจนเวลาผ่านไปพักหนึ่งเขาถึงกลับคอนโดไปเปลี่ยนชุดใหม่แล้วนั่งรถไปรับเรนที่บ้านของเจ้าหล่อน

……….

“เรน~มาเล่นกันเถอะ~” เซย์ตอนนี้ยืนอยู่หน้าบ้านหลังใหญ่ของเรแอล และเขากดกริ่งและตะโกนเรียกแล้ว เสียงกุกกักดังแว่วๆ

“เล่นพ่องสิเซย์!!” อุ๊ย! ไม่เซนต์คำหยาบให้นะจ๊ะที่รัก—

“โอ๋ๆ มาๆ เอาของขึ้นรถก่อน” กวักมือเรียกด้วยรอยยิ้ม คุณเลขาคนดีที่อยู่ข้างๆเขาก็มาเปิดท้ายรถคันหรู เซย์ก็เป็นคนลากกระเป๋าของเรแอลมาช่วยยกขึ้นรถ เดินมาเปิดประตูพร้อมผายมือเชิญ “เชิญเลยที่รัก รถคันนี้พร้อมจะพาเธอไปสู่สนามบินเพื่อบินไปญี่ปุ่นนะ”

“เซย์ เล่นอีกทีมีถีบนะ” เซย์ได้ทำการปิดปากสนิทไม่มีหลุดส่งเสียงแม้แต่นิดเดียว ท่าทางจะทำสาวโกรธซะแล้ว

รอจนเรนก้าวขาขึ้นรถไปแล้วเขาก็ตามขึ้นไปและปิดประตูให้ คุณเลขาก็อ้อมมาขึ้นรถตรงที่นั่งคนขับ จากนั้นรถก็แล่นต่อไปสู่สนามบินของอิตาลี

“นี่นายคิดจะทำอะไรกันแน่เนี่ย นี่จะไปญี่ปุ่นวันนี้? ซื้อตั๋วรึยัง? พาสปอร์ตล่ะ? วีซ่าอีก นี่นายมัน!”

“จุ๊ๆ อย่าเพิ่งบ่นจ้ะเรน นั่งลงดีๆ เดี๋ยวหัวโขกกับรถ คันนี้แพงนะ”

ปัก!

โอเค โดนเท้าเล็กๆนั่นเตะเข้าเต็มขาเลยแต่เขาก็ทำเพียงแค่หัวเราะเบาๆเท่านั้นพลางทำไม้ทำมือให้หญิงสาวใจเย็น เรแอลก็ฮึดฮัดแต่ก็ยอมนั่งลงแต่โดยดี กอดอกหน้ามุ่ย งอนตุ๊บป่องไปซะแล้ว

ทำไมเพื่อนน่าเอ็นดูแบบนี้ล่ะ

“เอาเถอะน่า ใจเย็นก่อน” เขาพูดเสียงอ่อนลงจากนั้นก็หุบยิ้มลงเล็กน้อยพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดอะไรบางอย่าง “ที่เรารีบมันมีเหตุผล ฟังก่อน”

เรแอลเหลือบมามองเล็กน้อยและเงียบรอฟังเหตุผลของเพื่อนสาวที่ตอนนี้เป็นหนุ่มหล่อไปซะแล้ว หล่อน่าหมั่นไส้มากเสียด้วย เห็นแล้วอยากเอามือทาบหน้าสักฉาดใหญ่ๆ “ที่รีบก็เพราะว่าเราจะไปหาผู้พิทักษ์ เราได้ข้อมูลพวกเขามาบางส่วนแล้ว เอาไปดู”

ว่าจบก็ส่งโทรศัพท์ไปให้หญิงสาว เรแอลรับมาอย่างงุนงงแต่ก็ก้มหน้าอ่าน พอได้เห็นข้อมูลมากมายที่เพื่อนคนนี้หามาได้ก็รู้สึกทั้งงงทั้งตกใจเขาก็เริ่มพูดต่อ “เด็กพวกนี้เราสืบมาพอสมควร ความสามารถดีสามารถฝึกกันได้ และคงก้าวหน้าได้ไกลด้วย พวกนี้น่าสนใจมากเลยล่ะ แล้วก็นะ….”

“??” เหลือบมองเรแอลที่เอียงคองุนงงก็ยิ้มบางออกมา

“ลางสังหรณ์ของเรามันบอกน่ะ...ไม่รู้ว่าแม่นรึเปล่า แต่เรารู้สึกว่าเด็กพวกนี้น่ะ...ต้องเป็นผู้พิทักษ์ให้กับโดมิเนทได้แน่ๆ...เป็นผู้พิทักษ์ที่แข็งแกร่ง…”

“....ถ้าอย่างนั้นพวกเขาจะอยู่ในตำแหน่งอะไรล่ะ?” อดถามขึ้นมาไม่ได้พลางเริ่มไล่อ่านข้อมูลในโทรศัพท์เครื่องหรูของเพื่อนหนุ่มอย่างละเอียด “บอกไว้ก่อนเลยนะว่ายังไงโดมิเนทแฟมิลี นายคือบอส”

“นี่โยนหน้าที่หัวหน้ามาให้เราทันทีเลยเรอะ?” พูดไปพลางก็หัวเราะไปพลาง ร่างสูงเอนพิงไปกับเบาะรถอย่างปล่อยตัวและผ่อนคลาย เลขารู้หน้าที่ระหว่างขับรถก็เปิดเพลงคลอให้ด้วย เพลินดี “ตั้งใจว่าจะเป็นแค่ผู้สนับสนุนลับๆของโดมิเนทสักหน่อย เห็นทีจะทำแบบนั้นไม่ได้ซะแล้ว”

“ใช่! เพราะนายเป็นคนเริ่มสร้างโดมิเนท นายก็จงเป็นบอสไปซะ!” พูดทับถมแล้วยิ้มหวานออกมา

เซย์ถอนหายใจออกมาเบาๆแต่ก็ยอมรับได้ “ก่อนอื่นก็มือขวา...เราให้เธอเป็นมือขวาเราก็แล้วกัน” อันนี้เรแอลรับได้จึงพยักหน้ารับ

