ตอนที่ 1 : ༻CHAPTER 1༺

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 441
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    6 ก.พ. 62



CHAPTER 1

 

มนุษย์ทุกคนมีความใฝ่ฝัน และความต้องการไม่มีที่สิ้นสุด

เมื่อมีความต้องการก็ต้องหาวิธีการทุกอย่างเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการมา

แม้ว่าบางเรื่องบางสิ่ง จะไม่มีทางให้มันมาเป็นของตัวเองได้

แต่หากว่า...

ความต้องการพวกนั้น

มันอยู่ถูกที่ของพวกมันล่ะ...

..........

ณ จุดนี้ เด็กสาวที่มีนามว่า เซย์ กำลังนั่งงงตามึนๆอยู่ในห้องแห่งหนึ่ง จากการที่เบิ่งตาและกวาดมองรอบๆ  หลับตาและลืมตาใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า หยิกแขนตัวเองก็แล้ว มุดลงไปกับหมอน นับสามนาทีและตื่นขึ้นมาใหม่ ทัศนียภาพโดยรอบในตอนนี้ของเธอก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง

ภายในห้องนี้ดูเป็นห้องในบ้านที่หรูพอสมควร ตัวห้องเป็นโทนเรียบๆ ไม่มีข้าวของอะไรมากนักนอกจากเฟอร์นิเจอร์และของประดับของเบื้องต้นเท่านั้น ผนังถูกทำสีให้เป็นสีเทาหม่น เพดานเป็นสีเทาอ่อน พื้นนั้นปูเป็นสีดำสวย ตู้เสื้อผ้าก็เป็นไม้สีดำ เตียงก็เป็นเตียงสีดำและที่นอนสีขาว ตู้หัวเตียงเป็นสีขาวและมีโคมไฟสีดำตั้งอยู่ มีหนังสือวางทิ้งไว้ไม่ไกล

อยากจะบอกว่า ห้องนี้มันโคตรโมเดิร์นเลยเว้ย! เชี่ยอะไรมันจะมืดทึมได้ขนาดนี้วะ! ไหนสีขาว ไหน!! แค่ไอ้ตู้ข้างเตียงแค่นี้เหรอที่จะขาวน่ะ ห๊ะ!?

โอเค ที่จริงแบบนี้มันก็สวยดี เธอชอบ เอาเป็นว่าสำรวจก่อนดีกว่า—

ชิบ! ทำไมมือใหญ่ขึ้น?!

“อา—!”ชิบ! เสียงเปลี่ยนไป!!

ไม่รอคิดอะไรมากเธอก็รีบลุกลงจากเตียงมาที่หน้าตู้เสื้อผ้าที่มีกระจกติดอยู่และ....

“นี่มันบ้าอะไรเนี่ย!?”ใบหน้าที่สะท้อนอยู่ในกระจก คือใบหน้าของชายหนุ่มคนหนึ่ง โครงหน้าเรียวคมดูหล่อปนสวยเล็กน้อย สันกรามคมงาม ดวงตาเรียวโฉบเฉี่ยว นัยน์ตาเป็นสีฟ้าไพลินสวยสดไม่แพ้แร่รัตนชาติของจริง แพขนตาโค้งยาวสวย ยามที่กระพริบตาก็เหมือนเห็นภาพเป็นนกที่กระพือปีกกแปลกๆ เส้นผมยาวละต้นคอเป็นเส้นเล็กละเอียดสีบลอนด์ส้มดูสว่างและโดดเด่นไม่เหมือนใคร

ผิวขาวเนียนเหมือนน้ำนมสดเข้ากับสีผม แม้มันติดจะซีดเล็กน้อยเหมือนคนไม่ค่อยโดนแดด รูปร่างสูง สูงมาก สูงเหมือนนายแบบเลยก็ว่าได้ นี่ถ้าบอกว่าชายคนนี้เป็นดาราก็เชื่อ นอกจากจะสูงแล้ว สัตส่วนและหุ่นอะไรก็สุดยอดมาก เธอ หรือ เขาในตอนนี้ถกเสื้อนอนที่สวมเปิดขึ้นมาจนเห็นหน้าอกกว้าง กับลอนกล้ามชัดบนหน้าท้องที่ขนาดไม่ต้องเกร็งมันก็เห็นชัด

เป็นร่างกายที่สวยและมีเสน่ห์อะไรแบบนี้...

