Full Moon(แวมไพร์หลงยุค เล่ม3)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 210 Views

  • 0 Comments

  • 14 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    54

    Overall
    210

ตอนที่ 5 : รักไร้เหตุผล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 28
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    10 ม.ค. 62

ที่บ้านของนที
เมื่อนันตะรู้ว่า นทีรู้ว่าตัวเองเป็นแวมไพร์ นันตะก็ก้มหน้าลง แล้วก็กล่าวคำขอโทษนทีว่า

"นที... พี่ขอโทษนะที่พี่ไม่ได้บอกความจริงกับนที พี่ขอโทษ ถ้านทีอยากให้พี่ไปจากที่นี่พี่ก็จะไป"
"พี่นันตะ?"
"ตอนนี้นทีคงจะรู้สึกขยะแขยงพี่มากใช่ไหม?"
"ไม่ครับ... นทีไมีเคยขยะแขยงพี่เลย ไม่เคยเลย... เพราะนทีรักพี่ครับ"
นทีบอกรักนันตะ พร้อมกับโผเข้ากอดนันตะ ส่วนนันตะเองก็โอบกอดนทีไว้เหมือนกัน แล้วนันตะก็ถามนทีว่า
"นทีไม่กลัวพี่เหรอ?"
"ถ้าเป็นคนอื่น นทีคงกลัวมาก แต่กับพี่นันตะ นทีไม่เคยกลัวเลยครับ"
"แล้วถ้าเกิดว่าพี่หิวขึ้นมาล่ะ นทีจะทำยังไง?"
"นทีจะยอมให้พี่นันตะกัดคอครับ"
"ขอบคุณมากนะนที ที่ไม่รังเกียจพี่ แต่พี่สัญญาว่าพี่จะไม่มีวันทำร้ายนทีเด็ดขาด"
"แสดงว่า... พี่นันตะจะยอมอยู่กับนทีตลอดไปใช่ไหมครับ?"
"ครับ... พี่จะอยู่ดูแลนทีตลอดไป จนกว่านทีจะไม่ต้องการพี่"
"ขอบคุณครับพี่นันตะ ขอบคุณที่ไม่ทิ้งนทีไว้เพียงลำพัง"
"ตราบใดที่นทียังต้องการพี่ พี่ก็จะอยู่กับนที พี่จะไม่ไปไหน พี่จะไม่ทิ้งนทีไว้เพียงลำพัง"
"นทีรักพี่นันตะที่สุดเลยครับ"
"พี่ก็รักนทีที่สุดครับ"

เมื่อนทีได้ยินนันตะบอกว่ารักตน นทีก็ยิ่งกอดนันตะแน่นขึ้น เพราะดีใจมาก แต่นันตะกลับเกิดหิวขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อจมูกอยู่ใกล้บริเวณซอกคอของนที
นันตะพยายามอดทน อดกลั้น ข่มความหิวเอาไว้ โดยการยกแขนของตัวเองขึ้นมากัดจนจมเขี้ยว ส่วนนทีเมื่อรู้สึกว่านันตะหายใจมากผิดปกติ และได้ยินเสียงฟันกระทบกันข้าง ๆ หู นทีก็รู้ทันทีว่า นันตะกำลังหิว นทีจึงบอกนันตะว่า

"พี่นันตะครับ? ถ้าพี่หิว... พี่กัดคอนทีเลยครับ
"ไม่!!!"
"พี่นันตะ!!! อย่าทรมานตัวเองอีกเลยนะครับ นทีขอร้อง... โปรดดูดเลือดนทีเถอะครับ"
"ไม่!!!"