“ส่วนมือซ้าย...ไนเจล เฮโรเดส เห็นชื่อไหม? เด็กผู้ชายที่ผมสองสีน่ะ นั่นแหละๆ คนนี้เราเดาว่าธาตุวายุ ผู้พิทักษ์วายุของพวกเรา ส่วนคนนี้ จุนซุยนะ คาสึกิ คนนี้จะเป็นผู้พิทักษ์อรุณ ไปญี่ปุ่นครั้งนี้พวกเราจะไปหาสองคนนี้ก่อน ส่วนคนที่เหลือฉันขอหาข้อมูลเพิ่มอีกหน่อย แต่เชื่อเถอะ ไม่พ้นญี่ปุ่นอยู่แล้ว”

“....นายนี่เก่งชะมัด” อดชื่นชมเพื่อนคนนี้ไม่ได้ ได้ข่าวว่าทะลุโลกมาเหมือนกันไม่ใช่รึไง? นี่ปรับตัวเร็วเกินไปหน่อยมั้ยเนี่ย?

“ไม่เรียกว่าเก่งหรอก...ก็แค่ทำทุกอย่างให้โดมิเนทเป็นจริงเท่านั้นเอง” พูดไปพลางก็ยิ้มขำขัน จากนั้นก็นั่งคุยอะไรกันนิดหน่อยจนมาถึงสนามบิน “อ๋อ! เรนก็ไม่ต้องห่วงอะไรมากหรอกนะ พอดีเราเคยส่งเมลไปให้พวกนั้นแล้ว ไนเจลน่ะตอบรับมาแล้ว แต่คนอื่นนี่….เล่นซะแสบเหมือนกันนะ”

“สมน้ำหน้าย่ะ!” แล้วก็หัวเราะลั่นรถอย่างสะใจ….โอเค ลงจากรถดีกว่า ปล่อยให้เธอบ้าไปคนเดียว—

“เจ้านายครับ นี่เป็นตั๋วเครื่องบิน พาสปอร์ต และวีซ่าของเจ้านายกับคุณอลินดาครับ ให้ผมไปจัดการให้เลยไหมครับ?”

“อือ ฝากด้วยนะครับคุณเลขา” พอให้คุณเลขาไปจัดการเรื่องยื่นตั๋วและยื่นพาสปอร์ตและวีซ่าเขากับเรแอลก็นั่งรอกันอยู่เงียบๆ คุณเลขากลับมาอีกทีพร้อมพนักงานอีกสองคนและรถเข็น จัดการขนกระเป๋าเดินทางทั้งของเขาและของเรแอลไปขึ้นเครื่องซึ่งเป็นเครื่องบินส่วนตัวที่เป็นของครอบครัวของเขานั่นแหละ พ่อของเซโล่เคยซื้อเอาไว้

“โอ้~เครื่องบินใหญ่ชะมัด นี่เท่าไหร่เนี่ย?” พอเดินไปตามทางเพื่อไปเข้าเกตและเตรียมจะขึ้นเครื่อง เห็นเครื่องบินลำใหญ่ซึ่งดูแล้วก็คงจะเป็นเครื่องบินส่วนตัวที่เซย์กับเรนกำลังจะไปขึ้นแน่ๆก็อดไม่ได้ที่จะร้องถามขึ้นมา มันจะเป็นเงินเท่าไหร่นะถ้าเอาไปขาย…

“ก็เหมือนจะหลายล้านอยู่แหละ...อย่าคิดจะเอาเครื่องบินลำนี้ไปขายเชียวนะเรน” เซย์รีบพูดดักเอาไว้ “เพราะเราจะเอาไปขายเองอยู่พอดี”

ผัวะ!!

หน้าเกือบทิ่มพื้นเลยทีเดียว

คุณเลขามีสีหน้าติดจะเอือมระอาเล็กน้อยแต่ก็กลับมาทำหน้านิ่งๆทำทีเหมือนไม่สนใจดังเดิม แอบคิดแปลกใจในตอนแรกที่เหมือนเจ้านายตนเองดูร่าเริงขึ้น แต่คิดว่า...ต้องหาเวลาพาไปตรวจสมองบ้างแล้ว ตอนนี้ก็ทำใจให้ชินไปก่อน

.

.

.

ประหนึ่งติดวาร์ป ตอนนี้เครื่องบินส่วนตัวได้พาเขาและเรแอลมาลงที่ญี่ปุ่นอย่างเรียบร้อยแล้ว แน่นอนว่าเมื่อลงมาจากเครื่องบิน สายตาของคนในสนามบินต่างก็จ้องมองมาทางชายหนุ่มแทบจะทันที

ด้วยฐานะทางธุรกิจอันยิ่งใหญ่….ใหญ่จริงๆนั่นแหละไม่ขอเถียงเพราะเดิมเซโล่ก็ทำบริษัทหลายอย่าง ทำธุรกิจเยอะแยะมากมายมหาศาล รวยเป็นพันล้าน รวยเป็นกอบเป็นกรรม...กรรมจริงๆ เป็นผลพวงจากความขยันของตาหนุ่มนี่ ตอนนี้พอเซย์มาเข้าร่างแทน หัวหมุนกับงานทุกวันเลย….