เธอยอม เซย์ยอมแล้ว เซย์อยากมีสามีหล่อแบบนี้ นี่มันตรงสเป็คชายในฝันของเธอเลย!

แต่มันติดอยู่ที่....

เซย์ลองยกมือ ชายในกระจกก็ยกตาม เธอถอย ชายในกระจกก็ถอยตาม

“........”

ชัดเจนว่าตอนนี้ ชายรูปหล่อที่สะท้อนอยู่ตรงหน้าก็คือตัวเธอเอง

วอท!! วอทเดอะเฮล!!? จากผู้หญิงธรรมดาๆทำไมกลายมาเป็นผู้ชายหล่อวัวตายความล้มแบบนี้กันเล่า!!

“นี่มันเกิด—อึก!”ไม่ทันจะได้สงสัยและพ่นคำถามออกมาได้จบ ความรู้สึกปวดจี๊ดก็แล่นเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็ว มันรุนแรงจนเซย์ต้องทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้น มือกำเส้นผมสีบลอนด์ส้มของตนเองแน่น ภาพทุกอย่างไหลเข้ามาในหัวเหมือนเปิดก๊อกน้ำจนสุดเป็นผลให้น้ำไหลแรง ความรู้สึกนั้นเลย ตอนนี้เขาปวดหัวมาก ภาพยังไหลมาเรื่อยๆเขาก็ใช้มือค้ำร่างเอาไว้กับกระจกเพื่อไม่ให้ตัวเองลงไปกองอนาถ

เมื่อภาพหยุด ความปวดก็ทุเลาลงทีละน้อย เขาส่งเสียงเครือออกมาในลำคอแล้วค่อยๆเงยหน้ามองตัวเองอีกครั้งอย่างไม่เชื่อเท่าไหร่นัก

จากความทรงจำเมื่อกี้นี้ ร่างนี้มีชื่อว่า เซโล่ เอ็น โนเช่ เป็นนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงที่เป็นอัจฉริยะคนหนึ่ง เก่งด้านการตลาดและการบริหารมาก ครอบครัวตอนนี้เหลือเพียงตัวเองคนเดียวเพราะบิดามารดาจากไปตั้งแต่ร่างนี้อายุยังน้อยนัก ความทรงจำส่วนนี้เซย์เห็นเลือนรางจึงไม่สนใจ มีพี่ชายคนหนึ่งแต่ตอนนี้ก็เสียไปแล้วเช่นกัน เรียกได้ว่าเซโล่คนนี้เหลือเพียงตัวคนเดียว ญาติคนอื่นจ้องแต่จะหาผลประโยชน์จากครอบครัวและทรัพย์สินของครอบครัวเขาคนนี้ ส่งผลให้วัยเด็กนั้นกดดันมากและระแวงมากจึงมีนิสัยที่ค่อนข้างไว้ตัวและระวังตัวมาก

ส่วนธุรกิจที่คนคนนี้ทำคือ บริษัทส่งออกอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ของอิตาลี พ่วงมาด้วยบริษัทเครือลูกอีกหลายบริษัท แต่ที่ใหญ่ไม่แพ้บริษัทใหญ่ก็คือ บริษัทด้านแฟชั่นซึ่งเป็นบริษัทที่พี่ชายเคยสร้างและดูแล แต่ตอนนี้เป็นเซโล่ที่รับช่วงดูแลต่อเอง บริษัทลูกอื่นๆจะไม่พูดถึงเพราะมันเยอะมาก เกรงว่าจะลืมถ้าพูด ต้องเขียนเอาจะดีที่สุด—

“ตานี่คือ...เซโล่สินะ...นี่มันเรียกว่า...ทะลุมิติ?” เซย์พึมพำเบาๆออกมาอย่างครุ่นคิด ทิ้งตัวแล้วหันหลังพิงกับกระจกตู้เสื้อผ้า นั่งเอามือจับคางแล้วลูบเบาๆ ขนาดคางยังเนียนไม่มีหนวดเลย....

“หมอนี่ชื่อเซโล่ อายุ 24 ปี เป็นนักธุรกิจอัจฉริยะ...เหรอ? อืม นี่ฉันทะลุมิติมาอยู่ในร่างผู้ชายที่สุดยอดใช้ได้....จะว่าไปเรา.....”

จำได้ว่ากำลังแชทกับน้องๆอยู่นี่นา...

..........

