Full Moon(แวมไพร์หลงยุค เล่ม3)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 198 Views

  • 0 Comments

  • 13 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    42

    Overall
    198

ตอนที่ 3 : แวมไพร์ตัวร้าย(1.2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 26
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    9 ม.ค. 62

หลังจากที่นันตะได้จูบนทีเป็นครั้งแรก ก็ทำให้นันตะเกิดความรู้สึกโหยหาจูบนั้นอยู่ตลอดเวลา จนนันตะไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองต้องรู้สึกแบบนั้นกับหลานของตัวเอง และทุกครั้งที่นทีเข้ามากอด นันตะจะพยายามผลักนทีออกเบา ๆ เพื่อหลีกเลี่ยงความรู้สึกที่เป็นไปไม่ได้นี้ จนนทีน้อยใจไปแอบร้องไห้คนเดียวในห้องน้ำหลายครั้ง เพราะคิดว่านันตะรังเกียจตัวเอง

ที่มหาวิทยาลัย
นทีเดินกลับเข้าห้องเรียน หลังจากนทีแอบไปร้องไห้ในห้องน้ำเสร็จแล้ว พอมาถึงนทีก็นั่งลงรอเรียนตอนบ่ายโดยไม่พูดอะไรกับนันตะอีก ส่วนนันตะ เมื่อเห็นนทีตาบวมแดง นันตะก็รู้ทันทีว่านทีแอบไปร้องไห้มา นันตะเลยขยับเข้าไปโอบไหล่นที แล้วนันตะก็ถามนทีว่า
"นที อย่าร้องไห้เพราะพี่อีกเลยนะ พี่ไม่มีอะไรดีพอ ที่จะให้คนดี ๆ อย่างนทีต้องมาเสียน้ำตาให้หรอก"
"พี่นันตะ นทีรักพี่"
"แต่ว่าพี่"
"พี่นันตะ ทำไมถึงเอาแต่ปฏิเสธผม ผมไม่ดีตรงไหน ช่วยบอกผมสิ"
"นทีครับ เรื่องของเรามันเป็นไปไม่ได้ครับ"
"แล้วทำไมมันถึงเป็นไปไม่ได้ ในเมื่อพี่นันตะก็ไม่มีใคร ผมก็ไม่มีใคร"
"ผมยังบอกคุณตอนนี้ไม่ได้ เอาไว้ให้คุณโตขึ้นกว่านี้อีกสักหน่อย ผมจะบอกคุณเอง"
"บอกไม่ได้ ก็แปลว่าไม่มีเหตุผล"
"นที"
"ผมจะไปนั่งโต๊ะอื่น ผมไม่อยากนั่งกับคนที่เป็นไปไม่ได้"
"นที อย่างอนสิ"

นทีน้อยใจนันตะมาก จนถึงกับย้ายโต๊ะเรียนไปนั่งอีกฝั่ง นันตะมองตามนทีไปจนนทีนั่งลงคู่กับนักศึกษาอีกคนหนึ่ง แต่พอนันตะใช้ตาทิพย์เพ่งมองดูนักศึกษาคนนั้น กลับทำให้นันตะถึงกับต้องตกใจ เพราะนั่นคือไกรภพในคราบนักศึกษานั่นเอง และไกรภพกำลังส่งยิ้มมาให้นันตะอย่างท้าทาย
นันตะเริ่มนั่งไม่ติดอีกแล้ว นันตะลุกขึ้นเดินเข้าไปหานทีทันที แล้วก็คว้าข้อมือนทีลุกขึ้น พร้อมกับบอกนทีว่า ให้กลับบ้านเดี๋ยวนี้ แต่นทีสะบัดมือออก แล้วนทีก็บอกนันตะว่า ไม่กลับ นันตะโมโหนทีมากที่ไม่ยอมฟัง นันตะคว้าข้อมือของนทีขึ้นมากำไว้แน่น จนนทีแทบอยากจะร้องไห้ เพราะเจ็บมาก
ในระหว่างที่นันตะกับนทียื้อฉุดแขนกันไปมาอยู่นั้น ไกรภพในชุดนักศึกษาก็ลุกขึ้นมา แล้วก็คว้าข้อมือของนทีอีกข้างหนึ่งขึ้นมากุมไว้แน่น แล้วก็พูดกับนันตะว่า
"คุณครับ อย่ารุนแรงนักสิ นี่มันห้องเรียนนะครับ"
"หุบปาก"
"โถ ๆ ดุซะด้วย นี่คุณอย่าดุนักเลย น้องเขากลัวจนหัวหดแล้วเห็นไหม"
"ฉันบอกให้หุบปาก แล้วก็ออกไปจากที่นี่ซะ"
"ผมขอคุยกับน้องนทีก่อนได้ไหมครับ"
"ไม่ได้"
"โถ ๆ หวงด้วยแฮะ"
"ปล่อยมือนที"
"ครับ ปล่อยก็ได้ ถ้างั้นไปนะ แล้วเจอกันในอีกไม่นาน"