นี่ขนาดช่วยลดภาระงานลงไปบ้างแล้วนะ แต่ลดยังไงมันก็ไม่ลดเว้ย มันยังเท่าเดิม...หรือมากกว่านั้น อืม...ชีวิต

“หยุดเก๊กหล่อสักประเดี๋ยวมันคงไม่ตายหรอกมั้งจ๊ะเซย์” เรแอลพูดเหน็บอย่างหมั่นไส้พร้อมทั้งมองจิกเพื่อนหนุ่มที่สูงกว่าตนเองไปเกือบ 20 เซนติเมตร

“เอ้า!? นี่เราเปล่าเก๊กนะ” เซย์ทักทวงด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม ไม่ได้รู้สึกโมโหอะไรที่เพื่อนสาวพูดเหน็บ เขาเดินไปทำเรื่องนั่นนู่นนี่ต่ออีกหน่อยแล้วกำลังจะเดินออกไปจากสนามบินพอดีท่ามกลางสายตาคนนับร้อยนับพันที่สนามบิน ที่มองจนเหมือนเขาจะทะลุไปทั้งร่างแล้ว ไม่รู้จะมองสำรวจอะไรขนาดนั้น เขาว่าเขาก็ไม่ได้มีเขางอกอะไรออกมาสักหน่อย…

แต่เซย์ก็คงจะไม่รู้ว่าพอมาอยู่ในร่างของเซโล่ เหมือนจะมีแต่คนเมียงมองสนใจกันทั้งนั้น

ต้องเข้าใจว่าคนปกติที่เดินลอยไปลอยมาในโรงเรียนหรือตามทางเดิน มันไม่เคยมีใครมามองจนร่างเกือบทะลุแบบนี้

แต่ก็ไม่ใช่แค่เซย์คนเดียวที่โดนมอง เรแอลก็ด้วย ก็อย่างว่า รูปลักษณ์ของสองคนในโลกนี้มันเหมือนไม่ใช่คนปกติสักเท่าไหร่...ไม่ใช่ว่าเป็นปีศาจหรืออะไรหรอก แต่มันเหมือน เทพธิดากับเทพบุตร? เหมือนจะเกินจริงแต่จากความคิดส่วนใหญ่ของคนรอบข้างที่มองมันก็เหมือนจะเป็นเช่นนั้นจริงๆ

เรแอลเป็นหญิงสาวรูปร่างสมส่วน ขนาดส่วนสูงกำลังน่ารัก สวมเสื้อผ้าที่ทะมัดทะแมงแต่ก็เป็นเสื้อผ้าของผู้หญิง เรแอลสวมเสื้อคอเต่าแขนกุดสีดำเอาไว้ด้านใน ทับด้วยเสื้อไหมพรมสีเทาแขนยาวเปิดไหล่ ช่วงล่างสวมกระโปรงมินิสเกิร์ตสีฟ้าเข้มมีกางเกงซับอยู่ด้านใน พันทับด้วยผ้าสามเหลี่ยมสำหรับตกแต่งแฟชั่น สวมรองเท้าบูทสั้นสีดำมีส้นสูงเล็กน้อย ที่คอของหญิงสาวก็มีหูฟังสีดำคล้องอยู่ที่คอ ดูเป็นสาวคูลๆไปซะอย่างนั้น แต่ก็ถือว่าดูดีแบบโคตรๆ

ก็นะ เป็นผู้หญิงหน้าตาดีทำอะไรก็ดีไปหมด

เปล่าอวยเพื่อนตัวเองนะจริงๆ—

ส่วนตัวเขาเองนั่น...เซโล่เป็นหนุ่มอิตาลีแท้ๆหน้าตาจึงไปทางยุโรปหน่อยๆ..จริงๆก็ไม่น่าหน่อยหรอกมั้ง ผมสีบลอนด์ส้มโคตรจะเด่นเลยแต่เขาก็ขี้เกียจจะใส่ใจ มัดปลายผมเป็นจุกเล็กๆไว้ตรงท้ายทอยตั้งใจว่าลงจากเครื่องอีกทีจะแกะออก ก็แกะออกจริงๆนั่นแหละแล้วหยิบแว่นตากันแดดมาสวม

อยากเท่เข้าใจอารมณ์คนอยากเป็นผู้ชายมานานแล้วอยากเท่สักครั้งไหม—

เขาสวมเสื้อเชิตแขนสั้นสีเทาค่อนไปทางดำ แน่นอนมันคือเสื้อตัวใหม่ที่ให้ลูกน้องไปซื้อให้ยกเซตก่อนจะมา บนไหล่มีเสื้อคลุมยีนส์สีฟ้าคลุมพาดอยู่ กางเกงยีนส์สกินนี่สีเข้มกับรองเท้าหนังสีดำรูปทรงคล้ายๆผ้าใบแต่สามารถใส่สำหรับไปทำงานได้ดูสุภาพดี

พอมาสำรวจคนข้างๆแล้วสำรวจตัวเอง...เอ้อ ลืมไป นี่มันไม่ใช่ร่างตัวเอง มันเป็นร่างคนอื่นนี่นะ แถมเซโล่ก็เป็นนักธุรกิจชื่อดังด้วย จะถูกมองก็ไม่แปลก

ขอแค่อย่ามาหาเรื่องกันก็พอแล้ว เขามันรักสงบนะ

“แล้วจะไปไหนก่อนน่ะเซย์?” พอออกมาจากสนามบินก็เจอกับแดดแต่ก็ไม่ได้แรงมากเท่าประเทศไทยหญิงสาวก็เอ่ยถามเพื่อนหนุ่มของตนพลางเหลือบมามองเล็กน้อย เซย์ยืนเหม่อมองท้องฟ้าเล็กน้อยผ่านแว่นกันแดด เงียบเพื่อใช้ความคิดที่มันกระจัดกระจายอยู่ในหัว

“ไปนามิโมริก่อนแล้วกัน” พูดจบก็ยิ้มเล็กน้อย สนามบินนี่ตั้งอยู่ในเมืองข้างเคียงกับนามิโมริ คงต้องนั่งรถไม่ก็รถไฟไปลงในเขตตัวเมืองก่อนแล้วค่อยไปหาทางไปหาพวกผู้พิทักษ์ที่เขาเลือก

“ว่าไงก็ว่าตามกัน” เรแอลไหวไหล่จากนั้นก็เอาหูฟังครอบปิดหู กดเลือกเพลงและตัดขาดเสียงจากโลกภายนอกไปทันที เซย์ก็ไม่ได้พูดอะไรทำเพียงแค่ยิ้มนิดๆแล้วโทรเรียกลูกน้องที่เขาส่งให้มาดูแลธุรกิจที่นี่ให้ออกมารับและพาไปส่งที่ที่พัก ซึ่งจะถือว่าโชคดีไหมนะเพราะเซโล่คนเก่าเคยมาซื้อเพนเฮาส์ทิ้งเอาไว้ที่ญี่ปุ่นและให้ลูกน้องคนสนิทคอยดูแลอยู่ ซึ่งเหมือนจะตั้งอยู่ใจกลางเมืองนามิโมรินั่นแหละ