ร่างของเด็กสาววัย 17 ปีนั่งพิมพ์แป้นโน๊ตบุ๊คพิมพ์ประโยคยาวๆคุยกับใครสักคนหรืออาจหลายคน หน้าจอปรากฏเป็นช่องแชทของแอพตัวหนึ่งในตัวเครื่อง บนชื่อแชทแสดงตัวเลข 8 ซึ่งก็คือจำนวนคนที่เธอกำลังคุยด้วยอยู่ตอนนี้

คัตสึกิ

: สวัสดีตอนเย็นค่าทุกคน~

(ส่งสติกเกอร์หมีแอบมอง)

หยก

: สวัสดีตอนเย็นจ้า~

: วันนี้มาช้านะคัจจิ เพิ่งทำธุระเสร็จเหรอ?

คัตสึกิ

: อื้อ! วันนี้การบ้านเยอะมากเลยค่ะเจ๊เซย์

ครูก็ขยันสั่งกันจัง!

หนูนี่จะทำไม่ทันแล้วนะ

(ส่งสติ๊กเกอร์ร้องไห้)

เรน

: โอ๋นะคัจจิ เดี๋ยวมันจะผ่านไป~

มิซ

: อ๊ากกกกก!

สตางค์

: พี่มิซเป็นไรอ่ะคะ?

มิซ

: พี่ลืมงานเอาไว้ที่โรงเรียน!

ยังไม่ได้ส่งด้วย!

//ร้องไห้

: เอ่เอ้นะจ๊ะมิซจัง ลืมไว้ที่ไหน? ที่ห้องเรียนเหรอ?

มิซ

: ลืมไว้ที่ใต้โต๊ะอ่ะค่ะเจ๊เซย์ ;^;

โช

: พี่มิซไม่น่าเลย

โอ๋นะคะ โอ๋

มาย

: หืม? เกิดอะไรกันขึ้นเหรอ? *เพิ่งกลับมาจากซื้อของเลย--*

สตางค์

: พี่มาย~ //กระโดดกอด

มาย

: จ๋า~ *รับแล้วกอดตอบ*

เซย์ที่นั่งอยู่หน้าโน๊ตบุ๊คและกำลังอ่านแชทกลุ่มที่คุยกันอยู่ก็หัวเราะขำออกมาอย่างเอ็นดู ในตอนแรกเธอก็อ่านช่วงที่ทุกคนกำลังคุยและบ่นจิปาถะ มีโผล่ไปตอบในกลุ่มบ้างอะไรบ้าง แต่จริงๆเรียกว่าเฝ้ารอตอบโดยเฉพาะเลยมากกว่า

กลุ่มแชทนี้เป็นแชทที่เพื่อนของเธอ เรน ลากเข้ามาโดยมีชื่อว่า Only birds that dominate the world! เชื่อว่าคงไม่มีใครอยากจะรู้ความหมายของมันแน่นอน ในกลุ่มประกอบไปด้วย เรนเพื่อนของเธอ ตัวเธอ หยก มาย มิซกับคัจจิ โช และตังค์เป็นน้องเล็กสุด

กลุ่มนี้เป็นกลุ่มที่รวมคนที่ชอบการ์ตูนและชอบอ่านฟิคที่เกี่ยวกับ รีบอร์น จะเรียกว่าติ่งเลยก็ว่าได้แม้จะเป็นการ์ตูนที่เก่าแล้วก็ตามที พวกเราแปดคนเป็นคนกลุ่มน้อยที่ยังเขียนฟิครีบอร์นอยู่เรื่อยๆ แต่ก็มีดองบ้างตามประสา กลุ่มแชทนี้ก็เอาไว้สำหรับคุยเล่นหยอกล้อกันสนุกสนานตามประสาเด็กๆอย่างพวกเรา

มิซ

: มาม่อน

เค้กมาม่อนแหละ!

(ส่งภาพเค้กมาให้)

โช

: (ส่งภาพตัวละครมาม่อน)

เอาไปซะมาม่อน!!!!!

“เชี่ย! ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า” เซย์หลุดหัวเราะร่าออกมาเมื่อได้อ่านแชทล่าสุดเพราะมิซถ่ายภาพเค้กที่เจ้าตัวคงไปซื้อมาส่งมาให้ในกลุ่ม และโชก็ส่งภาพตัวละครจากการ์ตูนดังอมตะอย่างรีบอร์นมาให้ในแชท มันทำให้เธอหลุดขำจนตัวสั่นไปหมดแล้ว จากนั้นก็ไล่อ่านแชทใหม่ที่เด้งขึ้นมารัวๆอยู่เงียบๆจนเธอก็กดพิมพ์บ้าง

: ทุกคน ถ้าในโดมิเนท ทุกคนจะอยู่ตำแหน่งไหนดี?