ไกรภพยอมปล่อยมือนที แล้วเดินออกจากห้องเรียนไป ส่วนนันตะเมื่อเห็นว่าไกรภพไปแล้วจริง ๆ นันตะก็หันมาบีบข้อมือนที แล้วก็บอกนทีว่า
"นที กลับบ้านกับพี่"
"ไม่ นทีจะไม่กลับกับพี่ นทีจะกลับเอง"
"นที กลับบ้านกับพี่นะครับ"
"กลับก็ได้"
"งั้นเดินจับมือกันไปเลยนะครับ"
"อืม"
นันตะจูงมือของนทีเดินลงจากตึกเรียนไปจนถึงรถ พอไปถึงนันตะก็รีบอ้อมไปเปิดประตูรถให้หลานสุดที่รักของเขา หลังจากนทีขึ้นรถแล้ว นันตะก็รีบขับรถออกจากมหาลัย พานทีกลับบ้านโดยไม่จอดแวะที่ไหนเลย แต่พอใกล้จะถึงบ้าน นันตะก็ต้องเบรกรถกระทันหันอีกครั้ง เพราะมีคนเดินตัดหน้ารถ
แต่พอนันตะมองฝ่านกระจกรถออกไป นันตะก็เห็นว่่าคนที่เดินตัดหน้ารถคนนั้น ก็คือไกรภพอีกนั่นเอง เมื่อนันตะเห็นดังนั้น นันตะก็บอกนทีว่า ให้รออยู่ในรถ แล้วนันตะก็เปิดประตูรถลงไปหาไกรภพ แล้วนันตะก็ถามไกรภพว่า
"ไกรภพ แกอยากตายนักใช่ไหม"
"ข้าน้อยไม่อยากตายหรอกท่านนันตะ ข้าน้อยเพียงแต่ต้องการตัวนทีกลับไปเท่านั้น"
"ไกรภพ ตอนนี้ข้าเริ่มจะหมดความอดทนกับเจ้าแล้วล่ะ
"ข้ารู้ ท่านไม่กล้าทำอะไรข้าหรอก เพราะตอนนี้อยู่ต่อหน้านทีหลานรักของท่าน "
"ไกรภพเจ้าคิดผิดแล้วล่ะ เจ้าจงเตรียมตัวตายซะเถอะ"
"ผั๊วะ ผั๊วะ ผั๊วะ ผั๊วะ ผั๊วะ โอ๊ะ โอ้ยยยย หมัดหนักชิบหายเล้ยยยย โอ้ยยยย "
"ไกรภพ ถ้าเจ้ายังมายุ่งกับนทีอีกละก็ ข้าจะฉีกร่างเจ้าออกเป็นชิ้น ๆ เลย"
"ถ้าแน่จริง ทำไมไม่ฉีกตอนนี้เลยล่ะ โอ้ยยยย "
"แคว๊กกกกก "
"โอ้ยยยย แขนกู แขนกู นันตะเอาแขนกูคืนมานะ"
"อ๊ะ เอาคืนไป แล้วไปให้พ้นหน้าข้า"
"เออ โอ๊ะ โอ้ยยยย มึงจะโหดไปไหน "
"ยังไม่ไปอีกใช่ไหม"
"เออ ๆ ไปแล้ว กูไปแล้ว"
นันตะฉีกแขนของไกรภพจนขาดแล้วโยนลงพื้น เมื่อไกรภพเห็นว่าคราวนี้นันตะดูท่าทางจะเอาจริง ไกรภพจึงวิ่งไปเก็บแขนของตัวเองวิ่งหนีไปเลย...
----------------------------------------------------------------------------------------------
sundog








0 ความคิดเห็น