ถือว่าดีอยู่ แต่ยังไงตอนนี้เขาก็จะต้องไปนั่งรถไฟเพื่อไปที่นามิโมริ ไม่งั้นถ้าจะรอคงต้องรอนานแน่ เขาขี้เกียจจะยืนรอ เรแอลก็คงเหมือนกัน

พวกเขาทั้งคู่จึงใช้เวลาไม่นานไปขึ้นรถไฟและปัจจุบันก็ได้นั่งรถส่วนตัวที่ลูกน้องมารับจนมาถึงเพนเฮาส์เป็นที่เรียบร้อยเขาก็ให้ลูกน้องเอาของเข้าไปเก็บ

“เรน ไปสำรวจกันหน่อยดีมั้ย?” เขาเอ่ยปากถามหญิงสาวที่มาด้วยกันซึ่งเจ้าตัวก็ถอดหูฟังออกเพื่อฟังเขาพูด

“ก็ได้นะ เรนอยากไปโรงเรียนนามิโมริอ่ะเซย์ ไปกัน” โรงเรียนนามิโมริงั้นเหรอ….

“ได้ งั้นไปกัน อยากไปเห็นโรงเรียนที่พวกวองโกเล่เรียนเหมือนกัน” พูดพลางยิ้มน้อยๆ ก็นะ อยากรู้มันจะสวยแล้วก็น่าสนใจเหมือนที่เห็นในอนิเมะรึเปล่า

“ให้ผมพาไปไหมครับหัวหน้า” เซย์ส่ายหัวให้กับลูกน้องคนสนิท

“ไม่ต้องครับ เดี๋ยวผมกับเรแอลไปกันเอง คุณทำงานของคุณต่อเถอะครับผมไม่รบกวน”

เมื่อปฏิเสธไปก็พาหญิงสาวเดินออกไปจากเพนเฮาส์ก่อนจะเริ่มต้นเดินทางกันโดยสถานที่ที่จะไปที่แรกก็คือโรงเรียนนามิโมริ

“เรน คิดว่าถ้าไปคราวนี้พวกเราจะเจอพวกวองโกเล่รึเปล่า” ด้วยระยะทางที่สงบเขาจึงเลือกที่จะเดินไปแทน ในมือก็หยิบโทรศัพท์ออกมาเปิดแผนที่เดินทางซึ่งคุณลูกน้องและคุณเลขาแสนน่ารักได้จัดเตรียมหาเอาไว้ให้เขานั่นเอง สะดวกจัง

“ก็อาจจะเจอ แต่เข้าไปในโรงเรียนไม่ได้แน่ๆ” เรแอลพูดเสียงเนือย ฉับพลันดวงตาก็เป็นประกายเล็กน้อย “นี่ๆ คิดว่าท่านฮิบาริจะยังอยู่ที่โรงเรียนมั้ยอ่ะเซย์!”

‘ฮิบาริ เคียวยะ ผู้พิทักษ์เมฆาของวองโกเล่ อา...ลืมไปเลย เรนชอบนี่นา’ เขานึกคิดอยู่ในใจ

“ไม่รู้สิ ลองไปดูกันก่อนแล้วกัน คิดว่าคงไม่ไกลแล้ว” ดูจากแมพในมือถือก็ไม่ไกลเท่าไหร่นะ

และเดินมาไม่นานก็เริ่มเห็นทางเข้าประตูกว้างที่มีรั้วปิดเอาไว้อยู่ เซย์และเรแอลเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูรั้วสีเข้มจากนั้นก็ยืนมองเข้าไปด้านใน

“มองยากจังแฮะ แต่สวยจริงๆอ่ะ” เรแอลชะเง้อมองเข้ามาด้านในดูสนอกสนใจสุดๆ เซย์เหลือบมองเล็กน้อยแล้วเดินไปอยู่ตรงกำแพงแล้วกระโดดปีนขึ้นไปอย่างง่ายๆ “เซย์!!”

“โอ้~สวยจริงด้วย พื้นที่โรงเรียนใหญ่มากเลยอ่ะเรน” เขาตาวาวมากเพราะโรงเรียนในโลกเก่าตอนยังเป็นแค่สาวน้อย โรงเรียนของเขาเล็กแบบ เล็กมาก และข้อจำกัดอะไรก็ค่อนข้างเยอะ ก็นะมันเป็นพื้นที่ที่ติดกับพวกร้านค้าแล้วก็ตลาดนี่นา แถมใกล้วัดด้วยพื้นที่เลยมีจำกัด

เห็นแบบนี้แล้วก็ชักอยากจะรู้ว่ามันจะมีเรื่องสนุกๆอย่างเรื่องเล่าเกี่ยวกับวิญญาณหลอนแบบที่เขาเคยได้ยินรึเปล่า น่าสนุกดีแฮะ...แต่ขอนะ อย่ามาให้เขาเห็นเลย กลัวแล้ว….

“ฮึบ!”

เขากระโดดลงจากกำแพงเพื่อจะได้ไม่ถูกสงสัยว่าเป็นพวกโจรหรือพวกคนที่คิดจะบุกรุกเข้าโรงเรียนจากนั้นก็หันมามองเรแอล “ไปกันต่อไหมเรน”

เรแอลทำหน้าเหมือนไม่อยากจะไปเท่าไหร่อีกทั้งยังทำทีชะโงกหน้าเหมือนมองหาเป้าหมายในดวงใจตัวเอง เห็นแบบนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจเบาๆ รู้แหละว่าชอบก็เลยยังไม่ได้เร่งอะไร แต่พอผ่านไปสักระยะก็รีบเข้าไปดึงแขนหญิงสาว “ไปก่อน เดี๋ยวค่อยย้อนกลับมาอีกทีก็ได้ ฉันว่าวันนี้คงไม่น่าจะได้เจอหรอก”