หยก

: ขอเป็นที่ปรึกษานอกแก๊งค์!

จะคู่กับรีจัง~ ///-///

: หยกนี่จริงๆถ้าไม่ใช่ที่ปรึกษานอกแก๊งค์ก็นึกตำแหน่งอื่นไม่ออกจริงๆ 55555

สตางค์

: น้องอ่ะอัสนีแน่เลย

: ของตังค์นี่พี่ว่าอัสนี

น้องพลังงานเหลือล้นมาก 55555

เรน

: เราก็คงพิรุณแหละ

มาย

: น้องขอวายุ!

น้องจะคู่กับเบล~

คัตสึกิ

: แล้วน้องจะเป็นอะไรอ่า

: ตามที่พี่คิดไว้เลยนะ

เรน พิรุณ

มาย วายุ

หยก ที่ปรึกษานอกแก๊งค์

ตังค์ อัสนี

คัจจิ อรุณ ไม่ก็ นภา

โช เมฆา

มิซ สายหมอก

สองคนสุดท้ายมีความไม่แน่ใจว่าจะต้องสลับกันไหม 55555

สตางค์

: ของเจ๊เซย์อ่ะนภา

มิซ

: ช่ายยยย เจ๊เซย์อ่ะนภา

เซย์เลิกคิ้วเมื่อได้อ่านประโยคของน้องๆที่ส่งต่อมา

คัตสึกิ

: น้องอ่ะอรุณ เจ๊เซย์อ่ะนภาไป

: นี่ให้พี่เป็นบอสเหรอ? 55555

มันจะล่มจมเอานา 55555

มิซ

: เจ๊อ่ะเหมาะแล้ว

หลังจากนั้นก็เป็นการคุยวางแผนกันยาวๆเกี่ยวกับฟิคที่พวกเธอทั้งแปดคนจะเขียนร่วมกัน โดยที่เซย์ก็ได้หน้าที่เป็นบอสมาอย่างงงๆทั้งที่เธอไม่มีความเป็นผู้นำอะไรเลยทั้งสิ้น มันก็น่าขำอยู่นะเพราะการเล่นสวมตำแหน่งและเขียนนิยายอะไรแบบนี้ใช่ว่าเธอจะไม่เคยทำ เพียงแต่ทุกครั้งเธอจะไม่ได้เป็นบอสก็เท่านั้นเอง

โดมิเนท แฟมิลี คือชื่อแฟมิลีของพวกเธอที่ช่วยกันคิดเพื่อจะเอาไปสร้างเรื่องราวใหม่ๆในฟิครีบอร์นที่กำลังจะเขียน เป็นชื่อที่หมายความว่า ครอบครอง ครอบงำ มีอำนาจ อยู่เหนือ ดูเป็นแฟมิลีที่ยิ่งใหญ่มาก! และเธอก็ชอบมันมาก น้องๆและเพื่อนๆในกลุ่มแชทเองก็ชอบมากเช่นกัน

เมื่อวางแผนกันเสร็จเด็กสาวก็ปิดปากหาวเล็กน้อย ดวงตาปรือเล็กน้อย เมื่อมองเห็นเวลาที่แสดงอยู่ตรงมุมโน๊ตบุ๊คเธอก็ตัดสินใจเอนฟุบหน้าลงกับโต๊ะหน้าโน๊ตบุ๊ค

วันนี้ไม่รู้ว่าทำไมถึงง่วงนัก แต่ตอนนี้ยังเป็นเวลาเย็นๆเท่านั้น งีบสักชั่วโมงก็คงไม่มีปัญหาอะไร...

จากนั้นเธอก็สติดับวูบไป

..........

และเธอก็หลุดมาอยู่ในร่างของเซโล่ ณ ในตอนนี้.....