นันตะยังคงกัดแขนของตัวเองต่อไป โดยกัดตั้งแต่ข้อมือไล่ขึ้นไปเรื่อย ๆ จนถึงข้อศอก เพราะนันตะเริ่มหิวมาจนแทบจะควบคุมตัวเองไม่ไหวอยู่แล้ว เมื่อนทีรู้สึกถึงบางอย่างเริ่มผิดปกติ นทีก็ดันไหล่ของนันตะออกเบา ๆ
นทีตกใจจนน้ำตาไหลเมื่อเห็นนันตะกำลังกัดตัวเอง จนแขนพรุนไปหมดจนแทบจะไม่เหลือที่ว่างอยู่แล้ว นทีบอกนันตะว่าให้รีบดูดเลือดของนทีซะ ก่อนที่นันตะจะตายซะก่อน แต่นันตะก็ยังยืนยันคำเดิมว่า ไม่ ยังไงก็จะไม่ยอมดูดเลือดของนทีเด็ดขาด
นทีไม่มีทางเลือกอะไรมาก เมื่อนันตะยังยืนยันที่จะอดทนต่อความหิวต่อไป ด้วยความรักที่มีให้นันตะอย่างมากล้น นทีจึงกัดริมฝีปากตัวเอง แล้วก็ประกบจูบนันตะ
เมื่อนันตะได้สัมผัสกลิ่นเลือดหอม ๆ ของนที นันตะก็ไม่สามารถอดทนต่อความหิวได้อีกต่อไป นันตะรีบจูบตอบนทีอย่างร้อนแรง พร้อมกับดูดกินเลือดของนทีไปด้วย จนนทีเริ่มจะเหนื่อยอ่อน หน้าซีดเหลืองเพราะเสียเลือดมาก นันตะจึงรีบถอนจูบออกมา แล้วก็กอดนทีไว้ในอ้อมกอด และถามนทีว่า

"ทำแบบนี้ทำไม? นทีทำร้ายตัวเองทำไมครับ?"
"เพราะ... นทีรักพี่"
"พี่ขอโทษ พี่ขอโทษ พี่ไม่อยากดูดเลือดของนทีเลย แต่พี่ทนไม่ได้"
"ไม่เป็นไร... นทีเต็มใจ"
"นทีไหวรึเปล่า? ให้พี่พาไปหาหมอนะครับ?"
"ไม่... ไม่ต้องไป เดี๋ยวนทีนอนพักผ่อนสักหน่อยก็หายแล้วล่ะ"
"แต่พี่เป็นห่วงนที พี่กลัวว่านทีจะเป็นอะไรไป"
"ถ้าพี่นันตะเป็นห่วงนทีจริง ต่อไปนี้พี่นันตะก็อย่าปฏิเสธนทีอีกเลยนะครับ"
"แต่ว่า... พี่..."
"คบกับนทีนะครับ... แล้วเราก็ช่วยดูแลกันและกันต่อไป นทีจะยอมให้พี่ดื่มเลือดของนทีทุกวัน ส่วนพี่นันตะก็ทำอาหารบำรุงเลือดให้นที พี่นันตะว่าดีไหมครับ?"
"ครับ.... พี่จะคบกับนทีอย่างที่นทีต้องการครับ"
"ขอบคุณครับพี่นันตะ ตอนนี้พี่นันตะอิ่มแล้วใช่ไหมครับ? "
"ครับ... อิ่มแล้วล่ะ ขอบคุณนทีมากที่ช่วยยื้อชีวิตพี่?"
"ไม่ต้องขอบคุณนทีอีกแล้ว นทีบอกแล้วไงว่านทีรักพี่ นทียอมทุกอย่างเพื่อพี่"
"โธ่... นที ทำไมต้องยอมขนาดนี้นะ เจ้าช่างโง่จริง ๆ "
"โง่... เพราะรัก มันก็เป็นอะไรที่คุ้มค่าที่สุดแล้วครับ"
"พี่ก็รักคุณนะ... เด็กโง่"
"ขอบคุณครับ แต่ตอนนี้นทีง่วงแล้วล่ะ"
"งั้นเดี๋ยวพี่พานทีไปนอนนะครับ?"
"ครับ... แต่พี่นันตะต้องนอนเป็นเพื่อนนทีนะครับ?"
"ครับ"

นันตะอุ้มนทีขึ้นไปส่งเข้านอนบนห้อง และนันตะก็นอนเป็นเพื่อนนทีทั้งคืน พร้อมกับกอดกระชับนทีไว้ในอ้อมกอดทั้งคืนด้วยความรัก...แม้นันตะจะรู้อยู่เต็มอกว่านทีเป็นหลานแท้ ๆ ของตัวเอง แต่นันตะก็เผลอใจรักหลานไปแล้วหมดทั้งใจ...
--------------------------------------------------------------------------------------
sundog



0 ความคิดเห็น