เสียงออดเบาๆดังแว่วมาจากตึกเรียน นี่ต้องดังขนาดไหนถึงได้ยินมาถึงหน้าโรงเรียน? แต่สัญญาณดังก็บ่งบอกว่าเป็นชั่วโมงของการพักหรือเปลี่ยนคาบเรียนของนักเรียน

“ไปเร็วเรแอล เดี๋ยวถ้ามีอาจารย์สักคนมาเห็นเข้าพวกเราจะซวยเอานะ” ยิ่งมายืนทำลับๆล่อๆแบบนี้แล้วด้วย อันตรายจะตายไป…

“งั้นเราจะไปไหนกันต่อล่ะ?” หญิงสาวหันกลับมามองและพ่นคำถามออกมายังคงมีใจอยากจะเห็นดวงใจของตัวเอง สักเสี้ยวหน้าก็ยังดี—

“...เราอยากลองไปทาเคซูชิ” ใจจริงอยากจะลองกินซูชิ เกิดมาตอนเป็นเซย์เคยกินแค่ครั้งเดียวแบบข้างทาง อยากรู้ว่าของญี่ปุ่นแท้มันจะต่างกันขนาดไหน

“ทาเคซูชิเหรอ? เอางั้นก็ได้” เรแอลพยักหน้าอย่างจำใจ แม้อยากจะเจอหน้าตัวละครในดวงใจมากแค่ไหนแต่ก็คงได้เจอยากอยู่ สุดท้ายเลยพากันระเห็จเดินหาร้านซูชิอันเป็นร้านของหนึ่งในผู้พิทักษ์ของวองโกเล่ซึ่ง...ในเรื่องมันไม่ได้บอกเส้นทางไว้อ่านะว่าร้านทาเคซูชิมันไปทางไหนจึงต้องพึ่งพาแมพในโทรศัพท์นี่แหละ

เดินกันมาเรื่อยๆจนมาหยุดอยู่ที่หน้าร้านค้าร้านหนึ่ง ป้ายชื่อตัวใหญ่ชัดเจนว่า ทาเคซูชิ

เพียงแต่…

“อา….เหมือนว่าร้านจะปิดแฮะ” เขาลองสำรวจดูรอบๆแล้วก็พบว่า ร้านปิดอยู่จริงๆซะด้วย ท่าทางจะมาเสียเที่ยวซะแล้ว

“แล้วจะเอายังไงต่อล่ะ?” เรนหน้ามุ่ยลง ท่าทางจะขัดใจสาวน้อยซะแล้ว มาโรงเรียนนามิโมริก็ไม่ได้เจอดวงใจ มาร้านซูชิก็ยังไม่ได้กิน!

“เอาน่า ใครจะรู้ว่าวันนี้ร้านจะปิด” พูดพลางถอนหายใจออกมาแรงๆ “งั้นไปหาอะไรกินกันเถอะ”

และทั้งสองก็ไปจบที่คาเฟ่ร้านหนึ่ง กินขนมและน้ำกันพอกรุบกริบแล้วกลับเพนเฮาส์

……….

กลับมาถึงเซย์ก็หมดเวลาไปกับการเอาโน๊ตบุ๊คมาเช็คอีเมลและทำงาน รวมไปถึงดูหุ้นด้วย วุ่นวายเหมือนกัน แต่คราวนี้เขาใช้โน๊ตบุ๊คอีกเครื่องสำหรับตามหาข่าวของผู้พิทักษ์คนอื่นโดยให้เรนมาช่วยดูด้วย

ทำคนเดียวมันปวดตานะบอกเลย โน๊ตสองตัวนะเฮ้ย แสงสีฟ้ากระจายเลย—

“เซย์ เรนง่วงแล้วนะ ใช้ตานานๆมันล้าอ่า” เสียงของหญิงสาวบ่นงุบงิบออกมา

เข้าใจความทรมาณของCEOแล้วรึยังล่ะเรแอลจัง—

“เธอพักสายตาไปก่อนก็ได้ เดี๋ยวเราขอจัดการงานอีกนิด” เขาพูดบอกไปแล้วกลับมาสนใจงานต่อ เมื่อเรียบร้อยก็พิมพ์เมลบางอย่างส่งไปให้กับหนึ่งในผู้พิทักษ์ของเขา จากนั้นก็หันมาเปิดข้อมูลตามหาเป้าหมายของเขาต่อจนไปหยุดอยู่กับข้อมูลหนึ่ง “เรน วันนี้ไปผับกัน”

“ห๊ะ!?” เรแอลที่กำลังจะพักสายตาเด้งตัวขึ้นพรวด “ไปผับ? นี่นายชวนเที่ยวกลางคืนเหรอ ได้ข่าวว่านายไม่ชอบเที่ยวกลางคืนไม่ใช่รึไง?”

“ก็ตอนนั้นเรายังเป็นผู้หญิงนี่นา แถมอายุก็ยังไม่ถึง อันตรายจะตายไป” แต่ตอนนี้เป็นผู้ชาย แถมยังหล่อและเป็นนัพธุรกิจพันล้านอีกต่างหาก “ไปมะ?”

“ไป!!”

และสุดท้ายในเย็นวันนั้นทั้งคู่ก็ไปจบกันที่ผับหรูหราแห่งหนึ่ง และที่มาก็เพื่อหนึ่งในสมาชิกของโดมิเนท ที่ปรึกษานอกแก๊งค์ของเขา โยชิกะ อายาโนะ นั่นเอง เขาเพิ่งจะได้ข้อมูลเพิ่มว่าหญิงสาวลาออกจากบริษัทแห่งหนึ่ง เก่งด้านคอมและตอนนี้ก็มาเป็นดีเจอยู่ที่ผับนี่ ไม่รีรอจึงรีบมาทันทีเลย

พวกเขาทั้งคู่ไปนั่งอยู่ที่ที่นั่งวีไอพีและกำลังมองหญิงสาวที่อยู่บนแท่นสำหรับดีเจ กำลังเล่นเพลงอย่างเมามันส์เลยทีเดียว