“แค่งีบแป๊บเดียวถึงกับพาทะลุมิติเลย? มันต้องมีสาเหตุดิ นี่มันจะน่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!”น้ำเสียงฟังดูก็รู้ว่าหัวเสียแน่ๆแต่สุดท้ายก็ถอนหายใจออกมาราวกับเริ่มจะปลง “เอาเถอะ! ตอนนี้ต้องหาข้อมูลก่อน...เดี๋ยวค่อยหาสาเหตุก็แล้วกัน”

พอคิดได้แบบนั้นก็ลุกไปจัดการตัวเองให้เรียบร้อย จากนั้นก็เริ่มต้นไปทำงานเพื่อศึกษากระบวนการในโลกนี้ก่อน แต่เมื่อไปถึงบริษัท ตอนแรกเขาเอ๋อไปเลย มันใหญ่มาก! บริษัทโคตรใหญ่เลย พนักงานก็เยอะ เขาเองก็มีบอดี้การ์ดคอยตามประกบเหมือนกัน อืม...ก็ไม่แปลกใจ เพราะทำพวกเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์แบบนี้มันก็เสี่ยงถูกลอบฆ่าเหมือนกัน

‘โอ้! แล้วเราไม่เก่งการตลาดกับบริหาร!!’ เหมือนเพิ่งนึกได้ว่าตัวเองไม่เก่งอะไรที่ต้องใช้สมองหนักๆ ลอบหน้าซีดอยู่ในใจแต่เท้าก็ก้าวตามเลขาของตนเองขึ้นไปที่ห้องประธาน

เมื่อขึ้นมาถึงและสำรวจห้องทำงานของตัวเองแล้ว พบว่ามันเป็นห้องที่มีพื้นที่ค่อนข้างเยอะ เป็นพื้นที่สำหรับรับรองแขกและการประชุมเล็ก มีประตูเชื่อมไปสำหรับห้องพักรับรอง คงเผื่อบางเวลาที่เขาจะไม่ได้กลับบ้านและทำงานล่วงเวลาจนต้องนอนที่บริษัท เป็นบริษัทที่ดี...

พอสำรวจคร่าวๆเสร็จเซย์ก็ถอดเสื้อคลุมไหล่ออกไปวางพาดไว้ที่เก้าอี้บุนวมหนานุ่มอันเป็นที่นั่งทำงานของเขา เมื่อทิ้งตัวลงนั่งก็เริ่มต้นสำรวจงานของเจ้าของร่างเก่า ดูเหมือนเจ้าตัวจะเล่นหุ้นด้วยแก้เบื่อสินะ งานการเยอะเอาเรื่อง เอกสารมากมาย อีเมลแสดงกราฟและผลรายงานต่างๆแน่นเอียด

“พระเจ้า....” แค่เห็นงานก็แทบเป็นลม แต่มาถึงขั้นนี้แล้วก็ทำอะไรไม่ได้ ลุยมันแบบดับเครื่องชนไปเลย!!

....ว่าแล้วก็ทำงานแบบดับเครื่องชนจริงๆ เหมือนกำลังสวมบทบาทเป็นซาวาดะ สึนะโยชิตอนที่กำลังดับเครื่องชนในช่วงตอนแรกๆของเรื่องเลย ปั่นงานแบบสู้ตายสุดๆ

ด้วยประสิทธิภาพการทำงานอันยอดเยี่ยมและความอยากทำงานให้เสร็จไว้ๆของวิญญาณในตัวเซโล่ งานจึงเสร็จอย่างรวดเร็วในเวลาไม่นาน....ไม่นานจริงๆ ปั่นงานมาตั้งแต่เช้าจนบัดนี้ 4 ชั่วโมงก็ยังเหลืออีกเกินครึ่ง....

อีตาบ้า! งานเยอะขนาดนี้แล้วจะขยันเปิดบริษัทลูกไปเพื่อ!!? ว่างเรอะ ว่างเหรอ!!? อีตาบัดซบ—

‘ใจเย็นก่อนเซย์ แกต้องใจเย็น...’ เซย์พ่นลมหายใจออกมาแรงๆเมื่อตั้งสติตัวเองได้ หลังจากทำงานคั่งค้างของตนเอง อืม...ขอคิดไปเลยแล้วกันนะว่าร่างนี้เป็นของตัวเองเพราะตราบใดที่ยังหาสาเหตุการมาของตัวเองไม่ได้ก็ช่างหัวทุกอย่างมันเสียแล้วไปตายเอาดาบหน้าแทน—

“โฮลีชิท!!” เมื่อกำลังเปิดอ่านข่าวเพราะอยากจะพักผ่อนสมองจากงานของเจ้าของร่างเดิมและจะตามข่าวสารด้วย เซย์ก็ต้องสบถคำหยาบลั่นออกมาเมื่อเจอข่าวหนึ่งเข้า มันเป็นหน้าเว็บภาษาอิตาลีซึ่ง ก็ไม่ใช่ปัญหาเพราะเจ้าของร่างเดิมอ่านออก ตัวเธอที่มาสวมใหม่ก็อ่านออกตามไปด้วย แต่สิ่งที่ทำให้เธอตกใจน่ะ มันคือภาพด้านในและเนื้อหาข่าว

นี่มันภาพของวองโกเล่รุ่นที่ 9 !!