พอเพลงจบก็เห็นว่าสั่งเครื่องดื่มกับบาร์เทนเดอร์ เพราะในผับแสงมันน้อยเลยมองยากแต่จากที่เห็นฟอง...โค้ก? มาผับแต่สั่งโค้ก น่ารักดีแฮะ โอ๊ะๆ เหมือนว่าจะรู้สึกไม่ค่อยดีใช่ไหมน่ะ? ไม่ทันไรเขาก็เอ่ยปากเรียกและชวนให้มานั่งด้วยกัน ก็ดีไม่ต้องเสียเวลาเบียดคนลุกไปหาเขาเลยคุยธุระอย่างรวดเร็ว

และไม่ต้องเดาเลย อายาโนะยินดีพร้อมจะเข้าร่วมกับโดมิเนท แถมเธอคนนี้ไส้ในก็ยังเป็น หยก เพื่อนสาวอีกคนของพวกเขา!! โอ้~ร่างนี้หน้าตาน่ารักมากจริงๆนะ

พอรู้จักไส้ในกันแล้วเขาก็เป็นตัวกลางให้หญิงสาวเข้ามาอ้อนให้สมใจพลันเขาก็หันไปเห็นสายตาของต้นเหตุที่ทำให้อายาโนะมีสีหน้าไม่ดี เขามองสบตาตอบกับ รีบอร์น นักฆ่าอันดับหนึ่งของวองโกเล่และเป็นครูพิเศษของ ซาวาดะ สึนะโยชิ ว่าที่บอสของวองโกเล่รุ่นที่ 10 ตรงๆพร้อมทั้งท้าทาย

เขาก็แกล้งโอบตัวหญิงสาวผมสีน้ำผึ้งแล้วซบหน้าลงเบาๆ ยิ้มแย้มท้าทายกลับไป

เพล้ง!

เสียงแก้วแตกดังพร้อมกับร่างเล็กแบบเด็กผู้ชายที่เดินออกไปด้วยท่าทางไม่สบอารมณ์ นั่นช่างเป็นความน่าบันเทิงมากจริงๆเลยสำหรับเขา แหม~ฉุนเฉียวอะไรกันนะพ่อนักฆ่า~

วันต่อมาเขาออกมาจากเพนเฮาส์เพียงคนเดียว เรแอลกับอายาโนะเฝ้าบ้านและทำกิจกรรมของสาวๆ ส่วนเขาก็ออกมาตามเมลที่ได้ส่งไปให้กับหนึ่งในผู้พิทักษ์เมื่อวานนี้ที่ร้านทาเคซูชิเพียงคนเดียวในเวลาที่ได้นัดหมายเอาไว้ วันนี้เขาสวมชุดที่กึ่งจะสูทแต่ก็ไม่ได้เต็มยศอะไรเพราะเขาถอดเสื้อออกมาคลุมไหล่ตามนิสัย เมื่อเข้ามาในร้านก็เจอเข้ากับเด็กหนุ่มที่เขาคุ้นเคยซึ่งก็คือ เจ้าชายนักเชือด เบลเฟกอล นั่นเอง มองไปด้านข้างก็ลอบยิ้มในใจเมื่อเจอเป้าหมาย

เขาทักทายด้วยรอยยิ้มเบาบาง ตอนแรกก็ไม่คิดว่าจะมาจริงหรอกแต่พอเห็นแบบนี้เขาก็วางใจ แถมดูจากอะไรรอบตัวแล้ว...ไนเจลคนนี้ ก็คงจะเป็น มาย รุ่นน้องของเขาแน่นอน ส่วนข้างๆที่เป็นมิมินี่เขาไม่แน่ใจว่าใครแต่ถ้าให้เดาก็คงเป็นหมาฟูวของน้องมาย นัท รุ่นน้องที่เป็นคนรักของน้องเขาแน่ เอาเข้าแฟมิลีด้วยมันคงน่าสนุกพิลึก

และจบลงด้วยการได้ลูบหัวไนเจลเบาๆและเลี้ยงซูชิให้กับรุ่นน้องที่จะมาเป็นผู้พิทักษ์ให้เขา วันนี้เขาได้ลิ้มลองรสชาติซูชิของทาเคซูชิโดยคนที่ปั้นก็คือยามาโมโตะ ทาเคชิ

บอกเลยว่าโคตรอร่อย!

ว่าแล้วก็สั่งกลับไปฝากให้เรแอลและอายาโนะด้วย ซื้อไปฝากลูกน้องตัวเองด้วย และสั่งห่อกลับบ้านให้ไนเจลกับเพื่อนของเจ้าตัวที่ชื่อเซฟไฟรัสไปให้ด้วย อา...ขนหน้าแข้งไม่ร่วงแฮะ ดีจัง ดันใช้เงินแบบลืมคิดอีกแล้ว—

พอเจอไนเจลเขาก็ยังไม่ได้ตรงกลับบ้านแต่ไปที่ร้านหนังสือก่อน ตามตำแหน่งของคนอีกคนที่เขากำลังหา มาถึงก็กวาดตามองไปรอบๆและเจอกับเป้าหมายของเขาซึ่งเจ้าตัวก็เดินมาชนเขาเอง จุนซุยนะ คาสึกิ เพื่อนของไนเจลนั่นเอง แน่นอนว่าเขายังไม่ได้จะให้รู้ตัวตอนนี้เพราะเจ้าตัวดูระแวงและเกรงเขามาก

เฮ้ หนุ่มน้อย นี่เขาไม่ใช่ยักษ์นะ ไม่เห็นต้องกลัวกันขนาดนั้นเลยนี่นา….

เอาเถอะ! ถึงตอนนี้จะกลัวแต่เขาก็ไม่ได้ว่าอะไร สอดกระดาษโพสอิทแผ่นหนึ่งเข้าไปในหนังสือที่เขาแสร้งหยิบมาเปิดผ่านๆแล้ววางกลับไปที่เดิมแล้วค่อยเดินออกมา ไม่วายก็แอบเหลือบตาไปมอง เห็นว่าเด็กคาสึกิคนนั้นกำลังหยิบหนังสือเล่มเดิมที่เขาหยิบเมื่อครู่ไปอ่านจนเจอโพสอิท

ใบหน้าของเขาประดับรอยยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อยแล้วเขาก็กลับไปตั้งหลักที่เพนเฮาส์ก่อนและวันต่อมาก็ปล่อยสองสาวอยู่กันไป แต่เหมือนทั้งคู่จะออกไปเที่ยวเล่นเขาเลยปล่อยให้ไปเที่ยวกันเพราะยังไงก็ไม่ได้มีอันตรายอะไรอยู่แล้ว ส่วนตัวเขาก็มาที่เดิมตามที่เขียนนัดเอาไว้ในโพสอิท

จุนซุยนะ คาสึกิมาจริงๆซะด้วย

ถามคำถามกันไปก็ได้ความ โอเค เจ้าหนุ่มคนนี้มีไส้ในคือ คัจจิ หรือ คัจ น้องน้อยหนึ่งในสมาชิกกลุ่มนกนี่เอง ทีนี้เรื่องก็ง่าย และเขาก็ได้ผู้พิทักษ์อรุณมาแบบง่ายดาย

ถ้ารู้ว่ามันหากันง่ายแบบนี้เขายอมทิ้งงานแล้วมาตามผู้พิทักษ์ก่อนแล้ว!!

ไม่ได้ ขืนทิ้งงานพ่อเลขาคนดีมันต้องตามมาเฉาะหัวแบะแน่นอน….โอเค ควรหยุด—

“อืม...ได้มาจะครบแล้ว...ทีนี้ก็เหลือ…” กลับมาที่เพนเฮาส์หลังจากแยกไปส่งคาสึกิก่อนก็มานั่งแหมะอยู่ที่โซฟาหรูที่ห้องนั่งเล่นพลางเอนหลังพิงกับที่พิง ปลายนิ้วนวดเบาๆที่ระหว่างหัวคิ้วเพื่อคลายความล้าของดวงตาจากนั้นก็เปิดโน๊ตบุ๊คที่แน่นิ่งอยู่บนโต๊ะแล้วเริ่มต้นตรวจเช็คข้อมูลที่เขาให้หน่วยข่าวที่เขาเพิ่งจะฝึกหมาดๆซึ่งมีประสิทธิภาพไม่แพ้ใครแน่นอนตามข้อมูลของคนที่เหลือ ซึ่งก็คือ มิซ เทียร่า เอลฟรีดา และ คาสึกิ ยูกินะ สองคนนี้เขายังหาข้อมูลไม่ได้เลยสักนิด ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าขุดยากหรืออะไรกันแน่ ส่วนเนรย์เวย์ เทมเพลต รายนี้ต้องให้แข่งเสร็จก่อน ยังเข้าพบตอนนี้ไม่ได้เลยต้องเอาไว้ทีหลัง

“หืม?” เขาชะงักเมื่อมีหนึ่งในหน่วยข่าวกรองคนหนึ่งส่งข้อมูลของใครบางคนมานั่นทำให้เขารู้สึกสนใจและรีบเปิดเข้าไปดู มันเป็นข้อมูลของคนที่เขาไม่ได้ให้หานะ แต่จากอ่านประวัติคร่าวๆ...ก็น่าสนใจอยู่ ดูเหมือนจะเป็น… “เซฟไฟรัส?”

เพื่อนของไนเจลไม่ใช่รึไง?

ไหนๆก็น่าสนใจแล้วเขาเลยให้หน่วยข่าวขุดให้มากกว่านี้ และไม่นานเกินรอก็ได้ข้อมูลมาอยู่ในมือ เขาไล่อ่านอยู่เงียบๆด้วยสีหน้าที่ราบเรียบจนจบบรรทัดสุดท้ายก็ร้องเบาๆในลำคอ “อืม...เข้าใจแล้ว มนุษย์ทดลองนี่เอง มิน่าล่ะถึงดูเหมือนพวกมิมิ เคโมะอะไรพวกนั้น...น่าสนุกดีแฮะ”

รอยยิ้มถูกวาดอยู่บนใบหน้า มันเป็นรอยยิ้มเบาบาง แต่ก็ดูอันตรายและเหมือนจะแสยะแปลกๆ เขายกมือปิดปากเอาไว้รอยยิ้มจึงถูกวาดอยู่หลังฝ่ามือไม่มีใครเห็น

‘น่าสนุก...น่าสนุกจริงๆ แบบนี้มันต้องมีเรื่องสนุกให้ทำเยอะแน่ๆเลย’ คิดแล้วหัวใจก็พลันเต้นระรัวเมื่อคิดถึงความสนุกที่กำลังจะตามมา มันจะต้องน่าตื่นเต้นมากแน่ๆ ร่างกายของเขาเริ่มสั่น สั่นเพราะความสะท้านและความตื่นเต้นลึกๆที่เขาปราถนาอยากจะเจอมานานแสนนาน

“อา….อย่างน้อยชีวิตนี้เราก็มีเป้าหมายแล้ว…” เขาพึมพำเบาๆแล้วพยายามสงบใจ จากนั้นก็ตรวจเช็คข้อมูลคนอื่นต่อแล้วเมลกับข้อมูลใหม่ก็เด้งขึ้นมาอีกจนเขาสะดุ้ง กดเปิดเข้าไปก็เลิกคิ้วน้อยๆ

‘ไม่คุ้นหน้า...แต่ก็น่าสนใจดี เก็บไว้พิจารณาก่อนแล้วกัน’

พิมพ์สั่งให้หาข้อมูลเพิ่มไปอีกหน่อยแล้วเขาก็ละจากการตามข้อมูลมาทำงานต่อแทน เออ อย่างน้อยอยู่ที่นี่ การทำงานก็สนุกไม่ใช่น้อยๆเลยแฮะ แต่งานเยอะก็ไม่ใช่เรื่องดีเลย….

หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วกดโทรออกไปที่เบอร์หนึ่ง ไม่ต้องรอนานเจ้าตัวก็รับ “เรน ฝากซื้อนิยายมาสักเล่มสิ หนังสือการ์ตูนก็ได้ เบื่ออ่ะ”

[“หา? นิยาย? การ์ตูน? อ่า ได้ๆ เดี๋ยวซื้อกลับไปให้ เอาแบบไหนล่ะ?”]