เธอจำได้ หน้าตาแบบนี้วองโกเล่รุ่นที่ 9 ชัดๆ! แถม ดูเหมือนรุ่นที่ 9 ในข่าวนี้จะเป็นการมอบเงินสนับสนุนให้กับบ้านเด็กกำพร้าที่หนึ่งในอิตาลี และไล่ลงมาก็มีรายชื่อบ้านเด็กกำพร้าที่ได้รับทุนจากรุ่นที่ 9 ในนามของวองโกเล่

พระเจ้า....พระเจ้า! นี่เธอหลุดมาในโลกรีบอร์น!! นี่มันในเวิลด์ไหนสักเวิลด์แน่ๆเลยเว้ย!!

“น่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว....” เขาซุกใบหน้าลงกับฝ่ามือแล้วตั้งสติ เรื่องมันรุนแรงเกินไป มันรุนแรงเกินกว่าที่เซย์จะรับไหว....

ซะเมื่อไหร่ล่ะ!

“โคตรแจ๋ว!! ฉันได้มาอยู่ในโลกรีบอร์น!! พระเจ้ามันเหมือนฝัน! อ๊ากกกก ฉันโคตรดีใจเลยว้อยยยยยย!!!” โชคดีที่ห้องทำงานนี้เป็นห้องเก็บเสียง และไม่มีใครอยู่นอกจากเซย์ หากเลขาหรือพนักงานเข้ามาเห็นบอสของตัวเองกระโดดโลดเต้นแล้วทำท่าประหลาดๆคงรีบพาเขาไปตรวจสมองที่โรงพยาบาลแน่ๆ

นอกจากจะได้มาอยู่ในโลกรีบอร์นตามที่เคยใฝ่ฝันแล้ว ตอนนี้เธอก็เป็นผู้ชาย

เป็นผู้ชาย...

“แบบนี้ก็ไม่ต้องทนปวดประจำเดือนแล้ว!!” แทบก้มกราบไหว้บูชาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในทั่วหล้าที่ทำให้เธอไม่ต้องทรมาณกับประจำเดือน

บอกเลยว่าช่วงเวลา 7 วันนั้น เอามีดมาแทงเธอให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยเถอะ....

โอเค! ช่างเรื่องประจำเดือนไปก่อน ตอนนี้เซย์ได้มาอ่านข่าวและไม่ใช่แค่ข่าวเดียว แต่หลายข่าวมากก็แน่ใจแล้วว่า ที่นี่คือโลกรีบอร์น และเธอหรือเขาตอนนี้อยู่ที่อิตาลี เป็นบุรุษที่มีอำนาจพอตัว

“ในเมื่อเป็นโลกรีบอร์น...ถ้าอย่างนั้นก็สามารถทำได้จริงสินะ....โดมิเนทน่ะ” หวนนึกถึงเรื่องสุดท้ายก่อนที่จะงีบหลับไป พวกเขาคุยกันเรื่องการสร้างแฟมิลีของพวกเขาเองเพื่อจะเอาไปใช้ในฟิค ไม่คิดว่ายังไม่ทันได้เขียนก็มาอยู่ที่โลกนี้แล้ว แถมยังมีโอกาสทำได้จริงด้วย....

“หึหึหึหึ” เซย์หัวเราะออกมาในลำคอ รอยยิ้มเหยียดกว้าง ถ้ามันสามารถทำได้ การสร้างแฟมิลีก็ทำได้...และร่างนี้ก็มีเงินมหาศาลจากการทำงานเป็นบ้าเป็นหลังของเจ้าผู้ชายคนนี้...