“แน่นอน….เอาวายมาเยอะๆ—”

[“เซย์….นายมันเป็นเกย์”]

“เดี๋ยวไม่เลี้ยงโกโก้นะจ๊ะที่รัก”

[“เดี๋ยวซื้อกลับไปถวายให้ถึงแทบเท้าเลยจ๊ะพ่อคุณ! พรุ่งนี้พาไปเลี้ยงด้วย!!”]

“จ้าๆ แล้วนี่พาอายะไปที่ไหนน่ะ?”

[“เที่ยวเล่น เดี๋ยวก็กลับแล้ว แค่นี้นะ”] จากนั้นก็ตัดสายจากไป

เซย์ก็นั่งนิ่งๆแป๊บหนึ่งแล้ววางโทรศัพท์เอาไว้แล้วเอนหลังนอนมองเพดานอยู่เงียบๆ อา...ชีวิตช่างสงบและสบาย….



Talk Zelo.N

มาต่อกับความ...ยาวแบบงงๆและเด๋อด๋าของเราเอง อาาาาาา

//เทในช่วงต่อไปของตัวเอง

ไม่เขียนแม่มมม---แคกๆ ยังไงก็เขียนอยู่แหละนะ เหอๆ

น้องๆแต่ละคนคือ บันเทิงมากเลยค่ะ 55555 น่ารักกันทุกคนเลย~~

เอาภาพเพนเฮาส์ของเซโล่มาเป็นไกด์ไลน์

//คือเอาจริงๆก็พยายามหาให้เข้าที่สุดแล้ว กำลังคิดว่า สภาพห้องแบบไหนที่มันหรูพอจะเป็นแบบที่เซโล่คนเก่าเขาได้ซื้อไว้ ซึ่ง....ก็คือประมาณนี้!

รูปภาพที่เกี่ยวข้อง

(Cr. http://freesplans.blogspot.com/2013/01/blog-post_8824.html )

ขออนุญาตนำมาเป็นไกด์คร่าวๆนะคะ

//ห้องมันก็จะประมาณนี้แหละค่ะ แฮ่!

//ขอขอบคุณคนที่เข้ามาอ่านและติดตามทุกคนด้วยนะคะ ขอบคุณค่าาา //โค้ง


มาแปะเหล่าสมาชิกของโดมิเนทให้ทุกคนได้ยลกัน~


เป็นเพียงการสเก็ตแบบรวดเร็ว และมันก็จะหยุดอยู่ที่ภาพสเก็ตแบบนี้ตลอดไป 5555555

ทุกคนสามารถเข้าไปดูตำแหน่งคร่าวๆได้ในอัลบั้มของโดมิเนทในเฟซบุ๊คได้นะกั๊บ 0w0

>> https://bit.ly/2ItK9Zb

//บอกตามตรงว่าบอสท่าแรดมาก--- 5555555


     
Z y c l o n
   
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

74 ความคิดเห็น

  1. #59 malefactor (@malefactor9029) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 11:39
    ...ไม่กล้าส่งfaเลยครับ
    #59
    5
    • #59-3 คัจจิเองไม่ใช่ใครอื่น (จากตอนที่ 11)
      24 เมษายน 2562 / 16:55
      ฉะอ้าว ขอโทษครับ ผมเด๋อเอง 555

      @คัจ
      #59-3
    • #59-5 คัจจิเองไม่ใช่ใครอื่น (จากตอนที่ 11)
      24 เมษายน 2562 / 16:59
      เด๋อแค่ไหนหรอ เด๋อถึงขนาดตอบผิดคอมเม้นท์ไง! //ตบกระโหลกตัวเอง
      #59-5
  2. #46 The Lost Dream (@praew0009) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 01:47
    ดูสิ ขนาดวางรูปเซโล่กับเรแอลก็ยังอยู่ข้างกันเลย~ ฮิ้ววววว
    #46
    4
    • #46-1 DominateFamily (@DominateFamily) (จากตอนที่ 11)
      22 เมษายน 2562 / 23:07
      เรียงตามลำดับไง! 555555
      #46-1
    • #46-3 DominateFamily (@DominateFamily) (จากตอนที่ 11)
      23 เมษายน 2562 / 12:57
      เรนเรือ เซย์หยก เซย์แป้ง คิจมิซ มิซคัจ ตังค์คัจ ตังค์โช
      #46-3
  3. #44 hoshi4641534149 (@sas747868) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 11:58

    เขาบอกว่าแรดไว้ก่อนเดี๋ยวไม่มีใครเอานะคะ คุณบอส 555+
    #44
    2
    • #44-1 DominateFamily (@DominateFamily) (จากตอนที่ 11)
      20 เมษายน 2562 / 13:21
      ถ้าไม่แรดเดี๋ยวอดสินะครับ 555555
      @เซโล่
      #44-1
  4. #43 ก้อนเเป้ง (@pearzaa2014) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 01:46

    เหยาเอ๋อร์~ เเม่ศรีเรือน(?) //รูปสวยยยย


    >O<

    #43
    1
    • #43-1 DominateFamily (@DominateFamily) (จากตอนที่ 11)
      20 เมษายน 2562 / 01:48
      ใช่แล้ววว เหยาเอ๋อร์เป็นแม่ศรีเรือนของแฟม เป็นคุณแม่ที่แท้ทรู 55555
      #43-1
  5. #42 ♣ S~er Ti~A♠ (@got7oppa) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 01:38
    นอนดึกจังงง
    #42
    4
    • #42-2 ♣ S~er Ti~A♠ (@got7oppa) (จากตอนที่ 11)
      20 เมษายน 2562 / 01:43
      ภาพสเก็ตสวยมากเลยนะคะเนี่ย//เซโล่โซหลั--แค่กๆ
      #42-2
    • #42-3 DominateFamily (@DominateFamily) (จากตอนที่ 11)
      20 เมษายน 2562 / 01:44
      ขอบคุณมากเลยครับ 55555 ตอนแรกมองตัวเองก็รู้สึกว่า ทำไมขี้อ่อยแบบนี้ 55555
      @เซโล่
      #42-3