ไม่รอช้าให้เสียเวลา วันต่อมาเซย์ก็เริ่มทำงานอย่างหนักเพื่อสะสมเงินทุนรวมทั้งเริ่มต้นการสร้างแฟมิลี โดยเธอเริ่มจากการทำงานของเขา และค้นหาเส้นทางการส่งขายสินค้าใหม่ๆ เริ่มกระจายพันธมิตรและการซื้อขายโดยใช้กับแฟมิลีเล็กๆก่อน และสำรวจบริษัทเครือลูกของเซโล่

บริษัทลูกที่อยู่ในเครือของเขานั้นมีหลายอย่างมาก มีทั้งโรงพยาบาล ส่งออกอาหารแช่แข็งและอื่นๆ ดูท่าจะเป็นผลพวงจากรุ่นพ่อแม่ของเซโล่เอง แต่เมื่อมันเยอะไปก็ต้องจัดการยุบ แน่นอนว่าเซย์ไม่ได้ยุบมันเปล่าๆ เขาเริ่มจัดการฝึกคนของเขาให้เหมาะแก่การเป็นมาเฟีย ใช้พวกบริษัทเล็กๆเป็นฐานทัพลับหลายๆที่ และแต่ละที่ถูกจัดการสร้างเป็นห้องฝึก ศูนย์วิจัย ทดลอง และประดิษฐ์ เริ่มรวบรวมพวกนักวิจัยและนักประดิษฐ์ซึ่งก็เป็นคนของเขาที่ทำงานอยู่ตามโรงพยาบาลเครือของเขา และพนักงานบางคน

เซย์เริ่มต้นการสร้างรากฐานให้แก่แฟมิลีในฝันของตนที่ได้ร่วมกันคิดขึ้นกับรุ่นน้องและเพื่อนที่น่ารักในโลกโซเชียล และตนก็กระทำทุกอย่างอย่างเงียบๆ ค่อยๆขยับก้าวเท้าทีละนิด ทีละน้อย แต่มั่นคงที่สุด เขาตั้งแฟมิลีขึ้นมาเพื่อเป็นหนึ่งเหนือทุกคนเหนือทุกอย่างบนโลกใบนี้ อยู่จุดสูงสุดดั่งพระเจ้าที่จะคอยเฝ้ามองและเหนือกว่าทุกคน

เขาไม่ได้ต้องการจะโจมตีใครเพราะตอนนี้รากฐานยังไม่แข็งแรง และเขาก็ไม่อยากสร้างศัตรูด้วย ใช้เวลาเป็นเดือนๆ ในระหว่างที่เขาทำงานที่บริษัท ดูแผนผัง ดูกราฟ เล่นหุ้น หมุนเวียนเงินและจัดสวัสดิการณ์ให้แก่พนักงานของเขา เขาก็เริ่มก้าวเข้าสู่วงการมาเฟียได้แล้ว

ตอนนี้ถามว่ามีพันธมิตรไหม ไม่มีหรอก แต่แฟมิลีของเขาอยู่ได้ด้วยธุรกิจของตระกูลโนเช่ที่พ่อแม่และพี่ชายได้สร้างมันเอาไว้ให้เขา และแฟมิลีที่เขาอยากจะเป็นพันธมิตรด้วยที่สุด

แน่นอนว่าคือแฟมิลีหลักในเรื่องรีบอร์น วองโกเล่ มิลฟิโอเล่ คาบัคโรเน่ ชิมอน และอื่นๆอีกมาก

ตอนนี้ยังเป็นเพียงแฟมิลีเล็กๆเท่านั้น ใหญ่ไม่เท่ากับไอ้แก๊งค์ที่เขาว่ามาทั้งหลายหรอก เพียงแต่...ตอนนี้เขาสามารถเข้าสู่เว็บที่เกี่ยวข้องกับมาเฟียได้แล้ว ดูเหมือนข่าวของเขาก็เริ่มเป็นที่รู้จักแล้วนะ ก็ถือว่าความพยายามของเขามีมากจริงๆเพราะตอนนี้แฟมิลีต่างก็ให้คำนิยามแก่เขาว่า

มาเฟียแห่งวงการธุรกิจ

แหม่! ท่าทางจะสืบข่าวเขาได้เยอะไม่น้อย มาเฟียแห่งวงการธุรกิจก็ไม่เลว เพราะตอนนี้ดูเหมือนเขาจะเป็นเจ้าพ่ออันดับ 1 ของวงการธุรกิจไปเสียแล้ว ไม่ว่าจะเป็นในอิตาลี หรือการส่งออกไปยังต่างประเทศอื่นๆ

เดาว่ามันคงทำให้พวกวองโกเล่หรือตัวบิ๊กๆมาสนใจได้แน่ๆ

“เอาล่ะ! ตอนนี้ก็มั่นคงได้ที่แล้ว” ใช้เวลากว่า 5 เดือน ตอนนี้โดมิเนท แฟมิลีเป็นรูปเป็นร่างแล้ว มั่นคงใช้ได้ และคงไม่มีใครมาล้มล้างได้แน่ๆ นี่ขนาดใช้เวลาแค่สั้นๆนะ หึหึ....

“ต่อไปก็หาผู้พิทักษ์....” เรื่องแหวนของโดมิเนท เขาได้สั่งการให้นักประดิษฐ์มากฝีมือที่เขาหาเอาไว้ทำให้แล้ว แน่นอนว่ามันจะต้องใช้กับสัตว์กล่องได้ และเขาก็สั่งให้ทดลองและสร้างสัตว์กล่องขึ้นมาเรียบร้อย ตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงทดลองอยู่เลย ส่วนขั้นตอนและวิธีทำ....แน่นอน ไปแอบขโมยมาน่ะสิ!

ช่างเรื่องนั้นมันไป ตอนนี้ในมือของเซย์ มีรายชื่อและข้อมูลพร้อมรูปภาพที่เขาให้คนไปสืบหามา ที่จริงมีเยอะ มาก แต่เขาใช้ความรู้สึกของตนเอง จัดการคัดเลือกมาจนเหลือ 7 คน ผู้พิทักษ์ของเขา 6 และที่ปรึกษา 1 คน

“คนแรกก็คือ....อลินดา กฤตรินทร์ สินะ...”

ไม่รอช้า เขาก็คว้าเสื้อคลุมและเดินทางไปหาด้วยตัวเองทันที

ชักน่าตื่นเต้นซะแล้ว คนพวกนี้จะเป็นคนยังไงกันบ้างนะ!


Talk Zelo.N

สวัสดีนักอ่านทุกท่าน~ กลับมาพับกบ เอ๊อะ! พบกับฟิครีบอร์นสาย....เอาเป็นว่าเป็นฟิครีบอร์นที่แก้เครียดซึ่งคิดขึ้นร่วมกับเพื่อนและรุ่นน้องที่น่ารัก เฮ้~

เป็นฟิคเรื่องที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่อาจทราบได้ แต่ขอบอกตามตรงว่า....

คิดกับน้องๆแล้วสนุกมากกก กาวสุดๆ 555555

//เอ็นดูน้องๆทุกคนเลย~

ฟิคเรื่องนี้ก็จะเป็นฟิคที่พวกเราพี่น้องชาวนก(?)ร่วมด้วยช่วยกันสร้างขึ้นมา หวังว่านักอ่านทุกคนจะ...อ่านกันได้ 55555

//ไม่ชอบไม่เป็นไรแต่จะขอบคุณและดีใจมากๆถ้ามีคนอ่านและชอบฟิคเรื่องนี้ ฮืออออ

เม้นได้ติได้ ขอไม่ใช้คำรุนแรงนะคะ ใจบาง QwQ

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันค่า //โค้ง


     
Z y c l o n
     
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

74 ความคิดเห็น

  1. #68 rores (@rores) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 12:07

    วายใช่ไหมเรื่องนี้//สาววายค่ะ

    #68
    1
    • #68-1 DominateFamily (@DominateFamily) (จากตอนที่ 1)
      10 พฤษภาคม 2562 / 19:01
      วายด้วยนอมอลด้วยครับผม
      @เซโล่
      #68-1
  2. #28 Creator Happy Invulnerable (@Beautiful_Hair) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 20:21

    สวัสดีค่ะไรท์ทั้งหลาย เราเพิ่งหลงเข้ามาอ่าน แค่ตอนแรกก็สนุกมาก เราเองก็ลุ้นตามเลย สู้นะคะเป็นกำลังใจให้
    #28
    1
    • #28-1 DominateFamily (@DominateFamily) (จากตอนที่ 1)
      9 เมษายน 2562 / 01:42
      ถึงจะหลงเข้ามาแต่ก็ต้องขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะครับ5555 ดีใจมากๆเลย ขอบคุณที่เป็นกำลังใจให้นะครับ ^^
      @เซโล่
      #28-1
  3. #3 The Lost Dream (@praew0009) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:53
    สู้ๆค้า อย่าดองนร้า (QVQ)
    #3
    0